ஞாயிறு, மே 05, 2019

யாதும் ஊரே: அமேரிக்கா 4

முதல் பாகம் அமேரிக்கா பற்றி, இரண்டாம் பாகம் கலிஃபோர்னியா மாநிலம் பற்றி, மூன்றாம் பாகம் லாஸ் ஏஞ்சலஸ் பற்றி என்றால், நான்காம் பாகம் எது பற்றி இருந்துவிடப் போகிறது! அதேதான். லாஸ் ஏஞ்சலசில் எந்தப் பகுதியில் வாழ்கிறோம் என்பது பற்றிப் பேசிவிடுவோம் இப்போது. அத்தோடு பொதுவாகவே அமேரிக்காவில் வாழும் இந்தியர்கள் பற்றி நிறையக் கதைகள் உண்டு. அவை பற்றியும் பேசிவிடுவோம்.

நாங்கள் வீடு பிடித்துத் தங்கி இருக்கும் இடத்தின் பெயர் 'டாரன்ஸ்'. டாரன்ஸ் என்பது லாஸ் ஏஞ்சலசில் இந்தியர்கள் அதிகம் வசிக்கும் பகுதிகளில் ஒன்று. இது போலப் பல பகுதிகள் இருக்கின்றன. பொதுவாகவே இங்கே இந்தியர்கள் அதிகம் வாழும் பகுதி எல்லாமே நல்ல பள்ளிகளைக் கொண்டிருக்கின்றன. நம்மவர்கள் நல்ல பள்ளிகள் உள்ள இடங்களைத் தேடி அடைவதும் உண்டு. நம்மவர்கள் குடியேறிய உடனேயே பள்ளிகளின் தரம் கூடிவிடுவதும் உண்டு. இரண்டு தலைமுறைகளுக்கு முன்பு நம்மூரில் கல்விக்கு இவ்வளவு முக்கியத்துவம் கொடுத்தோமா என்று தெரியவில்லை. ஊருக்கு இரண்டு வீடுகளோ சிறிது பெரிய ஊராக இருந்தால் ஓரிரு தெருக்களோதான் நன்றாகப் படிக்கும் பிள்ளைகள் கொண்டிருக்கும். ஆனால் ஒழுங்காகப் படித்தால் வாழ்க்கை எவ்வளவு மாறும் என்பதைச் சுவைத்துவிட்ட நம் தலைமுறைக்குப் பின் கிட்டத்தட்ட எல்லா வீடுகளிலும் கல்விக்கான முக்கியத்துவம் கூடிவிட்டது. எல்லாத் தட்டு மக்களுக்கும் அவர்கள் பார்த்து ஊக்கம் கொள்கிற மாதிரியான ஓர் உறவினர் குடும்பம் இருக்கிறது. அவர்களின் பிள்ளைகள் படித்து முன்னுக்கு வந்துவிட்டதைப் பார்த்து இங்குள்ள பிள்ளைகளும் கடும் அழுத்தத்துக்கு உள்ளாக்கப்படுகிறார்கள். இப்போதெல்லாம் அதன் இன்னொரு முனைக்கு வந்து கல்விக்குத் தரப்படும் மிதமிஞ்சிய முக்கியத்துவத்தால் ஏற்படும் பிரச்சனைகளைச் சமாளிக்கத் திண்டாடும் அளவுக்கு அதற்குள் அடியாழத்துக்கே சென்றுவிட்டோம். அந்தக் கொடுமை இங்கேயும் தொடர்கிறது. இந்த நாட்டின் பிள்ளைகள் அப்படியெல்லாம் மிகவும் வருத்திக்கொள்கிற மாதிரித் தெரியவில்லை. அதே வேளையில், இந்தியர்களைவிடக் கொடுமையாகப் பிள்ளைகளைப் போட்டு நைத்து எடுக்கும் வேறு சில கூட்டங்களும் இங்கே இருக்கின்றன. அது யார் என்று பார்த்தால், அவர்கள் எல்லோரும் நம் அக்கம்பக்கத்தினர்தான். இதில் முன்னணியில் இருப்பவர்கள் சீனர்களும் கொரியர்களும். பொதுவாகவே ஆசியர்கள் என்றாலே இப்படித்தான் என்றொரு கருத்து இங்குள்ளவர்களிடம் உள்ளது. இந்தியர்கள் மட்டுமின்றி, சீனர்கள் - கொரியர்கள் போன்று மற்ற ஆசியர்களும் அதிகம் இருக்கும் பகுதிதான் டாரன்ஸ். அப்படியானால் இங்குள்ள பள்ளிகள் எப்படி இருக்கும் என்று நீங்களே கற்பனை செய்துகொள்ளலாம்.

அப்படியே சில ஆண்டுகள் பின்னால் சென்று இலண்டனில் இருந்த போது அங்கேயும் இப்படித்தான் இருந்ததா என்று பார்த்தால், அதுதான் இல்லை. இலண்டனில் தொழில்நுட்பம் தவிர்த்து மற்ற பல்வேறு பணிகளில் ஈடுபட்டிருக்கும் இந்தியத் துணைக்கண்டத்தைச் சேர்ந்த மக்கள் ஏற்கனவே நிறைய இருந்ததால் அவர்களுக்கென்று தனித்தனிப் பகுதிகள் உருவாக்கி வைத்திருந்தார்கள். நாம் ஆங்கிலேயர்களின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த காலத்திலேயே அங்கு போய்க் குடியேறியவர்களின் குடும்பங்களும் இதில் அடக்கம். ஆங்கிலேயர்களின் இராணுவத்தில் பணிபுரியச் சென்றவர்களின் வாரிசுகளில் தொடங்கி, ஏனைய எடுபிடி வேலைகள் செய்வதற்காகச் சென்றவர்கள் வரை பெரும்பாலும் கீழ்நடுத்தர வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் அவர்கள். அதற்கடுத்த படியாக ஒரு காலத்தில் ஈழத் தமிழர்கள் நிறையச் சென்று இறங்கினார்கள். இப்படியாகத் துணைக்கண்டத்தின் மக்கள் கட்டி வாழும் பகுதிகள் யாவும் அவ்வளவு வசதியான - பாதுகாப்பான - ஊரின் சிறந்த பள்ளிகளைக் கொண்ட பகுதிகள் என்று சொல்ல முடியாது. ஏற்கனவே நம்மவர்கள் நிறைந்திருக்கும் பகுதிகள் என்பதால் ஊரிலிருந்து செல்வோர் அங்கேயே போய் ஒட்டிக்கொள்வர். அங்கும் குஜராத்திகள், பஞ்சாபிகள், மற்றும் பிற வசதியான வட இந்தியர்கள் நிறைந்த சில வசதியான பகுதிகளும் உண்டு. ஆனால் பெரும்பாலான பகுதிகள் நடுத்தர வர்க்கத்துக்குச் சற்று கீழான மக்கள் கொண்டவையே. ஆனால் இங்கே அப்படியல்ல. இங்கிருக்கும் இந்தியர்கள் பெரும்பாலும் தொழில்நுட்பத் துறைக்கோ அது போன்ற வசதியான துறைகளுக்கோ வந்தவர்கள். அவர்கள் நடுத்தர வர்க்கத்துக்கும் உயர்நடுத்தர வர்க்கத்துக்கும் இடையில் இருப்பவர்கள். உண்மையைச் சொன்னால், இந்திய வரிப்பணத்தில் படித்து முன்னேறித் தன் திறமை அனைத்தையும் அமேரிக்காவின் வளர்ச்சிக்கு வந்து கொட்டிக் கொண்டிருக்கும் இந்தியாவின் தலைசிறந்த மூளைகள் அனைத்தும் இங்கேதான் குவிந்து கிடக்கின்றன. அவர்கள் எல்லோரும் தம் பிள்ளைகள் தம்மைவிடப் பல மடங்கு பாய வேண்டும் என்கிற தீராத வெறி கொண்டவர்கள். தம் பிள்ளைகளின் வெற்றியையே தம் வாழ்வின் தலையாய நோக்கமாகக் கொண்டு வாழ்பவர்கள். தம் பெற்றோர் தம்மால் சாதிக்க முடியாததையெல்லாம் நம்மை வைத்துச் சாதித்துக்கொண்டது போல நாமும் நம் பிள்ளைகளை வைத்துச் சாதித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற பெருங்கனவுகள் கொண்டவர்கள். அப்படித்தான் அமேரிக்காவின் தலைசிறந்த கல்விக்கூடங்கள் அனைத்தும் இந்தியர்களாலும் உலகின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்தும் வந்திருக்கும் இன்னபிற பெருங்கனவுக்காரர்களாலும் நிறைந்திருக்கின்றன.

பள்ளிகளில் நடைபெறும் போட்டிகளில் மற்ற எல்லோரையும்விட இந்தியர்களும் ஆசியர்களுமே வெறிகொண்டு பங்கு பெறுகிறார்கள். பள்ளிகளில் எப்போதும் புதிதாக இந்தியாவில் இருந்து வந்து சேரும் குழந்தைகளும் திடீரென்று இந்தியா திரும்பும் குழந்தைகளும் என்று மாற்றம் நிகழ்ந்துகொண்டே இருக்கிறது. மற்ற பகுதிகளில் இருந்து மாற்றலாகி வருவோர் - மற்ற ஊர்களுக்கு மாற்றலாகிப் போவோரும் உண்டு. சமீபத்திய விசாப் பிரச்சனைகள் இதற்கொரு முக்கியக் காரணமாக இருக்கலாம். இதில் மற்ற நாட்டவர்களைவிட இந்தியர்களே அதிகம் இருப்பது போல் தெரிகிறது. அதற்குக் காரணம், தொழில்நுட்பத் துறையில் இருக்கும் நிச்சயமின்மை போல வேறெந்தத் துறையிலும் இருப்பதில்லை என்பதாக இருக்கலாம். நம்மூரில் அவரவர் ஊரில் வாழ்வோர் தத்தம் பெருமைகளைத் தம் பிள்ளைகளுக்குச் சொல்லிக்கொடுப்பது போல், இந்தியாவுக்குள்ளேயே வெளியூரில் வாழும் போதும் அதைக் குறைவில்லாமல் செய்வது போல், இங்கும் அந்தப் பணிகள் தொய்வில்லாமல் நடந்துகொண்டேதான் இருக்கின்றன. அவரவருக்குப் பிடித்த மாதிரி இசை, நடனம் போன்று ஏதோவொரு கலையைக் கற்றுக்கொள்ளும் வகுப்புகளுக்கு அனுப்பிக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். இந்தியர்கள் வாழும் பகுதிகளிலெல்லாம் அதற்கான வகுப்புகளும் குறைவில்லாமல் நடந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றன. ஊரில் வேலைக்குச் சென்றுகொண்டிருந்த - ஆனால் வீட்டுக்காரரின் பணி விசாவில் வந்து இங்கு பணிக்குச் செல்ல முடியாமல் இருக்கிற தாய்மார்களின் எண்ணிக்கை ஒன்று குறிப்பிடத்தக்க அளவில் உள்ளது. அவர்கள்தாம் இந்தப் பண்பாட்டு உய்ப்பில் முக்கியப் பங்காற்றுபவர்கள்.

இது போக, இந்தியர்கள் பற்றி இங்கே வண்டி வண்டியாக எவ்வளவோ கதைகள் இருக்கின்றன. பொதுவாக எந்த இனக்குழு பற்றியும் இவர்கள் எல்லோரும் இப்படித்தான் என்று ஒரே கோட்டுக்குள் அடைக்க முடியாது என்றாலும், பொதுவான பண்புகள் என்று பல இருக்கத்தானே செய்கின்றன. அப்படியான சிலவற்றைப் பற்றிப் பேசிவிடுவோம்.

அமேரிக்காவில் இருக்கும் இந்தியர்களை வகைப்படுத்த வேண்டும் என்றால் அதற்குப் பல வழிகள் இருக்கின்றன. ஒன்று, நம்மைப் போன்று தொழில்நுட்பத் துறையில் பணி புரிய வந்திருப்பவர்கள். இதுதான் இங்கிருக்கும் பெரும்பான்மை இந்தியச் சமூகம். நாம் பேசும் பெரும்பாலான கதைகள் இவர்களை அடிப்படையாகக் கொண்டவையே. நமக்குத் தெரிந்த - பழக்கப்பட்ட உலகத்திலிருந்துதானே நம் கதைகளைச் சொல்ல முடியும்! இன்னொன்று, மற்ற பல துறைகளில் பணி புரிய வந்திருப்பவர்கள். இவர்கள் பற்றி நமக்கு அதிகம் தெரியாது. அதனால் குறைவாகவே பேசுவோம். அடுத்தது, மேற்படிப்புக்காக வந்து படித்து முடித்து இங்கேயே குடியேறிவிட்டவர்கள். இவர்களில் அமேரிக்கர் போலவே மாறிவிட்டவர்களும் உள்ளனர், இன்னமும் சிந்தனையில் - பேச்சில் - செயலில் நம்மைப் போன்றே இருப்பவர்களும் இருக்கிறார்கள். பல தலைமுறைகளுக்கு முன்பே இங்கு வந்து குடியேறியவர்கள், சென்ற தலைமுறையில் குடியேறியவர்களின் பிள்ளைகள் என்று ஒரு சிறு கூட்டமும் இருக்கிறது. சொந்தமாகத் தொழில் செய்யும் ஒரு சிறு குழுவும் இருக்கிறது. முதன்முதலில் ஏதோவொரு கப்பலைப் பிடித்து அமேரிக்காவுக்கு வந்த இந்தியருக்குப் பெயர் 'த மெட்றாஸ் மேன்' என்று முன்பு எங்கோ கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். ஆனால் பெரிதளவில் அமேரிக்காவுக்குள் வந்த இந்தியர்களில் முதல் குழு, ஒரு சீக்கியர்கள் குழுவாம். அவர்கள்தாம் சில நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே இங்கு பல இடங்களில் வேளாண்மை செய்ய வந்தவர்கள் என்கிறார்கள். அதற்கடுத்து அமேரிக்கா முழுக்கவும் இருக்கும் சாலையோரக் கடைகள் அனைத்தும் நடத்துபவர்கள் குஜராத்திகள் என்கிறார்கள். அதிலும் குறிப்பாக படேல் இனத்தவர்கள். ஆள் அரவமற்ற பகுதிகளில் கூட காப்பி குடிக்க வண்டி நிறுத்தினால் அங்கே இருப்பவர் நமக்குப் பழக்கப்பட்ட முகமுடைய குஜராத்தி ஒருவராகத்தான் இருக்கிறார். தொழிநுட்பத் துறையில் தெலுங்கர்கள் நிறைந்திருக்கிறார்கள். இவர்களின் அமேரிக்கத் தொடர்பு என்பது பக்கம் பக்கமாக எழுதும் அளவுக்குப் பெரிய கதை. அது பற்றிப் பிறிதொரு வேளையில் விரிவாகப் பேசுவோம். அதற்கடுத்து தமிழர்கள் எனலாம். ஒவ்வோர் ஊரிலும் மொழிவாரியாக ஏகப்பட்ட சங்கங்கள் இருக்கின்றன. கிட்டத்தட்ட அனைத்துப் பெரிய ஊர்களிலுமே கோயில் இருக்கிறது. சைவ-வைணவப் பிரிவினை இல்லாமல் எல்லாக் கடவுள்களும் ஒரே கோயிலுக்குள் அடைத்துவைக்கப் பட்டிருக்கிறார்கள். தனித்தனியாகவும் சேர்த்தும் என்று இருவிதமான கோயில்களும் இருக்கின்றன. இங்கிலாந்தில் போல, பாகிஸ்தானியர்களும் மத்திய கிழக்கவர்களும் இங்கு அதிகமில்லை. இந்திய முகமென்றால் பெரும்பாலும் இந்தியராகத்தான் இருக்கும்.

குடியுரிமைப்படி ஒரு வகைப்படுத்தலும் செய்யலாம். இதில், சமீபத்தில் விசாவில் வந்து இறங்கியிருக்கும் கூட்டம், நீண்ட காலமாக விசாவில் இருக்கும் கூட்டம், நிரந்தரக் குடியுரிமை பெற்றுவிட்ட பச்சை அட்டைக்காரர்கள், குடிமகர் ஆகிவிட்டவர்கள் என்று நான்கு மேலோட்டமான வகையினர் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் ஒவ்வொரு குழுவினருக்கும் என்று சில பொதுப் பண்புகளும் பழக்கவழக்கங்களும் இருக்கின்றன. மீண்டும் சொல்லிவிடுகிறேன். இது போன்ற பொதுமைகளில் எல்லோரையும் அடைக்க முடியாது என்று நம்புகிறவன்தான் நானும். ஆனாலும் எது பற்றிய முதற்கட்டப் புரிதலுக்கும் சில நேரங்களில் சில பொதுமைகள் அவசியப்பட்டு விடுகின்றனவே!

இப்போது வந்து இறங்கியிருப்பவர்கள் பெரும்பாலும் இந்த நாட்டின் வசதிகளை வியப்பவர்களாகவும் ஆனாலும் நம்மூர் போல வருமா என்று சொல்லிக்கொண்டு திரிபவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். நீண்ட காலமாக விசாவில் இருப்பவர்கள் பெரும்பாலும் எப்படியும் பச்சை அட்டை வாங்கிவிட வேண்டும் என்ற ஒற்றை நோக்கத்தோடு வாழ்க்கையை நகர்த்துபவர்களாக இருக்கிறார்கள். இவர்களில் பலர்தாம் கடந்த ஓரீர் ஆண்டுகளில் புகுத்தப்பட்டுள்ள விசா கெடுபிடிகளால் சற்றும் எதிர்பாராத வகையில் நாடு திரும்ப நேர்ந்தவர்கள். இது போன்ற எதிர்பாராத சூழ்நிலையில் இவர்களின் குடும்பங்களும் குழந்தைகளும் பெரும் மனவுளைச்சலுக்கு உள்ளாகிவிடுகிறார்கள். அப்படித் திரும்ப நேர்கிறவர்களில் பலர், வெளியில் அமேரிக்க வாழ்க்கையைவிட இந்திய வாழ்க்கை எந்தெந்த வகைகளில் எல்லாம் மேல் என்று பக்கம் பக்கமாகக் கட்டுரை வாசித்தாலும், மனதுக்குள் எப்படியும் மீண்டும் வந்து இங்கே கால் பதித்தே தீருவேன் என்று சபதம் செய்துவிட்டுத்தான் போகிறார்கள். பலர் அப்படியே வந்து சேரவும் செய்கிறார்கள். சிலருக்கு அந்தக் கொடுப்பினை கிடைக்காமலே போய்விடுகிறது. விசாவில் வாழும் இந்த இரண்டு கூட்டத்திலுமே பெரும்பாலானவர்கள், அமேரிக்காவுக்குத் தான் திரவியம் தேட மட்டுமே வந்திருப்பதாகவும் இங்கேயே குடியேறிவிடும் எண்ணமெல்லாம் தனக்கில்லை என்பது போலவும் வலிந்து பாவலா காட்டுகிறார்கள். ஆனால் பின்னணியில் பச்சை அட்டைக்கான வேலையைச் செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள். அது பற்றிப் பேசினால் அதை மறைக்க முயல்கிறார்கள், ஆர்வமில்லாதது போல் காட்டிக்கொள்கிறார்கள் அல்லது பொய் சொல்கிறார்கள். அவரவர்க்கு அவரவர் பிரச்சனை! போகட்டும். இதற்கெல்லாம் நடுவில் உண்மையாகவே, 'இதெல்லாம் ஒரு நாடு! இங்கெல்லாம் மனுசன் வாழ்வானா!' என்று வெறுத்து ஓடுபவர்களும் ஒரு சிறு எண்ணிக்கையில் இருக்கிறார்கள். அதில் ஒரு பங்கு சுவற்றில் அடித்த பந்து போல ஓரீர் ஆண்டுகளில் திரும்பி ஓடியும் வந்துவிடுகிறார்கள். இவையெல்லாம் சும்மா அடித்துவிடுபவை அல்ல. இவை ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒரு பெயர்ப் பட்டியல் உண்டு என்னிடம். எவரோ வைத்திருக்கும் ஏதோவொரு பட்டியலில் நானும் இருக்கத்தான் செய்வேன் என்பதையும் அறிவேன்!

பச்சை அட்டை வந்தவுடன் மனிதர்களுக்கு ஒரு மாற்றம் வருகிறது. இந்த நாட்டின் மீது வெளிப்படையான பிடிப்பு வருகிறது. இதுதான் நம் இடம் என்கிற தீர்க்கம் வருகிறது. இதற்குப் பின் நிரந்தரமாக நாடு திரும்புவது என்கிற எண்ணிக்கை குறைவாகத்தான் இருக்க வேண்டும். இந்தியப் பயணங்கள் பெரும்பாலும் விடுமுறைக்கால சுற்றுலாவாகத்தான் திட்டமிடப்படும். எது நடைமுறை சாத்தியம், எது மேலோட்டாமான பேச்சுக்கு மட்டுமானது என்று தெளிவான வரையறைகள் வைத்திருக்கிறார்கள். அன்னையர் தினத்துக்கு அன்னைக்கு வாழ்த்துச் சொல்வது போல, விடுதலை நாளில் உணர்ச்சி பொங்க மூவர்ணக்கொடிக்கு வணக்கம் செய்துவிட்டு, டாலருக்கான இந்திய ரூபாயின் வீழ்ச்சியின் போதெல்லாம் உள்ளம் குதூகலிக்கும் உயர்ந்த மனநிலையை எட்டுவது இந்தக் கட்டத்தில் இயல்பாகக் கைகூடும்.

குடியுரிமை வந்தவுடன் வரும் மாற்றம் அதைவிட வேடிக்கையானது. முதலில் சிறிது காலம், பிற இந்தியர்களிடம் இந்தியா பற்றிப் பேசும் போது, "உங்கள் நாடு" என்று சொல்லிப் பேசுவோர் கூட இருக்கிறார்கள். இதை இங்கிலாந்திலும் பார்த்திருக்கிறேன். அதுவும் தற்காலிகமானதுதான். பின்னர் மெதுவாகப் போய்விடும். ஓரீர் ஆண்டுகளுக்குப் பின், தன் பிறப்பும் காலங்காலமாகத் தனக்குள் ஒவ்வோர் உயிரணுவுக்குள்ளும் குடிகொண்டு ஊறிப்போயிருக்கும் பண்புகளும் திடீரென்று ஒரே நாளில் அச்சிட்டுக் கொடுக்கப்படும் ஓர் ஆவணத்தில் மாறிவிடப் போவதில்லை என்கிற தெளிவு வந்து மீண்டும் தன்னை அடிப்படையில் இந்தியனாக உணரத் தொடங்கிவிடுவார்கள். "அது பிறந்த வீடு, இது புகுந்த வீடு. அங்கே பிறந்ததையும் மாற்ற முடியாது. இங்கேதான் சாக வேண்டும் என்பதையும் மாற்ற முடியாது!" என்று தெளிவாகப் பேசுவார்கள். இதன் பிறகும் நிரந்தரமாக நாடு திரும்பியவர்களும் உண்டு. 'எப்போதும் நம்மை ஏற்றுக்கொள்ள அமேரிக்கா இருக்கும் போது, வாழ்வது எங்காக இருந்தால் என்ன!' என்கிற துணிவில் எடுக்கும் எளிய முடிவில் வந்துவிடுதல் அது. 

இதுதான் நம் இடம் என்று முடிவு எடுத்த பின்பு, இந்தியா திரும்புபவர்கள் பெரும்பாலும் இரண்டே இரண்டு காரணங்களுக்குத்தான் திரும்புகிறார்கள். ஒன்று, பெற்றோரைப் பார்த்துக்கொள்ள ஊரில் வேறு எவருமே இல்லை என்ற கட்டாயத்தில் சூழலை நொந்துகொண்டு திரும்புகிறார்கள். தாய்-தந்தைக்காகத் திரும்புகிறோமா மாமனார்-மாமியாருக்காகத் திரும்புகிறோமா என்பதைப் பொருத்து நோதலின் வலியும் வலிமையும் அமைகிறது. அதற்காகத் தன் வாழ்க்கைத் துணையை எவ்வளவு நைக்கிறார்கள் என்பதும் அதைப் பொருத்தே அமைகிறது. அதையும் சரிக்கட்ட இப்போது, "அமேரிக்காவில் வசிப்பவரா நீங்கள்? உங்கள் பெற்றோர் இங்கே தனிமையில் உள்ளார்களா? கவலையே வேண்டாம். முதியோர் இல்லத்தில் சேர்த்த பாவமும் வராது. வீட்டிற்கே சென்று அவர்களைக் கவனித்துக் கொள்ளும் பணியை எங்களிடம் விட்டுவிடுங்கள். உங்கள் பணியை மட்டும் நீங்கள் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்! டொட்டடாய்ங்!" என்று அறிவித்துக்கொண்டு நிறுவனங்கள் வந்துவிட்டன. 

திரும்பலுக்கான இரண்டாம் பெரிய காரணம், ஏதோவொரு வகையில், "இதெல்லாம் ஒரு நாடா! இங்கு மனுசன் வாழ்வானா!" என்று உண்மையாகவே இந்த வாழ்க்கை முறையில் ஒருவித வெறுமையை உணர்ந்து, தன் இளமைக் காலத்தின் நினைவுகளோ அனுபவங்களோ அதைவிட மேலானவை என்று எண்ணித் திரும்புபவர்கள். 

இதற்கெல்லாம் வெளியேயும் ஒரு கூட்டம் இருக்கிறது. ஏதோவொரு நிறைவேறாத பணியை நிறைவேற்ற வேண்டும் என்று வந்து நிறைவேற்றிவிட்டு அந்த நிறைவில் அப்படியே தங்கிவிடுகிறவர்களும், நிறைவேற்றியதும் திரும்பிவிடுபவர்களும், அதில் தோல்வியடைந்து திரும்புபவர்களும் என்று அதற்குள்ளேயே பல சிறு குழுக்களும் உண்டு.

பொதுவாக இந்தியர்கள் பெரும்பாலானவர்களிடம் இங்கே வந்து எப்படி இன்னோர் இந்தியரிடம் சிக்கிச் சின்னாபின்னப் பட்டோம் என்றொரு சோகக் கதை இருக்கிறது. எல்லோருக்குமே இப்படி ஒரு சோகக்கதை இருக்கிறதே, இவர்களுக்கெல்லாம் அந்த அனுபவத்தைக் கொடுத்தவர்தான் யாரோ என்று தேடிக்கொண்டே இருக்கிறேன். இன்னும் அந்த ஆசாமி சிக்கவில்லை. இவர்களுக்கெல்லாம் கெட்ட அனுபவம் கொடுக்க வேண்டுமென்றே ஒரு கூட்டம் வந்து இறங்கியிருக்க வேண்டும் அல்லது இவர்களே ஒருவருக்கொருவர் அதைக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று முடித்துக்கொள்ள வேண்டியதுதான் இப்போதைக்கு. 

இந்தக் குறுகிய காலத்தில் இதற்கான காரணம் என்னவாக இருக்க முடியும் என்று புரிந்துகொள்ள முயன்றதில், நம் சிற்றறிவுக்குப் புரிந்தது இதுதான். ஊரில் இருக்கும் போது, நாம் நாமாக இருக்கிறோம். நாமுண்டு நம் குடும்பம் குட்டிகளுண்டு என்றிருக்கிறோம். எல்லோரும் எல்லோருக்கும் என்ற பழைய கிராம வாழ்க்கையிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட நமக்கே நமக்கென்று வட்டங்கள் போட்டுக்கொண்டு வாழும் புதிய வாழ்க்கை முறை ஒன்றை ஓரளவுக்கு வெற்றிகரமாகச் சாத்தியப்படுத்தி இருக்கிறோம். பெரும்பாலும் நாமும் முன்பின் தெரியாத அடுத்தவர் வீட்டுக்குள் கால் வைப்பதில்லை. நம் வீட்டுக்குள் பிறரும் பெரிதாக நுழைவதில்லை. அதற்குக் காரணம் நமக்கே நமக்கென்று இருப்பவர்கள், அதாவது குடும்பம் - உறவினர்கள் மற்றும் நெருங்கிய நண்பர்கள், நமக்கு அருகிலேயே இருக்கிறார்கள். அல்லது கைக்கெட்டும் தொலைவுக்குள் இருக்கிறார்கள். ஆனால் இங்கே வந்த பின்பு என்ன நடக்கிறதென்றால், நம் இயல்புக்கு மாறாக அமேரிக்கர்களைப் போலப் பெருந்தன்மையுடன் நடந்துகொள்ள முயல்கிறோம். இதன் பொருள், நமக்கென்று பெருந்தன்மை என்று ஒன்றில்லை என்பதல்ல. நமக்கென்று இருக்கும் பெருந்தன்மை வேறு மாதிரியானதாக இருக்கலாம். இங்கே நாம் பேசுவது 'அமேரிக்கப் பெருந்தன்மை'. அதை அப்படியே ஈயடிச்சான் பிரதியடிப்பது. அதற்கு முழுமையாக நாமும் நம்மைச் சுற்றியுள்ளவர்களும் அமேரிக்கர்களாகிவிட்டால் ஒழிய நமக்குச் சரியான பலன் கிடைக்காது. ஊரில் இருக்கும் போது பிறருக்கு நாம் செய்ய முற்படாத பல உதவிகளை இங்கே மனமுவந்து செய்ய முற்படுகிறோம். நமக்கும் பலர் அப்படி முன்வந்து பல உதவிகள் செய்கிறார்கள். அதைப் பார்த்து நாமும் செய்ய முயல்கிறோம் என்றும் வைத்துக்கொள்ளலாம். 'எங்களுக்கெல்லாம் வாங்கித்தான் பழக்கம். கொடுக்கிற பழக்கம் எங்கள் பரம்பரைக்கே கிடையாது' என்போரும் இருக்கிறோம். அது ஒரு சிறுபான்மைதான். ஆனால் ஒருத்தருக்கொருத்தர் உதவிக்கொள்வது இருவருக்குமே நல்லது என்று தொடங்குபவர்கள்தான் பெரும்பான்மை. அப்படி உதவிகள் செய்யும் போது, அந்த உதவிகளை எடுத்துக்கொள்பவர்கள் எல்லா வேளைகளிலும் உதவி செய்பவர் எதிர்பார்ப்பது போல நடந்துகொள்வதில்லை. ஏதோவோர் எதிர்பார்ப்போடே உதவி செய்வது என்பது திருக்குறளில் மட்டுந்தானே தவறு! அதற்குக் காரணம், அது இயல்பாகவே நமக்கு வருவதில்லை. வேண்டுமென்று யாரும் செய்வதில்லையே. இப்படி ஏதேனும் ஆகும் போது, மொத்த இந்தியக் குடியரசின் மீதும் அதன் குடிமக்களின் மீதும் பாதிக்கப்பட்டவருக்கு வாழ்நாள் வெறுப்பு வந்துவிடுகிறது. இதற்குப் பேசாமல் இந்தியாவில் இருப்பது போலவே தானுண்டு தன் வேலையுண்டு என்று இருந்து தொலைக்கலாமே என்றால், குடும்பம் - உறவினர்கள் - நெருங்கிய நண்பர்களைப் பிரிந்திருக்கும் மன அழுத்தம் விட்டுத் தொலைப்பதில்லை. அதில், அவர்களைப் போலவே இருக்கும் இந்தியர்கள் எல்லோரையும் தன் குடும்பமாக - உறவினர்களாக - நெருங்கிய நண்பர்களாகப் பாவிக்கத் தொடங்கி (அதுவும் தன் வசதிக்காக), நமக்கு வேண்டிய போது மட்டும் அவர்கள் வேண்டும் - அவர்களுக்கு வேண்டிய போதெல்லாம் நாம் போய்த் தாங்க முடியாது என்கிற குழப்பத்தில் சிக்கி, சரியாகக் கோடு போட முடியாமல் தவித்து, அதுவே கூடுதல் மன அழுத்தத்தில் போய் விட்டுவிடுகிறது.

(பயணம் தொடரும்)

செவ்வாய், ஏப்ரல் 16, 2019

இங்கு அரசியல் பேசாதீர்

“பழி தீத்துட்டாய்ங்கடா. குடிய இன்னைக்கு சங்கறுத்துட்டாய்ங்க!” என்றான் தமிழ்க்குடிமோனின் நெருங்கிய பணித் தோழர்களில் ஒருவனான மதுரை.

‘மதுரை’ என்பது அந்த நிறுவனத்தில் - அணியில் நீண்ட காலமாகப் பணிபுரியும் ஒரே மதுரைக்காரனான முத்துவின் பெயர். இடம், பொருள், ஏவல் பொருத்து அவர் ‘மதுரை’ எனவும் ‘முத்து’ எனவும் இருவேறு பெயர்கள் கொண்டு அழைக்கப்படுவார்.

தமிழ்க்குடிமோன்தான் ‘குடி’. நீளநீளமான பெயர்களை இரண்டு-மூன்று எழுத்துக்களுக்குள் சுருக்கிவைத்துக்கொள்வது அவனுடைய அலுவலகத்தில் மட்டுமல்ல, வெளிநாட்டுக்காரர்களோடு அதிகம் பணிபுரியும் அது போன்ற எல்லா நிறுவனங்களிலுமே இருக்கும் பழக்கம்தான்.

‘தமிழ்க்குடிமகன்’ என்பதுதான் ‘தமிழ்க்குடிமோன்’ என்று மருவி மாறியிருந்தது. மருவலுக்கான மாபெரும் காரணம் தலைவனின் மலையாள மோகம். மலையாள மோகம் என்பது அம்மொழியின் மீதானது என்பதைக் காட்டிலும் அம்மொழி பேசும் மக்கள் மீதானது. மக்களிலும் குறிப்பாகப் பெண்குட்டிகள் மீதானது என்பது சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லைதானே! காலம்காலமாகவே தமிழ்க்குடிமகன்களுக்கு மலையாளக்குடியின் மோன்களைவிட மோள்கள் மீது படிந்து படர்ந்திருக்கும் பாசம் இயல்பானதுதானே! மோன்களைக் கண்டாலே கசக்கும் தமிழ்ப் பிள்ளைகளுக்கே கூட மோள்களைப் பிடித்துத்தான் போய்விடுகிறது.

‘தமிழ்க்குடிமகன்’ என்பதுமே கூட அவனது இயற்பெயர் இல்லை. அவனுடைய தமிழார்வம் காரணமாகவும் ஆங்கிலம் அவனுக்குச் சரியாக வராது என்பதாலும் அவனுடன் பணிபுரியும் தமிழ் நண்பர்கள் அவனுக்கு வைத்த பெயர் அது. அவனுடைய அலுவலகத்தில் தமிழர்கள்தான் அதிகம். பெங்களூரில் இருக்கும் தொழில்நுட்ப நிறுவனங்களில் பலவிதமான நிறுவனங்கள் இருக்கின்றன. பெங்களூரைப் போலவே எல்லா மாநிலத்தவரும் கலந்து இருக்கும் நிறுவனங்களும் இருக்கின்றன, பெங்களூரில் உள்ள சில பகுதிகளைப் போல தமிழர்கள் பெரும்பான்மையாக இருக்கும் - அதிகாரம் செய்யும் நிறுவனங்களும் இருக்கின்றன, மலையாளிகள், தெலுங்கர்கள், கன்னடர்கள், வடக்கர்கள் என்று வேறு குழுவினர் நிறைந்திருக்கும் - அதிகாரம் செய்யும் நிறுவனங்களும் இருக்கின்றன.

‘தமிழ்க்குடிமோன்’ என்பது மற்ற மொழி பேசும் நண்பர்களுக்குச் சொல்வதற்கு அவ்வளவு எளிதாக இல்லாததால் ‘குடிமோன்’ என்று சுருக்கப்பட்டு, அதுவும் நீளமாக இருக்கிறது என்று ‘குடி’ என்று மேலும் சுருக்கப்பட்டது வரலாறு. அது நிலைத்து நிற்பதற்கு ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமை மாலையும் அவர்கள் நிகழ்த்தும் கூடுகைகளில் அவன் குடிக்கும் அளவும் அழகும் மேலும் ஒரு காரணமாகிப் போனது. இப்படி ஒரு தனிமனிதனின் பெயருக்கே இவ்வளவு நீண்ட வரலாறு இருக்கிறது என்பது அந்த நிறுவனத்தையும் அங்கு பணிபுரிந்த தமிழர்களையும் பற்றி ஆராய்ச்சி செய்யப் போகும் நாளைய தலைமுறைத் தமிழர்களுக்கு எவ்வளவு பெரிய வியப்பாகவும் அதிர்ச்சியாகவும் இருக்கப் போகிறது என்பது சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லைதானே!

கடந்த சில மாதங்களாக அவனுக்குக் கெட்ட நேரம் தொடங்கிவிட்டது என்று எல்லோருமே பேசிக்கொண்டுதான் இருந்தார்கள். ஆனால் இவ்வளவு சீக்கிரம் வேலையைவிட்டே தூக்கிவிடுவார்கள் என்று எவருமே எதிர்பார்க்கவில்லை.

அவனுடைய தாத்தா காலம் முழுக்க ஒரு வேலைதான் செய்தார். அவனுடைய அப்பாவும் ஒரே வேலைதான் செய்தார். அவன் வேலைக்குச் சேர்ந்து மூன்றாம் ஆண்டே முதல் வேலையைவிட்டு விலகி வேறொரு நிறுவனத்தில் சேர்ந்த போது குடும்பமே அதிர்ச்சிக்கும் வியப்புக்கும் உள்ளானது. அவனுடைய தாத்தா இருந்திருந்தால் அதைக் கடுமையாக எதிர்த்திருக்கவும் கூடும். அவனுடைய தந்தையும் அதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல்தான் இருந்தார். இருந்தாலும் வெளி உலகில் கேள்விப்பட்டதை வைத்து இந்தத் தலைமுறையில் இது சாதாரணமாக நடப்பதுதான் என்ற முடிவுக்கு வந்திருந்தது மட்டுமல்லாமல், தன் மகனும் கூடிய விரைவில் ஒரு நாள் இந்தச் செய்தியோடு வந்து நிற்பான் என்று எதிர்பார்த்தும் இருக்கத்தான் செய்தார். தாத்தா, தந்தை மட்டுமில்லை. அவனுமே கூட அவ்வளவு விரைவில் அந்த நாள் வரும் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை. ஆனால் அவன் வேலைக்குச் சேர்ந்த நாள் முதலே வாராவாரம் ஒவ்வொரு திங்கட்கிழமையும் யாரோ புதிதாக வந்து பணியில் சேர்வதும் ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமையும் யாரோ சிலர் பணியைவிட்டுச் செல்வதுமாக இந்தப் புதிய பண்பாடு ஓரளவுக்குப் பழகித்தான் போயிருந்தது. திங்கட்கிழமைகளில் நமக்குப் புதிய நண்பர்கள் கிடைக்கப்போகிறார்கள் என்ற எதிர்பார்ப்பும் வெள்ளிக்கிழமைகளில் நம் நெருங்கிய நண்பர்கள் எவர் எவருக்குக் கடைசி நாள் என்று கணக்கிடுவதும் புதிய வாழ்க்கை முறையின் ஒரு பங்காகி இருந்தன. அப்படி வேலையைவிட்டுச் செல்வோரின் புண்ணியத்தில்தான் அந்த வெள்ளிக்கிழமைக் குடியும் கொண்டாட்டமும் நடந்து முடியும்.

படித்து முடித்து, மாவட்டத் தலைநகரில் உள்ள வேலைவாய்ப்பு அலுவலகத்தில் போய் பதிந்து வைத்துவிட்டு, பல ஆண்டுகள் வேலையில்லாமல் ஊர் சுற்றித் திரிந்துவிட்டு, ஏதோவொரு வேலை கிடைத்தபின் அந்த நிறுவனத்துக்கும் முதலாளிக்கும் அல்லது அரசாங்கத்துக்குக் காலமெல்லாம் விசுவாசத்தோடு உழைத்துவிட்டு, பணி ஓய்வு பெறும் போது அதற்கொரு பாராட்டு விழாவெல்லாம் நடத்தி, ஊருக்கே சோறு போட்டுக் கொண்டாடி விடைபெறுகிற தலைமுறையின் பிள்ளைகள் எல்லோருக்குமே, ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமையும் சினிமாக் கொட்டகையில் படம் மாற்றுவது போல வேலை மாற்றிக்கொண்டு போகும் வாழ்க்கை முறைக்குள் வந்தவுடன் உண்டான அதிர்ச்சி அவனுக்கும் இருக்கத்தான் செய்தது. பின்னர் அதுவே பழகிப் போய்விட்டது என்றாலும் முதல் முறை அப்படி அவனுடைய நாள் வந்த போது அவனுக்கு அது சிரமமாகத்தான் இருந்தது.

முதலாளி என்றாலே எந்த நேரமும் கடுகடுவென்று மூஞ்சியை வைத்துக்கொண்டு இருப்பார், மூச்சு கூட அவர் இல்லாத நேரத்தில்தான் விடமுடியும் என்று எண்ணிக்கொண்டிருந்த காலம் போய், தன் தந்தை வயதைவிட மூத்தவர் போலத் தெரிந்த தன் நிறுவன முதலாளியை அங்கிருக்கிற எல்லோருமே பெயர் சொல்லித்தான் பேச வேண்டும் என்று கேள்விப்பட்ட பொழுதின் அதிர்ச்சி பழையதாகிப் போனாலும் அதன் நினைவு அப்படியேதான் இருக்கிறது. அது மட்டுமில்லை, அவரை “முதலாளி” என்பதே தவறு என்றும் சிரித்துத் திருத்துவார்கள் எல்லோரும். அவரிடம் பேசும் போது அப்படி அழைக்க மாட்டான். ஆனால் அவர் பற்றிப் பிறரிடம் பேசும் போது அப்படிச் சொல்வான். அவ்வளவுதான். முதலாளிக்கும் தொழிலாளிக்கும் நடுவில் பல அடுக்குகள் இருப்பதும், அப்படியான ஒவ்வோர் அடுக்கிலும் உள்ள ஒவ்வொரு தொழிலாளியும் தனக்குக் கீழே இருக்கிற தொழிலாளிகளிடம் தானும் ஒரு முதலாளி போலவே நடந்துகொள்வதும், ஆனாலும் அவர்களை ஒரு நண்பன் போலப் பெயர் சொல்லி அழைக்க முடிவதும், முதலாளி தவிர்த்து எல்லோருமே தன்னைப் போலவே இளைஞர்களாக இருப்பதும், இதற்கெல்லாம் நடுவில் முதலாளியே தானும் ஒரு தொழிலாளி போல நடந்துகொள்வதும், முதலாளி உட்பட அவர்கள் எல்லோரோடும் சேர்ந்து மொட்டைமாடியில் போய் நின்று வானத்தைப் பார்த்துப் புகைப்பிடிக்க முடிவதும் அப்படி அதிர்ச்சியாக இருந்து வியப்பாக மாறி அப்படியே மெதுமெதுவாகப் பழகிப்போன பழக்கங்கள் ஆனவையே.

இப்படிப் புதிய புதிய பழக்கங்களையும் அதிர்ச்சிகளையும் அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டேதான் இருந்தது புதிய வாழ்க்கை. அப்படித்தான் ஒரே நாளில் ஒருவரை வேலையைவிட்டுத் தூக்கிவீசிவிடும் பழக்கமும் அறிமுகமானது அவர்களுக்கு. முதன்முதலில் அப்படி ஒருவர் நீக்கப்பட்ட போது அங்கிருந்த எல்லோருக்குமே அது பேரதிர்ச்சியாக இருந்தது. கிராமத்துப் படங்களில் கொலை செய்துவிட்டுச் சிறை சென்று விடுதலையாகி வெளியே வரும் வில்லனைப் பற்றிப் பாமர மக்கள் குசுகுசுத்துக்கொள்வது போல, ஒவ்வொருத்தரும் அங்குமிங்கும் நடந்து போய் மற்றவர்களிடம் அது பற்றிக் குசுகுசுத்துக் கொண்டார்கள். பின்னர் அதுவும் பழகித்தான் போனது.

“ஆறு மாதங்கள் வேலை இல்லாமல் சுற்றிக்கொண்டிருந்தவனுக்கு, இவ்வளவு நல்ல சம்பளத்தைக் கொடுத்து, நல்ல மரியாதையையும் கொடுத்து, அழகு பார்த்த இந்த நிறுவனத்தையே அதன் அருமை புரியாமல் ஏமாற்றப் பார்த்தானே, அவனுக்கு இதைவிட என்ன செய்துவிட முடியும்?” என்று தொடங்கி, “நாம் ஏதோ விசுவாசமாக இருப்பது போல நம் நிறுவனம் மட்டும் நம்மிடம் விசுவாசமாக இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறோமே!” என்றாகி, “விசுவாசத்துக்கு இங்கே என்ன இருக்கிறது? உன்னால் அவர்களுக்குப் பயன் இருக்கும்வரை அவர்கள் உன்னை வைத்துக்கொள்ளப் போகிறார்கள். அவர்களால் உனக்குப் பயன் இருக்கும்வரை அவர்களோடு நீ இருக்கப் போகிறாய். இருவருக்குமே ஒருத்தொருக்கொருத்தர் பயன் உள்ளவர்களாக இருக்கும்வரைதான் இது தொடர்வதில் பொருள் இருக்கிறது. இது வியாபாரம். இங்கே உணர்ச்சிகளுக்கெல்லாம் இடம் இல்லை” என்று முடிந்தது. இது அவன் கண் முன்பே நடந்த மிகப்பெரும் பண்பாட்டு மாற்றம். அவன் நுழையும் போது அவனுடைய கிராமம் போல இருந்த நிறுவனம் மிகக் குறுகிய காலத்திலேயே ஒரு மாநகரம் போலாகி அப்படியே வேறொரு மேற்கத்திய நாடு போல் ஆகிவிட்டிருந்தது. இங்கிருந்து சிறிது சிறிதாக மனிதர்கள் வெளிநாடுகளுக்குப் பயணப்பட்டுப் பயணப்பட்டுத் திரும்பத் திரும்ப இங்கே இருந்த பண்பாடு வேகவேகமாக மாறிக்கொண்டிருந்தது.

பின்பொரு காலத்தில், “உலகம் முழுக்கவே பொருளாதாரம் படுத்துவிட்டது, அதனால் வியாபாரம் சரியாக ஓடவில்லை, எனவே மொத்தமாக ஒரு பத்து விழுக்காடு தலைகளைத் துண்டிக்கப் போகிறார்கள்” என்று பேச்சு வந்தது. அதன்படியே நடக்கவும் செய்தது. இது எல்லா நிறுவனங்களிலுமே நடந்தது. அப்படித் துண்டிக்கப்பட்ட தலைகள் அனைத்துமே திறமை மற்றும் பணி சார்ந்த செயல்பாடுகளின் அடிப்படையிலேயே துண்டிக்கப்பட்டதாகச் சொன்னாலும், அதிலும் எத்தனையோ விதமான இழிவான அரசியல்கள் இருக்கத்தான் செய்தன. ஒரு வேலையும் ஒழுங்காகச் செய்யாவிட்டாலும் சிலரை எதற்காகவோ நிர்வாகத்துக்குப் பிடித்துவிடுகிறது. எவ்வளவுதான் திறமையாக இருந்தாலும் சிறப்பாகப் பணியாற்றினாலும் சிலரை நிர்வாகத்துக்குப் பிடித்தே தொலைவதில்லை. இதற்கு எத்தனையோ காரணங்கள் இருக்கலாம். அப்படி வேலையும் ஒழுங்காகச் செய்யாமல் நிர்வாகத்துக்கும் பிடிக்கிற மாதிரி நடந்துகொள்ளாமல் இருந்தவர்கள் எல்லோருமே பெரும்பாலும் வடிகட்டி வீசப்பட்டார்கள். அதிலும் ஏதோதோ உறவுகளையும் செல்வாக்கையும் பயன்படுத்தி வேலையைக் காப்பாற்றிக் கொண்டவர்களும் உண்டு.

அதன் பின்பு அடிக்கடி அது போலப் பணி நீக்கங்கள் நடைபெற்றன. அது ஒரு வழக்கமாகவே மாறியிருந்தது. “அமெரிக்காவில் எல்லாம் இது மிகச் சாதாரணம். வெள்ளிக்கிழமை நாலு மணிக்கு வந்து ஒரு பிங்க் ஸ்லிப்பில் இந்த நிமிடம் முதல் உன் சேவை எங்களுக்குத் தேவையில்லை என்று எழுதிக் கொடுப்பார்கள். அப்படியே கணிப்பொறியை இழுத்து மூடிவிட்டு வீட்டுக்குக் கிளம்பிவிட வேண்டியதுதான். பேசுவதற்கே எதுவுமில்லை” என்றெல்லாம் கதை சொல்வார்கள். ஆனால் இங்கோ ஒரு வேலையும் இல்லாவிட்டாலும் சேரும் போது ஒப்புக்கொண்டபடி ஒரு மாதம் அல்லது இரண்டு மாதங்கள் முழுக்கவும் இருந்து உழைத்துக் கொட்டிவிட்டுதான் போக வேண்டும் என்கிறார்கள். அதுவும் அந்த இரண்டு மாதங்களில்தான் எவருக்கும் செய்யப் பிடிக்காத வேலைகளையெல்லாம் செய்யவைத்துத் துன்புறுத்துவார்கள். இங்கிருப்பவர்களுக்கு அங்கே மட்டும் எப்படி ஒரே நிமிடத்தில் எல்லாமே முடிவுக்குக் கொண்டுவந்துவிட முடிகிறது என்று வியப்பாகத்தான் இருக்கும். ஒரு வேளை அங்கே யாரும் வேலையே செய்ய மாட்டார்களோ என்னவோ! “கணிப்பொறியில் செய்தி மட்டும் வாசிப்பதற்காக வேலைக்கு வருகிறவன் அதை அப்படியே இழுத்து மூடிவிட்டுப் போனால் என்ன பெரிதாக ஆகிவிடப் போகிறது! வீட்டில் போய் மிச்சத்தைப் படித்துக்கொள்ளப் போகிறான்!!” என்றும் வேடிக்கையாகப் பேசிக்கொள்வார்கள் இங்கே இருப்பவர்கள்.

அப்படியான பல கண்டங்களைத் தாண்டி வந்தவன்தான் அவன். ஒவ்வோர் ஆண்டும் சம்பள உயர்வும் பதவி உயர்வும் பெற்று வந்திருக்கிறானே ஒழிய, ஒரு போதும் வேலையைவிட்டுத் தூக்கப்படும் இடத்தில் இருந்ததே இல்லை. ஒவ்வொரு முறையும் அது போன்ற ஆட்குறைப்பு நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்படும் போதும் அப்படியே தன்னைத் தூக்குவதாக இருந்தால் கூட கடைசியாகத் தூக்கப்படப் போகும் ஆட்களில் ஒருவனாகத்தான் தான் இருப்பேன் என்றுதான் அவன் எண்ணுவான். அதற்குக் காரணம், அவன் கடும் உழைப்பாளி. மாடு போல உழைப்பான். ஒருவரை வாடிக்கையாளருக்குப் பிடித்துவிட்டால் அதன் பின்பு நிறுவனத்தில் பேச்சுக்கே இடமில்லை. அப்படியானவர்கள் இயல்பாகவே இங்கும் செல்லப்பிள்ளை ஆகிவிடுவார்கள். அப்படியான ஒருவன்தான் நம் குடி.

தமிழ்வழி தவிர வேறு எந்த வழியிலும் படிக்க வாய்ப்பில்லாத ஓர் ஊரில் வாழும் தமிழாசிரியரின் மகன் என்பதால், பள்ளிக்கல்வி முழுக்கத் தமிழ் வழியிலேயே படித்தான். “வாத்தியார் பிள்ளை மக்கு” என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்த ஊரில் அதைத் தவறென்று நிரூபித்த நாலாவது வாத்தியார் மகனாக பன்னிரண்டாம் வகுப்பில் ஆயிரத்துக்கும் மேல் மதிப்பெண் பெற்று, “தரம் என்றாலே தனியார்தான்” என்று சொல்லிக்கொண்டு பொறியியல் கல்லூரி என்றால் மட்டும் அது தலைகீழாகி விடும் நாட்டில், ஆசைப்பட்டபடியே அரசுப் பொறியியல் கல்லூரியில் இடம் பிடித்து, கணிப்பொறிக்குத் தொடர்பே இல்லாத கட்டுமானத் துறையில் படித்து, முதல் இரண்டு ஆண்டுகள் ஆங்கிலம் வராமல் சிரமப்பட்டு, ஆயினும் நன்றாகப் படித்து முடித்து வெளியேறி, அப்போதைய நிலவரப்படி தன் நண்பர்கள் எல்லோரையும் போலவே அவனும் கணிப்பொறித் துறைக்குள்ளேயே நுழைந்தான். படிப்பில் போலவே வேலையிலும் ஆங்கிலம் பாடாய்ப் படுத்தியது. ஒரு வேளை தன்னையும் வேலையைவிட்டுத் தூக்கும் நிலை என்று ஒன்று வந்தால் அதற்கு இருக்கப் போகும் ஒரே காரணம், தான் பேசும் - அல்லது தன்னால் ஒழுங்காகப் பேச முடியாத - ஆங்கிலமாகத்தான் இருக்கும் என்று எண்ணிக்கொள்வான். தன் தமிழாசிரியத் தந்தையையும் அவர் வழிபடும் அரசியல் தலைவர்களையும் சபித்துக்கொள்வான். பின்னர் ஆங்கிலவழியில் படித்துவிட்டு வந்து தன் அளவுக்குக் கூடப் பேச முடியாமல் தடுமாறும் வெளிமாநிலத்து நண்பர்கள் சிலரைப் பார்த்து, ‘இவர்கள் யாரைப் போய்ச் சபிக்க முடியும்!’ என்று எண்ணித் தேற்றிக்கொள்வான்.

இத்தோடு நான்கு நிறுவனங்களில் பணி புரிந்துவிட்டான். அதிலும் கடைசியாகப் பணிபுரிந்த நிறுவனம் ஒரு நிறுவனத்துக்குள்ளேயே பல நிறுவனங்கள் இருக்கிற மாதிரிப் படுகிற அளவு பெரிய நிறுவனம். இதுவரை பல விதமான குழுக்களில் பணி புரிந்திருக்கிறான். பல நூறு மனிதர்களுடன் பணி புரிந்திருக்கிறான். மொழிவாரியான குழு அரசியல் செய்பவர்கள், சாதி அடிப்படையில் குழு அரசியல் செய்பவர்கள், பொறுக்கித்தனம் செய்வதற்காகவே படித்துப் பட்டம் விட்டுத் தினமும் பணிக்கு வந்து கொண்டிருப்பவர்கள் என்று விதவிதமான மனிதர்கள். ஆனால் எந்தச் சூழ்நிலையிலும் வேலையைவிட்டுத் தூக்கப்படும் அளவுக்கு பலவீனமான நிலையில் இருந்ததாக உணர்ந்ததே இல்லை. ஆனால் இன்று அவனுக்கே அது நிகழ்ந்திருக்கிறது.

பிற்காலத்தில் வெளிநாட்டில் போய் வேலை பார்க்கும் காலம் வந்தால், அப்போது வெள்ளிக்கிழமை மாலை நாலு மணிக்கு பிங்க் ஸ்லிப் பெறும் நிலை வந்தால் கூட அதற்கெல்லாம் உடைந்துவிடக் கூடாது என்று அதற்கும் மனதைத் தயார்படுத்தி வைத்திருந்தான் என்றாலும், இவ்வளவு சீக்கிரமாக இந்தியாவிலேயே அது நடக்கும் என்று நேற்றுவரை நினைத்துக்கூடப் பார்க்கவில்லை அவன். அதற்கான எந்த அறிகுறியும் அவனுக்கு இருக்கவில்லை. அதற்கான அறிகுறிகளை அவன் கவனிக்கவில்லை என்றும் சொல்லலாம். இன்று நடந்துவிட்டது.

அகரன் அவன் பெயர். இதுதான் இயற்பெயர். கோவில் நுழைவே சாத்தியமில்லாத காலத்தில் - சமூகத்தில் பிறந்த பிள்ளை என்பதால், அதை ஓர் அநீதியாகப் பார்க்கும் அளவுக்குப் படிப்பறிவு இருந்ததால், அவன் தாத்தா கடவுள் நம்பிக்கையற்றவராக இருந்தார். அந்தத் தாத்தாவின் பிள்ளை தமிழாசிரியர். தன் தந்தை கடவுள் நம்பிக்கையற்றவர் என்பதாலும், தான் தமிழ் படித்ததாலும், பின்னர் ஆசிரியர் ஆனதாலும், இவருக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட அரசியற் கட்சி மீது அதீத ஈடுபாடு உண்டு. ஆசிரியர் - அரசு ஊழியர்களின் நலம் பேணும் கட்சி என்று அவரும் அவரின் தோழர்கள் அனைவரும் நம்பும் கட்சியில் உறுப்பினர் ஆகாமலேயே அதை உறுப்பினர்களைவிடத் தீவிரமாக ஆதரிப்பவர். “வாத்திமாருக்குப் பைப்பிருக்கு பம்பில்லை” என்று சொன்னதாலும், அவரையே நிறையப் பேர் “வாத்தியார்” என்று சொல்வதாலும் வாத்தியாரான இவருக்கு ‘வாத்தியாரைச்’ சுத்தமாகப் பிடிக்காது. அந்த வழியில் வந்த அகரனுக்கும் அதே கொள்கைகள் என்று சொல்லிவிட முடியாது. அவனுடைய உலகத்தில் அவன் கேள்விப்பட்ட கதைகள் அவனுடைய தந்தை சொல்லிக்கொடுத்தவற்றுக்கு மாறுபட்டிருந்தன. தமிழ்க்குடிமோன் என்று பெயர் பெற்ற பின்பும் கூட, ‘தேசியக் கட்சிகள் திராவிடக் கட்சிகளைவிட நேர்மையானவை’, ‘எப்போதும் இந்தியாவோடு ஒட்டாமலேயே இருக்கும் தமிழ் நாடு என்பது, தமிழர்களின் நலனுக்கு நல்லதில்லை’, ‘ஊழல்தான் இந்த நாட்டின் மிகப்பெரிய பிரச்சனை’, ‘கொள்கையெல்லாம் வெற்று முழக்கம்’, ‘வளர்ச்சி முக்கியம்’ என்பது போன்று இவனுக்கென்று பல நியாயங்கள் வைத்திருந்தான்.

“வாத்தியார் கட்சியில் இருப்பவனெல்லாம் முட்டாப்பயகள்”, “தேசியக் கட்சிகளெல்லாம் தமிழுக்கும் தமிழருக்கும் எதிரானவை” என்பன போன்று சிறுவயதில் இருந்தே அவனுடைய தந்தை சொல்லி வளர்த்த பல கருத்துக்களில் ஒன்று ஆரிய மாயை என்பது. அதிலும் அவனுக்குப் பெரிதாக ஈடுபாடு இருந்ததில்லை. அதற்கொரு காரணம், அவனுடைய ஊரில் இருந்த ஐயமார் தெருவில் இருந்த ஆட்கள் அவ்வளவு கொடுமையானவர்கள் இல்லை. அவன் தந்தையுடன் பணிபுரிவோர் பாதிப்பேர் அந்தத் தெரு ஆட்களே. அவர்கள் எல்லோருமே இவனை நன்றாகவே நடத்துவார்கள். அவரையும் நல்ல மரியாதையுடனேயே நடத்துவார்கள். அவர்கள் வீட்டுப் பிள்ளைகள் நிறையப் பேர் இவனுக்கு நல்ல நண்பர்கள். சின்ன வயதில் அவர்கள் தெருவில் ஒரு தனி கிரிக்கெட் அணி அமைக்கும் அளவுக்கு ஆட்கள் இல்லாததால் அந்தத் தெருப் பையன்கள் எல்லோரும் இவன் மூலமாக இவனுடைய தெரு அணியிலேயே சேர்ந்துகொண்டார்கள். இவனுக்கும் மற்ற தெருப் பையன்களைவிட ஐயமார் தெருப் பையன்களை அதிகம் பிடிக்கும். கிரிக்கெட் விளையாடுவது ஒருபுறம் இருந்தாலும், ‘படிக்க வேண்டும், முன்னுக்கு வர வேண்டும், உருப்பட வேண்டும் என்ற சிந்தனைகள் உள்ளவர்கள் அவர்களோடு சேர்ந்ததால்தான் இம்புட்டாவது உருப்பட்டிருக்கிறேன்’ என்றும் எண்ணிக்கொள்வான்.

கல்லூரியில் படித்த காலத்தில் ஏகப்பட்ட அரசியல் பேசுவதுண்டு. இப்போதும் ஊருக்குச் செல்லும் போதும் பழைய நண்பர்களுடனும் உறவினர்களுடனும் பேசும் போதும் நிறைய அரசியல் பேசுவதுண்டு. அரசியல் ஆர்வம் என்பது எப்படியோ அவனுக்கு இரத்தத்திலேயே வந்தது போல ஒட்டிக்கொண்டு விட்டது. அரசியல் பற்றிய பேச்சு என்றால் எங்கும் ஆர்வத்தோடு இறங்கிவிடுவான். பல நேரங்களில் பொது இடங்களில் துளியும் முன்பின் தெரியாத அந்நியர்களிடம் கூட அரசியல் பேசியதுண்டு. ஆனால் அவன் அலுவலகத்தில் உடன் பணிபுரிவோரிடம் எப்போதும் அரசியல் பேசுவதே இல்லை. பேசிய கொஞ்சநஞ்சமும் வெள்ளி மாலைக் கூடுகைகளில்தான். அதிலும் பெரும்பாலும் கவனத்தோடு தன் சார்புகள் வெளிப்பட்டுவிடாதபடிக் கவனமாகப் பேசித் தப்பிவிடுவான். அதுதான் அவன் குடிப்பதில் உள்ள அழகு. எவ்வளவு குடித்தாலும் தன்னினைவு இல்லாத நிலைக்கு அவன் சென்றதே இல்லை. தன்னினைவு தப்பாமல் குடிக்க வேண்டும் என்று அவன் தன்னைக் குடிக்கும் போது கட்டுப்படுத்திக்கொள்வதும் இல்லை.

பெரிதாக வாழ்க்கையில் கொள்கைகள் எதுவும் வைத்துக்கொள்ளாத அவன் இந்த அலுவலகத்தில் அரசியல் பேசும் விஷயத்தில் பிடிவாதமான கொள்கை வைத்துக்கொண்டதற்கான முக்கியமான காரணம், அவன் முதன்முதலில் பணிக்குச் சேர்ந்த நிறுவனத்தில் ஒரு பயிற்சியின் போது சொன்னார்கள் - “பணியிடத்தில் எவருடனும் அரசியலோ மதம் பற்றியோ பேசாதீர்கள். முக்கியமாக வாடிக்கையாளரிடம் பேசும் போது இதைக் கவனத்தில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். உங்கள் வாழ்க்கை முழுக்கவும் தொழில் உலகில் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய மிக முக்கியமான கொள்கைகளில் ஒன்று இது. இதை மீறுவது, உங்கள் எதிர்காலத்துக்கே உலை வைக்கலாம்.” இது அவனுக்கு அவன் இளமைக்காலத்தை நினைவுபடுத்தியது. அவன் சிறுவனாக இருந்த போது, காலையில் அடிக்கடி அவனுடைய தந்தைக்குக் காப்பி வாங்கிவருவதற்காக அவனுடைய ஊரில் இருந்த புளியமரத்துக் கடைக்குப் போவான். அவன் அங்கு செல்லும் போதெல்லாம் வழக்கமாகக் கண்ட காட்சி ஒன்று உலகத்தில் உள்ள எந்தக் காப்பிக் கடைக்குப் போனாலும் அவனுக்கு வந்து செல்வது. அந்த ஏழெட்டு ஆண்டுகளில், சொல்லிவைத்த மாதிரி நான்கைந்து பேர் - அவ்வப்போது தற்காலிகமாக அதில் மாற்றங்கள் இருக்கலாம் - அவை தவிர்த்து அதே நான்கைந்து பேர்தான் - எப்போதும் அமர்ந்து அரசியல் பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள். தேர்தல் காலங்களில் சூடு கூடுதலாகப் பறக்கும். மற்ற நேரங்களிலும் கதைகளுக்குப் பஞ்சமிராது. அரை மணி நேரம் முன் பின் சென்ற போதும் அவர்களைப் பார்த்திருக்கிறான். மாலை நேரங்களில் சென்ற போதும் அரசியல் பேச்சுகள் நடப்பதைப் பார்த்திருக்கிறான். காலையில் பார்த்த நான்கைந்து பேரில் ஓரிருவர் இருப்பர். மாலை புதிதாக ஒரு சிலரும் இருப்பர். காலை அளவு மாலை இராது. காலை செய்தித் தாட்கள் வந்தவுடன் சுடச்சுட ஆராயப்படுவது போல, மாலை வானொலிச் செய்திகளின் அடிப்படையில் செய்யப்படும் அலசல்கள் இருந்ததில்லை எனலாம். பின்னர் ஒரு காலத்தில் - எப்போதும் அவனுக்குக் காப்பி போட்டுக் கொடுத்த புளியமரத்துக் கடையின் மூத்த மகன் திருமணமாகி, தனிக்குடித்தனம் சென்று, தனிக்கடை போட்டு, அடுத்த மகனும் அவர்க்கடுத்த மகனும் காப்பி போடத் தொடங்கியிருந்த காலத்தில் - வானொலியின் இடத்தில் தொலைக்காட்சி வந்து இறங்கியிருந்தது. ஒருவகையில் இவர்கள்தான் இன்றும் அவனுக்கிருக்கும் இந்த அரசியல் ஆர்வத்துக்குக் காரணமோ என்று தோன்றும். ஒரு நாளும் காலையும் மாலையும் அங்கு கூடி அரசியல் பேசியவர்கள் பேச்சு முற்றி அடித்துக்கொண்டது கிடையாது. அவர்களுக்குள் சிறிய பகை கூட எழுந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

ஆனால் அவனுடைய ஊருக்கு ஏழு கிலோ மீட்டர் தொலைவில் இருக்கிற அவனுடைய மாமா ஊருக்குப் போகும் போது முற்றிலும் வேறுபட்ட ஒரு காட்சி பார்த்திருக்கிறான். அங்குள்ள காப்பிக் கடைகள் அனைத்திலுமே சொல்லி வைத்தாற் போல், பிழைகளை மட்டும் மன்னித்துவிட்டுப் பார்த்தால், ‘இங்கு அரசியல் பேசக்கூடாது’ என்றுதான் ஓர் எழுத்துக்கூடப் பிசகாமல் எழுதிப் போட்டிருப்பார்கள். ஒரேயொரு கடையில் - அந்த ஊரிலேயே பெரிய கடையில் - அதையும் அச்சடித்த தகடு ஒன்றில் - அருகில் ஓர் ஆண்மகன் வாயில் சுட்டுவிரலை வைத்து, “ஷ்… பேசாதே...” என்று தடுக்கிற மாதிரியான அழகான படத்துடன் “இங்கு அரசியல் பேசாதீர்” என்று அச்சிட்டிருக்கும் - ஆணியிலேயே அடித்திருப்பார்கள். அப்படியானால் இன்னும் பெரிய ஊருக்குப் போனால் இதைப் போல ஆணியடித்து ஒட்டியிருக்கும் அச்சுத் தகடுகளை நிறையவே பார்க்க முடியும் போல என்று தோன்றியது அவனுக்கு. அதைப் பார்த்துவிட்டு மாமாவிடம் விசாரித்த போதுதான் அந்த ஊரில் காப்பிக் கடையில் அரசியல் பேசி நிகழ்ந்துள்ள வன்முறைகள் பற்றி விளக்கினார்.

“இங்கயும் இப்படி எழுதிப் போடாத கடை ஒன்னு இருக்கு. ஆனா அங்கெல்லாம் நம்மள மாதிரி ஆளுக போக முடியாது. கெழக்க உள்ள ஊர்க்காரன். அவனே பெரிய சல்லிப்பய. அவந்தான் ஒரு தடவ கடைக்கு வந்த வாடிக்கையாள் ஒருத்தர அரசியல் பேசி, பேச்சு முத்தி, அடிச்சுப் போட்டான்னு சொல்வாக. அவனுக்குப் பிடிச்ச மாதிரிப் பேசுறவுக மட்டும் பேசிக்கிறலாம் போல!” என்று அவனைப் பற்றிய சிந்தனையில் ஆழ்ந்தவராகப் பேசி முடித்தார்.

இதற்குப் பின்புதான் அரசியல் எவ்வளவு கொடூரமான எல்லைகளுக்கெல்லாம் செல்லக்கூடியது என்று ஓரளவுக்குப் புரிந்தது அவனுக்கு. முதல் நிறுவனத்தில் நடந்த பயிற்சியில் அன்று அவர்கள் “இங்கு அரசியல் பேசாதீர்” என்று சொன்ன போது, அவனுக்குத் தன் சொந்த ஊரில் உள்ள புளியமரத்துக் கடையும் அவனுடைய மாமா ஊரில் இருந்த காப்பிக் கடைகளும் நினைவுக்கு வந்தன. ‘அப்படியானால் உலகம் நம் மாமா ஊர் போலத்தான் உள்ளது. நம்மூர் போல இல்லை’ என்று எண்ணிக்கொண்டான். அந்த ஓரிரு நாட்களில் இது பற்றி ஆழமாக நிறையச் சிந்தித்தான். ‘என் ஊரும் நானும் வெளி உலகத்தைவிட முற்றிலும் மாறுபட்டவர்கள்; இந்த உலகத்தில் வெற்றிபெற என்னுள் இருக்கும் என்னையும் என் ஊரையும் கழற்றிப் போட்டுத்தான் ஆக வேண்டும் போல’ என்று ஒருவிதமான அடையாள நெருக்கடிக்குள் எல்லாம் சென்று வெளியேறினான்.

அவனுக்கு இந்த வேலை முக்கியமானது. இதில் தொடர்ந்து வளர வேண்டியதும் இந்த வேலையைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள வேண்டியதும் மிகவும் முக்கியமானது. தன் தாத்தா கொடுத்த வாழ்க்கையைத் தமிழாசிரியராக அதற்கடுத்த இடத்துக்கு எடுத்துச் சென்ற தன் தந்தை தனக்களித்திருக்கும் இந்தப் பெங்களூர் வாழ்க்கையை இதற்கடுத்த இடத்துக்கு எடுத்துச் சென்று தன் பிள்ளைகளுக்கு அளிக்க வேண்டியது தன் கடமை என்று நம்புபவன் அவன். பல பகல்-இரவுகளாக இது பற்றிச் சிந்தித்து இந்த முடிவுக்கு வந்து சில ஆண்டுகள் முன்புவரை இதைத் தீவிரமாகக் கடைப்பிடித்து வந்தவன் திடீரென்று ஒரு பொழுதில் அதைக் கைவிட்டான்.

சின்ன வயது ஐயமார் தெரு நண்பர்கள் முதல் இன்றுவரை, வாழ்க்கை முழுக்கவும் அவன் புத்திசாலி என்று எண்ணிய எல்லோருமே “எனக்கு அரசியல் பிடிக்காது” என்று சொல்பவர்களாகத்தான் இருந்திருக்கிறார்கள். ‘இவர்களுக்கெல்லாம் பிடிக்காத மாதிரித்தானே நம் அரசியல் இருக்கிறது! இதெல்லாம் என்று மாறுமோ! அன்றாவது இவர்களோடு அமர்ந்து அரசியல் பேசும் வாய்ப்பு கிட்டுமே!’ என்றெல்லாம் கனவு கண்டிருக்கிறான். அப்படியான ஒரு காலம் வந்தது. அது எப்படி இருந்தது? அரசியலை அவ்வளவு பிடிக்காமல் இருந்த இவர்களுக்கெல்லாம் திடீரென்று ஒரு நாள் எது இப்படியான புத்தார்வத்தைக் கொண்டுவந்தது? இன்று இவ்வளவு மூர்க்கமாக அரசியல் பேசும் இவர்களுக்கு முதலில் அது பிடிக்காமல் இருந்ததற்கு அவர்கள் கொண்டிருந்த காரணம் என்ன?

ஒரு தேர்தல்தான் எல்லாத்தையுமே புரட்டிப் போட்டது போலத் தெரிகிறது. அதற்குப் பிறகு படித்தவர்கள் நிறையப் பேர் அரசியல் பேசத் தொடங்கியிருந்தது நன்றாகக் புலப்பட்டது. அந்த மாற்றம் இவனுக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. நாடும் அதன் அரசியலும் தான் எதிர்பார்த்த திசையில் செல்வது போல உணர்ந்தான். அவனைச் சுற்றியிருந்தவர்களும் அவன் வாசித்தவையும், “உலக அரங்கில் தன் அகன்ற நெஞ்சை விரித்து நிமிர்ந்து நடமாட வேண்டிய இந்தியாவின் காலம் வந்தே விட்டது, இனி எதனாலும் அதன் வளர்ச்சியைத் தடுக்கவே முடியாது, இனி வருவது வளர்ச்சியின் காலம், இனியும் இங்கே படித்தவர்கள் பங்குபெறாத அரசியல் நடக்கப்போவதில்லை” என்று கூறினார்கள். இவனும் பணியிடத்தில் அரசியல் பேசுவதில்லை என்கிற தன் கொள்கையைத் தளர்த்திக்கொண்டு பெரும் ஈடுபாட்டோடு நிறைய அரசியல் பேசினான். அலுவலகத்தில் உள்ள நண்பர்களும், ‘இவன் நாம் நினைத்தது போலக் குறுகிய மனப்பான்மை கொண்ட தமிழ்க்குடிமோன் அல்ல, பரந்த மனம் கொண்ட சுத்த இந்தியன்’ என்று எண்ணி இவனோடு நிறைய அரசியல் பேசினார்கள். முதல் ஓரீர் ஆண்டுகள் நன்றாகத்தான் சென்றன. பல வாட்சாப் குழுக்களில் இவனையும் சேர்த்துக்கொண்டார்கள். இந்தியா வேகவேகமாக வளர்ந்தது. வளர்ச்சிக் கதைகளை முதன்முதலில் கேள்விப்படும் வட்டத்துக்குள் அவனும் இருந்தான் என்ற பெருமையைப் பற்றிச் சொல்லவா வேண்டும்!

இப்படியே போன கதையில் அவன்தான் முதலில் சில ஓட்டைகளைப் போட்டான். எப்போதும் அரசியல் பேசும் பழைய பழக்கங்கள் சில உயிர்தெழுந்தன. அவன் தன் தமிழாசிரியத் தந்தையிடமே இந்த வேலையை அவ்வப்போது காட்டியிருக்கிறான். யாராவது ஏதாவதொரு கொள்கையில் அல்லது இயக்கத்தில் மிகவும் பிடிப்போடு இருந்தால் அவர்களிடமே சென்று அவர்கள் சார்ந்துள்ள கொள்கையில் - இயக்கத்தில் உள்ள கோளாறுகளைப் பற்றிப் பேசிக் கேள்வியெழுப்புவான். இது ஒருவிதமான ஈன இன்பத்தைக் கொடுப்பது ஒருபுறம் என்றாலும், இப்படியான உரையாடல்களில் அவன் கற்றுக்கொண்டது ஏராளம். இவற்றின் மூலம்தான் பல நேரங்களில் பல மாற்றுக் கோணங்களை இவனால் புரிந்துகொள்ளவே முடிந்திருக்கிறது. ஏற்கனவே தான் தெளிவாக இருக்கும் விஷயங்களில் அல்லது காது கொடுத்துக் கேட்கக்கூட அவசியமில்லை எனும் அளவுக்குத் தன் கருத்துக்களில் பிடிவாதம் வந்துவிட்ட விஷயங்களில் எதிராளியின் சப்பைக்கட்டுகளையும் அவர்களின் சார்புகளையும் புரிந்துகொள்ளவும் பயன்பட்டிருக்கின்றன என்பான். அப்படியான வேலையை இந்த வாட்சாப் குழுக்களிலும் செய்யத் தொடங்கினான். வேறெந்தக் குடிமோனாகவும் இல்லாமல், தமிழ்க்குடிமோனாக இருந்து தொலைந்துவிட்டதால், அவன் வாட்சாப் குழுக்களில் கேள்விப்பட்டதற்கு நேர் எதிரான கதைகளைச் சொல்லும் நண்பர்களும் உறவினர்களும் தந்தையும் வாய்த்துப் போனதுதான் இவனின் பெரும் அவப்பேறு. அவர்களோடு வாதாடிவிட்டு அதே கேள்விகளை அப்படியே வந்து வாட்சாப் குழுக்களில் கொட்டுவான். குழுக்கள் முதலில் ஒருவித சிறு அதிர்ச்சியை உணர்ந்தன. “இப்படியெல்லாம் கேள்வி கேட்க முடிகிறதே, அதுதான் புதிய இந்தியா!” என்று தொடங்கி நீளநீளமான விளக்கங்கள் கொடுத்தார்கள். ‘பழைய இந்தியா ஒன்றும் அவ்வளவு கொடுமையானதாக இருக்கவில்லையே!’ என்று தோன்றும். தனிப்பட்ட முறையில் சில இதழ்களையம் அவற்றில் வரும் சில கட்டுரைகளையும் வாசிக்கச் சொல்லி இணைப்புகள் அனுப்புவார்கள். அவை அனைத்தும் அவன் அதுவரை படித்த வரலாற்றையும் நம்பிக்கைகளையும் முற்றிலும் சிதைப்பவையாகவும் ஏதோவொரு வகையில் இவனை அவர்களிடமிருந்து வேகவேகமாகத் தனிமைப்படுத்துவதாகவும் உணரத் தொடங்கினான்.

வாட்சாப் கதைகள் ஒருபுறம் என்றால், ஃபேஸ்புக் கதைகள் இன்னொரு புறம். எதையாவது பிடித்திருக்கிறது என்று ‘விருப்பம்’ இட்டு, தன் கருத்தையும் சேர்த்து எல்லோரும் பார்க்கும் வகையில் பகிர்வான். இதில் வாட்சாப் குழுக்களில் இல்லாத புதுவிதமான பிரச்சனை வேறு. அரசியலில் இரண்டு துருவங்களிலும் இருக்கும் நண்பர்களையும் உறவினர்களையும் ஒருசேரக் கொண்ட பேறு பெற்றவன் என்பதால், அவர்கள் வேறு உள்ளே புகுந்து அடித்துப் புரள்வார்கள். திடீர் திடீரென்று தன் வீட்டுக்குள் புகுந்து தன் நண்பர்களும் உறவினர்களும் அடித்துக்கொண்டு சாவதைக் காண யாருக்குத்தான் இன்பமாக இருக்கும்! இருக்கலாம். அப்படியானவர்களும் இருக்கத்தான் செய்வார்கள். யாருக்குத் தெரியும்!

இது ஒருபுறம் என்றால், ‘ஓ, இவன் இந்தக் கொள்கையுடையவனா!’ என்று அவர்களாகவே ஏதாவதொரு முடிவு செய்து இவனிடம் பேசும் முறையே மாறிவிடும். சிலர் தனிப்பட்ட முறையில் தாக்குவார்கள். சிலர் தனியாகச் செய்தி அனுப்பி வாக்குவாதம் செய்வார்கள். திட்டுவார்கள். ஒவ்வொரு பகிர்வுக்கும் ஒரு நாலு பேர் வந்து ஆதாரம் கேட்பார்கள். பொய்ச் செய்தி என்று நிரூபிப்பார்கள். ‘இதென்னடா கொடுமையாப் போச்சு! சமூகத்தின் மீதான அக்கறையில் நாலு நல்ல செய்திகளைப் பகிர்ந்துகொள்ளலாம் என்று பார்த்தால், இப்படிப் போட்டுக் கொல்லுறாய்ங்களே!’ என்று வெறுப்படிக்கும். சிலருக்கு மண்டை வெடிக்கிற மாதிரி இருக்குமோ என்னவோ, உடனடியாக அலைபேசியிலேயே அழைத்துச் சண்டைக்கிழுப்பார்கள். விளக்கம் கேட்பார்கள். முதலில் எல்லாம் இன்பமாகத்தான் இருந்தது. பின்னர் சிறிது சிறிதாக அலுப்புத் தட்டத் தொடங்கியது. பின்னர் ஒரு கட்டத்தில், ‘ஒரு பைசாப் பயனில்லாத இதற்காக எதற்குப் போட்டு இத்தனை பேரைப் பகைத்து கொள்ள வேண்டும்!’ என்று ஞானோதயம் பெற்று, எந்த அரசியல் பதிவையும் பகிர்வதை முழுக்கவும் நிறுத்தியே விட்டான். ஆனால் பிடித்த மாதிரியான பதிவுகளைப் பார்க்கும் போது கமுக்கமாக ‘விருப்பம்’ இடுவதை மட்டும் தொடர்ந்தான். அதையும் ஓரிருவர் நுணுக்கமாகக் கவனித்து, அலுவலகத்தில் வந்து விளக்கம் கேட்டார்கள். ஆனாலும் எம்புட்டுத்தான் ஒரு மனிதன் தன் ஆசைகளை எல்லாம் அடக்கிக்கொள்ள முடியும்!

வாட்சாப் பக்கம் வந்தால், ‘இவர்களுக்கெல்லாம் அரசியல் பிடிக்காமல் இருந்த காலமே நன்றாக இருந்ததே! புலி வாலைப் பிடித்த கதையாகி விட்டதே! இவர்களின் பொய் புரட்டுகளை - நியாயங்களைப் புரிந்துகொள்ளவும் முடியவில்லை. அவற்றைக் கேட்டுக்கொண்டு சும்மா இருக்கவும் முடியவில்லை. கேள்வி கேட்பதிலும் ஒரு பயனும் இல்லை. உறவுகள்தான் கெடப்போகின்றன. இந்தப் பரப்புரைக் குழுக்களில் இருந்து வெளியேறினாலும் தப்பாகிவிடுமே!’ என்று பெரும் மன உளைச்சலிலேயே சில மாதங்கள் ஓடின. கேள்வி கேட்பதை மட்டும் சிறிது சிறிதாகக் குறைத்துக்கொள்ள முயன்றான். இதற்கிடையில் “புதிய இந்தியாவைக் கேள்வி கேட்க விரும்பும் / கேள்வி கேட்கத் துணிந்துவிட்ட குடி போன்றவர்களுக்காக…”, “எந்த நாட்டின் மீதோ இருக்கும் அக்கறையில் சொந்த நாட்டையே காட்டிக் கொடுக்கத் துணிந்து விட்டவர்களுக்காக…” என்பன போன்ற தொடக்கத்தோடு செய்திகள் நிறைய வரத்தொடங்கின. இவற்றையெல்லாம் படித்தும் பிடிக்காதது போல இருந்துகொள்ள முயன்றான். இருந்தாலும் மறுநாள் வந்து அது பற்றியே கேள்வி கேட்பார்கள்.

இப்படியே வளர்ந்து “இதை ஏற்றுக்கொள்பவன் இந்தியன். ஏற்க மறுப்பவன் இந்தியாவிலிருந்தே அப்புறப்படுத்தப்பட வேண்டிய துரோகி. குடி, நீ ஏற்றுக்கொள்கிறாயா அல்லது மறுக்கிறாயா?” என்றொரு செய்தியில் வந்து நின்றது. இதில் பெருங்கொடுமை என்னவென்றால், “இதை ஏற்றுக்கொள்பவன் தமிழன். ஏற்க மறுப்பவன் தமிழ் மண்ணுக்குத் துரோகி” என்று அதற்கு அப்படியே நேர் எதிரான கருத்தைச் சொல்கிற குழுக்களிலும் இருப்பவன் அல்லவா நம் தமிழ்க்குடிமோன்!

அது ஒரு வெள்ளிக்கிழமை இரவு. எனவே, குடி குடித்திருந்தான். குடித்துக்கொண்டிருந்த போது பேசப்படாத அரசியல், இப்போது வீடு திரும்பியபின், வாட்சாப்பில், உடன் குடித்தவர்களில் ஒருவனால் தொடங்கிவைக்கப் படுகிறது. இதற்கு முன்பு எத்தனையோ வெள்ளி இரவுகளில் இதைவிட மூர்க்கமான அரசியல் விவாதங்கள் நேரிலும் வாட்சாப் குழுக்களிலும் நடந்த போதிலெல்லாம் கண்ணியம் காத்தவன்தான். நூறாவது டிகிரியில் கொதிக்கும் நீர் போலக் கொதித்துப் போன மனநிலையில், இப்படி அடித்தான், அதுவும் எல்லா மொழியினரும் இருக்கும் குழுவில், தமிழில் - “ங்கோ… இந்த மண் என்னுடையது. என் பாட்டன் - முப்பாட்டனுடையது. இதை எனக்கு என் தந்தை சொல்லியிருக்கிறார். உன் பாட்டனும் முப்பாட்டனும் எங்கிருந்து வந்தவர்கள் என்று உன் தந்தை சொல்லியிருக்கிறாரா?”

அடித்த நிமிடத்தில் வியர்த்துக் கொட்டியது. நெஞ்சு படபடவென்று அடித்தது. உடனடியாக மாற்றி மாற்றி அழைப்புகள். எல்லாமே தமிழ்ப் பையன்களிடமிருந்துதான். இவர்கள் எல்லோருமே இவனைப் போலவே புதிய இந்தியா பற்றி மாற்றுக் கருத்துக் கொண்டவர்கள்தாம். ஆனால் துளியும் வெளியில் காட்டிக்கொள்ளாதவர்கள். எல்லோருமே திட்டு திட்டென்று திட்டினார்கள். இவர்களில் ஒரு சிலர், “இதெல்லாம் தேவையில்லாத வேலை” என்று முன்பே இவனைக் கண்டித்திருக்கிறார்கள். “எல்லோருமே பார்த்திருப்பார்கள். ஆனாலும் உடனடியாக அழித்துவிடு” என்றார்கள். இந்த நேரத்தில் இன்னொருத்தன் அழைத்து வெகுவாகப் பாராட்டினான். “நீதாண்டா மாப்ள சுத்தத் தமிழன்!” என்றான். எதுவுமே ஆத்திரத்தை அடக்கவில்லை. ஆனால் புதிதாக பயம் ஒன்று எழுந்தது. அந்தச் செய்தியை அனுப்பிக் கேள்வி கேட்டவன் இவனைப் போல முப்பது சொச்ச வயதுக்காரன் ஒருவன்தான். இவன் வயதைவிடக் குறைவாகக் கூட இருக்கலாம். அந்த தைரியத்தில்தான் இவன் அடித்ததும். ஆனால் குழுவில் பெரியவர்களும் இருக்கிறார்கள். இவன் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கும் ஆற்றல் உடையவர்கள். இந்தக் கேள்வி அவர்களையும் ஆட்டக்கூடியது. மீண்டும் வாட்சாப்பைத் திறந்து பார்த்தான். ஒரு பதிலும் இல்லை. யார் யார் பார்த்திருக்கிறார்கள் என்று போய்ப் பார்த்தான். கிட்டத்தட்ட பார்க்கக் கூடாத எல்லோருமே பார்த்துவிட்டது போலத் தெரிகிறது. ஆனால் ஒருத்தர் கூடப் பதில் சொல்லவில்லை.

‘ஒருவேளை அவர்களும் அவர்களுக்குள் இதை எப்படிக் கையாள்வது என்று பேசிக்கொண்டிருக்கக் கூடும்’.

இவன் ஒரு பயந்தாங்கொள்ளி. இது சில நிமிடங்களுக்கு முன்பு இவனை அழைத்த இவனுடைய நண்பர்களுக்குத் தெரியும். பத்து நாள் வேலையை மனச்சாட்சியே இல்லாமல் இரண்டு நாட்களில் முடிக்க வேண்டும் என்று சொன்னாலும், அவனுக்கே அது தெரிந்தாலும், எதுவுமே சொல்லாமல் இரண்டு நாட்கள் இரவும் பகலும் முயன்றுவிட்டு மூன்றாம் நாள் காலையில் இன்னும் ஒரு நாள் என்று கேட்பானே ஒழிய, ஒரு நாளும் முடியாது என்று கூடச் சொல்லத் தைரியம் இல்லாதவன். ஆனால் எல்லோரும் அவனைப் பற்றி அப்படியோர் எண்ணம் கொண்டவர்கள் அல்லர். ‘வேலையில்தான் இவன் இப்படி. வெளியில் - ஊரில் பெரும் முரட்டுப் பயலாக இருப்பான்’ என்று எண்ணிக்கொண்டிருப்பவர்கள் என்பது, அவர்கள் இவனைத் ‘தமிழ்க்குடிமோன்’ - ‘குடி’ என்று சொல்லும் தொனியிலேயே தெரியும். ஆளும் பார்க்கச் சற்று அப்படி இருப்பான். அதனால்தான் ஒருவேளை இன்னும் யாரும் பதில் அடிக்கவில்லையோ என்று எண்ணிக்கொண்டே, இதை அழித்துவிட்டு, “வேறொரு குழுவில் போடுவதற்குப் பதிலாக இங்கு போட்டுவிட்டேன்” என்று சொல்லிவிடலாமோ எனவும் முரட்டுப் பையன் பிம்பத்தையே அப்படியே காப்பாற்றிவிடலாம் - அதுதான் தனக்கு நல்லது என்றும் மாற்றி மாற்றி யோசித்தான்.

மெனக்கெட்டு ஒருவன் அழைத்து, “நீதாண்டா மாப்ள சுத்தத் தமிழன்” என்று வேறு சொல்லியிருக்கிறான். ‘அவனுக்கென்ன ஆயிரம் சொல்வான். அவனே காட்ட முயலவில்லை, அவன் எவ்வளவு சுத்தம் என்று. இந்த அழகில் அவன் பேச்சுக்குப் பயந்து வாழ்க்கையை அழித்துக்கொள்ள நாம் எவ்வளவு பெரிய முட்டாளாக இருக்க வேண்டும்!’ என்று வேறு தோன்றியது.

இரண்டுக்கும் இடையில் ஒரு கோட்டைப் பிடிப்போம் என்று நினைத்து, “கேள்வி உனக்கு மட்டும்தான். மற்ற நண்பர்கள் தவறாக நினைக்க வேண்டாம். நான் எல்லோரையும் எவ்வளவு மதிப்பவன் என்று எல்லோருக்கும் தெரியும்” என்று இன்னொரு செய்தி ஆங்கிலத்தில் அடித்து அனுப்பினான். மற்றவர்களிடம் மன்னிப்புக் கேட்டது மாதிரியும் இருக்கும். நேரடியாகக் கேட்காதது மாதிரியும் இருக்கும். எதிரிகளின் எண்ணிக்கையை மூன்றிலக்கத்திலிருந்து ஒற்றை இலக்கத்துக்கு - அதுவும் ஒரே ஒருத்தன் என்று சுருக்கிவிட்ட நிம்மதி முழுமையாகக் கிடைத்த மாதிரியும் தெரியவில்லை. முந்தைய செய்தியில் இவன் என்ன சொன்னான் என்று அறிந்துகொள்ள முயன்றிராத தமிழரல்லாதோர் மேலும் சிலரும் இப்போது அது என்ன என்று அறிந்துகொள்ளும் ஆர்வத்தைக் கிளர்த்திவிட்டுவிட்டோமோ என்றொரு பயம் வேறு வந்தது. ஆத்திரம் சிறிது சிறிதாகத் தொடங்கி பயம் சிறிது சிறிதாக மேலெழுந்தது. இந்தக் கேள்வியால் அதிர்ந்து போயிருக்கப் போகிறவர்களில் முக்கியமானவர் ஒருவர் இருக்கிறார். இதற்கு முந்தைய நிறுவனத்தில் இவனுக்கு மேலாளராக இருந்து, இந்த நிறுவனத்தில் சேர்ந்ததும் இவனையும் இங்கே இழுத்து வந்தவர். தஞ்சாவூர்க்காரர். இவனுக்கு அவர் எப்போதுமே பெரும் பாதுகாப்பு என்று இவனும் மற்றவர்களும் நம்பிக்கொண்டிருந்தார்கள். அதுவும் மாறப்போகிறது இவ்விரவில். ஒரே நிம்மதி அன்று இரவு வெள்ளிக்கிழமை என்பது மட்டுமே. சனி - ஞாயிறு விடுமுறை. ஆனால் திங்கட்கிழமை மீண்டும் அலுவலகம் செல்ல வேண்டுமே. ‘சரி, அதற்குள் எவ்வளவோ நடக்கலாம். திங்கட்கிழமை வரும் போது பார்த்துக்கொள்ளலாம். இப்போது நிம்மதியாகத் தூங்கலாம்’ என்று தலையணையைச் சற்று இறக்கிச் சாய்ந்தான். வாட்சாப் குழுவில் செய்திகள் வருவதை அணைத்து வைத்திருந்தான். எப்படியும் பதில் அறிக்கை வரும். அப்படி வராமல் போனாலும் அந்தந்த நிமிடம் வரை அது ஒரு நிம்மதியாக இருக்கும். அதுவே ஒரு அநிம்மதியாகவும் இருக்கும். இதையெல்லாம் கணக்கில் கொண்டு முதல் முறையாக அந்தக் குழுவில் செய்திகள் வந்தால் அறிவிப்புகள் வரும் விதத்தில் ஏற்கனவே செய்திருந்த அணைப்பை நீக்கினான். ஆனாலும் ஓரிரு மணி நேரம் ஓடியும் வாட்சாப் குழுவில் செய்திகள் எதுவும் இல்லை. அதுவரை இவன் தூங்கிய பாடும் இல்லை.

இப்போது ஒரு ‘டிங்’ அடித்தது. பதற்றத்தோடு எடுத்து அறிவிப்பிலேயே பெயரைப் பார்த்தால், அவன் ஒரு வடநாட்டான். அலுவலகத்தில் பெரிய ஆள். எல்லோருமே சிறிது பயப்படுகிற மாதிரியான ஆள். இவனிடம் மிகவும் நயமாகத்தான் பேசுவான். மாடு மாதிரி வேலை பார்ப்பவர்களை யாருக்குத்தான் பிடிக்காது. ஆனால் அந்த மாடு புதிய இந்தியா பற்றி நிறையக் கேள்விகள் கேட்கத் தொடங்கியதும்தான் சிறிது சிறிதாக எல்லோருக்குமே முகம் மாறத் தொடங்கியது. ஆங்கிலத்தில் ஏதோ திட்டியிருக்கிறான். என்ன திட்டியிருக்கிறான்? “என்ன அபத்தத்தை அனுப்பியிருக்கிறாய்?” என்று கேட்டு அனுப்பியிருக்கிறான். எதை அபத்தம் என்கிறான்? உள்ளே போய்ப் பார்த்தால்தான் புரியும். பதற்றம் குறையாமல் உள்ளே போனான். முதலில் தமிழில் அனுப்பிய கேள்விக்குத்தான் பதில் கேள்வி கேட்டிருக்கிறான்.

பொதுவாக இது போன்று எல்லோரும் இருக்கும் குழுக்களில் ஆங்கிலம் அல்லாத செய்திகள் அனுப்புவதில் முதலிடம் வகிப்பது வடநாட்டவர்கள். இந்தி என்பது தேசிய மொழி என்று தென்னாட்டவர்களே பலர் நம்புவதால் அதைக் கேள்வி கேட்க முடிந்ததில்லை. பின்னாளில் அதையெல்லாம் கேள்வி கேட்க வாய்ப்பிருந்த ஒரு தலைவன்தான் ஏற்கனவே ஒரு கேள்வியைக் கேட்டுவிட்டு மண்டை காய்ந்து போய்க் கிடக்கிறான் இப்போது. அடுத்ததாகத் தமிழர்கள்தான் எல்லோரும் இருக்கும் குழுக்களில் கூச்சநாச்சமில்லாமல் தமிழ்ச் செய்திகள் அனுப்புவது. பெங்களூரில் பல குழுக்களில் இதனால் பிரச்சனைகள் வரும். எத்தனை முறை சொன்னாலும் திரும்பத் திரும்ப அதையே செய்வோரும் இருக்கிறார்கள். ‘முடிந்தவர்கள் படித்துவிட்டுப் போகட்டும், முடியாதவர்கள் அப்படியே அடுத்த செய்திக்குப் போகலாமே!’ என்று விட்டுவிட முடியாத மனம் இந்திய மனம். அதெல்லாம் கடந்து வந்துவிட்டது இந்தக் குழு. இப்போது ஆங்கிலம் மற்றும் இந்தி மட்டுமே. அதுவும் புதிய இந்தியாவில் இந்தி எல்லாவற்றுக்கும் மேலானது என்பதால் கேள்விக்கு இடமில்லாமல் இருக்கிறது. புதிய இந்தியாவுக்கு முன்பு இந்தியை வெறித்தனமாக வெறுத்த தமிழர்கள் கூட இப்போது ஆதரிக்கத் தொடங்கியிருக்கிறார்களே என்று அதற்காகவும் கொதித்துக்கொண்டுதான் இருந்தான் குடி. அவனுடைய ஒற்றை எதிரியாக இன்று உருவெடுத்திருப்பவன் கூட அப்படியானவனே. ஒரு காலத்தில் இந்தியையும் இந்திக்காரர்களையும் கண்டாலே பிடிக்காது என்று இருந்தவன், இப்போது ஏனோ அவர்களோடு கூடுதலாக நெருக்கத்தை உணரத் தொடங்கியிருக்கிறான்.

ஆக வடநாட்டுப் பெரியவனின் கேள்வியும் கோபமும் தமிழில் அனுப்பியதற்கு மட்டுமே என்று நிம்மதிப் படலாமா அல்லது எல்லோருமாகப் பேசி முடித்துத் தாக்குதலை இப்படித் தொடங்கியிருக்கிறார்களா என்று தெரியவில்லை இவனுக்கு. இன்று தூங்கிய மாதிரித்தான். பதட்டமாகவே இருந்தது. நெஞ்சு படபடத்துக்கொண்டே இருந்தது.

பெரிதாக எதுவும் யோசிக்கும் முன்பே, அலுவலகப் பழக்கத்தில் சடசடவென அடித்து முடித்தான் - “சாரி, தவறாக அனுப்பிவிட்டேன். அழித்துவிடுகிறேன்.”

சொன்னபடியே சுத்தத் தமிழன் அழித்தும் விட்டான்.

புரண்டு புரண்டு படுத்து நீண்ட நேர விழிப்புக்குப் பின் எப்போதென்று தெரியாமல் தூங்கியும் போனான். வழக்கத்துக்கு மாறாக, தூக்கத்தில் இடையிடையில் விழிப்புத் தட்டியது. அப்போதெல்லாம் அலைபேசியை மட்டும் எட்டி எட்டிப் பார்த்துவிட்டு அப்படியே படுத்துத் தூங்க முயன்று தூங்க முயன்று அன்றைய இரவை ஓட்டி முடித்தான். விடிந்தது. இப்போது வரை அந்தக் குழுவில் ஒரு செய்தி கூட வரவில்லை. அதுதான் இன்னும் பயமுறுத்தியது. எந்தச் சனிக்கிழமையும் இல்லாத மாதிரி விடிந்ததும் கண் விழித்து, விழிப்பிலேயே புரண்டு புரண்டு படுத்துக்கொண்டிருந்தான். எழவும் முடியவில்லை. தூங்கவும் முடியவில்லை. வெயில் சுள்ளென்று அடிக்கத் தொடங்கியதும் முந்தைய இரவு இவனை அழைத்த நலம் விரும்பிகளை இப்போது இவன் அழைத்துப் பேசினான். உசுப்பேற்றியவனை மட்டும் அழைக்க விருப்பமில்லை. அவன் எப்படியும் நல்ல வழி சொல்ல மாட்டான் என்று தெரியும். மற்றவர்களும் நம்பிக்கையளிக்கிற மாதிரி எதுவும் சொல்லவில்லை. “பேசாமல் இருந்திருக்கலாமே!” என்பதுதான் வெவ்வேறு சொற்களில் அவர்கள் எல்லோருமே சொன்னது.

இப்போது தன் முன் இருப்பவை இரண்டே இரண்டு பாதைகள்தாம். அப்படி அவன் நினைத்துக்கொள்கிறான். ஒன்று, சனி-ஞாயிறு இரண்டு நாட்களிலேயே தனக்கு வேண்டிய எல்லோரிடமும் பேசி வேறொரு வேலையை வாங்கிவிடுவது. கூடுதலாக இரண்டு நாட்கள் ஆனாலும் பரவாயில்லை. விடுப்பு எடுத்துக்கொண்டு இதில் கவனம் செலுத்த வேண்டும். இது ஒன்றும் முன்பு போல அவ்வளவு எளிதில்லை. அனுபவம் கூடக் கூட இந்தத் துறையில் மரியாதை குறைவு. எளிதாக வேலை மாற முடியாது. அப்படி அழைத்துப் பேசும் எவரிடமும் இந்தக் கதையையும் சொல்ல முடியாது. எவர் மூலமும் இப்படிப் பேசியது வெளியே சென்றுவிடக் கூடாது என்பதும் மிகவும் முக்கியம். இரண்டாவது பாதை - தனக்கோ தன் தந்தைக்கோ வேண்டிய வேறு யாரோ ஒருவருக்கோ உடல்நிலை சரியில்லை என்று சொல்லி உடனடியாக வேலையை விட்டுவிட்டு அப்படியே கையில் வேலையில்லாமலே இன்னொரு வேலை தேடுவது. சென்னைக்குக் கூட ஓடிவிடலாம். ஆயிரம் இருந்தாலும் நம்மூர் என்று ஆகிவிடும். அது என்ன அவ்வளவு பாதுகாப்பா! அங்கேயும் இவர்களின் உறவினர்கள்தாம் இருப்பர்! மேலும், கையில் வேலை இல்லாமல் வேலை தேடுவது பெரும் ஆபத்து. வாழ்நாள் முழுக்க வேலை கிடைக்காமலே போய்விடவும் வாய்ப்புள்ளது. இவ்வளவு பெரிய சம்பளத்தை விட்டுவிட்டு எவ்வளவு நாட்கள் ஓட்ட முடியும்? வீட்டுக்குப் பணம் எப்படி அனுப்புவது? அப்பாவுக்கு என்ன சொல்வது? நல்ல வேளை, எல்லோரையும் போல காலாகாலத்தில் திருமணம் ஆகவில்லை!

அவனைப் பொருத்தமட்டில் திங்கட்கிழமை வழக்கம் போல புறப்பட்டு வேலைக்குச் செல்லலாம் என்றொரு மூன்றாம் பாதை இல்லவே இல்லை. ‘இனியும் இந்த நிறுவனத்தில் எவர் முகத்திலும் விழிக்க முடியாது. அப்படியே போனாலும் அணு அணுவாகச் சித்திரவதை செய்து கொன்றுவிடுவார்கள். எத்தனை பேரை அப்படிக் கொன்றிருக்கிறார்கள். அதான் பாத்திருக்கோமே!’ என்று தீர்க்கமாக எண்ணினான்.

சனி-ஞாயிறு முழுக்க தனக்குத் தெரிந்த முக்கியமான ஆட்கள் எல்லோருக்கும் அழைத்துப் பேசினான். எல்லோருக்குமே ‘அதெப்படி இரண்டே நாட்களில் ஒரு வேலை வாங்கிவிட முடியும்!’ என்ற கேள்விதான். அத்தோடு, ‘அப்படியென்ன அவசரம்?’ என்ற கேள்வியும். சொல்லவா முடியும்! “வேலையில் சூழல் சரியில்லை” என்று மட்டும் பொதுவாகச் சொல்லிமுடிக்கப் பார்த்தான். அதுவும் வேலையைவிட்டுத் தூக்கும் அளவுக்குப் போகிற ஆள் இல்லையே இவன் என்கிற வியப்பு வேறு எல்லோருக்கும். ‘எல்லாவிதமான ஆட்களையுந்தான் வேலையைவிட்டுத் தூக்குகிறார்கள். ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ் தொடங்கிய ஆப்பிளிலேயே அவரை வேலையைவிட்டுத் தூக்கினார்கள். இவன் என்ன பெரிய்ய…’ என்பது முதல், “மாங்கு மாங்குன்னு வேலை மட்டும் பாத்தாப் பத்தாதுன்னு ஒனக்கு எத்தனை தடவை சொல்லியிருக்கேன்!”, “அன்னைக்கு இருந்து இன்னைக்கு வரைக்கு ஆங்கிலமே இவன் பிரச்சனை. எத்தனை தடவை சொன்னாலும் கேட்டாத்தானே!” என்பது வரை டிசைன் டிசைனாக ஒவ்வொருத்தரும் நினைத்தார்கள் - பேசினார்கள். இரண்டே நாட்களில் உள்ளிருந்த ஆற்றலை எல்லாம் உறிஞ்சி எடுத்துப் பிழிந்து போட்ட சக்கை போல உணர்ந்தான்.

திங்கட்கிழமை காலை வந்தது. எழ விருப்பமில்லாமல் படுத்தே கிடந்தான். உடன் இருப்பவர்கள் எழுந்து பணிக்குச் சென்றுவிட்டார்கள். மெதுவாக எழுந்து வெளியில் போய் சாப்பிட்டுவிட்டு வந்தான். விடுப்பு சொல்லவில்லை. அப்படியே இருந்துவிடுவது மேலும் தன்னைப் பலவீனப் படுத்தும் என்று அறிந்தும் எதுவும் செய்ய விருப்பம் இல்லாமல் இருந்தான். இங்கே தொடர்ந்து வேலை செய்ய விரும்பினால்தானே அதெல்லாம்! யாரும் அழைக்கவும் இல்லை. மதிய உணவுக்குச் சற்று முன்பு நலம் விரும்பி நண்பர்கள் அழைத்தார்கள். மனம் நொந்து போயிருப்பதையும் வேலைக்கு வரவே விருப்பம் இல்லாமல் இருப்பதையும் சொன்னான். எல்லோருமே, “இதென்னடா பைத்தியகாரத்தனமா இருக்கு!” என்றுதான் சொன்னார்களே ஒழிய, எவருக்குமே இவன் மனதில் ஓடுகிற மாதிரியான எண்ணங்களைப் புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை போலத் தோன்றியது அவனுக்கு.

“அதுக்கென்ன செத்தா போக முடியும்! பேசாமக் கெளம்பி வாடா வெண்ணே. காலைல தலைவலின்னு சொல்லிட்டு நீ பாட்டுக்கு உன் வேலையைப் பாரு. எல்லாம் மெதுவா மறந்துருவாய்ங்க. இனிமே கொஞ்ச காலம் அரசியல் மசுரு பேசாமக் கெடப்பாய்ங்க. அதுவும் நல்லதுதான்” என்றான் மதுரை.

‘என்னடா இவ்வளவு சாதாரணமாச் சொல்றான் இவன்! அவ்வளவு சாதாரண விஷயமா இது! இல்ல, அவந்தான் தைரியமானவனா இருக்கானா! இல்ல, நாந்தான் பயந்தாங்கொள்ளியா இருக்கனா!’ என்று குழப்பான குழப்பம் இவனுக்கு. எப்படியிருந்தாலும் வேலைக்கெல்லாம் போகப் போவதில்லை என்று மட்டும் தெளிவாக இருந்தான்.

மாலை எல்லோரும் வீடு திரும்பும் நேரத்தில் மதுரை மீண்டும் அழைத்தான்.

“என்னடா? அப்படியே செத்துப் போயிறலாம்னு முடிவு பண்ணிட்டியா?” என்றான்.

“இல்ல, மாப்ள. எனக்கு மத்த எல்லாரையும்விட தஞ்சாவூர்க்கார் மூஞ்சில முழிக்கிறதுதான் இருக்கிறதுலயே பெருங்கஷ்டமா இருக்கு” என்றான்.

‘தஞ்சாவூர்க்கார்’ என்பது இவன் அவரை அழைக்கும் பெயரல்ல. மதுரை அவரை அழைக்கும் பெயர். எல்லோரையுமே ஊர்ப்பெயர் சொல்லியே அழைத்துத் தன் ஊர்ப்பெயரில் தன் பெயரை அமைத்துக்கொண்டவன் அவன்.

அப்படி இப்படி இழுத்து, இவனுக்காக அவரிடம் போய் மதுரையை ஒரு வார்த்தை பேசச் சொன்னான்.

“அவரு ஒன் ஆளு. நீ அவரு ஆளு. ஒங்க ரெண்டு பேருக்கும் நான் தூதா?” என்றான் அவன்.

“இல்ல, மாப்ள. நீதான் பயங்கர தைரியசாலியா இருக்க” என்றான்.

“அது சரி!” என்று அவனும் ஏற்றுக்கொண்டு, வேலையில் மும்முரமாக இருந்த தஞ்சாவூர்க்காரரைத் தனி அறைக்கு அழைத்துச் சென்று நாலு வார்த்தை பேசினான்.

“கொஞ்ச நாளாவே அவன் ஆள் சரியில்லப்பா. ஏன் அவனே நேர்ல என்ட்டப் பேச மாட்டானாமா! நைட்டு அவன்ட்டப் பேசுறேன்னு சொல்லு” என்று அவர் முடித்துக்கொண்டார்.

அடுத்த பத்து நிமிடங்களில் மதுரையின் அழைப்பும் அதற்கடுத்த ஒரு மணி நேரத்திலோ என்னவோ தஞ்சாவூர்க்காரரின் அழைப்பும் வந்தன. நாளை வேலைக்குச் செல்லும் அளவுக்கு என்ன பேச வேண்டுமோ அவ்வளவு பேசினார். ஆனால் நல்ல கோபத்தில் இருப்பது போலத் தெரிந்தது.

மறுநாள் முதல் வழக்கம் போல் வேலைக்குச் செல்லத் தொடங்கினான். முதல் நாள் உள்ளே நுழைந்த போது எவர் முகத்திலும் விழித்துவிடாதபடிப் பார்வையை அங்கும் இங்கும் திருப்பிச் சமாளித்துத் தன் இடத்தைச் சென்றடைந்தான். அன்று முதல் வழக்கமான கூட்டத்துடன் மதிய உணவுக்குச் செல்வதை நிறுத்தி, வேறொரு குழுவோடு செல்லத் தொடங்கினான். வேகவேகமாக எல்லாமே மாறியது. அவனிடம் வந்து பேசத் துணிந்தவர்களிடம் மட்டும் பேசினான். சட்டையைப் பிடிப்பார்கள் என்று நினைத்த பலர் நன்றாகச் சிரித்துப் பேசினர். பலர் பேசவேயில்லை. ஆனால் அடுத்தடுத்துப் பணியில் எப்போதும் இல்லாத மாதிரியான பல சிக்கல்களுக்குள் போய் விழுந்தான். பாதி விழுத்தடிக்கப்பட்டான். மீதி இவனே போய் பயத்தில் விழுந்தான். யாரோ ஒருவர் சட்டையைப் பிடிக்கப் போகிறார்கள், ஆனால் அது மட்டும் நடந்துவிடாமல் தன் இந்தப் பிறவி கழிந்துவிட வேண்டும் என்று ஒவ்வொரு நாளும் அவன் வணங்கும் அய்யனாரை வேண்டினான். ஆனாலும் ஒருத்தர் அதைச் செய்தார்.

தஞ்சாவூர்க்காரர் ஒரு நாள் வந்து பின்னாலிருந்து இவன் தோளைத் தட்டினார். நடுக்கத்தோடே திரும்பிப் பார்த்தான். அவரேதான். “வா, ஒரு தம் போட்டு வரலாம்” என்று அழைத்துச் சென்றார்.

வழக்கம் போல, அவருக்கே உரிய அழகோடு பற்றவைத்துவிட்டுக் கேட்டார் - “நாம் எவ்வளவு காலமாகப் பழகிக் கொண்டிருக்கிறோம்! என்றைக்காவது என்னிடம் அந்த மாதிரி ஏதாவது பார்த்திருக்கிறாயா?”

எந்த மாதிரி?

அதான் புரியுதுல்ல, அப்புறம் என்ன!

இவனுக்குத் தலை சுற்றியது. எங்கே மயங்கி விழுந்து விடுவோமோ என்ற பயத்தோடே உளறத் தொடங்கினான் - “இல்ல சார், அது மப்புல உளறிட்டேன். மன்னிச்சுருங்க. அதுக்குப் பெறகு எனக்கு மனசே சரியில்ல. என்ன இருந்தாலும் அப்பிடிப் பேசியிருக்கக் கூடாது.”

“இந்தக் கேள்விக்கு மட்டும் பதில் சொல்லு. என்னைக்காவது நான் அந்த மாதிரி நடந்துட்ருக்கனா? இருந்தா ஒனக்கு இவ்வளவு உதவி செஞ்சிருப்பானா? ஆனா இப்பத் தோணுதுடா. நானும் மத்தவங்க மாதிரி இருந்திருக்கணும்னு. நீங்க ஏண்டா எல்லாருமே இப்பிடி இவ்வளவு வெறுப்ப வச்சிக்கிட்டு இருக்கிங்க!”

‘என்னது, நாங்க வெறுப்ப வச்சிக்கிட்டு இருக்கமா?’

நினைத்தான். கேட்கவில்லை. ஒற்றை மேற்கோள்தான். இரட்டை அல்ல.

ஏதோ திருடி மாட்டிக்கொண்டவனைப் போல மூஞ்சியை வைத்துக்கொண்டான். வேறெதுவும் பேசவில்லை. அவர் மட்டும் ஏதோ பேசியது போல் இருந்தது. எதுவும் காதுக்குள் செல்லவில்லை. அப்படியே இருவரும் அவரவர் இருக்கைக்குத் திரும்பினர்.

அதுதான் அந்தச் சூழலில் அவன் நிகழ்த்திய கடைசி உரையாடலாக - அவனது பக்கத்தை விளக்கிச் சொல்ல அவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட கடைசி வாய்ப்பாக இருக்க வேண்டும். அத்தோடு கசப்புணர்வு கலையப்பட்டுவிட்டது என்று நம்பி அன்று முதல் அவன் தன் வேலையை மட்டும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அதன் பின்பு அவர்கள் நேருக்கு நேர் சந்திக்கவே இல்லை.

அதற்கடுத்து வந்த எட்டாவது வெள்ளிக்கிழமையில் இன்று வேலையைவிட்டுத் தூக்கிவீசப்பட்டிருக்கிறான். அதுவும் வேறொரு நிறுவனத்தில் இன்னொரு வேலை வாங்குவது கூடச் சிரமம் என்கிற அளவுக்கு, நினைத்துப் பார்க்க முடியாத அளவுக்குப் பொறி ஒன்றை வைத்துச் சிக்கவைத்துக் கழுத்தைப் பிடித்துக் கடித்துவிட்டார்கள்.

அங்குள்ளவர்கள் எல்லோரும் அடிக்கடிச் சொல்வார்கள் - “அவரால் எவரையும் காக்கவும் முடியும், அழிக்கவும் முடியும்.”

மதுரை இவன் இருக்கைக்கு அருகில் வந்து அதை நினைவுபடுத்திவிட்டுச் சென்றான். வாய்ப்பே இல்லை. தன்னை அப்படிச் செய்ய மாட்டார். அதுவும் இப்படியோர் அற்பக் காரணத்துக்காகவா இப்படிச் செய்துவிடப் போகிறார் என்றுதான் அவன் நினைக்கிறான்.

அவன் வணங்கும் அய்யனார் பார்த்துக்கொள்வார். பார்க்கலாம்.

ஞாயிறு, மார்ச் 10, 2019

யாதும் ஊரே: அமேரிக்கா 3

முதல் பாகத்தில் அமேரிக்கா பற்றியும் இரண்டாம் பாகத்தில் கலிஃபோர்னியா மாநிலம் பற்றியும் பார்த்தோம். இந்தப் பாகத்தில் நாங்கள் வந்திறங்கியிருக்கும் நகரமான லாஸ் ஏஞ்சலஸ் பற்றிப் பார்த்துவிடுவோம்.

ஆங்கிலப் பெயர்களைத் தமிழில் வேறு மாதிரி எழுதும் பழக்கம் இருப்பது இதற்கும் பொருந்தும். தமிழில் எழுதுகிற எல்லோருமே இந்த நகரத்தை 'லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ்' என்றுதான் எழுதுகிறோம். சொல்வதும் கூட அப்படியே. அது 'ஏஞ்சல்ஸ்' அல்ல, 'ஏஞ்சலஸ்'. 'ல்' அல்ல, 'ல'. இங்கே உள்ள எல்லா மாநிலங்களுக்குமே இரண்டெழுத்தில் ஒரு சுருக்கப் பெயர் இருக்கும். 'நியூ யார்க்' என்றால் 'NY'. 'நியூ ஜெர்சி' என்றால் 'NJ'. 'கலிஃபோர்னியா' என்றால் 'CA'. இப்படி ஐம்பது மாநிலங்களுக்கும் ஒவ்வொரு சுருக்கப் பெயர் உண்டு. நம்மூரில் வாகனப் பதிவு எண்ணுக்கே முன்னே TN, KA, KL என்று இருப்பது போல். ஆனால் இங்கே அஞ்சல் துறை உட்பட எல்லோராலும் முழுமையாக இந்த இரண்டெழுத்துச் சுருக்கப் பெயர்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. அதில் 'LA' என்பது மட்டும் ஒரு குழப்படி நிறைந்த சுருக்கம். 'லூயிசியானா' என்றொரு மாநிலம் இருக்கிறது. அதுதான் 'LA' என்றால், லாஸ் ஏஞ்சலசையும் அப்படித்தான் சொல்கிறார்கள். பொதுவாக மக்கள் பேச்சு வழக்கில் பெரும்பாலும் லாஸ் ஏஞ்சலஸ் நகரமே 'LA' என்றழைக்கப்படுகிறது. அஞ்சல் துறையும் அரசு அலுவலகங்களும் மட்டுமே 'லூயிசியானா'வுக்கு அதை வைத்துக்கொண்டுள்ளன எனலாம்.

அமேரிக்காவின் இரண்டாவது மிகப் பெரிய நகரம் லாஸ் ஏஞ்சலசே. கலிஃபோர்னியாவின் மிகப் பெரிய நகரம் இதுவே. அப்படியானால் கலிஃபோர்னியாவின் தலைநகரம் இதுதானா? அதுதான் இல்லை. இங்கே உள்ள ஐம்பது மாநிலங்களில் பெரும்பாலான மாநிலங்களுக்கு அந்த மாநிலத்தின் மிகப்பெரிய நகரம் அதன் தலைநகரம் இல்லை. இது உலகின் பெரும்பாலான நாடுகளில் உள்ள ஒரு வழக்கத்துக்கு மாறானது. இல்லையா? இந்தியாவில் கூட அப்படியில்லைதான். ஆனால் டெல்லி மூன்றாவது மிகப்பெரிய நகரம். கல்கத்தாவைவிடப் பெரியதாகி இரண்டாவது பெரிய நகரமாக ஆகிவிட்டதாகவும் சொல்வோர் உண்டு. இங்கே பல மாநிலங்களில் அப்படிக்கூட இருப்பதில்லை. பல மாநிலங்களில் ஏதோவொரு சின்ன ஊர்தான் தலைநகரமாக இருக்கிறது. பெரும்பாலும் அதற்கான அடிப்படை மாநிலத்தின் மையத்தில் இருக்க வேண்டும் என்பதுதான். இந்த அடிப்படையில்தான் தமிழ் நாட்டுக்குத் திருச்சியைத் தலைநகராக்க வேண்டும் என்ற பேச்சுக் கூட வந்தது. இல்லையா? அந்த அடிப்படையில்தான் மும்பையைவிட, கல்கத்தாவைவிட டெல்லி பொருத்தமான இடமாக இருக்கிறது. நட்டநடுவில் இல்லை என்ற போதும் ஓரளவுக்கு நடுவில் வருகிறது அல்லவா? இங்கே சில இடங்களில் தலைநகரம் முடிவு செய்யப்பட்ட போது அதுதான் மிகப்பெரிய நகரமாக இருந்திருக்கும், ஆனால் அதன்பின் நிகழ்ந்த பல மாற்றங்களால் வேறொரு நகரம் புதுப் பணக்காரன் போலத் திடீரென வளர்ந்திருக்கும் என்றும் சொல்லப்படுகிறது. அந்த வகையில் கலிஃபோர்னியாவின் தலைநகரமாக இருப்பது 'சாக்ரமெண்ட்டோ' எனும் ஒரு சிறிய நகரம்தான். லாஸ் ஏஞ்சலசும் இல்லை. அதற்கடுத்த பெரிய நகரமான சான் ஃபிரான்சிஸ்கோவும் இல்லை.

முன்பே சொன்னது போல, ஹாலிவுட் லாஸ் ஏஞ்சலசில்தான் இருக்கிறது. ஆனால் கோடம்பாக்கம் போல் ஊருக்குள் இல்லை. ஒதுக்குப்புறமாகத்தான் இருக்கிறது. அதுவும் ஒரு மலைப்பகுதி. கோடம்பாக்கமும் தொடங்கும் போது ஒதுக்குப்புறமாக இருந்ததுதான். பின்னர் சென்னையின் அதிபயங்கர வளர்ச்சி அதையும் விழுங்கி அதற்கப்பால் இருக்கும் பல ஊர்களையும் விழுங்கிவிட்டது. அதனால் லாஸ் ஏஞ்சலஸ் கலைஞர்கள் நிறைந்திருக்கும் ஊராக இருக்கிறது. உலகின் பல்வேறு மூலைகளில் இருந்தும் கனவுகளோடு வந்திறங்கிய பலதரப்பட்ட மக்களின் பண்பாட்டுச் சங்கமமாக இருக்கும் ஊர் இது. பசிபிக் பெருங்கடலின் கரையில் இருக்கும் கடற்கரை நகரம். ஒரு புறம் கடல் என்றால், அப்படியே மற்றொரு பக்கம் அடிக்கடி காட்டுத்தீ வரும் மலைகள். சுற்றிலும் கடலும் மலையும் சந்தித்துக்கொள்ளும் அழகழகான இடங்களும் இருக்கின்றன.

'லாஸ் ஏஞ்சலசி'ல் வரும் 'லாஸ்', 'சான் ஃபிரான்சிஸ்கோ'வில் வரும் 'சான்' - இவையெல்லாமே ஸ்பானியச் சொற்கள். 'லாஸ்' என்றால் ஆங்கிலத்தில் வரும் 'த' (the) என்பது போன்ற சொல். அவ்வளவுதான். ஆக, 'த ஏஞ்செல்ஸ்' என்பதுதான் 'லாஸ் ஏஞ்சலஸ்'. தமிழில் சொல்வதானால் வெறுமனே 'தேவதைகள்'. அப்படியெல்லாம் மொட்டையாகப் பெயர் வைக்கும் பழக்கம் நமக்கு இல்லாததால் 'தேவிப் பட்டணம்' என்று வைத்துக்கொள்ளலாம். 'சான்' என்றால் ஆங்கிலத்தின் 'செயிண்ட்' போன்றதொரு சொல். அதாவது, 'புனித'. 'புனித ஃபிரான்சிஸ்கோ'தான் 'சான் ஃபிரான்சிஸ்கோ'. இன்னும் தமிழ்ப் படுத்தினால் 'திரு' போன்று வைத்துக்கொள்ளலாம். 'திருப்பதி', 'திருச்சிராப்பள்ளி', 'திருநெல்வேலி' போன்ற கோவில் நகரங்களைப் போன்ற ஒரு புனிதப் பெயர்.

எனவே இப்படி 'லாஸ்', 'சான்' போன்று தொடங்கும் பெயர் கொண்ட ஊர் எதுவானாலும் அது மெக்சிகோவிடமிருந்து அடித்துப் பிடுங்கப்பட்டது என்று வைத்துக்கொள்ளலாம். ஆனால் அதற்காக நேற்றோ முந்தா நேற்றோ நடந்தது என்றில்லை. 19-ஆம் நூற்றாண்டிலேயே நடந்து முடிந்துவிட்ட பழைய கதை இது. எனவே பழசைக் கிளறி யாரையும் சங்கடப்படுத்தக் கூடாது, இல்லையா? ஆனால் அது அடித்துப் பிடுங்குதல் உலக நியதியாக இருந்த காலமா என்று தெரியவில்லை. ஏனென்றால் மக்களாட்சி வந்துவிட்ட பின்புதான் இதெல்லாம் நடந்திருக்கிறது. ஆனால் ஐ. நா. சபை வருவதற்கு முன்பே என்பதால் ஓரளவு மன்னிக்கத்தக்கதுதான். மன்னர்கள்தான் பேராசை பிடித்தவர்கள் என்பதுதானே இவ்வளவு நாட்களாக நாம் கேள்விப்பட்ட கதை. மக்களின் தலைவர்களும் அதற்கெல்லாம் குறைந்தவர்கள் இல்லைஎன்பதை நினைவுபடுத்தத்தான் இந்தக் கதை. மன்னராட்சியில் கூடக் கெட்ட மக்களுக்குத் தப்பித் தவறி ஒரு நல்ல மன்னர் அமைந்துவிட வாய்ப்பு இருக்கிறது. மக்களாட்சியில் அப்படி எதுவும் தப்பித் தவறி நடந்துவிட்டால் கூட அவரைச் சோலியை முடித்து வீட்டுக்கு அனுப்பி விடுவோம். இல்லையா? 'மன்னன் எவ்வழியோ மக்களும் அவ்வழியே' என்பது மன்னராட்சியின் கொள்கை. ஆனால் மக்களாட்சியில் மக்கள் எவ்வழியோ அவ்வழிதானே அவர்களின் தலைவர்களுடையதாகவும் இருக்க முடியும்! பிடுங்கித் தின்னும் தலைவன் இருக்குமிடமெல்லாம் பிடுங்கித் தின்னும் மக்களின் இடமென்று சொல்ல முடியாது என்றாலும், பிடுங்கித் தின்பதைக் குற்றமாக எண்ணாத மக்கள் இல்லாமல் அப்படியான தலைவர்கள் உருவாக முடியாதுதானே! இவ்விடத்தில், நாம் இப்போது இந்தியாவையோ தமிழ் நாட்டையோ பற்றிப் பேசவில்லை என்பதை ஒரு நிமிடம் நினைவுறுத்த விரும்புகிறேன். பிடுங்கித் தின்பதிலும் முரட்டுத்தனமாகச் செய்தல், முட்டாள்தனமாகச் செய்தல், நாகரீகமாகச் செய்தல், 'நான் உனக்கு உதவுகிறேன்' என்று சொல்லிக்கொண்டே செய்தல் போன்று பல்வேறு வகைப்பாடுகள் இருக்கின்றனதானே! எல்லாத்தையும் அப்படிப் பொதுமைப் படுத்திவிட முடியுமா என்ன?

கிழக்குக் கடற்கரைப் பக்கமும் பிற அமேரிக்கப் பகுதிகளிலும் எப்படி இங்கிலாந்தில் இருந்து வந்தவர்கள் செவ்விந்தியர்களை அழித்து அவர்களின் நிலங்களைப் பிடித்தார்களோ அது போலவே ஸ்பானியர்கள் வந்து அம்மண்ணின் மைந்தர்களை ஒழித்தோ அடக்கியோ கைப்பற்றிய நிலந்தான் மெக்சிகோவும் பல தென்னமேரிக்க நாடுகளும். ஆனால் அமேரிக்காவைப் போலன்றி மெக்சிகோவில் பெருமளவில் இனக்கலப்பு நடந்துவிட்டது. எனவே அங்கே இந்தப் பிரிவினைக்கு இடம் குறைவே.

மொத்த அமேரிக்காவிலுமே பொது மக்களுக்கான போக்குவரத்து வசதிகள் மிகவும் குறைவே. எல்லோருமே கார்தான் பயன்படுத்துகிறார்கள். ஓர் ஊரிலிருந்து இன்னோர் ஊருக்குப் போகப் பேருந்து என்ற வசதியே இல்லை என்று சொல்லலாம். அந்த அளவுக்கு மோசம். அதற்குக் காரணம் நாடு அவ்வளவு பெரியது. அதனால் அப்படியே பேருந்து விட்டாலும் அதைப் பயன்படுத்த ஆட்கள் கிடைக்க மாட்டார்கள். எனவே மக்கள் கூடிவாழும் பெருநகரங்களில் மட்டுமே பேருந்து போன்ற போக்குவரத்து வசதிகள் உண்டு. அந்த வகையில் இங்கும் பேருந்து வசதி இருக்கிறது. ஆனால் உலகத்தரம் என்று சொல்ல முடியாது. வண்டிகள் தரமாகத்தான் இருக்கும். ஆனால் அடிக்கடி வராது, நேரத்துக்கு வராது, நிறையப் பேர் பயன்படுத்துவதில்லை போன்ற பிரச்சனைகள் உள்ளன. பெரும்பாலான வளர்ந்த நாடுகளில் துல்லியமாகச் சொன்ன நேரத்துக்கு வந்து நிற்கும். இரண்டு நிமிடத் தாமதத்துக்குக் கூட நிறைய மன்னிப்புக் கேட்பார்கள். மிகவும் தாமதமாகிவிட்டால் பணத்தைத் திரும்பக் கொடுத்துவிடுவார்கள். அப்படியெல்லாம் இங்கு இருப்பது போலத் தெரியவில்லை. அமேரிக்காவிலேயே வேறு சில நகரங்களில் அப்படியெல்லாம் உண்டு என்கிறார்கள். அந்த வகையில் இங்கிருக்கும் போக்குவரத்து வசதி மிகவும் கொடுமையானதே. பல நேரங்களில் உரிய நேரத்தைவிட அரை மணி நேரத்துக்கும் மேலாகக் கூடக் காத்திருக்க வேண்டியதிருந்திருக்கிறது. போக்குவரத்து விஷயத்தில் இப்படியான ஒரு தரக் குறைபாடு என்பது, மற்ற எல்லாச் சேவைகளும் மிக மிகத் தரமாகக் கிடைக்கிற ஒரு நாட்டில் பெரும் வியப்புக்குரியதாகவே இருக்கிறது.

கார் வாங்குவதற்கு முன்பு இந்தப் பேருந்துகளை நம்பி ஓரிரு மாதங்கள் பட்ட பாடு பெரும் பாடு. இதில் பாதுகாப்பு பற்றிய பயம் வேறு எப்போதும் இருந்துகொண்டே இருக்கும். பேருந்து நிறுத்தங்களில் காத்திருக்கும் போதும் சரி, பயணம் செய்யும் போதும் சரி, எப்போதும் பயந்தபடியே இருக்க வேண்டும். தேவையில்லாமல் பயப்படுவது பயப்படுபவனின் கோளாறாகவும் இருக்கலாம். ஆனால் அப்படியான பயத்தை எத்தனையோ நாடுகளில் நாம் அனுபவிப்பதே இல்லை. பல நிறுத்தங்களில் பல நிமிடங்கள் நாம் ஒரேயொருவராகத் தனியாக நின்றுகொண்டிருப்போம். திடீர் திடீரென யாரோ ஒருவர் வந்து சில்லறை கேட்பார். பைக்குள் கையைவிட்டு எடுத்துக் கொடுக்கவும் பயமாக இருக்கும். இல்லை என்று சொல்லவும் பயமாக இருக்கும். அதற்குக் காரணம் உலகில் வேறு எந்த நாட்டைக் காட்டிலும் இங்கு கூடுதலாக இருக்கும் மார்க்கமான மனிதர்களின் எண்ணிக்கைதான்.

வேறு எந்த நாட்டிலும் இல்லாத அளவுக்கு 'பயமுறுத்தும்' பிச்சைக்காரர்கள் நிறைந்த நாடு இது. 'பிச்சைக்காரர்' என்ற சொல் மட்டும் இல்லை. 'வீடற்றோர்' (homeless) என்று நாகரீகமாகச் சொல்கிறார்கள். பொருள் அளவில் இரண்டுக்கும் வேறுபாடு இருக்கிறது, வீடற்றோர் எல்லோருமே பிச்சையெடுக்கிறார்கள் என்று சொல்ல முடியாது என்பதையெல்லாம் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. ஆனாலும் அவர்களைப் பற்றி பொதுமக்களிடம் எப்போதும் ஒரு பயம் இருந்துகொண்டே இருக்கிறது. நம்மூரிலும் பிச்சைக்காரர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களில் பெரும்பாலானோர் தெளிவான மனநிலையிலேயே இருப்பார்கள். இன்னும் சொல்லப்போனால் சாமியார் வேடம் தரித்து வேறு இருப்பார்கள். அதற்கெல்லாம் மேல், பெரும்பாலும் கூட்டத்திலேயே வாழ்கிற நமக்கு அவர்களையும் கூட்டத்திலேயே சந்திப்பதால் பெரும் பயம் இருப்பதில்லை. இங்கே அப்படியில்லை. கிட்டத்தட்ட வீடற்றோர் எல்லோருமே போதைப் பழக்கத்துக்கு அடிமையானவர்கள் போலோ மனநிலை தவறியவர்கள் போலோதான் இருக்கிறார்கள். அதுதான் பயமுறுத்துகிறது. திரும்பவும் தெளிவுபடுத்திவிடுகிறேன் - வீடுள்ளவர்களிலும் போதைக்கு அடிமையானவர்களும் மனநிலை தவறியவர்களும் இருக்கத்தான் செய்வார்கள். அது பற்றி நாம் இப்போது பேசவில்லை.

'ஒரு நாடு உலகத்திலுள்ள மற்ற நாடுகளையெல்லாம் விடப் பணக்கார நாடாக இருப்பது மட்டுமா அந்த நாட்டை வல்லரசாக்கும்? தன்னைவிடப் பல மடங்கு ஏழ்மையில் உள்ள ஒரு நாட்டில் இருந்து வருபவனிடம் கூடக் கையை நீட்டி வாழும் இலட்சோப இலட்சம் வீடற்றோரை வைத்திருப்பது அவர்களுக்கு இழிவில்லையா?' என்றெல்லாம் கூட எண்ணத் தோன்றும். மொத்த வருமானமும் சராசரி வருமானமும் சொல்ல முடியாத பல கோளாறுகளை உள்ளடக்கியவைதானா நம் பொருளியல் புள்ளிவிவரங்கள்? ஜப்பானிலும் சிங்கப்பூரிலும் இப்படியான மனிதர்களைக் காணவே முடியாது என்பார்கள். இதில் சிங்கப்பூரில் நான் சிறிது காலம் வசித்திருக்கிறேன். அங்கே பிச்சைக்காரர்களைப் பார்த்த நினைவே இல்லை. இதுதானே உண்மையான வளர்ச்சி! எல்லோருக்குமான வளர்ச்சி!

மற்ற ஊர்களில் எப்படியோ தெரியவில்லை. இங்கே பல பேருந்து நிறுத்தங்களில் கூரை கூட இருப்பதில்லை (பல இடங்களில் இருக்கவும் செய்கிறது). உட்கார இருக்கைகள் மட்டும் இருக்கும். அந்த இருக்கைகளை வைத்துத்தான் அது பேருந்து நிறுத்தம் என்பதைக் கண்டுபிடிக்க முடியும். கண்ணுக்குத் தெரியாத சிறிய பலகைதான் வைத்திருக்கிறார்கள். அது ஆட்கள் அதிகமாக வருவதில்லை என்பதாலா அல்லது கலிபோர்னியாவில் அதிகம் குளிர் இருப்பதில்லை என்பதாலா என்று தெரியவில்லை.

பேருந்துகள் வடிவமைப்பில் தரமாக இருக்கின்றன. ஓட்டுனர்கள் மிகவும் கனிவாக நடந்துகொள்கிறார்கள். வயதானவர்கள் வரும் போது இருக்கையைவிட்டு எழுந்து இறங்கி வந்து உதவுகிறார்கள். முதியவர்கள், ஊனமுற்றவர்கள் வரும் போது பேருந்தின் தளத்தையே கீழே இறக்கி, அவர்கள் ஏறியதும் அல்லது இறங்கியதும் மீண்டும் மேலே ஏற்றிக்கொள்கிற அளவுக்குத் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள். பெரும்பாலான பேருந்துகளில் முதியவர்களே அதிகம் பயணிக்கிறார்கள். நடக்கத் தெம்பு இருக்கும் எல்லோருமே கார் வைத்திருப்பார்கள் என்று நினைக்கிறேன். அதனால் பேருந்துகளும் ஓட்டுனர்களும் அவர்களின் வாடிக்கையாளர்களுக்கு ஏற்றபடி அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன - பயிற்சியளிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்று நினைக்கிறேன். இது போக, நம்மைப் போலப் புதிதாக வந்திருப்பவர்களும் வீடற்றோரும் கூட அதிகமாகப் பேருந்துகளைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். அதனால் அடிக்கடி சில்லறை இல்லை என்று சொல்லிக்கொண்டு ஒருவர் வந்து ஏறுவதும் வழக்கமாக நடந்தேறுகிறது. பெரும்பாலும் ஓட்டுனர்கள், "சரி போ" என்று விட்டுவிடுகிறார்கள். நிறுத்தத்தில் ஏறுபவர்கள் எல்லோருமே பாதுகாப்பாக இடம் பிடித்து அமரும்வரை காத்திருந்துதான் வண்டியை எடுக்கிறார்கள். பெரும்பாலும் ஏறும் போது எல்லோருக்குமே வணக்கம் (ஹாய்) சொல்லுகிறார்கள். சிலர் மட்டும் சொல்வதில்லை. அப்படிச் சொல்லும் ஓட்டுனருக்கும் பெரும்பாலும் எல்லோரும் பதிலுக்கு வணக்கம் சொல்கிறார்கள். ஒரு சிலர் மட்டும் உர்ரென்று ஏறி உர்ரென்றே இறங்கிப் போய்விடுகிறார்கள். பெரும்பாலானவர்கள் இறங்கும் போது 'நன்றி' சொல்லிக்கொண்டேதான் இறங்குகிறார்கள்.

பேருந்துக்கு முன்னால் மிதிவண்டிகளை மாட்டிவைத்துக்கொள்ள வசதியாக ஒரு சில கம்பிகள் இருக்கின்றன. வீட்டிலிருந்து மிதிவண்டியில் வந்து அதைப் பேருந்தின் முன்னால் கட்டிவிட்டு வண்டியேறுகிறவர்கள், இறங்கும் போது அதையும் கழற்றிக்கொண்டு போய்விடுகிறார்கள். அங்கிருந்து அலுவலகம் வரை அதில் செல்வார்கள். இது நன்றாக இருக்கிறது. அதிகபட்சம் ஐந்தாறு வண்டிகள் கட்டிக்கொள்ளலாம் போல் இருக்கிறது. நம்மூரில் இது ஒத்து வராது. அப்படி வந்தால் இருபது - முப்பது வண்டிகளுக்காவது இடம் வேண்டியதிருக்குமே!

பெரிய - அகலமான சாலைகளை 'புலவர்ட்' (Boulevard) என்கிறார்கள். இந்தச் சொல்லை இங்கிலாந்தில் கேள்விப்படவே முடியாது. இங்கே நாடு முழுக்கவும் புலவர்ட்கள் இருக்கின்றன. நம்மூரில் 'நெடுஞ்சாலை' போல. ஆனால் ஊருக்குள் இருக்கும் நெடுஞ்சாலைகள். உலகில் வேறு எந்த நாட்டிலும் இல்லாத அளவுக்கு சாலைகள் அனைத்தும் இங்கே மிக மிக அகலமானவை. பல இடங்களில் சாதாரணமாக ஒரு பக்கம் மட்டும் ஐந்து முதல் ஏழு தடங்கள் இருக்கின்றன. அதற்குக் காரணம் இங்கிருக்கும் கார்களின் எண்ணிக்கை. இவ்வளவு கார்கள் தொல்லையில்லாமல் ஓடியாட வேண்டும் என்றால் இவ்வளவு பெரிய சாலைகள் இருந்தால்தான் முடியும். அதையும் மீறி அடிக்கடி போக்குவரத்து நெரிசல் உருவாகிவிடத்தான் செய்கிறது. அதுவும் நாங்கள் இருக்கும் இந்த ஊரில் அடிக்கடிக்கடி. இங்கேயும் அடிக்கடி ஒரு மணி நேரத் தாமதம் - இரண்டு மணி நேரத் தாமதம் பற்றியெல்லாம் கேட்க முடிகிறது. ஆனாலும் பெரும்பாலான மக்கள் சாலைவிதிகளை மீறி நடந்துகொள்வதில்லை. அதிலும் அவ்வப்போது ஏதாவது குண்டக்கமண்டக்க முயன்று பார்க்கிற சில மண்டையர்கள் வந்துவிடத்தான் செய்கிறார்கள். ஆனால் அப்படிப் பழக்கப்பட்டு விடுகிறவர்கள் பெரும்பாலும் அடிக்கடி காவல்துறையிடம் மாட்டுவதிலும் பழக்கப்பட்டு விட்டவர்களாகவே இருப்பார்கள். அப்படி மாட்டும் போதெல்லாம் அவர்கள் பெரும் தொகையைச் சாத்திவிடுவார்கள். அதனால் பெரும்பாலானவர்கள் சட்டத்துக்குப் பயந்தவர்களாகத்தான் இருக்கிறார்கள். இதெல்லாம் சில பெருநகரங்களில் மட்டும் உள்ள கதை. மற்ற ஊர்களில் எல்லாம் சிக்கல் இல்லாமல் ஓடிவிடும். நாடெங்கும் மக்கள் பரந்து விரிந்து வாழ்கிறார்கள். ஆங்காங்கேதான் நகரங்கள் இருக்கின்றன. அந்த நகரங்களில் வாழும் வாழ்க்கைக்கும் ஆள் நடமாட்டம் இல்லாத ஊரகங்களில் வாழும் வாழ்க்கைக்கும் நிறையவே வேறுபாடு இருக்கிறது. நம்மூரில் போலவே.

எங்கு காணினும் பெரும் பெரும் நிலங்கள் இருக்கின்றன. நிலத்துக்குப் பஞ்சமில்லாமல் இருப்பதால்தான் அவர்களால் பெரும் பெரும் வீடுகள் கட்டி வாழ முடிகிறது (இதற்கு நிலவளம் மட்டும் காரணமல்ல. அது பற்றி அடுத்துப் பேசுவோம்). பரந்து விரிந்து வசிக்க முடிகிறது. ஆள் நடமாட்டமே இல்லாத அத்துவானக் காட்டுக்குள் எல்லாம் தன்னந்தனியாகப் பேய்வீடு மாதிரிக் கட்டிக்கொண்டு வாழ முடிகிறது. அதனால்தான் ஆளுக்கொரு துப்பாக்கி வைத்துக்கொள்ள வேண்டியதிருக்கிறது. கையில் துப்பாக்கி இருப்பதால்தான் கோபம் வரும் போதும் மண்டைக்குள் அரிக்கும் போதும் சுற்றியிருப்பவர்களைப் போட்டுத்தள்ள நேர்கிறது. அப்படியானவர்களுக்குத் துப்பாக்கி செய்து விற்பது ஓர் ஆதாயமிக்க - அதுவும் பேராதாயம் மிக்க தொழிலாக இருப்பதால்தான், அந்தத் தொழில் செய்யும் முதலாளிகள் உலகத்தையே ஆட்டிப்படைக்கும் வல்லமை மிக்க தலைவர்களையும் கூடக் கைக்குள் போட்டுக்கொண்டு அதற்குத் தடையே வராமல் பார்த்துக்கொள்ள முடிகிறது. உலகத்திலேயே மண்டைக்குள் அரிக்கும் போது தன்னைச் சுற்றியிருப்போரை எல்லாம் டுமீல் டுமீல் என்று சுட்டு வீழ்த்தக்கூடிய ஆற்றலை - வசதியை ஏழை - பணக்காரன் வேறுபாடில்லாமல் தன் மக்கள் எல்லோருக்கும் அளித்திருக்கும் ஒரே நாடு இதுதான். இப்படித்தான் உலகிலேயே மிக நாகரீகம் அடைந்த சமூகம் இருக்குமா - இருக்க வேண்டுமா அல்லது இதற்கும் அதற்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லையா?

இங்குள்ளவர்கள் பெரும் பெரும் வீடுகள் கட்டி வாழ்வது பற்றிப் பேசினோம் அல்லவா? அதற்கு, தேவைக்கு மேலான நிலம் இருப்பது மட்டுமின்றி எல்லா வளங்களுமே இங்கே நிறைந்திருக்கின்றன என்பதே காரணம். நம்மூரில் ஒரு பெரும் பணக்காரன் வாழும் மாதிரியான வீட்டில் இங்கே நம்மைப் போன்ற மாதச் சம்பளக்காரர்கள் வாழ முடியும். நம்மூரில் நாம் கனவு கூடக் காண முடியாத மாதிரியான கார்களை நம் போன்றவர்கள் வாங்கி ஓட்ட முடியும். அது போலவே இன்ன பிற வசதிகளும். அதற்குக் காரணம், ஒருத்தனுக்குத் திருப்பிக் கட்டும் ஆற்றல் இருக்கிறது என்று தெரிந்துவிட்டால் கடனை அள்ளி அள்ளிக் கொடுக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் அவன் வருமானம், செலவுகள், திருப்பிக்கட்டும் ஆற்றல் போன்றவற்றின் அடிப்படையில் 'கடன் மதிப்பீடு' என்று ஒரு எண் கொடுக்கப்படுகிறது. அது அதிகமாக அதிகமாக கடன் கொடுக்க முன்வருபவர்களின் (வங்கிகள் மற்றும் இதர நிறுவனங்கள்) எண்ணிக்கையும் கூடும். நம் கடனின் அளவும் கூடும். இதனால் கடன் வாங்குவது பற்றி இங்குள்ளவர்களுக்கு எந்த மனக்கூச்சமும் இருப்பதில்லை. இன்னும் சொல்லப் போனால் அவர்கள் வாழ்க்கையில் எல்லாத்தையுமே 'கடனுக்குத்தான்' திட்டமிடுகிறார்கள். வாழும் வரை எல்லாத்தையும் கடனிலேயே வாழ்ந்து அனுபவித்துவிட்டு அப்படியே செத்துப் போய்விடுவதால் யாருக்கும் எந்தத் தொல்லையும் நேர்வதில்லை. மிச்சமிருப்பவை கொடுத்தவர்களுக்குப் போய்விடும். பிள்ளைகளை வந்து எவரும் தொல்லை செய்ய மாட்டார்கள். அப்புறம் என்ன? நம்மைப் போன்ற நாடுகளில் இருந்து வருபவர்கள் இதற்குப் பழக்கப்பட்டுவிட்டுத்தான் பின்னர் வேறு காரணங்களுக்காக ஊர் திரும்ப வேண்டிய கட்டாயம் வரும் போது முன்னுக்கும் போக முடியாமல் பின்னுக்கும் போக முடியாமல் மாட்டிக்கொண்டு திண்டாடுவது.

(பயணம் தொடரும்)

திங்கள், மார்ச் 04, 2019

மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை

Image result for merku thodarchi malai
சமீபத்தில் மனையாளின் புண்ணியத்தில் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை படம் பார்க்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. அருமையான படம். பாராட்ட வார்த்தைகளே இல்லை எனலாம். அவ்வளவு சூப்பராக இருந்தது. இப்படியான படங்கள் மிகக்குறைவாகவே தமிழில் 'பார்த்திருக்கிறேன்'. 'வந்திருக்கின்றன' என்று சொன்னால்தானே தப்பாகிவிடும். 'பார்த்திருக்கிறேன்' என்றே சொல்லிவிடுவதே நம்மைப் போன்று சினிமாக் கொட்டகையைவிட்டு வெகு தொலைவில் விலகி வாழ்பவர்களுக்கு நல்லது.

தமிழக-கேரள எல்லையில் இருக்கும் ஒரு கிராமத்து மக்களின் கதை. படம் தொடங்கியதுமே அதற்குள் ஒருவராக நாம் மாறிவிட முடியும். நடக்கும் கதையில் நமக்கு ஓர் இடம் இல்லை என்றாலும் அதையெல்லாம் ஓரத்தில் நின்று ஒரு டீயைக் குடித்துக்கொண்டே பார்க்கும் ஒருவராக மாறிவிடலாம். இது ஒரு திரைப்படம் என்று எண்ணக்கூடிய வகையில் ஒரு பிசிறு கூட இல்லை. அப்படியான மக்களில் ஒருவராக அல்லது அவர்களின் வாழ்க்கையை மிக அருகில் இருந்து பார்த்தவர்களுக்கு இது மிகவும் எளிது. இதற்குப் பழக்கமே இல்லாத வேறு ஓர் உலகத்தைச் சேர்ந்தவர்களும் நம்மில் இருக்கத்தான் செய்கிறோம். அவர்களுக்கு இது எப்படி இருக்கும் என்று தெரியவில்லை. நமக்கு இருக்கிற மாதிரியே அவர்களுக்கும் இருக்க வேண்டும் என்பதில்லை. ஆனால் ஆண்டுக்கு ஒருமுறை ஓரிரு வாரங்கள் எங்கோ ஒரு தூர தேசத்துக்குப் பயணம் சென்று அங்குள்ள இடங்களையும் மக்களையும் அவர்களின் வாழ்க்கையையும் பார்த்துவிட்டு வருவது போன்ற மேற்கத்தியப் பழக்கவழக்கங்கள் கூடிவரும் இந்தக் காலத்தில், இதையும் அப்படியான ஒரு வாய்ப்பாகக் கருதி நமக்கு மிக அருகிலேயே இப்படியெல்லாம் வாழும் மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள் என்பதைப் புரிந்துகொண்டால் என்ன தப்பாகிவிடப்போகிறது!

உலகத் திரைப்பட வரலாற்றிலேயே இதுவரை எடுக்கப்பட்ட படங்களிலேயே சிறந்த படம் 'இந்தியன்' படந்தான் என்று நீண்ட காலம் நம்பிய - பேசியவன் நான். ஊழல்தான் நம் பெரும் பிரச்சனை என்ற மேம்போக்கான நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் அப்படித் தோன்றியது முற்றிலும் தவறில்லைதான். இன்றும் ஊழல் பெரும் பிரச்சனைதான் நமக்கு. ஆனால் அதைவிடப் பெரும் பிரச்சனைகள் இருக்கின்றன. அவை களையப்படும் போதுதான் ஊழல் ஒழியும். அவற்றையும் சேர்த்து முழுமையுணர்வோடு பேசும் படங்களும் நிறைய வர வேண்டியுள்ளது. அப்படியான ஒரு படம்தான் இது.

மனித வாழ்க்கையை மாற்றிய கண்டுபிடிப்புகளைப் பேசும் போது, நெருப்பு, சக்கரம், கழிப்பறை, மதம், மக்களாட்சி என்று எத்தனையோ பட்டியலிடுவோம். அப்படியான ஒன்றுதான் நிலவுடைமை. நாடோடித் திரிந்தவன் வேளாண்மை செய்யத் தொடங்கியதும் 'ஊர்' கண்டுபிடித்தான். அதன் தொடர்ச்சியாக தனிமனிதர்கள் அளவில்லாமல் நிலத்தை உடைமையாக்கிக்கொள்ள முடியும் என்ற மாற்றம் வந்த பின்புதான், மொத்த உலகமும் எல்லோருக்கும் சொந்தம் என்பது போய், மனிதன் அதற்கு முன்பு கண்டிராத எத்தனையோ புதிய பிரச்சனைகளுக்குள் நுழைந்தான். ஒரு கூலித் தொழிலாளி தனக்கென்று சொந்தமாக ஒரு காணி நிலம் வாங்க ஆசைப்படுகிறான். அதற்காக அவன் படும் பாடுதான் படம். எந்த நிலத்தை வாங்க நினைத்தானோ அந்த நிலம் எங்கோ இருந்து பிழைக்க வந்த ஒருவனின் கைக்குப் போய், அதே இடத்தில் வந்து நடப்படும் காற்றாலைகளுக்கு இவன் போய் காவலாளியாகப் பணி புரியும் நிலைக்குப் போய் நிற்பதோடு படம் முடியும்.

"மாற்றத்தைத் தவிர மாறாதது எதுவுமில்லை, அதனால் எவன் தன்னை எளிதில் மாற்றிக்கொள்கிறானோ அவன் பிழைத்துக்கொள்வான், இயலாதவன் அழிந்து போவான், இதற்கு யாரும் ஒன்றும் செய்ய முடியாது, இதுதான் இயற்கையின் நியதி" என்று மிக எளிதாகச் சொல்லிக் கடந்துவிட முடிகிற - குடியிருக்க ஒரேயொரு வீட்டைத் தவிர வேறெதற்கும் நிலம் தேவைப்படாத - அதற்குரிய தவணையை மாதாமாதம் கட்ட முடிகிற வாழ்க்கை அமையப் பெற்ற நம் போன்றவர்கள் நிறையப் பேருக்குத் தெரியாத ஒன்று இருக்கிறது. நாமும் நம் பிள்ளைகளும் கூட அந்த மாற்றத்துக்கு ஈடு கொடுக்க முடியாத அளவுக்கு வேகமாகப் பல மாற்றங்கள் பின்னணியில் நடந்தேறிக்கொண்டுதான் இருக்கின்றன. அன்றைக்கு நமக்காகப் போராட வாடகைக்குக் கூட ஆட்கள் கிடைக்க மாட்டார்கள். அந்த மாற்றத்துக்காகத்தான் நாம் எல்லோருமே இப்போது கடுமையாக உழைத்துக்கொண்டிருக்கிறோம். அப்போது இயற்கையின் நியதி நம்மை என்ன செய்யப் போகிறது, அதற்கு நாம் என்ன செய்யப் போகிறோம் என்பதெல்லாம் இந்த மாற்றங்களின் முடிவை நெருங்கும் போதுதான் நமக்குப் புரிபடும். இப்போதைக்கு அதற்கான விடை என்ன என்றுதான் தெரியவில்லை.

உலகமயமாக்கல் நம் வாழ்க்கையைப் பெரிதும் வளப்படுத்தியிருக்கிறது. நம்மைப் போன்று எத்தனையோ குடும்பங்களின் வளமான வாழ்க்கைக்கு மன்மோகன் சிங் புண்ணியத்தில் (உங்களில் சிலர் கோபித்துக்கொண்டு, "அது நரசிம்ம ராவ் புண்ணியத்தில்" எனக் கூடும்) திறந்துவிடப்பட்ட இந்தப் பொருளியல் மாற்றம்தான் மிக முக்கியமான காரணம் என்பதில் எந்த மாற்றுக் கருத்தும் இல்லை. சென்ற தலைமுறையில் ஒவ்வொரு மாமாவும் சித்தப்பாவும் தனக்கென்று ஒரு பசியும் பட்டினியும் கலந்த துயரக்கதை சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்கள். அந்தக் கெடுவாய்ப்பு இன்று நமக்கோ நம் பிள்ளைகளுக்கோ கிட்டப்போவதே இல்லை. ஆனால் இந்த உலகமயமாக்கல்தான் வேறொரு சாராரின் வாழ்வை நிரந்தரமாக அழித்திருக்கிறது - இன்னும் வேகமாக அழித்துக்கொண்டு வருகிறது. அதில் நமக்கு வேண்டியவர்கள் இருக்கிறார்களா இல்லையா என்பதைப் பொருத்து அது பற்றிய நம் பார்வைகள் மாறுபடலாம். அதுதான் இந்த இயற்கையின் நியதி இப்படியே விட்டுவிடப்பட வேண்டியதா அல்லது அதற்காக ஏதேனும் செய்ய வேண்டிய கடமை நமக்கு இருக்கிறதா என்பதையெல்லாம் தீர்மானிப்பது. நம் உணவுக்காக இன்னோர் உயிரைக் கொல்வது சரியா தவறா என்பதற்கு எப்படி ஒத்த கருத்து இன்னும் உருவாகவில்லையோ அது போலவே நம் உணவுக்காக - பிழைப்புக்காக எளிய உயிர்களைப் பலி கொடுப்பது (இம்முறை மனித உயிர்கள்) தவறில்லை என்றும் தவறென்றும் நம் உரையாடல்கள் நீண்டுகொண்டே போகலாம். அப்படியான சூழ்நிலையில் அப்படிப் பலியிடப்படப்போகும் மனித உயிர்களுக்காகப் பேசும் படம்தான் இது. இப்போது அந்த இடத்தில் இல்லாததால் நாம் அந்தப் பலிபீடத்தில் எப்போதும் நிறுத்தப்படவே மாட்டோம் என்ற உத்திரவாதம் இல்லை என்கிற ஒரே காரணத்துக்காக அதன் கொடுமைகளைப் பரிசீலிக்க வேண்டிய சுயநலக் கடமையாவது நமக்கு இருக்கிறதே.

'காதல்', 'ஆடுகளம்', 'பருத்தி வீரன்' போன்ற படங்கள் வந்த போது, அந்தப் படங்கள் என்ன கருத்து சொல்ல வருகின்றன என்பதற்கு அப்பால் அவை காட்சியமைக்கப்பட்ட விதத்தைக் கொண்டு பார்க்கையில் அவை நமக்குப் பெரும் கிளர்ச்சியூட்டும் அனுபவங்களாக இருந்தன. அப்படியே மதுரையிலோ இராமநாதபுரம் மாவட்டத்தில் ஒரு கிராமத்திலோ வாழ்ந்துவிட்டு வந்த உணர்வு கிடைத்தது. அதற்கெல்லாம் பல மடங்கு மேலே இந்தப் படம். அது மட்டுமல்ல, இந்தப் படம் எடுத்துக்கொண்டிருக்கும் கருத்தும் பல மடங்கு பெரியது.

நமக்கொன்றும் கேரள எல்லையருகில் மலைவாழ் மக்களோடு வாழ்ந்த அனுபவமெல்லாம் இல்லை. ஆனால் வெளியுலகத்தோடு எந்தத் தொடர்புமில்லாத துண்டிக்கப்பட்ட குக்கிராமங்களில் - அங்குள்ள மனிதர்களின் வாழ்க்கையும் அவர்கள் பேசும் - நடந்துகொள்ளும் விதமும் நிறையவே பழக்கப்பட்டதுதான். அப்படிப் பார்க்கையில் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையில் வரும் கிராமமும் அங்குள்ள மக்களும் நமக்குப் பழக்கப்பட்டவர்களே.

படத்தில் நடித்திருக்கும் ஒருவர் கூட நடித்திருக்கிறார் என்று சொல்ல முடியாத மாதிரியான நடிப்பு படம் முழுக்கவும். இப்படியான ஒரு வெளியீட்டைக் (output) கொண்டுவர ஓர் இயக்குனர் என்ன பாடு பட்டிருப்பார் என்பதை நினைத்தே பார்க்க முடியவில்லை. ஒரு திரைப்படத்தில் இதைப் பிறரிடம் இருந்து வெளிக்கொண்டு வருவது ஒருபுறம் என்றால் அதற்கு முன்பே அந்தப் படத்தின் இயக்குனர் தன் மனதுக்குள்ளேயே ஒரு மனப்படம் எடுத்திருப்பார். அதில் ஒவ்வொரு காட்சியையும் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் என்று அமைத்திருப்பார். அதிலேயே பிசிறில்லாத காட்சியமைப்புகள் செய்திருக்க வேண்டும் அவர். முதலாவது உடல் உழைப்பு. இரண்டாவது மன உழைப்பு. இரண்டுமே கடுமையாக உடசெலுத்தப்பட்டிருக்கிறது இந்தப் படத்தில். ஒரு கிராமத்தில் பிறந்து வளர்ந்த இளைஞன் திரைப்பட இயக்குனராக வேண்டும் என்ற ஆசையில் சென்னை வந்து இறங்கும் போது முதலில் தனக்குள் இருக்கும் கிராமத்தானை அப்படியே காப்பாற்றிக்கொள்வது என்பது அவ்வளவு எளிதான வேலையில்லை. அவன் வாழும் ஊர் மட்டுமில்லை, அவன் உதவி இயக்குனராகப் பணிபுரியும் படங்களும் அவனுக்குள் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும். அதையும் மீறி அப்படியே தன் ஊரையும் தன் மக்களையும் அப்படியே பத்திரமாக தனக்குள் வைத்துக்கொள்வது அவ்வளவு எளிதில்லை. அதனால்தான் கிட்டத்தட்ட 'கிழக்குச் சீமையிலே' வரை அதை வைத்திருந்த பாரதிராஜாவால் அதன் பின்பு அதைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. அவர் அணியும் ஜீன்சும் இடையிடையே அடித்துவிடும் ஆங்கிலமும் அவ்வளவு காலம் அதை இருக்கவிட்டதே நம் பாக்கியம்தான்.

கிராமத்துப் படங்கள் எடுப்பதில் ஒரு பெரிய சிக்கல், அதன் அழுக்கை அப்படியே நுட்பமாக உள்ளடக்க வேண்டும். அதற்கு இரண்டு வழிகள் இருக்கின்றன. ஒன்று, அழுக்கையும் ஒப்பனை போல படப்பிடிப்புக்கு முன்பு அப்பிவிடுவது. அல்லது, நடிகர்களை முழுக்க முழுக்க அந்தக் கிராமங்களில் முக்கி எடுப்பது. அதுவும் அப்படியான கிராமங்களில் பிறந்து வளர்ந்த மனிதர்களையே நடிக்கவைப்பது இன்னும் கூடுதலாக அழகு சேர்க்கும். நடிப்பில், இயல்பாக இருப்பதுதான் - இருக்க வைப்பதுதான் மிகக் கடினமான அழகு. அது இந்தியத் திரைப்படங்களில் மலையாளத்தில்தான் ஓரளவு உயிரோடு இருக்கிறது எனலாம். அவர்களும் கூட இப்போது முன்பு போல இல்லை என்றுதான் மலையாள நண்பர்கள் சொல்கிறார்கள். அவர்களுக்கும் சுற்றியிருப்பவர்கள் கலர் கலராக விடும் ரீல்களைப் பார்த்து நாமும் அப்படி விட்டால்தான் என்ன என்று அந்த ஆசை வந்துவிட்டது. இப்படியான சூழ்நிலையில் தமிழ் இயக்குனர் ஒருவர் மலையாளப் படம் போல ஒரு தமிழ்ப் படம் எடுத்திருப்பது, அதுவும் கேரள - தமிழக எல்லையில் உள்ள கிராமங்களை வைத்து எடுத்திருப்பது, அவருக்கான ஊக்கம் மலையாளப் படங்களில் இருந்துதான் வந்திருக்க வேண்டும் என்று படுகிறது.

பொதுவாகவே ஒவ்வோர் இரண்டாவது மலையாளப் படத்திலும் நிறையத் தமிழ் இருக்கும். அதற்காக, "தமிழைத் தவிர்த்து கேரளமோ மலையாளமோ இல்லை" என்றெல்லாம் அடித்துவிட்டால் அது கொழுப்பின்றி வேறில்லை என்று கொள்ளப்படும் என்பதால் இப்படி வேண்டுமானால் சொல்லலாம். கேரளத்தின் முக்கால்வாசி எல்லை தமிழகத்தோடு இருப்பது போல், தமிழகத்தின் முக்கால்வாசி எல்லை கேரளத்தோடு இல்லை என்பதால், கேரளத்தின் ஒவ்வொரு மாவட்டமும் கடலை ஒட்டியோ தமிழகத்தை ஒட்டியோ இருக்கிற மாதிரி தமிழகத்தின் மாவட்டங்கள் இல்லை என்பதால், இயல்பாகவே கேரளத்தில் தமிழ் இருக்கும் அளவுக்கு தமிழகத்தில் மலையாளம் இல்லை. அது மட்டுமின்றி, கேரளம் செல்லும் தமிழர்கள் தமிழ் பேசியே சமாளிப்பதும் இங்கு வரும் மலையாளிகள் வந்த இரண்டாம் நாளே தமிழ் பேசப் பழகிவிடுவதும்தானே இயல்பாகவே நடப்பது. மலையாளப் படங்களில் இயல்பாகக் காட்சி அமைப்பதால் அவற்றில் தமிழர்கள் தமிழிலேயே பேசுவதாகக் காட்டுவதும், தமிழ்ப் படங்களில் பக்கத்து நாட்டுத் தீவிரவாதி கூட தமிழில் பேசுவது போலக் காட்டுவதும்தானே நமக்கு இயல்பான காட்சி அமைப்பு. அப்படியே பழகிய நமக்கு ஒரு மாற்றத்துக்காக இந்தப் படத்தில் படம் முழுக்கவும் மலையாளம் பேசும் மனிதர்களை அப்படியே காட்டுகிறார்கள். அதுவும் தமிழ்ப் படம் என்றால் மலையாளிகளை மோசடிக்காரர்களாகவே காட்ட வேண்டும், மலையாளப் படம் என்றால் தமிழர்களைக் குளிக்காத பாண்டிகளாகவே காட்ட வேண்டும் என்றில்லாமல், இரண்டு புறமும் இருக்கும் எல்லாவிதமான மனிதர்களையும் காட்டியிருப்பது முதிர்ச்சி மிக்க செயல்.

கேரளத்தையும் கேரளத்துக் காதலியையும் அழகழகாகக் காட்டிவிட்டு தேவையே இல்லாத ஒரு சண்டைக் காட்சியை வைத்து 'ஆட்டோகிராஃப்' படத்தில் ஒரு சிறிய நெருடலை உண்டுபண்ணியிருப்பார் சேரன். அப்படியில்லை இந்தப் படத்தில். அதற்கொரு காரணம் இயக்குனரின் பின்னணியாக இருக்கலாம். எதையுமே ஜாதி நோக்கத்திலேயே பார்த்துப் பழக்கப்பட்டவனுக்கு மற்ற விஷயங்களில் மூளை வேலையே செய்யாது. அப்படியே மதம், மொழி, இனம், பாலினம் என்று எல்லா பேதங்களிலும். எதைப் பார்த்தாலும் அந்த நோக்கத்திலேயே பார்ப்பது. அது போலவே மனிதர்களை வர்க்க ரீதியாகப் பிரித்துப் பார்த்துவிட்டவர்களுக்கு மற்ற பேதங்கள் எல்லாம் பெரிதாகத் தெரியாது. பிழைப்புக்காக எதுவும் செய்யும் கூட்டம் எல்லா இடங்களிலும் இருக்கத்தான் செய்கிறது.அதற்குள் 'நாம்' என்ன 'அவர்கள்' என்ன? அவர்களைப் பொருத்த மட்டில் சுரண்டுபவன் ஓரினம். சுரண்டப்படுபவன் ஓரினம். அவ்வளவுதான்.

எந்த நேரமும் கட்சி, மகாநாடு, தொழிலாளர்களுக்காகப் போராட்டம் என்றே ஒரு கிறுக்கு போல அலையும் சகாவுகளைப் பார்த்தவர்களுக்கு சாக்கோ சகாவு பாத்திரம் நன்றாகப் புரியும். அது போலவே விலை போகும் சகாவுகளும் இருக்கும் காலம்தானே இது. அதை இரண்டையுமே துல்லியமாகக் காட்சிப் படுத்திருப்பது அற்புதம்.

கிராம வாழ்க்கை, அதுவும் அடித்தட்டு மக்களின் வாழ்க்கை பழக்கப்பட்டவர்களுக்குக் கண்டிப்பாக அவர்கள் ஊரில் இந்தப் படத்தில் வரும் நாயகன் போல ஒருவரையோ பலரையோ தெரிந்திருக்கும். அந்தக் கைலி, சட்டை, அழுக்கு என்று அத்தனையும் கச்சிதமாக மெய் வாழ்க்கையில் உள்ளபடியே இருக்கிறார். படத்தில் வரும் எல்லோருமே அப்படியான உடைதான் அணிகிறார்கள். கைலி கட்டும் பழக்கமே அருகிவருகிற காலத்தில், கட்டப்படும் ஓரிரு கைலிகளும் நேற்று நெய்து இன்று வாங்கிக் கட்டிய கைலி போலத்தான் இருக்கின்றன நம் உலகத்தில். ஆனால் நம் ஊர்ப்பக்கம் இருப்பது போலவே இந்தப் படத்தில் வரும் கைலிகளும் துவைத்துத் துவைத்து நைத்து சாயம் போக்கிய கைலிகள். நாம் இதுவரை நம் திரைப்படங்களில் கண்ட பெண்கள் எல்லோருமே தாவணி போட்ட பெண்கள் மட்டுமே. நம் கிராமங்களில் சுடிதார் புகுந்துவிட்ட கதையே தெரியாதவர்கள்தாம் இன்னும் திரைக்கதை எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அது ஒருபுறம் என்றால், கிராமத்தில் காட்டு வேலைக்குப் போகும் பெண்கள் ஆண்களின் சட்டை அணிவது மிகவும் பரவலான ஒரு பழக்கம். அதுவும் இந்தப் படத்தில் நுட்பமாக உள்ளடக்கப்பட்டுள்ளது. அப்படியான சட்டை அணிந்து வரும் நாயகியும் பட்டையைக் கிளப்புகிறார். இந்தக் கிராமத்துப் பெண்களின் சிரிப்பும் அவர்களின் கிண்டலும், அப்பப்பா... அப்படியே வந்திருக்கின்றன படத்தில்.

தான் உண்டு தன் வேலை உண்டு என்று இருக்கிற நாயகன் விலை போன சகாவைக் கொலை செய்யும் சாக்கோ சகாவுக்குத் துணையாகப் போய் அவனும் அந்தக் கொலையில் பங்கெடுத்துக் கொள்ளும் காட்சி மிக நுட்பமாகக் கவனிக்க வேண்டியது. கமுக்கமானவன் அவனுக்கே உரிய பாணியில் கமுக்கமாக முடித்து வைப்பான். நகரத்துத் தன்னடக்கம் நமக்குத் தெரியும். ஏகப்பட்ட அறிவை அப்படியே உள்ளுக்குள் வைத்துக்கொண்டு அடக்கமாக வாழ்வார்கள். கிராமத்து அடக்கம் வேறு மாதிரியானது. விட்டால் நூறு பேரைத் தனி ஆளாகக் கொன்று போட்டு வருவான். ஆனால் அவனது வாழ்க்கையோ சமூக அமைப்போ வேறு ஏதொவொன்றோ அவனை அடக்கமானவனாகவே வைத்திருக்கும். உண்மையில் அதுவல்ல அவன். ஆனால் அப்படித்தான் வெளியில் வாழ்ந்து வருவான். அப்படியான ஓர் அடக்கமான மனிதன்தான் நம் கதைத் தலைவன்.

படத்தின் கதையைத் தீர்மானிக்கும் ஓர் ஏலக்காய் மூட்டையை நாயகனோடே அலையும் ஒரு துணைப்பாத்திரம் (இதுவும் அருமையாகக் காட்டப்பட்டிருக்கும் ஒரு பாத்திரம்தான்) தவறுதலாகத் தட்டிவிட்டு அது மலையிலிருந்து கீழே சிதறி விழும் காட்சியில்தான் நம் எல்லோருக்கும் மனம் நொறுங்கும். அப்போது நாயகன் ஓடிவந்து கோபத்தில் ஒரேயோர் அறை விடுவான். அறை வாங்கியவனும் நொறுங்கித்தான் போவான். ஆனால் அப்போதைக்கு வாங்கிய அறை அல்ல பிரச்சனை. அவன் செய்த தவறால் ஒரு பெருங்கனவு நொறுங்கிப் போவதுதான் அப்போதைய பிரச்சனை. அத்தோடு அது முடிந்துவிடும். அதன்பின்பு அவன் மிக இயல்பாக மீண்டும் இவனோடே அலைவான். இதுவும் எளிய மக்களின் உலகம் பற்றிய சரியான பிம்பத்தை நமக்குக் கொடுக்கும் ஒரு காட்சி. இப்படியான ஓர் இழப்பை ஏற்படுத்தியவனை அத்தோடு தீர்த்துக்கட்டி விடுவதும் அம்மக்களின் வாழ்வில் நடக்கக்கூடியதுதான். எல்லோரும் அப்படியில்லை - நம் நாயகன் அப்படியான ஒருவனில்லை என்பதுதான் இதில் சொல்லப்படுவது.

இவை எல்லாவற்றுக்கும் மேல், இந்தப் படத்தில் என்னை அடித்து வீழ்த்தியது. மனிதர்கள் பேசும் விதம்தான். அவ்வப்போது ஆங்கிலத்தில் ஒரு வரியைச் செருகிப் பேசும் பெருநகர வழக்கம் போல், ஆங்காங்கே தனக்குத் தெரிந்த ஆங்கிலச் சொற்கள் ஒன்றிரண்டைச் செருகிப் பேசும் சிறுநகர வழக்கம் போல், கிராமங்களுக்கென்று ஒரு பாணி இருக்கிறது. அதில் அந்த மண்ணுக்கென்று ஒரு மொழி இருக்கும், அதில் வேறெங்கும் கேள்விப்பட முடியாத சில சொற்கள் இருக்கும் என்பதெல்லாம் நாம் அறிந்ததுதான். அதைத்தான் நாம் வட்டார வழக்கு என்கிறோம். அதற்கெல்லாம் அப்பால் பேசும் விதம் என்று ஒன்று இருக்கிறது. சொற்கள் மட்டுமே மொழி அல்ல. ஒரு பாத்திரத்தில் கற்களை நிரப்புவது போல் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். இதில் சொற்கள் எனப்படுபவை கற்கள். அவ்வளவுதான். அந்தக் கற்கள் ஒவ்வொரு மண்ணுக்கும் ஒவ்வொரு விதமானவை என்பதுதான் நாம் இதுவரை பார்த்த படங்கள் அனைத்திலும் காட்டப்பட்டுள்ளது. வட்டார வழக்கு பற்றிய ஆராய்ச்சிகளும் இத்தோடு நின்றுவிடுபவைதான். ஆனால் அந்தக் கற்களைக் கொண்டுள்ள பாத்திரமும் ஒவ்வொரு மண்ணுக்கும் ஒவ்வொரு விதமானது என்பது எந்தப் படத்திலும் இவ்வளவு நுட்பமாகக் காட்டப்பட்டுள்ளதா என்று தெரியவில்லை. நான் நிறையப் படங்கள் பார்த்ததில்லை என்பதால் அதை அவ்வளவு உறுதியாகச் சொல்ல முடியவில்லை. இதை இப்படிச் சொல்லி விளக்கலாம் என நினைக்கிறேன். என் சொந்த ஊர் பூதலப்புரம் எனும் குக்கிராமம். அதாவது, தந்தைவழிப் பூர்வீகம். நான் பிறந்ததும் பெரும்பான்மையான என் இளமைக்காலத்தைக் கழித்ததும் அதற்கருகில் உள்ள என் தாய் ஊரான நாகலாபுரம் எனும் பெரிய கிராமம் அல்லது சிறுநகரத்தில். அதன் பின்பு அருப்புக்கோட்டை, திருச்செந்தூர், அவ்வப்போது சிவகாசி, மதுரை, சென்னை, பின் நீண்ட காலம் பெங்களூர் என்று என் வாழ்வில் பல ஊர்கள் உண்டு. இதில் நாகலாபுரம் தொடங்கி பெங்களூர் வரை எல்லா ஊர்களின் மொழியும் ஓரளவுக்குச் சிறப்பாக நம் படங்களில் காட்டப்பட்டுவிட்டன எனலாம். இதற்கு முன்பு பார்த்துப் பரவசப்பட்ட கிராமப் படங்களில் நான் கண்டு கட்டுண்டது எல்லாம் நாகலாபுரத்தின் அல்லது அது போன்ற மொழியைத்தான். ஆனால் இதுவரை ஒரு திரைப்படத்தில் கூட நான் பூதலப்புரத்தை, அதன் மக்களை, அந்த மக்களின் மொழியை இவ்வளவு முழுமையாகக் கண்டதில்லை. இந்தப் படம் முழுக்கவும் அதைக் கண்டேன். அதுதான் இதுவரை பார்த்த படங்களிலேயே சிறந்த படம் என்கிற அளவுக்கு இந்தப் படத்தை மேலே கொண்டுவந்து நிறுத்தியது. மீண்டும் சொல்கிறேன், இவ்விடத்தில் நான் மொழி என்று சொல்வது இட்டு நிரப்பப்படும் கற்களை அல்ல, அவற்றைக் கொண்டிருக்கும் கலனை. சென்னைக்காரர்கள், மதுரைக்காரர்களில் வாயடிப்பவர்களுக்கென்று ஒரு சில நுணுக்கங்கள் உண்டு. அவற்றுள் பொய் அல்லது மிகைப்படுத்தல், புள்ளிவிபரம் போல ஏதோவொன்றை இறைப்பது, சுவாரசியமாகப் பேசுவது, சரியான உச்சரிப்பு, விதவிதமான சொல்லாடல்கள் போன்று சில இருக்கும். அது போல, பூதலப்புரத்தின் எளிய மக்களின் பேச்சில் நான் கண்ட ஒரு முக்கியமான அம்சம், அவர்களின் பேச்சில் நம்மைப் போன்றவர்களுக்கு வீணானதாகவும் வெறுமையானதாகவும் படுகிற சொற்றொடர்கள் நிறைய விரவிக் கிடக்கும். அதை இந்தப் படத்தில் ஒரு காட்சியில் அப்படியே முழுமையாக உணர்ந்தேன். நாயகன் தன் தாயை அழைத்துக்கொண்டு பதிவாளர் அலுவலகம் நோக்கி வரும் போது, "வேகமா நடம்மா" என்பான். அதற்கு அவன் தாய், "வேகமாத்தானடா வர்றேன். நான் என்ன மெதுவாவா நடக்கேன்!" என்பார். இதில் இந்த "நான் என்ன மெதுவாவா நடக்கேன்" என்ற சொற்றொடரில்தான் அதை அப்படியே உணர்ந்தேன். இப்படியான சொற்றொடர்களால் நிரப்பப்பட்ட மொழிதான் அவர்களின் மொழி ('எங்களின்' என்று சொல்லாமல் 'அவர்களின்' என்று சொல்வதில்தான் உன் அரசியல் இருக்கிறது என்று யாரேனும் திட்டாமல் இருக்க வேண்டும் இன்று. நாம் பேசும் மொழி அப்படியில்லை என்பதால் மட்டுமே அப்படிச் சொன்னேன். மற்றபடி ஒன்றுமில்லை). விஷயம் நிறைய இல்லாதவனுக்குப் பொய்யும் பொய்யான புள்ளிவிபரமும் எவ்வளவு முக்கியமோ அவ்வளவு முக்கியம் இந்த வெறுமையான சொற்றொடர்கள் பேசுவதற்குப் பெரிதாக எதுவும் நிறைய இல்லாத அம்மனிதர்களுக்கு. இது எல்லா ஊர் மொழியிலும் இருப்பதில்லை. இதைப் படிக்கும் பத்தில் ஒன்பது பேருக்கு, 'இதற்குள்ளே இவ்வளவு இருக்கா?' என்றுதான் தோன்றும். அந்த ஒரு காட்சி என் மனதில் இந்தப் படத்துக்கான இடத்தை எங்கோ கொண்டு போய் நிறுத்திவிட்டது. இதை இயக்குனர் கவனமாகவும் படமாக்கியிருக்கலாம். அல்லது, மிக மிக இயல்பாக அந்த ஊரில் ஒருவராக வாழ்ந்து (அல்லது அப்படியான ஒருவராக மாறி), நடிப்பவரையும் அப்படி வாழவைத்து (அல்லது மாற வைத்து) படமாக்கியிருக்கலாம். எப்படி இருப்பினும் இதுதான் எனக்கு இந்தப் படத்தின் ஆகச் சிறந்த காட்சி. என்னைத் தவிர இந்தப் படத்தைப் பார்த்த ஒருவருக்குக் கூட இது ஒரு பொருட்டான விஷயமாகப் பட்டிருக்குமா என்று தெரியவில்லை. அப்படிப் பட்டிருந்தால் கண்டிப்பாகச் சொல்லுங்கள். நாம் பேசுவதற்கு நிறைய இருக்கக்கூடும்.

அங்கேயே வாழும் மனிதர்களையே இதில் நடிக்க வைத்திருப்போரோ என்ற கேள்வியும் வருகிறது. அதுவும் அவ்வளவு எளிதான வேலையில்லை. கோடம்பாக்கத்திலிருந்து நடிகர்களைக் கொண்டுவந்து இப்படியான பாத்திரங்களில் நடிக்க வைப்பது எவ்வளவு சிரமமோ அதைவிடச் சிரமம் அங்கேயே வாழும் மனிதர்களை நடிகர்களாக மாற்றுவது. கேமராவை ஆன் பண்ணிவிட்டு, "நீ நடி" என்றோ "நீ வாழ்" என்றோ சொல்லிவிட்டால் அவர்களால் சொல்கிறபடியெல்லாம் அப்படியே நடித்துவிடவோ வாழ்ந்துவிடவோ முடியாது. தன் வாழ்க்கை வேறு, இப்போது தன் போன்ற வேறொரு வாழ்க்கையை நடிக்கிறோம் என்கிற உணர்வு எப்படியும் கெடுத்துவிடும். எப்படித்தான் செய்தாரோ மனிதன்.

அத்தா என்ற முகமதியப் பாத்திரம் சூப்பர். அது போல, மலையேற்றத்துக்கு நடுவில் அந்த அத்துவானக் காட்டுக்குள் இருக்கும் கடை, மூட்டை தூக்கும் தன் தொழிலில் தான் எவ்வளவு பெரிய ஆள் என்று இறுமாப்பாகப் பேசி இருமி இருமியே செத்துப் போகும் தொழிலாளி (இதற்குள் மிகப் பெரிய ஒரு கருத்து சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. எந்தத் தொழிலாக வேண்டுமானாலும் இருக்கட்டும், அந்தத் தொழிலில் நானே சிறந்தவனாக இருக்க வேண்டும் என்று இறுமாப்பாக அலைகிற மனிதர்கள் எல்லா இடங்களிலும் இருக்கிறார்கள்)... இப்படி , ஒரே காட்சியில் வந்து செல்லும் துணை நடிகர்கள் கூட அப்படியே கச்சிதமாக ஒட்டியிருக்கிறார்கள்.

சாக்கோ சகாவு நடந்து செல்லும் ஒரு காட்சியில் கேமரா அப்படியே மேலே மேலே சென்று மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் பின்னணியில் பருந்துப் பார்வையில் காட்டும். அதுதான் ஒளிப்பதிவாளரின் ஒரு சோறு பதம். இந்தப் படத்துக்கு இசை இளையராஜா. கதை நடப்பது அவருடைய மண்ணில். அவர் ஊரான பண்ணைபுரமும் வருகிறது. எனவே கதை மாந்தர்கள் அனைவரும் அவருக்கு நன்கு பழக்கப்பட்டவர்களாக இருக்க வேண்டும். எனவே இதுதான் இயல்பான கூட்டணி. இதில் பணிபுரிய வாய்ப்புக் கிடைத்ததற்காக அவர்தான் அதிகம் மகிழ்ந்திருப்பார் - நன்றி கூறியிருப்பார் என்று நினைக்கிறேன்.

இப்படியான ஒரு படத்தைத் தயாரிப்பதன் மூலம் விஜய் சேதுபதி நமக்கு ஒரு வலுவான செய்தியை அனுப்பியுள்ளார். எனவே அவருக்கு வேண்டிய எல்லா பலமும் கிடைக்க வேண்டும் என்று வேண்டி வாழ்த்துவோம். இந்தப் படத்தில் அவரே ஏன் நடிக்கவில்லை என்று உங்களுக்கு வந்த அதே கேள்விதான் எனக்கும் வந்தது. அதற்கு அவரே கேட்டும் லெனின் பாரதி ஒத்துக்கொள்ளவில்லையாம். இது, ஒரு முடிவோடு வந்திருப்பவனின் குணம் போலப் படுகிறது. இல்லையா? முதல் படத்திலேயே இத்தனை சர்வதேசத் திரைப்பட விழாக்களில் திரையிடப்படும் அளவுக்கு உலகத் தரத்தில் ஒரு படத்தைக் கொடுத்திருக்கும் லெனின் பாரதி இன்னும் தமிழ்த் திரைத்துறைக்கு எவ்வளவோ கொடுக்கப் போகிறார் என்ற சிந்தனையே நமக்கு எவ்வளவோ ஊக்கத்தையும் பெருமிதத்தையும் கொடுக்கிறது. அவருக்கும் வாழ்த்துக்கள். அது மட்டுமில்லை. மொத்தக் குழுவுமே தேடித் தேடிப் பிடித்துச் சேர்க்கப்பட்டிருப்பது படத்தின் தரத்தில் தெரிகிறது. அவர்கள் எல்லோருக்குமே வாழ்த்துக்கள். அடுத்த லெனின் பாரதியின் அடுத்த படத்துக்காக ஆவலோடு காத்திருப்போம். எத்தனை ஆண்டுகள் வேண்டுமானாலும் எடுத்துக்கொள்ளட்டும்!

சனி, பிப்ரவரி 23, 2019

யாதும் ஊரே: அமேரிக்கா 2

சென்ற பாகத்தில் அமேரிக்கா பற்றிய அறிமுகத்தையே முடிக்கவில்லை. அதை முடித்துவிட்டுத்தானே அமேரிக்காவில் எங்கே வந்து இறங்கினோம் என்பதைப் பற்றிப் பேச முடியும்!

அமேரிக்கா என்றாலே நமக்கு முதலில் கண்ணில் வருவது அந்தச் சுதந்திர தேவி சிலையும் அங்கே தென்படும் குளிருக்கான பல அறிகுறிகளுமே, இல்லையா? பனி சொட்டும் மரங்கள், குளிருக்கு உடலை முழுக்க மறைத்து உடையணிந்து நடமாடும் மனிதர்கள், அவர்களின் தலைகளில் இருக்கும் குல்லா ஆகியவைதானே! ஆனால் அது மட்டும் அமேரிக்கா இல்லை. அமேரிக்கா என்பது ஒரு பரந்து விரிந்த பெரும் நிலப்பரப்பு. இந்தியாவை எப்படித் துணைக்கண்டம் என்கிறோமோ அது போலவே இதுவும் ஒரு துணைக்கண்டம்தான். நிலப்பரப்பில் இந்தியாவைவிடப் பல மடங்கு பெரிய நாடு. பருவநிலைகளும் நில அமைப்பும் கூட இந்தியாவைவிடப் பல மடங்கு விதவிதமானது. ஆனால் இந்தியா போல் பரந்த பண்பாடுகளைக் கொண்ட நாடு என்று சொல்ல முடியாது. அதனால் அமேரிக்கா ஒரு துணைக்கண்டம் என்று சொல்வதைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாது போகலாம் உங்களுக்கு. இங்கேயும் உலகெங்கும் இருந்து வந்து வாழும் பல்வேறு இனக்குழுவினர் - மொழியினர் இருக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் நம்மைப் போல் 'வந்தேறிகள்'. அதுதான் பிரச்சனை. "அமேரிக்கா என் நாடு" என்று நெஞ்சு புடைக்கத் துடிப்பவர்களே கூட வேறெங்கோ இருந்து இங்கு வந்தவர்கள்தாம்.

இந்த நிலம் செவ்விந்தியர்களுடையது. செவ்விந்தியர்கள் என்றால்? இந்தியர்களின் ஒன்றுவிட்ட சகோதரர்களா? அப்படியும் வைத்துக்கொள்ளலாம். ஆனால் அதனால் அவர்களுக்கு அந்தப் பெயர் வரவில்லை. அதுவே ஒரு பெரிய பஞ்சாயத்து இங்கே. இங்கே காலம் காலமாக அவர்களை 'செவ்விந்தியர்கள்' என்றும் 'இந்தியர்கள்' என்றும் அழைத்து வந்திருக்கிறார்கள். அப்படி அழைப்பதற்கான காரணம் மிக எளிமையானது. இந்தியாவைக் கண்டுபிடிக்கப் போகிறேன் என்று சட்டையைப் போட்டுக்கொண்டு புறப்பட்ட கொலம்பஸ் தப்பாக வந்து இறங்கிய இடம்தான் அமேரிக்கா. 'அதனால் என்ன மோசம் போய்விட்டது! நான் வந்து இறங்கிய இடம் எதுவோ அதுவே இந்தியா. அங்கிருப்போரே இந்தியர்கள்!' என்று அவர் அழைத்ததால் அவருடைய சந்ததிகள் எல்லோரும் அப்படியே அழைக்கத் தொடங்கிவிட்டனர். தவறாக ஏதேனும் செய்துவிட்டு அதையே சரியென்று மாற்றிப் பேசும் நமக்கெல்லாம் அப்பன் ஒருத்தன் அப்போதே இருந்திருக்கிறான் பாருங்கள்!

நிலத்துக்கு 'அமேரிக்கா' என்று பெயரிட்டவர்கள் அங்கிருந்தவர்களை மட்டும் சமீப காலம் வரை 'இந்தியர்கள்' என்றும் 'செவ்விந்தியர்கள்' என்றும் அழைத்திருக்கிறார்கள். அது மண்ணின் மைந்தர்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை. அதனால், "'இந்தியர்கள்', 'செவ்விந்தியர்கள்' என்று எங்களை இழிவாய் அழைப்பதை நாங்கள் விரும்பவில்லை. அமேரிக்காவின் பூர்வகுடியான எங்களை 'பூர்வகுடி அமேரிக்கர்கள்' என்றே அழையுங்கள்" என்கிறார்கள். 'இந்தியர்கள் என்று சொல்வதில் அப்படி என்னடா இழிவு உங்களுக்கு? நாங்கள் எம்மாம் பெரிய அப்பாட்டக்கர் தெரியுமா?' என்று நமக்கு வருகிற கோபம் நியாயமானதுதான். ஆனால் அவர்கள் அதை இழிவு என்று சொல்வது அந்தப் பொருளில் இல்லை. ஒரு குழுவினரை இழிவாகவே நடத்தி வரும்போது, அவர்களை அடையாளப்படுத்தும் சொற்களையும் கூட பாதிக்கப்பட்டவர்கள் அழித்தொழிக்க விரும்புவது இயற்கைதானே! அப்படியான வகையில்தான் அவர்கள் அப்படி அழைக்கப்படுவதை இழிவு என்று எண்ணுகிறார்கள். 'பழைய நினைவுகளோடு சேர்ந்து பழைய பெயர்களும் போய்த் தொலையட்டும்' என்கிற முடிவு. அவர்களே அவர்களை அப்படி அழைத்துக்கொள்வதில் எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லை. மற்றவர்கள் அப்படி அழைப்பதுதான் தவறு. இது எல்லாக் குழுக்களுக்கும் உள்ளதுதானே! அவர்களைப் 'பூர்வகுடி அமேரிக்கர்கள்' என்று அழைப்பதில் இருக்கும் பிரச்சனை என்னவென்றால், "அப்ப நாங்க யாரு? குத்திக் காட்டுறியா?" என்ற கேள்வி வரும்தானே! அதுதான் பிரச்சனை.

"நீங்கள் இந்தியரா?" என்று கேட்கப்படும் கேள்விக்கு நாமும் "ஆம்" என்போம் (நம்மில் "இல்லை" என்போரும் உளர் என்பது வேறொரு பஞ்சாயத்து). அவர்களும் "ஆம்" என்றுதான் சொல்வார்கள். அந்த வகையில் அமேரிக்காவுக்குள் இருக்கும் வரை இது ஒரு குழப்பம் மிக்க கேள்விதான். சொல்லாடல்தான்.

அமேரிக்கா பெரிய நிலப்பரப்பு என்றேன் அல்லவா? அது எவ்வளவு பெரிய நிலப்பரப்பு என்றால், இந்தக் கடைசியில் இருந்து அந்தக் கடைசிவரை பயணம் செய்தீர்கள் என்றால், எல்லாவிதமான பருவநிலைகளையும் காண முடியும். குளிர், வெயில், காற்று, மழை என்று எல்லாம். எல்லாவிதமான நிலங்களையும் காண முடியும். குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை என்று அனைத்தும். ஒவ்வொன்றும் பெரும் பெரும் அளவில் உள்ளவை. உள்ளே போய்ச் சிக்கிக் கொண்டால் வெளியே வரமுடியாத மாதிரியான மலைகளும் காடுகளும் நீர்நிலைகளும் பாலைவனங்களும் இருக்கின்றன. அது மட்டுமில்லை. இங்கிருக்கும் ஒவ்வொரு மாநிலமும் ஏதோவொரு இயற்கைச் சீற்றத்தில் சிக்கிச் சீரழியும் படி சபிக்கப்பட்டது. ஒன்றில் நிலநடுக்கம், இன்னொன்றில் வெள்ளம், இன்னொன்றில் காட்டுத்தீ என்று எல்லா இடத்திலும் ஏதோவொரு பிரச்சனை. ஒருபுறம் அட்லாண்டிக் பெருங்கடல். இன்னொரு புறம் பசிபிக் பெருங்கடல். பல நாட்கள் தொடர்ந்து வண்டி ஓட்டினால்தான் மொத்த நிலப்பரப்பையும் கடக்க முடியும். இருபுறங்களிலும் இருக்கும் பெருங்கடல்களுக்கு உள்ளேயும் பல பெரிதும் சிறிதுமான தீவுகளும் நிறைய அமேரிக்காவின் எல்லைக்குள் வரும். மொத்தம் ஒன்பது கால வலையங்கள் கடைப்பிடிக்கும் நாடு இது. அதாவது, ஒரே நாட்டின் ஒரு கோடியில் காலையாகவும் இன்னொரு கோடியில் மாலையாகவும் இருக்கும். இப்படியான ஒரு நாடு இன்றுவரை ஒரே நாடாக இருப்பதே பெரும் சாதனைதான். இல்லையா?

பெரும்பாலும் ஆங்கிலம்தான். பிரிட்டனில் இருந்து வந்தவர்கள் மட்டுமின்றி ஐரோப்பாவின் வெவ்வேறு பகுதிகளில் இருந்து வந்து குடியேறியவர்களும் பிற பகுதிகளிலிருந்து வந்தவர்களும் கூட நாளடைவில் ஆங்கிலத்தையே ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டதால் அதில் பெரிதாகப் பிரச்சனை இல்லை. ஓர் ஏழெட்டு மாநிலங்கள் முழுமையாகவோ பெரிதளவிலோ சிறிதளவிலோ மெக்சிகோவிடமிருந்து அடித்துப் பிடுங்கப்பட்டவை என்கிறார்கள். அந்த மாநிலங்கள் அனைத்திலும் ஸ்பானிய மொழி இரண்டாம் மொழி என்ற மரியாதையோடு அமர்ந்திருக்கிறது. வெளியில் எல்லோருமே எப்போதும் ஆங்கிலமே பேசினாலும் பெரும்பாலான இடங்களில் ஸ்பானிய மொழி பேசிக் சமாளிக்க முடியும்தான். அப்படியான ஒரு மாநிலம்தான் நாங்கள் வந்திறங்கியிருக்கும் மாநிலமான கலிஃபோர்னியா. அதனால் இங்கேயும் பல இடங்களில் ஸ்பானிய வாடை இருப்பதை நன்றாக உணர முடியும். மெக்சிகர்கள் முழுமையாக வெள்ளைக்காரர்கள் போலும் இல்லாமலும் வேறு மாதிரியாகவும் இல்லாமலும் இருப்பவர்கள். சிறிது காலம் இருந்துவிட்டால் இந்த வேறுபாடு எளிதில் புரிந்துவிடும். இப்போது சிறிது கலிஃபோர்னியா பற்றிப் பேசிவிடுவோம்.

இந்தியாவில் எப்படி வட இந்தியா - தென் இந்தியா என்று இரண்டாகப் பிரிக்கிறோமோ அது போல இங்கே எல்லாமே கிழக்குக் கடற்கரை - மேற்குக் கடற்கரை என்று பிரிக்கப்படுகிறது. நம்மூரில் வடகிழக்கு மாநிலங்கள் போல, இங்கேயும் இடையிலும் சில பகுதிகள் இருக்கின்றன. கிழக்குக் கடற்கரைதான் உறைய வைக்கும் குளிர் நிறைந்த நியூ யார்க், நியூ ஜெர்சி போன்ற ஊர்கள் உடைய பகுதி. பெரும் வணிக மையங்களின் பகுதி. நாங்கள் இருக்கும் கலிஃபோர்னியா மேற்குக் கடற்கரையில் இருக்கிறது. இங்கே அவ்வளவு குளிர் கிடையாது. கோடையில் நல்ல வெயிலும் குளிர் காலத்தில் பெங்களூர் போன்று மிதமான குளிரும் கொண்ட மாநிலம். அதனாலேயே அமெரிக்காவிலேயே அதிக மக்கட்தொகை கொண்ட மாநிலமாகவும் இருக்கிறது. ஆக, தட்பவெப்பம்தான் ஓரிடத்தை மனிதர்களின் வாழ்வுக்கு உகந்த இடமா இல்லையா என்பதைத் தீர்மானிக்கிறது என்பது மீண்டும் நிரூபிக்கப்படுகிறது.

இந்த நிமிடம், இலண்டனில் இந்தியா சென்று திரும்பிய டாக்சி ஓட்டுநர் ஒருத்தர், "இந்தியா எப்போதும் பளிச் என்று சொர்க்கம் போல் இருக்கிறது. அங்கிருந்து எதற்காக மக்கள் இங்கே வர ஆசைப்படுகிறார்கள் என்று எனக்குப் புரியவேயில்லை" என்றது நினைவுக்கு வருகிறது. அந்தப் பளிச்சுக்காகவும்தானே அவருடைய முன்னோர்கள் வந்து நம்மை ஏறி மேய்ந்தார்கள். அவரைப் பொருத்தமட்டில் பளிச் என்று சூரியன் சுட்டால் அது சொர்க்கம். நமக்கு? சோறு கண்ட இடமே சொர்க்கம் என்பதை அவருக்குச் சொல்லிப் புரியவைக்க வேண்டுமென்றால் அதற்குச் சோறு எவ்வளவு அரிதானது என்பதைப் புரிய வைக்க வேண்டும். அவர் வெள்ளைக்காரனாகப் பிறந்திருப்பதால் அதுவும் அவ்வளவு எளிதில்லை.

அதிக மக்கட்தொகை கொண்ட மாநிலம் மட்டுமல்ல, அமேரிக்காவின் மிகப் பணக்கார மாநிலமும் கலிஃபோர்னியாவே. அமேரிக்காவுக்கு மட்டுமல்ல, உலகுக்கே வணிகத் தலைநகரம் என்று கூடச் சொல்லப்படும் நியூ யார்க் நகரம் இருக்கும் நியூ யார்க் மாநிலத்தைவிடப் பணக்கார மாநிலம் கலிஃபோர்னியா. கலிஃபோர்னியா ஒரு தனி நாடானால் உலகின் ஐந்தாவது பெரிய பொருளாதாரம் அவர்களுடையதாக இருக்கும் என்கிறார்கள். எங்கு போனாலும் இந்தத் தனி நாட்டுக் கதையை மட்டும் விட மாட்டீர்களாடா பாவிகளா என்போருக்கு ஒரு கொசுறுச் செய்தி: ட்ரம்ப் வெற்றி பெற்றதும் பெரும் ஏமாற்றமும் வெறுப்பும் அடைந்த மாநிலம் கலிஃபோர்னியா. அப்போது ஓரளவுக்கு (ஓரளவுக்குத்தான்) இங்கேயும் ஆங்காங்கே இந்தத் தனி நாட்டுப் பேச்சு எழுந்திருக்கிறது. அந்த அளவுக்கு மக்களாட்சிக் கட்சியின் (Democratic Party) கோட்டை இந்த மாநிலம். அதற்குக் காரணம் இங்கிருக்கும் மெக்சிகன் மற்றும் வெளிநாட்டு மக்களின் எண்ணிக்கை. பெருமளவில் திறந்த மனம் கொண்ட - இனவெறி, நிறவெறி போன்ற குறுகிய சிந்தனைகள் இல்லாத மக்கள் நிறைந்திருக்கும் மாநிலம்.

கலிஃபோர்னியாவின் இந்தப் பொருளாதாரத்துக்குக் காரணம் இங்கே இரண்டு பெரும் துறைகள் இருக்கின்றன. ஒன்று, உலகுக்கே தொழில்நுட்பத் தலைநகரம் என்றால் அது சான் பிரான்சிஸ்கோ. நம் பெங்களூர் போல. அது இங்கேதான் இருக்கிறது. முதன்முதலில் கணிப்பொறியும் இணையமும் இங்குதான் பிறந்தன. தொழில்நுட்பத் துறையினரால் அங்கே  பெங்களூர் எப்படி அதன் தட்பவெப்பத்துக்காகவே விரும்பித் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதோ அது போலவே இங்கே சான் பிரான்சிஸ்கோவும் அதற்காகத்தான் விரும்பித் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. உண்மையில் சான் பிரான்சிஸ்கோவைப் பார்த்துத்தான் பெங்களூரையும் அப்படித் தேர்ந்தெடுத்திருக்க வேண்டும். இரண்டாவது, ஹாலிவுட். உலகுக்கே திரைதுறைத் தலைநகரம் இதுதான் என்பது உங்களுக்குத் தெரியாதது இல்லை. இந்தியாவில் வணிகத் தலைநகரம் மும்பை என்பது போல, இங்கே நியூ யார்க். ஆனால் அங்கே பாலிவுட்டும் மும்பையில்தான் இருக்கிறது. இங்கே ஹாலிவுட் இருப்பது, கலிஃபோர்னியாவில் இருக்கும் லாஸ் ஏஞ்சலஸ் நகரில். இதுவும் இந்த ஊரின் தட்பவெப்பத்துக்குக் கிடைத்த பரிசுதான். லாஸ் ஏஞ்சலசில்தான் நாங்கள் வந்து இறங்கியிருக்கிறோம். கோலிவுட் எனப்படும் கோடம்பாக்கம் போல நெருக்கடியான ஓர் இடமாக இருக்கும் போல என்று போய்ப் பார்த்தால்தான் புரிகிறது அது ஒரு மலை என்று.

இந்த மாநிலம் சபிக்கப்பட்டிருப்பது ஒரேயோர் இயற்கைப் பேரிடரால் அல்ல. பலவற்றால். காட்டுத்தீ,பஞ்சம், நிலநடுக்கம் என்று மூன்று முக்கியமான அச்சுறுத்தல்கள் எப்போதும் இருந்துகொண்டே இருக்கின்றன. காட்டுத்தீ அருகில் இருக்கும் மலைத்தொடர் ஒன்றில் அடிக்கடி வருகிறது. வரும் போது நாம் ஊரில் பார்ப்பது போல சாதாரணப்பட்ட தீயாக வருவதில்லை. பல மைல் தொலைவு காட்டையே அழித்துவிட்டுப் போய்விடுகிறது. அதன் பின்பு பல நாட்களுக்கு அந்தப் பகுதிகளில் மனிதர்கள் நடமாட முடியாத அளவு புகை மூட்டம் இருக்கிறது. நீருக்கு எப்போதும் பஞ்சம் இருக்கிறது. அதை ஏதோதோ திட்டங்கள் போட்டுச் சமாளிக்கிறார்கள். பக்கத்து மாநிலத்திலிருந்து செயற்கையான ஓர் ஆறு அல்லது ஓடை போன்று ஏதோவொன்றைக் கட்டி நீர்ப் பஞ்சத்தைச் சமாளிக்கிறார்கள். நிலநடுக்கம்தான் இதில் ஆகப்பெரும் அச்சுறுத்தல். நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சான் பிரான்சிஸ்கோ நகரில் ஏற்பட்ட மாபெரும் நிலநடுக்கம் ஒன்றின் காரணமாகத்தான் மக்களின் கவனம் அங்கிருந்து லாஸ் ஏஞ்சலசின் பக்கம் திரும்பியதாம். நிலநடுக்கத்தால் ஏற்பட்ட தீவிபத்தின் காரணமாக மூன்று நாட்கள் எரிந்துகொண்டே இருந்ததாம் நகரம். இவ்விரு நகரங்களுக்கும் இடையிலான தொலைவு கிட்டத்தட்ட நானூறு மைல்கள். சாலை வழியில் ஐந்தாறு மணி நேரத்தில் அடைந்துவிடலாம். லாஸ் ஏஞ்சலசுக்கு அந்தப் பக்கம் தொடங்கி சான் பிரான்சிஸ்கோவுக்கு அந்தப் பக்கம் வரை நீளும் ஒரு நீண்ட கோடு உலகின் மிகப்பெரிய நிலநடுக்க அச்சுறுத்தல் மிகுந்த பகுதிகளில் ஒன்று. அது போலப் பல சிறிய சிறிய கோடுகளும் இருக்கின்றன. எந்த நேரமும் நமக்குக் கீழே சிறிய சிறிய நிலநடுக்கங்கள் நடந்துகொண்டேதான் இருக்கின்றன என்கிறார்கள். நமக்குத்தான் பெரிதாக உணர முடிவதில்லை. உணர முடிகிற மாதிரியும் அவ்வப்போது வருமாம். கூடிய விரைவில் மிகப்பெரிய நிலநடுக்கம் ஒன்று வரப்போகிறது என்று மொத்த மாநிலமும் ஆவலோடு காத்துக்கொண்டிருக்கிறது. அப்படி ஒன்று வரும் போது அதன் பாதிப்பு எவ்வளவு கொடுமையானதாக இருக்கும் என்பதில் இரு முற்றிலும் வேறு பட்ட கருத்துகள் இருக்கின்றன. ஒன்று, பெருநகரங்கள் மட்டுமே பெரும் பாதிப்புக்கு உள்ளாகும்; சிறிய வீடுகள் உள்ள பகுதிகளில் அவ்வளவு பாதிப்பு இராது என்பது. இன்னொன்று, பெருநகரங்களிலும் கட்டடங்கள் ஒன்றும் அப்படியே இடிந்து விழுந்துவிடாது என்கிற மெத்தனமான கருத்து. இது பெரும்பாலும் அந்தப் பெரும் பெரும் கட்டடங்களைக் கட்டிய நிறுவனங்களின் கருத்து போலத் தெரிகிறது. இம்மாம் பெரிய அபாயத்துக்கு இவ்வளவு அருகில் இருந்துகொண்டிருந்த போதும் இது பற்றிய எந்தக் கவலையும் இல்லாமல்தான் எல்லோருமே வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். வளரும் - ஏழை நாடுகளில் போன்றில்லாமல் எவ்வளவோ பாதுகாப்பு முன்னேற்பாடுகளோடுதான் வாழ்கிறார்கள். ஆனாலும் இயற்கை அதன் வேகத்தில் அடிக்கும் போது என்ன பெரிதாகத் தப்பிவிட முடியும் என்றுதான் நமக்குப் படுகிறது.

இது போக, கடலோரத்தில் இருப்பதால் சுனாமி வரலாமாம். வெள்ளம் வரலாமாம். பயங்கரமான காற்று அடிக்குமாம். சில இடங்களில் நிலச் சரிவு ஏற்படுமாம். இதெற்கெல்லாம் மேலாக சில இடங்களில் எரிமலை கூட இருக்கிறதாம். இதையெல்லாம் கேட்கும் போது, "போங்கடாங்..." என்று ஆகிவிடுகிறது. உண்மையிலேயே சொர்க்கம்தான் போல நம்மூர். இதிலும் இன்னொரு பார்வை இருக்கிறது. யாரும் போய் குற்றம் நடந்ததைப் புகார் அளிப்பதில்லை என்பதால் குற்றமே நடப்பதில்லை என்று சொல்வது போல, அவர்களைப் போல அறிவியலையும் தொழில்நுட்பத்தையும் பயன்படுத்தி எல்லாவற்றையும் அளப்பதும் முன்னெச்சரிக்கையோடு செயல்படுவதும் கூடுதல் பீதியைக் கொடுத்துவிடுகிறது. எது பற்றியும் கவலைப் படாமல் ஒரு பேரிடர் நடக்கும் போது மட்டும் அது பற்றிப் பேசுவதும் உடனடியாக மறந்துவிடுவதும் நம் பிறவிப் பிரச்சனையாக இருப்பதால் நமக்கு எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லாதது போல இருப்பதும் கண்ணை மூடிக்கொள்கிற பூனை கதைதான் என்பதும் சரியாகத்தான் படுகிறது.

(பயணம் தொடரும்)

யாதும் ஊரே: அமேரிக்கா 4

முதல் பாகம் அமேரிக்கா பற்றி, இரண்டாம் பாகம் கலிஃபோர்னியா மாநிலம் பற்றி, மூன்றாம் பாகம் லாஸ் ஏஞ்சலஸ் பற்றி என்றால், நான்காம் பாகம் எது பற்றி...