திங்கள், மே 25, 2020

அடுத்து?

ஒன்பதரை வந்துவிட்டதா என்பதை அறிவிப்பது சரியாக ஒன்பது பத்துக்கு வீட்டு முன்னால் கையில் சிறிய வசூல் பையுடன் பெத்தாக்குடன்பட்டி எனப்படும் பி. வெங்கடேசபுரம் நடந்து போகும் அந்தக் கனவான்தான். பெத்தாக்குடன்பட்டிக்கு பி. வெங்கடேசபுரம் என்று வைத்தது போல நத்துப்பட்டிக்கு என். ஜெகவீரபுரம் என்று பெயர். இப்படி எங்கள் ஊரைச் சுற்றியுள்ள பல ஊர்களுக்கு, மக்கள் அழைக்கும் ஒரு பெயர், அரசாங்க ஆவணங்களில் ஒரு பெயர் என்று இரண்டு பெயர்கள். சென்னைக்கு மெட்ராஸ் என்று வெள்ளைக்காரன் பெயர் வைத்த காலத்தில், அவர்களின் அல்லக்கைகள் அவர்கள் அதிகாரத்துக்கு உட்பட்ட இடங்களில் இப்படியான மக்களின் பெயர்களைத் தனக்குப் பிடித்த மாதிரி மாற்றியிருக்க வேண்டும். அல்லது வெள்ளைக்காரர்களுக்குப் பிந்தைய இந்தியாவில் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றியவர்களும் இதைச் செய்திருக்கக் கூடும். ஒன்பதரை என்பது ஒன்பதரைக் கார். ஒன்பதரைக் கார் என்பது ஒன்பது மணிக்கு வரும் பேருந்து. பேருந்தைக் கார் என்றும் அது வரும் நேரத்தையே அரை மணி நேரமாக ரவுண்டு ஆஃப் செய்து அதன் பெயராக வைத்துக்கொள்வதும் எங்கள் ஊரிலும் எங்கள் ஊரைச் சுற்றியுள்ள பகுதியிலும் உள்ள பழக்கம். முறையே காலை ஒன்பது, மதியம் பன்னிரண்டரை, மாலை நான்கு, மாலை ஆறே முக்கால் மணிகளுக்கு வரும் பேருந்துகளை ஒன்பதரை, பன்னிரண்டரை, நாலரை, ஆறரை என்று அழைப்பதே எங்கள் பெயரியல். அதனால் “ஒன்பதரைக்கு வந்தேன்”, “நாலரைக்கு வந்தேன்” என்று சொல்வதில்லை. “ஒன்பதரையில் வந்தேன்”, “நாலரையில் வந்தேன்” என்றே சொல்லப்படும். எங்கள் ஊருக்குப் பத்து நிமிடம் முன்பாகவும் பின்பாகவும் வரும் ஊர்களிலும் கூட இதே பெயர்தான்.


எங்கள் ஊர்க்காரர்கள் மட்டுமல்ல, எங்கள் ஊரில் நடமாடிய எல்லோரையுமே அவர்கள் யார் என்று எனக்கும் எங்கள் ஊர்க்காரர்கள் எல்லோருக்குமே தெரிந்திருக்கும். அதில் இந்த ஒன்பதரை ஆசாமி மட்டுமே எனக்கு விதிவிலக்கு. அவர் யார் என்று தெரியாதது அப்போது நான்கு வயதுச் சிறுவனாக இருந்த எனக்கு மட்டுமே என நினைக்கிறேன். மற்றவர்களுக்குக் கண்டிப்பாகத் தெரிந்திருக்கும். அது போன்ற ஒரு கிராமத்தில் அப்படி யாரென்று தெரியாத ஒரு மனிதர் மூன்று முறைகளுக்கு மேல் நடமாடிவிட முடியாது. பெரும்பாலானவர்கள் முதல் முறையே கேள்விக்குள்ளாகியிருக்கத்தான் வாய்ப்பு அதிகம். அதன் பின்பு நீண்ட காலம் அவர் தென்படாததால் எனக்கும் அவர் யாரென்று தெரிந்துகொள்ள முயல வேண்டிய தேவையிருக்கவில்லை. அவர் கண்டிப்பாக வாத்தியார் கிடையாது. அந்தச் சுற்றுப்புறத்தில் உள்ள ஊர்களுக்கெல்லாம் சேர்த்து எங்கள் ஊரில்தான் பள்ளி இருக்கிறது. ஐந்தாம் வகுப்பு வரை இருந்தால் தொடக்கப்பள்ளி என்றும் எட்டாம் வகுப்பு வரை இருந்தால் நடுநிலைப்பள்ளி என்றும் அழைக்கப்படும் என்பதால் ஏழாம் வகுப்பு வரை இருந்த அந்தப் பள்ளிக்கு முதனிலைப் பள்ளி என்று பெயர். அங்கு வேலை செய்தவர்களில் தையல் டீச்சர் தவிர்த்து மற்ற எல்லோருமே வெளியூர்க்காரர்கள் அல்லது பக்கத்து ஊர்க்காரர்கள். பக்கத்து ஊர்க்காரர்கள் சைக்கிளில் வந்து செல்வார்கள். பாதிப்பேர் உள்ளூர்க்காரர்கள் ஆகியிருந்தார்கள். மிச்சப் பேர் புதூரிலிருந்து ஒன்பதரையில் வந்து நாலரையில் திரும்புவார்கள். அப்படி வந்து செல்பவர்களின் ஒருவர் அல்ல அவர். வெளியூரிலிருந்து வந்து சொல்கிற டாக்டர் ஒருவர் இருந்தார். அதனால் இவர் டாக்டருமில்லை. அவ்வப்போது வரும் வளையல் செட்டியார், பாத்திர வியாபாரி, ஜவுளி வியாபாரி, பக்கத்து ஊரிலிருந்து வரும் அவுரி வியாபாரி ஆகிய எவருமே அல்ல அவர். கிராமன்ஸ் எனப்படும் கிராம நிர்வாக அலுவலரும் எங்கள் ஊருக்கு வருபவரே. ஆக, வேறு ஏதோ ஒரு தொழில் சம்பந்தப்பட்டவராகவோ அரசு அலுவலராகவோதான் இருக்க வேண்டும் அவர்.


அன்றைய நாளில், அப்படி ஒன்பது பத்துக்கு அவர் எங்கள் வீட்டின் முன் நடந்து கடக்கும் முன்பே, தெற்குத்தெரு ஆவுடையம்மாள் தலையில் அடித்துக்கொண்டு கதறிக்கொண்டு எங்கள் வீட்டுக்குள் பாய்ந்தார். அடுத்த நிமிடமே பாட்டியும் அம்மாவும் மரண ஓலம் போட்டார்கள். நான்கு வயதுச் சிறுவனான எனக்கு எதுவுமே புரியவில்லை. ஏதோவொரு புது விதமான அனுபவம்… பீதி… அந்த நான்கு வயது உலக அனுபவத்தில் அதற்கு என்ன பெயர் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆவுடையம்மாளுக்கும் பாட்டிக்கும் சண்டையாக இருக்குமோ என்று தோன்றியது. சண்டை என்றால் ஒருவரை ஒருவர் தாக்க வேண்டுமே! அதுவும் நடக்கவில்லை. என்னை அப்படியே விட்டுவிட்டு பாட்டியும் அம்மாவும் தலையில் அடித்துக்கொண்டு இங்குமங்கும் ஓடினார்கள். சிறிது நேரத்தில் வீட்டைச் சுற்றிலும் பலத்த அழுகைச் சத்தம். ஊரே கதறியது. ஊர்ப் பெண்கள் எல்லோரும் வீட்டுக்கு வந்து ஒப்பாரி வைத்தார்கள். எங்கோ இருந்து அப்பா வந்து சேர்ந்தார். “தாத்தா இறந்துட்டார்” என்று அவர்தான் எனக்குப் புரிகிற மாதிரிச் சொன்னார். 


அவரோடு சேர்ந்து கண்மாய்க்கரைக்குப் போனேன். கண்மாய்க்கரைதான் பேருந்து வந்து நிற்குமிடம். எங்கள் ஊரில் மட்டுமல்ல. அந்தப் பகுதியிலுள்ள எல்லா ஊர்களிலும் கண்மாய்க்கரையில்தான் பேருந்து நிறுத்தம். அதனால் அந்த வயதில் சென்னையிலும் மதுரையிலும் கூட பேருந்து நிலையங்கள் கண்மாய்க்கரையில்தான் இருக்க வேண்டும் என்று கூட எண்ணியதுண்டு. கண்மாய்க்கரைக்குப் போனால், அந்நேரம் திரும்பிப் புறப்பட்டிருக்க வேண்டிய ஒன்பதரை அன்று இன்னும் அங்கேயே நின்றுகொண்டிருந்தது. அந்த இடம் அதன் வாழ்நாளில் ஒருமுறைதான் இது போன்ற ஒரு காட்சியைக் காணமுடியும் என்பதால் நகரவேண்டியவை எல்லாமே நிலைகொண்டு நிற்பது போலவும் அசைவற்றிருக்க வேண்டிய எல்லாமே ஆட்டமான ஆட்டம் கண்டுகொண்டிருப்பது போலவும் இருந்தது. 


தாத்தா ஊரிலும் விளாத்திகுளத்திலும் மாற்றி மாற்றி இருப்பார். கடந்த சில நாட்களாக விளாத்திகுளத்தில் பெரியப்பா வீட்டில் இருந்தார். அதிகாலையில் பாத்ரூம் செல்லும் போது தடுக்கி விழுந்து இறந்துவிட்டாராம். ஒன்பதரையில் செய்தி வந்து சேர்ந்தது. உடல் பிளசரில் (பேருந்தைக் கார் என்னும் ஊரில் காருக்கு இதுதான் பெயர்) வந்துகொண்டிருக்கிறது என்றார்கள். பத்துப் பதினைந்து பெண்கள் ஒன்றாகச் சேர்ந்து, ஒருத்தருக்குப் பக்கத்தில் ஒருத்தர் என்று ஒற்றை வரிசையாக அமைத்துக்கொண்டு, ஒப்பாரி வைத்துக் கதறி அழுதபடியே கண்மாய்க் கரையிலிருந்து வீட்டை நோக்கிப் புறப்பட்டார்கள். தாத்தாவுக்காகவே அவரைப் பற்றிய பாடல்கள் எல்லாம் உண்டு என்பதும் அன்றுதான் தெரிந்தது. அதற்கு முன்பும் சரி, பின்பும் சரி, தெற்குத் தெரு குமராயி நடந்து நான் பார்த்ததே இல்லை. அதனால் வீட்டுக்குள்ளேயேதான் இருப்பார். அமர்ந்தபடியே முன்னே பின்னே நான்கைந்து அடிகளுக்கு மேல் அவர் நகர்வதே இல்லை. அன்று இழுத்துக்கொண்டே அவரும் கண்மாய்க்கரை வரை வந்திருந்தார். தாத்தா பற்றிய பாடல்களை இயற்றியவர் அவர்தானாம். பெண்கள் கூட்டத்தினூடே அவர்தான் இழுத்து இழுத்து நகர்ந்துகொண்டே பாடல்களைப் பாடி வந்தார். அந்தக் கூட்டமும் வந்து வீடடைந்த போது ஏற்கனவே வீடு வந்து சேர்ந்துவிட்ட பெண்களின் அழுகையோடு சேர்ந்து இரைச்சல் பன்மடங்கானது. அது ஒரு வாழ்நாள் அனுபவம்தான். அப்படியொரு சாவை அதன்பின்பு நான் நேரில்  பார்த்ததே இல்லை. தொலைக்காட்சியில் காணும் தலைவர்களின் சாவு விதிவிலக்கு.


அடுத்த சில மணி நேரங்களில் வடக்கு வாசலில் தாத்தாவைச் சாத்தியிருந்தார்கள். கூட்டமான கூட்டம். அதிகமான பிள்ளைகள் இருந்ததாலும் விவசாயத்தைப் பார்த்துக்கொண்டதாலும் பாகப்பிரிவினையில் வடக்கு வாசல் இருந்த காரை வீடும் தெற்கு வாசலில் இருந்த கூரை  வீடும் சின்னத் தாத்தாவுக்குப் போயிருந்தது. தெற்கு வாசலில் இருந்த ஓட்டு வீடுதான் தாத்தாவுக்கு வந்திருந்தது. ஆனால் அந்த நேரம் எது பற்றியும் எவரும் யோசித்திருப்பார்களா என்று தெரியவில்லை. நேரடியாக உடலைக் கொண்டுவந்து வடக்கு வாசலில் இறக்கிவிட்டார்கள். வழக்கமாக அடுத்த நாள் எடுத்துவிடுவார்கள். தாத்தாவை மூன்றாம் நாள்தான் எடுத்தார்கள். எங்கெங்கிருந்தோ ஆட்கள் வர வேண்டியிருந்தது என்பதால் காலில் பெரிய பனிக்கட்டி வைத்துக் காத்தார்கள். கடைசிக் காலத்தில் மாத்திரைகள் நிறையச் சாப்பிட்ட உடல் என்பதால் தாங்காது என்று பேசிக்கொண்டார்கள். 


பெரிய தாத்தாவின் பிள்ளைகள், சின்னத் தாத்தாவின் பிள்ளைகள் என்று பாகுபாடெல்லாம் இல்லை. எல்லோரும் நீர் எடுத்தார்கள். அவர்களுடைய எல்லோருடைய நண்பர்களும் வந்து குவிந்தார்கள். அதுதான் அந்த ஊர் அதன் வாழ்நாளில் கண்ட அதிகபட்ச மக்கட்தொகையாக இருக்க வேண்டும். தாத்தாவை எடுத்த பின்பும் கிட்டத்தட்ட ஒரு வாரம் உறவினர்களும் நண்பர்களும் கட்சிக்காரர்களும் அங்கேயே கிடந்தார்கள். ஒவ்வொருத்தரும் எக்கச்சக்கமான கதைகளைச் சொன்னார்கள். நாளிதழ்களில் தாத்தாவின் மரணம் பற்றி வந்திருப்பதைப் பெருமையாகப் பேசிக்கொண்டார்கள். வெங்கட்ராமனுக்குச் சொல்லி ஆயிற்றா என்பது பற்றிப் பெரிதாகப் பேசிக்கொண்டார்கள். அவர் தாத்தாவுடன் சிறையில் ஒரே அறையில் இருந்தவராம். அடுத்த சில ஆண்டுகளில் அவர் குடியரசுத் தலைவர் ஆன போதுதான் தெரிந்தது - அவர் ஏன் அவ்வளவு முக்கியமானவர் என்பது. அந்த ஒரு வாரமும், மனிதர்கள் எல்லோருமே நல்லவர்கள், பாசம் மட்டுமே அவர்களுக்குத் தெரிந்த உணர்வு என்கிற மாதிரி இருந்தது. பெரியப்பா - சித்தப்பாக்கள், அத்தை - மாமாக்கள், தாத்தா - பாட்டிகள் என்று எல்லோரும் ஒன்றாகவே இருந்து துன்பத்தைப் பகிர்ந்துகொண்டார்கள். அவர்கள் எல்லோருமே தத்தம் வாழ்க்கையில் பல சாவுகளைப் பார்த்தவர்கள் எனினும், இதுதான் முதன்முறையாக அவர்கள் வீட்டுக்குள் விழுந்திருக்கும் பெரிய சாவு. அதுவும் அவர்கள் எல்லோருக்குமே அவர்தான் குடும்பத் தலைவர். அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் என்னவாக வேண்டும், என்னவாகக் கூடாது, எங்கே இருக்க வேண்டும், எங்கே இருக்கக் கூடாது என்பதையெல்லாம் முடிவு செய்தவர். “இனி நீ இந்த ஊர்ப் பக்கமே தலை வைத்துப் படுக்கக் கூடாது” என்று அவர் சென்னைக்கு விரட்டிவிட்டிருந்த அவரின் மகன்களில் ஒருவர் - தம்பி மகனும் மகன்தான் - அதன் பின்பு பல ஆண்டுகள் கழித்து தன் பெரியப்பனின் பிணத்தைப் பார்க்கத்தான் ஊர் திரும்பியிருந்தார். இழவு வீட்டில் அழுவது பெண்களுக்கு மட்டுமான வேலை என்றிருந்த ஊரில் - காலத்தில், ஆண்களும் ஒருத்தர் மாற்றி ஒருத்தர் ஏதாவது ஒரு கதையை நினைவு கூர்ந்து அழுதுகொண்டே இருந்தார்கள்.


கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஒவ்வொருத்தராக அவரவர் ஊருக்குப் புறப்பட்டார்கள். ஒரு மாதத்தில் வீடு பழையபடி அமைதியானது. அப்போதும் ஒவ்வொரு நாளும் யாரோ ஒருவர் துக்கம் விசாரிக்க வந்துகொண்டுதான் இருந்தார்கள். ஒவ்வொருவரும் வந்து தாத்தாவோடு அவர்களுக்கு இருந்த நினைவைப் பகிர்ந்தார்கள். வெள்ளைக்காரனின் சிறையில் பட்ட துன்பங்களிலிருந்து, காங்கிரஸ்காரனின் சிறையில் பட்ட துன்பங்கள் வரை, வெள்ளைக்காரக் கலெக்டரிடம் பேசிய ஆங்கிலத்திலிருந்து உள்ளூர் தாசில்தார்களுக்கும் வருவாய் அலுவலர்களுக்கும் எதிராக மனு எழுதிப் போட்டு விரட்டி அடித்தது வரை அம்புட்டுக் கதைகள். அதன் பின்பு ஒவ்வொரு கதையும் பல முறை மீண்டும் மீண்டும் கேட்டுத்தான் மனதில் நன்றாகப் பதிந்தன.


இந்த அனுபவம் மனதில் ஒரு தீராத ஏக்கத்தை ஏற்படுத்திவிட்டுச் சென்றிருந்தது. மீண்டும் எப்போது இப்படி உறவினர்களும் நண்பர்களும் சூழ அவர்களின் அன்பிலேயே திளைக்கும் வாய்ப்புக் கிடைக்கப் போகிறதோ என்ற ஆசை அடிக்கடி வந்துகொண்டே இருக்கும். வாயை வைத்துக்கொண்டு சும்மா இராமல் ஒரு நாள் அம்மாவிடம் அதைக் கேட்டே விட்டேன். 


“எப்பம்மா இப்பிடி எல்லாரும் திரும்ப ஒன்னு கூடுவாக?”


“ஆக்கங்கெட்ட மாதிரிப் பேசுவியா?”, “பேசுவியா?” என்று வாயிலேயே சப்புச் சப்பென்று அடித்தார்.


அதுவரை அம்மா என்னை அடித்ததே இல்லை. அதிர்ச்சியில் ஒன்றும் புரியவில்லை. பாட்டிதான் அம்மாவை வைதார்.


“அந்தப் பச்ச மண்ணப் போட்டு அப்பிடி அடிக்கிறியே! அவனுக்கென்ன புரியப் போகுது!”


அடுத்த சில மாதங்களாக எனக்கொரு புதிய விளையாட்டு தொற்றியிருந்தது. அந்தக் காலத்தில் நியாய விலைக் கடையில் மண்ணெண்ணெய் வரும் தகரக் கேன் ஒன்று இருந்தது. அதைக் கொல்லரிடம் எடுத்துக்கொண்டு போய் இரண்டு பக்கம் ஓட்டை போட்டு, காது மாட்டி, வளைந்த இரும்புக் கம்பியைப் பிடியாகச் செருகி நீர் இறைக்கும் வாளி செய்துகொள்வார்கள். பிடி மாட்டாமல், அரிசி, பருப்பு போட்டுக்கொள்ளும் வகையில் வெறும் பாத்திரம் போலவும் பயன்படுத்திக்கொள்வார்கள். வீட்டில் அப்படியொரு வாளி பழையதாகிப் போய்க் கிடந்தது. பிடியில்லை. அதற்கான ஓட்டைகள் இரண்டும் இருந்தன. அதில் ஒரு கயிற்றைக் கட்டி, அதைக் கொட்டு போலக் கழுத்தில் மாட்டிக்கொண்டு, “டவுன் டவுன் டக்… டவுண்டனக்கர…” என்று சொல்லிக்கொண்டே கொட்டுக்காரர்களைப் போலவே மண்டையைச் சிலுப்பிக்கொண்டு இழவுக் கொட்டு அடிப்பேன். வயதொத்த சிறுவர்களைச் சுற்றி நிற்க வைத்து, ஒவ்வொருத்தர் முன்பும் போய் இரண்டு நிமிடம் நின்று அவர்களுக்காகவே தொடர்ந்து அடிப்பேன். அவர்கள் கையிலிருந்து நான் கிழித்துக் கொடுத்திருந்த தாளில் ஒன்றைக் கொடுப்பார்கள். அடுத்து அடுத்த சிறுவன் முன்பு போய் நின்று அடிப்பேன். இது தாத்தா சாவில் கொட்டடிப்பதைப் பார்த்து வந்த வினை. இந்த உலகத்தில் வாழ்ந்த நான்கு ஆண்டு கால வாழ்க்கையில் நான் பார்த்திருந்த ஆகப் பெரும் கேளிக்கை அதுதான். அதை விட்டுவிட்டு வேறென்ன விளையாட முடியும்! இதைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் அம்மாவுக்குக் கோபம் கோபமாக வரும். 


“கொட்டடிச்சுக் கொட்டடிச்சுத் தாத்தாவத் தூக்கிட்ட. அடுத்து யாரத் தூக்கப் போறானோ!” என்று கத்துவார். 


எனக்கு ஒரு கருமமும் புரியாது. நாம பாட்டுக்கு நமக்குப் பிடிச்ச மாதிரி விளையாடுற இந்த விளையாட்டைப் பார்த்துப் பாட்டிக்கும் அம்மாவுக்கும் ஏன்தான் இப்படிக் கோபம் வருகிறதோ என்று ஆத்திரம் ஆத்திரமாக வரும். 


கடைசியில் ஒரு நாள், “சொல்லச் சொல்லக் கேக்காம…” என்று ஒரு குச்சியை எடுத்து அப்பா அடித்த அடியோடுதான் அதை விட்டேன்.


அடுத்த ஓரீர் ஆண்டுகளில் சின்னத் தாத்தாவின் மூத்த மனைவியான சீதைப் பாட்டி இறந்துவிட்டார் என்ற செய்தி வந்தது. அதற்கு நான் அடித்த கொட்டும் ஒரு காரணம் என்றார்கள். அவர் நீண்ட காலமாகவே பழையனூரில்தான் இருந்து வருகிறார் என்றார்கள். வீட்டில் ஆடு-மாடுகள் இருப்பதால் எல்லோரும் போக முடியாது என்பதால் வைகைச் சித்தியையும் என்னையும் மட்டும் ஊரில் விட்டுவிட்டு எல்லோரும் பழையனூர் சென்றார்கள். தாத்தா இறந்த போது போலவே எல்லோரும் கூடியிருப்பார்கள். துக்கத்தோடு துக்கமாக மகிழ்ந்தும் இருந்திருப்பார்கள். என்னை மட்டும் இப்படி விட்டுவிட்டுப் போய்விட்டார்களே என்று கோபம் கோபமாக வரும். போய் வந்த  எல்லோரும் சொன்ன பழையனூர்க் கதைகளை எல்லாம் கேட்டு மனம் பொருமும். அதைச் சரி செய்து கொள்வதற்காக அடுத்த முழு ஆண்டுத் தேர்வு விடுமுறைக்கு ஒரு முறை பழையனூர் சென்றுவிட்டு வந்தேன். அந்த ஊரும் அங்கு பாட்டி வீட்டினர் அப்போது வாழ்ந்த வாழ்க்கையும் அது ஒரு விதமான அனுபவம். ஆனாலும் சாவு வீட்டில் எல்லோரும் கூடியிருக்கிற போது கிடைக்கிற இன்பம் வேறல்லவா! சரி, போகட்டும். இன்னும் ஒரு தாத்தாவும் மூன்று பாட்டிகளும் மிச்சம் இருக்கிறார்களே! அடுத்து ஒரு சாவு நிகழ்ந்துதானே ஆக வேண்டும். அப்போது சேர்த்துப் பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்று விட்டுவிட்டேன்.


ஆசைப்பட்ட படியே, அடுத்த சில ஆண்டுகளில் பெரிய பாட்டி லைனுக்கு வந்தார். அவர் ஓர் ஆறு மாத காலத்துக்கும் மேலாக நோய்வாய்ப்பட்டுக் கிடந்தார். பெரிய பாட்டி நீண்ட காலம் படுக்கையில் கிடந்ததால் ஒன்று கூடலும் கொண்டாட்டமும் அவர் சாவுக்கு முன்பே தொடங்கிவிட்டது. கடைசி ஓரிரு மாதங்களில் எந்நேரமும் வீடு திருவிழாக் கோலம் பூண்டிருந்தது. எந்நேரத்திலும் உயிர் போகலாம் என்பதால், அந்நேரத்தில் விழித்திருந்து வழியனுப்பி வைக்க வேண்டும் என்று எந்நேரமும் யாராவது பாட்டையைப் பார்த்துக்கொண்டே உட்கார்ந்திருப்பார்கள். ஊரில் உள்ள இளவட்டங்கள் எல்லோரும் ஷிஃப்ட் போட்டு சீட்டாடினார்கள். தினமும் இருபத்தி நாலு மணி நேரமும் கடுங்காப்பி விநியோகம் நடந்துகொண்டே இருக்கும். பாட்டியைக் கடைசிவரை பீ-மூத்திரம் அள்ளித் தன் தாய் போலப் பார்த்துக்கொண்டார் அம்மா. வருகிற ஒவ்வொருவரிடமும் பேச முடிகிற இரண்டு வார்த்தைகளைக் கூட அம்மாவைப் பாராட்டிப் பேசப் பயன்படுத்திய பாட்டியை எல்லோரும் ஆச்சரியமாகவே பார்த்தார்கள். பாட்டிக்குச் செய்த பணிவிடைகள் போக, ஊர்க்காரர்களுக்கும் கடுங்காப்பி போட்டு விநியோகித்துக்கொண்டே இருந்த அம்மாவைப் பற்றியும் ஊர்க்காரர்கள் பெருமையாகப் பேசிக்கொண்டார்கள். அதன் விளைவாக, தன் தாயையோ மாமியாரையோ சரியாகப் பார்க்காத பெண்கள் கூட பாட்டிக்குப் பணிவிடை செய்து அம்மாவுக்கு உதவினார்கள். உலகம் சுற்றி அயர்ந்து ஊர் திரும்பிக் கடை போட்டு செட்டில் ஆகிக் கொண்டிருந்த வேல்சாமிச் சித்தப்பா தினமும் இரவு வந்துவிடுவார். பாட்டியின் நிலைமை மோசமாக இருக்கிறது என்று கேள்விப்பட்ட அமாவாசை நாட்களில் எல்லாம் விளாத்திகுளத்திலிருந்து அஜய் அண்ணன் வந்துவிடுவான். அவன் இருக்கிற இரண்டு - மூன்று நாட்களும் வீடு கலகலப்பாக இருக்கும். அவன் ஊருக்கு வந்துவிட்டால் ஊரில் உள்ள இளவட்டங்கள் - சிறுவர்கள் எல்லோரும் அவனையே சுற்றிச் சுற்றி வருவார்கள். ஆளும் செக்கச்செவேர் என்று சினிமா நடிகர் மாதிரி இருப்பான். பேச்சும் கேலியும் கிண்டலுமாக எல்லோருக்கும் பிடித்த மாதிரிப் பேசுவான். அதனால் அஜய் என்றால் அந்த ஊருக்கே அப்படியொரு கிளுகிளுப்பு. அதற்கு முன்பு வரை இருப்பவர் ஒருவரின் சாவு பற்றிப் பேசுவது பெரும் தவறாக இருந்தது. இப்போது அஜய் அண்ணன் புண்ணியத்தில் அது நிறையவே தளர்ந்திருந்தது. பாட்டியின் சாவு பற்றி அவன் நிறையவே கேலி பேசுவான். இப்படியாகப் பல முறை போக்குக் காட்டி, கடைசியில் ஒரு நாள் பாட்டியும் இறந்தே போனது. இம்முறை பாட்டி இப்படியே இழுத்துக்கொண்டு இன்னும் கொஞ்ச காலம் இருந்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்குமே என்றிருந்தது. அடுத்து ஒரு வாரமோ என்னவோ கடுங்காப்பியும் சீட்டாட்டமும் கும்மாளமும் தொடர்ந்தது. அடுத்து, வழக்கம் போல எல்லோரும் ஒவ்வொருவராக வயிற்றுப் பாட்டைப் பார்க்க ஊர் திரும்பினார்கள்.


கடைசியாக, ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று, ஊரில் உள்ள எல்லா இளவட்டங்களும் சிறுவர்களும் வழியனுப்பி வைக்க, ஆறரை வண்டியில் அஜய் அண்ணன் புறப்பட்டான். 


“அடுத்த விக்கெட்டுக்கு இன்னும் எத்தனை வருசம் காத்திருக்கணுமோ! அதனாலென்ன, கொஞ்ச நாளைக்கு நான் மட்டும் வாராவாரம் ஊருக்கு வந்துட்டுப் போலாம்னு இருக்கேன். நம்ம சொந்தக்காரய்ங்க இருந்தா மட்டுந்தானா ஊரு! யாரு இருந்தாலும் இல்லாட்டாலும் ஊரு அப்பிடியேதான இருக்கும்! நமக்கு என்னைக்கும் வெளியூர்ல இருக்குற இரத்த சொந்தத்த விட உள்ளூர்ல இருக்குற மத்த சொந்தந்தான் முக்கியம்!” என்று எதையோ உதிர்த்தான். 


அதைக் கேட்டு, சுற்றியிருந்த அவன் இரசிகர்களுக்கு அம்புட்டு மகிழ்ச்சி. சொன்னபடியே ஓரிரு வாரங்கள் ஞாயிற்றுக்கிழமை ஒன்பதரையில் வந்துவிட்டு ஆறரையில் போய்விடுவான். அதன் பிறகு அது அப்படியே நின்று போனது. ஊரில் உள்ள இளவட்டங்களும் ஓரிரு வாரங்கள், “எங்கப்பா, அசாயக் காணோம்!” என்று கேட்டுவிட்டு அப்படியே மறந்து போனார்கள்.


அடுத்து, சின்னத் தாத்தா லைனுக்கு வந்தார். பெரிய பாட்டியும் சின்னத் தாத்தாவும் ஒரே வயசாம். அதனால் அவர்தான் அடுத்த ஆள். ஆனால் அவர் தெம்பாக இருந்தார். காட்டுக்குப் போய் உழைத்த உடம்பு. சிலம்பாட்டம், வர்மம் எல்லாம் கற்றுத் தேர்ந்தவர். பேய்க்கு மை வைப்பது, மஞ்சள் காமாலை, நாள்பட்ட காய்ச்சல், நாய்க்கடி போன்றவற்றுக்கு வைத்தியமும் பார்ப்பார். அவர் இருக்கும் வரை வீட்டில் ஆள் நடமாட்டம் இருந்துகொண்டே இருந்தது. பெரிய தாத்தா இருக்கும் வரை, வடக்கு வாசலை படித்தவர்கள் நிறையப் பார்க்க வரும் அண்ணனுக்கு விட்டுவிட்டு அவர் தெற்கு வாசலில்தான் கட்டில் போட்டு அமர்ந்திருந்தார் என்பார்கள். அது பற்றி எனக்கு அவ்வளவாக நினைவில்லை. இப்போது வடக்கு வாசலில் எந்நேரமும் எங்கெங்கோ இருந்து ஏதேதோ நோய்களுக்கு வைத்தியம் பார்ப்பதற்காக ஆட்கள் வந்துகொண்டே இருந்தார்கள். சின்னத் தாத்தா சிறிது தவங்கத் தொடங்கியதும் உள்ளுக்குள் இருந்த அரக்கன் வாயைப் பிளந்துகொண்டு அடுத்த காவுக்குத் தயாராகத் தொடங்கிவிட்டான். அவரும் பெரிய பாட்டி போல நீண்ட காலம் இழுத்துத்தான் இறந்தார். அப்போதும் ஆசைப்பட்ட படியே உறவினர்கள் எல்லோரும் கூடி ஒரு வாரம் கொண்டாடித் தீர்த்தோம். பிள்ளைகள் தந்தையின் சாவுக்காகக் கவலைப்பட்டார்கள். பேரப்பிள்ளைகள் தாத்தாவின் சாவை வைத்துக் கூடிய கூடலைக் கொண்டாடினோம். எதிர்பாராத சாவு இல்லையென்பதால் கொண்டாட்ட மனநிலையைக் கண்டு பெரியவர்களும் பெரிதாக அலட்டிக்கொள்ளவில்லை.


இம்முறையும் வழக்கம் போலவே, அஜய் அண்ணன்தான் கடைசியாகப் புறப்பட்டான். அதே போல ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை ஆறரையில். பிரிவுக்கு அது மிக மோசமான நேரம். மாலை ஆறே முக்காலுக்கு இருட்டி அடங்கும் நேரத்தில் ஒருவரை வழியனுப்புவது கொடுமையான அனுபவம். வண்டி புறப்படும் வரை கீழே நின்று நண்பர்களோடு பேசிக்கொண்டிருப்பான்.


“அடுத்து, கந்தம்மாத்தாதான். அது இன்னும் பத்து வருசம் ஓடும். அது நம்மளையெல்லாம் தூக்கி அமுக்கிட்டுத்தான் போகும்டோய்!” என்றான். 


கந்தம்மாத்தா என்பது சின்னப் பாட்டி. சின்னப் பாட்டி சின்னப் பிள்ளைகளின் பாட்டி. சின்னப் பாட்டிக்குக் குழந்தைகள் இல்லை. நோயாளி வேறு. சின்னப் பிள்ளைகள் மீது நிறையப் பாசத்தைப் பொழிவார். நிறையக் கதைகள் சொல்வார். அவ்வப்போது தன் சேமிப்பில் இருந்து காசெடுத்துக் கொடுப்பார். அதனால் சின்னப் பிள்ளைகள் அவர் நீடித்து வாழ்வதையே விரும்புவர். நானும் சின்னப் பிள்ளைதான். எனக்கும் சின்னப் பாட்டியை நிறையப் பிடிக்கும். சின்னப் பாட்டி நீண்ட காலம் வாழ்ந்தால் நன்றாகத்தான் இருக்கும். அப்படியானால், உறவுகளை எப்படிச் சந்திப்பது? கலியாணம், காதுகுத்து, கிடா வெட்டு, சடங்கு, பிள்ளை பிறப்பு என்று நல்லது எதற்குமே இப்படி ஒன்று கூடுவதில்லை. யாராவது இறந்தால்தான் எல்லோரும் அவரவர் வேலையை அப்படி அப்படியே போட்டுவிட்டு ஓடிவருகிறார்கள்.


“நல்லத விடப் பொல்லதுக்குத்தான் எல்லாம் ஒன்னு சேரணும்” என்று இது பற்றி அடிக்கடி அம்மா மட்டும் வேத வாக்கியம் போலச் சொல்லிக்கொள்வார்.


அவர் அப்படிச் சொல்லும் போதெல்லாம், ‘அதனால்தான் எனக்கு நல்லதை விடப் பொல்லது நிறையப் பிடிக்கிறது’ என்று மனசுக்குள் சொல்லிக்கொள்வேன். இப்படியாக, ‘மனிதர்கள் சாகாமலே இருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்!’ என்ற ஆசை போய், ‘அடிக்கடி இப்படி யாராவது செத்துக்கொண்டே இருந்தால் நன்றாக இருக்குமே!’ என்று தோன்றியது.


சின்னப் பாட்டியும் தாத்தா போலவே விளாத்திகுளத்துக்கும் ஊருக்கும் மாறி மாறிப் போய் வந்துகொண்டிருப்பார். தாத்தா போலவே அவருக்கும் விளாத்திகுளத்தில் வைத்து உயிர் பிரிந்துவிட்டது. ஆனால் திடீர் மரணம் இல்லை. நீண்ட காலம் படுக்கையில் கிடந்து, இழுவாய் இழுத்துத்தான் இவரும் போய்ச் சேர்ந்தார். இப்போது நான் கல்லூரியில் படித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். இறந்த மறுநாள்தான் செய்தியே கிடைத்தது. வருவதற்குள் எடுத்துவிட்டார்கள். அதற்குப் பிறகான சடங்குகளில் மட்டும் கலந்துகொண்டிருந்துவிட்டு ஞாயிற்றுக்கிழமை ஆறரையில் கல்லூரி நோக்கிப் புறப்பட்டேன். அஜய் அண்ணனும் அதே வண்டியில் விளாத்திகுளம் வரை உடன் வந்தான்.


“வைராத்தா போக இன்னும் பத்து வருசம் ஆனாலும் ஆகும். இருபது வருசம் ஆனாலும் ஆகும். ஆள் எப்பிடிச் சிட்டு போல பாஞ்சு திரியுது பாத்தல்ல! அது வரைக்கு நம்ம இருப்பமான்னு தெரியல!” என்று அவனுக்கே உரிய பாணியில் சொன்னான்.


வைராத்தா என்பது கடைசிப் பாட்டி. எனக்கு என் கவலை. அவர் ஒருத்தர்தான் இருக்கிறார். அத்தோடு வீட்டில் சாவுகள் முடிந்துவிடும். அடுத்து மீண்டும் கணக்குத் தொடங்க இருபது - முப்பது ஆண்டுகள் ஆகலாம். இவரையும் சின்னப்பாட்டி போலவே சிறுவர்களுக்கு மிகவும் பிடிக்கும். நன்றாகக் கதைகள் சொல்வார். சிறுவர்களுக்குப் பிடித்த மாதிரிப் பேசுவார். இப்போது வேறு மாதிரித் தோன்றியது. இந்தக் குடும்பம் தொடர்புகள் அறுந்துவிடாமல் இருக்க இவர் இன்னும் பத்துப் பதினைந்து ஆண்டுகள் இருப்பது முக்கியம் என்று பட்டது. நாம் நினைக்கிற படியேவா எல்லாம் நடந்துவிடுகிறது. அடுத்த இரண்டே ஆண்டுகளுக்குள் பாட்டி திடீரென்று இறந்துவிட்டார். இப்போதும் தகவல் கிடைத்து வருவதற்குள் எல்லாம் முடிந்துவிட்டது. ஊருக்குப் போய்ப் பார்த்தால் முதல் சாவுக்குக் கொண்டாடிய அளவு கொண்டாட்டங்கள் இல்லை. எல்லோரும் குடும்பத்தோடு வந்து ஒரு வாரம் தங்கவில்லை. பல வீடுகளில் வீட்டுக்கு ஒருவர்தான் வந்திருந்தார்கள். அப்படி வந்தவர்களும் அடுத்தடுத்த நாட்களில் அவசர அவசரமாகப் புறப்பட்டுச் சென்றுவிட்டார்கள். மனிதர்கள் சாவுகளுக்கு வந்தே களைத்துப் போய்விட்டது போலத் தெரிந்தது. சாவின் மீதான முக்கியத்துவமும் குறைந்துவிட்டிருந்தது போல இருந்தது. மூன்றாம் நாள் காரியங்கள் முடிந்து, நான்காம் நாள் காலையே எல்லோரும் அவசர அவசரமாகப் புறப்பட்டார்கள். அஜாய் அண்ணனும் அதில் அடக்கம். கூடுதலாக இரண்டு நாட்கள் இருக்க வேண்டும் என்றால் கூட உடனிருந்து பேசிக்கொண்டிருக்க ஆள் இல்லை. என்ன செய்வது! எல்லோரோடும் சேர்ந்து நானும் வண்டியேறிவிட்டேன். ஒன்பதரையில்! அன்று ஒன்பதரைக் கார் முழுவதுமே எங்கள் குடும்பம் மட்டுமே இருந்தது. எப்போதும் போல் அஜய் அண்ணன் மட்டும் சத்தமாகக் கத்திப் பேசிக்கொண்டிருந்தான்.


“அவ்ளதாண்டா. இத்தோட எல்லாம் முடிஞ்சது. இனி இந்த ஊருக்கும் நமக்கும் என்ன இருக்கு! அடுத்த விக்கெட்…” 


பட்டென நாக்கைக் கடித்தான். 


முன் இருக்கையில்தான் பெரியப்பா - பெரிய பெரியப்பா - அஜய் அண்ணனின் அப்பா அமர்ந்திருக்கிறார். இடது புறம் லேசாகத் தலையைத் திருப்பிவிட்டு மீண்டும் முன்னால் திரும்பிக்கொண்டார். அதன் பிறகு வண்டியில் இருந்த யாருமே எதுவும் பேசவில்லை.

வெள்ளி, மே 15, 2020

கொரோனாக்கிருமிக்கு முன்பும் அதன் காலத்திலும் அதற்குப் பின்பும் உலகம்: யுவால் நோவா ஹராரியுடன்

யுவால்: இன்றுவரை, பெரும்பாலான கண்காணிப்புகள் தோலுக்கு மேலேயே நடந்தன. அது இப்போது தோலுக்குக் கீழே போகப் போகிறது. இதன் மூலம் நான் சொல்வது என்னவென்றால், இன்றுவரை, பெரும்பாலான கண்காணிப்புகள், ஃபேஸ்புக் அல்லது அமேசான் போன்ற பெருநிறுவனங்களால் செய்யப்படும் கண்காணிப்புகள் என்றாலும் சரி, அரசாங்கங்களால் செய்யப்படும் கண்காணிப்புகள் என்றாலும் சரி, அவை இந்த உலகத்தில் நீங்கள் என்ன செய்கிறீர்கள், எங்கே போகிறீர்கள், யாரைச் சந்திக்கிறீர்கள், எந்தத் தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகளைப் பார்க்கிறீர்கள், இணையத்தில் எந்தச் செய்திகளைப் படிக்கிறீர்கள் என்பனவற்றைப் பற்றியவையே. ஆனால் அவை தோலுக்குக் கீழேயோ, உங்கள் உடலுக்கு உள்ளேயும் உங்கள் மூளைக்கு உள்ளேயும் என்ன நடக்கிறது என்றோ பார்க்கவில்லை. ஆனால் இப்போது நாம் தெரிந்துகொள்ள விரும்பும் முக்கியமான விஷயம் உடலுக்குள் இருக்கிறது. நீங்கள் நோய்வாய்ப்பட்டிருக்கிறீர்களா இல்லையா, உங்களுக்கு கோவிட்-19 இருக்கிறதா, உங்கள் உடல் வெப்பநிலை என்ன, உங்கள் இரத்த அழுத்தம், உங்கள் இதயத்துடிப்பின் வேகம் ஆகியவற்றைத் தெரிந்துகொள்ள விரும்புகிறோம். இது கண்காணிப்பின் தன்மையையே மாற்றுகிறது. இப்போதைக்கு நோயின் மீதுதான் நம் கவனமெல்லாம் இருக்கிறது. ஆனால் உணர்வுகள் என்பவை நோய்களைப் போலவே உயிரியல் நிகழ்வுகள். உங்களுக்குக் கோவிட்-19 இருக்கிறதா என்று சொல்லக்கூடிய அதே கண்காணிப்பு, நீங்கள் கோபமாக இருக்கும் போது - மகிழ்ச்சியாக இருக்கும் போது - சலிப்பாக இருக்கும் போது அதையும் சொல்ல முடியும். எனவே, நீங்கள் இப்போது இந்த நேர்காணலைப் பார்க்கிறீர்கள் என்றால், உங்களிடம் - உங்கள் மணிக்கட்டில், உங்கள் உடலில் என்ன நடக்கிறது என்பதைக் கண்காணிக்கும் ஓர் உயிரியளவுக் காப்பு (biometric bracelet) இருக்கிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம், நீங்கள் என்னோடு உடன்படுகிறீர்களா இல்லையா என்பதையும், ‘ஐயோ, இது பயமுறுத்துவதாக இருக்கிறது’ என்று எண்ணுகிறீர்களா, ‘போப்பா, இதெல்லாம் பைத்தியக்காரத்தனமாக இருக்கிறது, இந்த ஆள் என்ன பேசிக்கொண்டு இருக்கிறான்!’ என்று எண்ணுகிறீர்களா என்பதையும், நீங்கள் சலிப்படைந்தாலும் சரி, வேறு எதுவானாலும் சரி, நான் அதை அறிந்துகொள்ள முடியும். இப்போதிருந்து 10 ஆண்டுகள் கழித்து, வட கொரியா போன்ற ஓரிடத்தில், ஒவ்வொரு குடிமகனும் 24 மணி நேரமும் உயிரியளவுக் காப்பு அணிய வேண்டும் என்றால், எண்ணிப் பாருங்கள். உங்கள் பெருந்தலைவரின் உரையைக் கேட்கும் போது நீங்கள் புன்னகைக்கலாம், கைதட்டலாம், ஆனால் உங்கள் உடலுக்குள் நடப்பதன் மீது உங்களுக்கு எந்தக் கட்டுப்பாடும் இராது. உங்கள் பெருந்தலைவர் மேல் நீங்கள் கோபமாக இருந்தால், அவர்களுக்கு அது தெரிந்துவிடும். இது, 1984-இல் ஜார்ஜ் ஓர்வெல் கூடக் கற்பனை செய்து பார்த்திடாத ஒருவித முழுச் சர்வாதிகார அமைப்பு.


கேள்வி: இதுதான் நாம் சந்திக்கப் போகும் முதல் கொள்ளை நோய் இல்லை என்று வைத்துக்கொள்வோம். அப்படி வைத்துக்கொண்டால், தொலைநோக்கில் நாம் மக்களாட்சி என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் இந்த அமைப்பு ஏறக்குறைய நாசமாகிவிட்டது என்றுதான் படுகிறது. அதைப் பற்றி நீங்கள் எப்படி உணர்கிறீர்கள்?


யுவால்: மக்களாட்சி நாசமாகிவிட்டது என்று நான் நினைக்கவில்லை. அப்படியொன்றும் வேறு வழியில்லாமல் போய்விடவில்லை. முதலில், உடல்நலமா தனிமறைவா (privacy) என்று இரண்டில் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுக்கும் வகையில் மக்களுக்கு அதை இரண்டு வேறு தெரிவுகளாகக் கொடுக்க வேண்டும் என்றே நான் எண்ணவில்லை. ஒரே நேரத்தில் இரண்டையுமே மக்கள் அனுபவிக்க முடிய வேண்டும். இதெல்லாம் முன்பும் பார்த்திருக்கிறோம். நான் என் மருத்துவரிடம் செல்லும் போது, எனக்கு என் உடல்நலமும் வேண்டும், தனிமறைவும் வேண்டும். இரண்டும் வேண்டும். என் மருத்துவர், “ஏய், தொடங்கும் முன்பே, உன் முடிவைச் சொல்லிவிட வேண்டும். உனக்கு உடல்நலம் வேண்டுமா? தனிமறைவு வேண்டுமா? இரண்டில் எது வேண்டும்?” என்று சொல்வதில்லை. இல்லை. எனக்கு இரண்டும் கிடைக்கிறது. என் உடலைப் பற்றியும் என் வாழ்க்கையைப் பற்றியும் மருத்துவரிடம் மிக நெருக்கமான விஷயங்களைச் சொல்லலாம். அவரும் என் பாலியல் வாழ்க்கை போன்ற விஷயங்கள் பற்றிக்கூட என்னிடம் கேள்விகள் கேட்கலாம். நானும் நான் சொல்கிற இந்தத் தகவல்களை அவர் வேறு எவரிடமும் பகிர்ந்துகொள்ள மாட்டார் என்று எண்ணி, எனக்கு வேண்டிய சிறந்த சிகிச்சையைப் பெறுவதற்காக அவரிடம் அனைத்தையும் நேர்மையாகச் சொல்வேன். அது நமக்குப் புரிவதுதான். இப்போது நாம் பேசும் புதிய கண்காணிப்புகளிலும் அது போலவே இருக்க வேண்டும். நமக்கு இந்தக் கண்காணிப்புகள் வேண்டுந்தான். ஆனால் அது கவனமாகச் செய்யப்பட வேண்டும். முதலில், கொள்ளை நோய்களைத் தடுப்பதை மட்டுமே கவனமாகக் கொண்டு அது மிகவும் குறுகிய நோக்கமுடையதாக இருக்க வேண்டும். எனவே இந்தக் கண்காணிப்பு இதற்கென்றே அமைக்கப்பட்ட சிறப்பு சுகாதார அதிகார அமைப்பால் கையாளப்பட வேண்டும். அது காவல் துறையாகவோ இரகசியப் போலீசாகவோ இராணுவமாகவோ இருக்கக் கூடாது. அது கொள்ளை நோய்களையும் பிற நோய்களையும் பற்றி மட்டுமே கவலைப்படும், வேறு எவருடனும் தகவல்களைக் காட்டாத, இதற்காகவே அமைக்கப்பட்ட சிறப்பு சுகாதார அதிகார அமைப்பாக இருக்க வேண்டும். 


மக்களாட்சியைப் பேணிக்காக்க முடியும். அது முழுதும் நாசமாகிவிடவில்லை. நம்மிடம் கூடுதலான கண்காணிப்புகள் இருக்கும் போதெல்லாம் அது எப்போதுமே இரண்டு திசைகளிலும் போகும் படி பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். சர்வாதிகாரத்தில் அது ஒரு திசையில் மட்டுமே போகும். உங்களைப் பற்றி அரசாங்கத்துக்கு எக்கச்சக்கமாகத் தெரியும். ஆனால் உங்களுக்கு அரசாங்கம் பற்றி எதுவுமே தெரியாது. எனவே, மக்களாட்சியில் அது இரு வழிகளிலும் செல்ல வேண்டும். ஆம், நாம் குடிமக்களைக் கண்காணிக்க வேண்டுந்தான். அதே வேளையில், அதுவும் குறிப்பாக இந்த நேரத்தில், நமக்குத்தான் அரசாங்கத்தை நிறையக் கண்காணிக்க வேண்டிய தேவை இருக்கிறது. இது போன்ற நேரத்தில் அரசாங்கம் எல்லாவிதமான நெருக்கடிநிலை அதிகாரங்களையும் பெற்றுக்கொள்கிறது. அத்தோடு, மிக முக்கியமான முடிவுகளும் எடுக்கிறது. எனவே, நான் ஒரு குடிமகனாக, அரசாங்கம் யாரை மீட்டெடுக்கிறது என்பதை அறிய விரும்புகிறேன். எடுத்துக்காட்டாக, அரசாங்கம், தன் அமைச்சருடன் நெருக்கமாக இருக்கும் உரிமையாளர்களின் பெரும் பெருநிறுவனங்களை மீட்டெடுக்கிறதா அல்லது சிறிய குடும்பத் தொழில்களையும் உணவகங்களையும் கடைகளையும் மீட்டெடுக்கிறதா என்பதை அறிய விரும்புகிறேன். எனவே, இதுவும் வெளிப்படையாக இருக்க வேண்டும். “இல்லை, இல்லை, உங்களை எல்லாம் எங்கள் வரவு செலவுத் திட்டத்தைப் பார்க்கவிட முடியாது. அது நிரம்பச் சிக்கல் மிக்கது” என்றெல்லாம் அரசாங்கம் சொல்வதை நான் விரும்பவில்லை. இல்லை, என்னைப் பின்தொடர்வது உங்களுக்கு அவ்வளவு சிக்கலானதாக இல்லை என்றால், அதே நேரத்தில் உங்களைப் பின்தொடர்வதும் எங்களுக்கு அவ்வளவு சிக்கலானதாக இராது. ஒரே நேரத்தில் மேல் நோக்கியும் செல்லும் கீழ் நோக்கியும் செல்லும் இது போன்ற இரட்டைக் கண்காணிப்பு இருந்தால் மக்களாட்சி பாதுகாப்பாகத்தான் இருக்கும்.


கேள்வி: சரி, ஒரு வினாடி, நான் வாதத்திற்காகக் கேட்கிறேன் என்று வைத்துக்கொள்வோம். உண்மையிலேயே நாம் மகிழ்ச்சியை அதிகரித்து வலியைக் குறைக்க முயற்சிக்கிறவர்கள்தானே! அறியாமையே ஆனந்தம் என்று நம்புகிறவர்கள்தானே! அரசாங்கம் மக்களை இப்படி ஒட்டுமொத்தமாகக் கண்காணிப்பதும் கையாளுவதும் நம் மகிழ்ச்சிக்காகத்தானே! நம் மகிழ்ச்சிக்கு இது முக்கியம் இல்லையா?


யுவால்: நிச்சயமாக இல்லை. இந்தக் கண்காணிப்பையும் கையாளுதலையும் செய்பவர்கள் யார் என்று பாருங்கள். இவர்கள் எல்லாம் நாம் நம்புகிற அளவுக்கு அதிபுத்திசாலிகளாகவோ இரக்கவான்களாகவோ இருந்திருந்தால் இப்போது நாம் அது பற்றியெல்லாம் வாதிடலாம். ஆனால் உலகெங்கும் இது போன்ற கண்காணிப்பு வேலைகள் செய்யும் பெரும்பாலான அரசாங்கங்களைப் பார்க்கும் போது, அவர்கள் எல்லாம் மிகவும் அறிவாளிகளாகவோ மிகவும் இரக்கவான்களாகவோ கூட இருக்க வேண்டும் என்று கூடக் கேட்கவில்லை. இந்த அரசியல்வாதிகள் நிறையப்பேரிடம் மக்களைப் பற்றிய சிறந்த நோக்கங்கள் கூட இல்லை. இதற்கு முன்பும் பல முறை நாம் வரலாற்றில் பார்த்திருக்கிறோம். அவர்களிடம் நல்ல நோக்கங்கள் இருந்தாலுமே கூட, பிரச்சனை என்னவென்றால், மனிதர்கள் தவறு செய்யக்கூடியவர்கள். அரசாங்கம் ஒரு போதும் தவறு செய்யாது என்ற ஊகத்தின் அடிப்படையில் ஓர் அரசியல் அமைப்பைக் கட்டினீர்கள் என்றால், அது ஒரு பேரழிவுக்கான வழிமுறையே ஆகும். சர்வாதிகாரங்களிடம் இருக்கும் பெரும் பிரச்சனை என்னவென்றால், ஆம், அவற்றில் சில நன்மைகள் இருக்கின்றனதான், நிறையப்பேரிடம் கலந்தாலோசிக்க வேண்டியதில்லை என்பதால் முடிவெடுக்கும் செயல்முறையை வேகப்படுத்தலாம், ஒருவர்தான் எல்லா முக்கியமான முடிவுகளையும் எடுக்கிறார், எனவே சொல்லவே வேண்டியதில்லை, அது வேகமாகத்தான் இருக்கும், ஆனால் பிரச்சனை என்னவென்றால், அந்த ஒருவர் தவறு செய்தால், அவர் யாராக இருந்தாலும் இன்றோ நாளையோ தவறு செய்யத்தான் செய்வார், ஒரு போதும் அவர்கள் தம் தவற்றை ஒத்துக்கொண்டு வேறொன்றை முயற்சித்துப் பார்க்கவே போவதில்லை. வழக்கமாகவே அவர்கள் பழியையெல்லாம் எதிரிகள் மேல் போடுவார்கள் அல்லது துரோகிகள் மீது போடுவார்கள். அப்படிப் போட்டுவிட்டு, இந்த எதிரிகளோடும் துரோகிகளோடும் சண்டையிடுவதற்குக் கூடுதல் அதிகாரம் வேண்டும் என்று கேட்பார்கள். இப்படியே அவர்களுடைய தவறுகளை இரட்டிப்பாக்குவார்கள். 


மாறாக, மக்களாட்சியில் அரசாங்கம் தவறுகளை ஒப்புக்கொள்வதில் கூடுதலான விருப்ப உணர்வு கொண்டிருக்கும். அல்லது, நீங்கள் அந்த அரசாங்கத்தையே மாற்றிக்கொள்ளலாம். அல்லது, வாக்காளர்களே, “ஓ, இந்த ஆளைத் தேர்ந்தெடுத்ததன் மூலம் நாம் தவறு செய்துவிட்டோம், அடுத்த முறை வேறொருவரைத் தேர்ந்தெடுப்போம்” என்று ஒப்புக்கொள்ளலாம். ஏனென்றால், அமைப்புக்குள் செயல்திட்டங்களைவிடக் கூடுதலான அளவில் அவற்றைக் கேள்வி கேட்கும் குரல்கள் இருக்கின்றன. “சரி, இதை முயன்று பார்த்தோம், அது வேலை செய்யவில்லை. வேறொன்றை முயன்று பார்ப்போம்” என்று சொல்வது எளிது. எல்லாப் பிரச்சனைகளுக்கும் பழியைத் தூக்கிப் போடுவதற்காக நீங்கள் புதிது புதிதாக எதிரிகளையும் துரோகிகளையும் கண்டுபிடிக்க வேண்டியதில்லை. “ஆம், தவறு செய்துவிட்டோம். முந்தைய கொள்கை மிகச் சிறந்ததாக இருக்கவில்லை. வேறு ஏதாவது முயற்சிப்போம்” என்று சொல்லிவிடலாம். தவறை ஒப்புக்கொண்டு வேறு ஏதாவது முயன்று பார்ப்பதற்கான இந்த விருப்ப உணர்வு - இதுதான் கிட்டத்தட்ட எல்லாத் துறைகளிலுமே மனிதகுல வளர்ச்சிக்கான உண்மையான திறவுகோல். 


கேள்வி: உலகெங்கும் வெவ்வேறு அரசாங்கங்களிலும் நிறைய தேசியவாதப் போக்குகளைப் பார்க்கிறோம். இந்த நெருக்கடியையும் இந்தக் கிருமியையும் தேசிய அளவில் எதிர்த்துப் போரிடுவது ஒரு நல்ல முடிவு என்று நினைக்கிறீர்களா அல்லது இதை வேறு விதமாகக் கையாள வேண்டுமா? இதை வேறு விதமாகக் கையாள வேண்டுமென்றால், இது போன்ற ஒரு விஷயத்தில் உலகளாவிய ஒத்துழைப்பைப் பெறுவது ஏன் இவ்வளவு கடினமாக உள்ளது என்று எண்ணுகிறீர்கள்?


யுவால்: தேசியவாதம் நிச்சயம் தவறில்லை. மனிதர்கள் இதுவரை கண்டுபிடித்த மிகச் சிறப்பானவற்றில் அதுவும் ஒன்று. இந்த நாட்டின் வேறொரு பகுதியில் இருக்கும் எனக்குத் தெரியவே தெரியாத மனிதர்கள் உட்பட என்னைச் சுற்றியிருக்கும் பிற மனிதர்களோடு எனக்கு ஒரு பிணைப்பு இருக்கிறது, இதனால்தான் நான் வரி கட்டுகிறேன், அதன் மூலம் எனக்குத் தெரியாத - என் நண்பர்களோ உறவினர்களோ கூட அல்லாத நாட்டின் வேறொரு பகுதியில் இருக்கும் மனிதர்களுக்கும் கூட நல்ல சுகாதாரம் கிடைக்கும் எனும் இந்தச் சிந்தனை - இம்மாதிரியான தேசியவாதம் மிகவும் நல்லது. தேசியவாதத்தைப் பற்றி நாம் உணர வேண்டியது என்னவென்றால், தேசியவாதம் என்பது வேற்று நாட்டவரை வெறுப்பதல்ல. தேசியவாதம் என்பது உங்கள் நாட்டவரை நேசிப்பதும் அவர்களைக் கவனித்துக்கொள்வதும் ஆகும். அதன் பொருள் நாம் மற்ற நாடுகளோடு சண்டை போட வேண்டும் என்பதல்ல. இந்தக் கொள்ளை நோயின் போது போலவே மற்ற நாடுகளோடும் நீங்கள் ஒத்துழைக்க வேண்டிய வேறு பல சூழ்நிலைகளும் இருக்கின்றன. ஏனென்றால், பல்வேறு காரணங்களுக்காக இது போன்ற கொள்ளை நோய்களை ஒரு தனி நாட்டின் அளவிலேயே கையாள முடியாது. முதலில், தகவல்தான் இது போன்ற கொள்ளை நோய்களை எதிர்த்துப் போராடுவதற்கான மிக முக்கியமான உடைமை. இந்த நோயை உண்டாக்கியது எது, நோயின் மூலத்தைத் தடுப்பது எப்படி, அது பரவாமல் தடுப்பது எப்படி என்பனவற்றைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இந்தத் தகவல்களில் நிறைய மற்ற நாடுகளில் இருந்து வருகின்றன. இந்தக் கொள்ளை நோய் சீனாவில் தொடங்கியது. சீனாதான் முதலில் அதை எதிர்கொண்டது. இப்போது உலகின் எல்லா நாடுகளுமே ஓரளவு சீனா வழங்கும் தகவல்களை நம்பியிருக்கின்றன. எடுத்துக்காட்டாக, சீனர்கள்தாம் முதலில் இந்தக் கிருமியையும் அதன் வரிசையையும் மரபணுக் குறியீட்டையும் அடையாளம் கண்டார்கள். இது பிற நாடுகளுக்கு இந்தக் கொள்ளை நோய் வந்த போது அதைக் கையாள்வதற்கு உதவியது. இப்போது, இந்தப் பூட்டடைப்பை எப்படி முடித்து வைப்பது என்று நிறைய நாடுகள் சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கின்றன. எனவே, சீனா மட்டுமல்ல, கொரியா, தைவான் போன்ற நாடுகளும் பெரும்பாலான நாடுகளுக்கு முன்பே இதைச் சந்தித்துவிட்டன. இப்போது இந்த நோய் மீண்டும் பரவிவிடாமல் இந்தப் பூட்டடைப்பை எப்படி முடிவுக்குக் கொண்டுவருவது என்பது பற்றி இத்தாலிய அரசாங்கம் விவாதித்துக்கொண்டிருக்கிறது. இது எப்படி வேலை செய்கிறது என்பதை நீங்களே கண்மூடித்தனமாக ஊகங்கள் செய்து, முயற்சிகளும் பிழைகளும் (trial and error) செய்து கண்டுபிடிக்கலாம். ஒரு வேளை அது தோல்வியடையலாம் என்று எதையாவது முயன்று பார்க்கலாம். அல்லது மிகவும் புத்திசாலித்தனமான முறையில், இதே சூழ்நிலையில் சீனர்கள் என்ன செய்தார்கள், கொரியர்கள் என்ன செய்தார்கள், தைவானியர்கள் என்ன செய்தார்கள், எது வேலை செய்தது, எது வேலை செய்யவில்லை என்பதை விசாரித்தறிந்து, பின்னர் அவர்களின் அனுபவத்தை நம்பி இறங்கலாம். நாடுகளுக்கு இடையிலான இது போன்ற ஒத்துழைப்பு இந்தக் கொள்ளை நோயைக் கையாள்வதை எல்லோருக்கும் மிகவும் எளிதாக்கும். 


அது போலவே, மருத்துவ உபகரணங்களைப் பார்த்தீர்கள் என்றால், ஒவ்வொரு நாடும் தாமாகவே அவற்றை உற்பத்தி செய்ய முயற்சித்துக்கொண்டு உபகாரணத்துக்காகவும் மூலப்பொருட்களுக்காகவும் மற்ற நாடுகளோடு சண்டை போட்டால் இது உற்பத்தியில் ஒரு பெரும் திறனின்மையையே உண்டாக்கும். மிகப்பணக்கார நாடுகள் மட்டும் உபகரணங்களைப் பதுக்கி  வைத்துக்கொண்டு, உண்மையில் அது தேவைப்படும் மற்ற நாடுகளுக்கு அவை போயே சேராது. அதற்குப் பதிலாக, அனைத்து உபகரணங்களையும் மிகவும் திறன்மிக்க வகையில் உற்பத்தி செய்வதிலும் பின்னர் நியாயமான முறையில் விநியோகிப்பதிலும் போடப்படும் முயற்சிகளை ஒன்றிணைப்பது பற்றி உலகளாவிய அல்லது ஒரு கண்ட அளவில், எடுத்துக்காட்டாக, ஐரோப்பாவில் ஒட்டுமொத்த ஐரோப்பிய ஒன்றியதுக்கும் ஓர் ஒற்றைக் கொள்கை வைத்துக்கொள்ள முடியும் என்றால், அது மிகவும் திறன்மிக்கதாகவும் விலையைக் குறைப்பதாகவும் மிகவும் நியாயமானதாகவும் ஆக்கும். 


நமக்குத் தேவையான இன்னொரு விஷயம் பொருளியல் துறையில் உள்ளது. சொல்ல வேண்டியதே இல்லை, இது ஒரு சுகாதார நெருக்கடி மட்டுமல்ல, இது ஓர் உலகளாவிய பொருளியல் நெருக்கடி. ஒவ்வொரு நாடும் தன் சொந்த நலன்களை மட்டும் பாதுகாத்துக்கொண்டால், ஒரு பெரும் பொருளியல் குழப்பம் வரும். நிச்சயமாக, மிகவும் பலவீனமான நாடுகளும் மிகவும் ஏழ்மையான நாடுகளும் இதைச் சமாளிக்க முடியாது. அமெரிக்கா 2 ட்ரில்லியன் டாலர் மீட்புப் பொதியம் (rescue package) ஒதுக்க முடியும். ஆனால் பிரேசிலோ எகிப்தோ பாகிஸ்தானோ அப்படிச் செய்ய முடியாது. எனவே, உலகளாவிய பொருளாதாரப் பாதுகாப்பு வலை என்று ஒன்றில்லை என்றால் எல்லா நாடுகளும் சரிந்து வீழலாம். 


இவைதான் நாடுகளுக்கு இடையே ஒத்துழைப்பு தேவைப்படுவதற்கான சில முக்கியக் காரணங்கள். துரதிஷ்டவசமாக, பெரியவர்களே இல்லாத அறையில் உள்ள சின்னக் குழந்தைகள் போல, இந்த உலகத்தில் தலைமைப் பற்றாக்குறை இருப்பதைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம். ஒவ்வொருத்தரும் தன் சொந்த உடனடி நலன்களை மட்டும் கவனித்துக்கொள்கிறார். ஒட்டுமொத்த மனிதகுலமும் ஒன்றாக எப்படி இந்த நெருக்கடியைச் சமாளிப்பது என்ற திட்டத்தை எவருமே கொண்டுவரவில்லை. எபோலாக் கொள்ளை நோயின் போதும், 2008 உலகளாவியப் பொருளாதார நெருக்கடியின் போதும், இதற்கு முன்பு உலகத் தலைமையாக இருந்த நாடு அமெரிக்கா. அமெரிக்காவின் தற்போதைய நிர்வாகம் உலகத் தலைமை என்ற தன் பொறுப்பைத் துறந்துவிட்டது. அமெரிக்கா இப்போது தன்னைப் பற்றி மட்டுமே கவலைப்படுகிறது, ‘அமெரிக்காதான் முதலில், மற்றதெல்லாம் அப்புறமே’ என்பதை உலகுக்குத் தெளிவுபடுத்திவிட்டது. இந்த நிலைப்பாடு வேலை செய்யவில்லை என்பதையும் சொல்ல வேண்டியதில்லை. இப்போது அமெரிக்காதான் நோய்வாய்ப்பட்டவர்கள் மற்றும் இறந்தவர்களின் எண்ணிக்கையில் முதலிடத்தில் உள்ளது. புள்ளிவிவரங்களைப் பாருங்கள். அமெரிக்காதான் முதலில் உள்ளது. எனவே நமக்குத் தலைமை இல்லை. அதுவும் நல்லதுக்குத்தான் என்றும் தோன்றுகிறது. அதாவது, அமெரிக்காவோ சீனாவோ வேறு ஏதோ ஒரு நாடோ நமக்குத் தலைமையேற்க வேண்டும் என்று ஓர் ஒற்றை நாட்டை எதிர்பார்த்துக்கொண்டிராமல் ஒரு பயனுள்ள கூட்டுத்தலைமை - விருப்பமுள்ளவர்களின் கூட்டணி போல ஒன்று வைத்துக்கொள்வதே நல்லது. 


தேசியவாதத்தின் அடிப்படையிலான தனிமைப்படுத்தல்கள், வெறுப்பு, நாடுகள் ஒன்றையொன்று குற்றஞ்சாட்டுதல், நாடுகள் தம் இனச் சிறுபான்மையினரைக் குற்றஞ்சாட்டுதல் ஆகியவை எல்லாம் கூடிவருகின்றன என்பதை அறிவேன். பயனுள்ள உலகளாவிய ஒத்துழைப்பு இல்லாமல் இந்த நெருக்கடியைத் தோற்கடிக்க முடியாது என்பதை மென்மேலும் மனிதர்கள் உணர்வார்கள் என்று நம்புகிறேன். தேசியவாதம் உண்மையில் உலகளாவிய ஒத்துழைப்பைக் கோரும். ஏனென்றால், உங்கள் நாட்டவரைக் கவனித்துக்கொள்ள வேண்டுமென்றால் நீங்கள் வேற்று நாட்டினரோடு ஒத்துழைக்க வேண்டும். இந்தக் கொள்ளை நோயை எல்லா நாடுகளிலிருந்தும் ஒழிக்கும் வரை எந்த நாட்டுக்கும் பாதுகாப்பில்லை. ஒரு குறிப்பிட்ட காலம் உங்கள் நாட்டில் உள்ள நோயாளிகளின் எண்ணிக்கையைக் குறைப்பதில் வெற்றிபெற்றால் கூட, அது மற்ற நாடுகளில் பரவிக்கொண்டிருக்கும் வரை, அது திரும்பி உங்கள் நாட்டுக்குள்ளும் வரலாம், திரும்பி வரும். இப்போது இந்தக் கொள்ளை நோயில் நமக்கிருக்கும் மிகப்பெரிய எதிரி கிருமி அல்ல. கிருமியை நாம் சமாளிக்க முடியும். நமக்குள் இருக்கும் மிகப்பெரிய அகப் பேய்களே, குறிப்பாக நம் வெறுப்புகளே நமக்கிருக்கும் மிகப்பெரிய எதிரி. அவை அனைத்தும் இப்போது வெளியேறி வருகின்றன. நம் வெறுப்புகளை வென்று ஒத்துழைக்க முடிந்தால், நம்மால் இந்தக் கிருமியை எளிதாக வீழ்த்த முடியும். 


கேள்வி: இது நம்மால் முடியுமா முடியாதா என்பதைப் பற்றியது. நெருக்கடிகள்தாம் வரலாற்றின் இயங்குவிசையைத் துரிப்படுத்துகின்றன என்று நீங்கள் சொல்லியிருக்கிறீர்கள். நம் தேசியவாத இயங்குவிசையைத் துரிதப்படுத்தப் போகிறோமா அல்லது உலகளாவிய ஒத்துழைப்பைத் துரிதப்படுத்தப் போகிறோமா என்கிற ஒரு முக்கியமான சந்தியில் இப்போது நாம் நிற்கிறோம் என்பது போலப் படுகிறது. உண்மையில் என்ன நடக்கப்போகிறது என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்?


யுவால்: எனக்குத் தெரியவில்லை. என்னால் எதிர்காலத்தைக் கணிக்க முடியாது. ஒன்றைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள். நான் இது போன்ற நேர்காணல்களில் கலந்துகொள்வது, எதிர்காலத்தைக் கணிப்பதற்காக அல்ல. நிகழ்காலத்தின் முடிவுகளில் தாக்கம் செலுத்துவதற்காகவே அதைச் செய்கிறேன். வெறுப்பை வளர்க்காமல், இரக்கத்தையும் ஒற்றுமையையும் வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற நல்ல முடிவுகளை எடுக்கும் வகையில், இந்த வேளையில் உலகளாவிய ஒற்றுமையின் முக்கியத்துவத்தை மக்கள் புரிந்துகொள்வதற்கு உதவ விரும்புகிறேன். இதுவே இந்தக் கொள்ளை நோயை முறியடிப்பதை மேலும் எளிதாக்கும். எதிர்காலத்தில் வரப்போகும் நெருக்கடிகளைக் கையாள்வதையும் இது மேலும் எளிதாக்கும். இதுவே 21-ஆம் நூற்றாண்டின் கடைசி நெருக்கடி இல்லை. இன்னும் பல கொள்ளை நோய்கள் வரலாம். தட்பவெப்ப மாற்றம் போன்ற மற்ற பிரச்சனைகளும் இருக்கின்றன. இப்போது நாம் ஒருத்தரோடு ஒருத்தர் போட்டி போட்டுக்கொள்ளவும் சண்டை போடவும் தொடங்கினால் அவை அனைத்தும் மேலும் மோசமாகும். இப்போது நாம் உலகளாவிய ஒற்றுமையை வளர்த்தால் அவை அனைத்தும் கையாள மேலும் எளிதாகிவிடும்.


கேள்வி: கணிப்புகள் பற்றிக் குறிப்பிட்டீர்கள். நான் அடுத்துக் கேட்க இருந்த கேள்வி இதுதான். உங்களிடம் மந்திரக்கோல் இல்லை, உங்களால் எதிர்காலம் எப்படி இருக்கப் போகிறது என்று சொல்ல முடியாது, ஆனால் கணிப்புகள் செய்ய முடியும், எதிர்காலம் எப்படி இருக்கப் போகிறதோ அதை மாற்ற முடியலாம் என்று நம்புவதாகச் சொன்னீர்கள். இது உங்கள் நூல்களில் ஒன்றில் நீங்கள் சொல்வது. நல்ல கணிப்புகளுக்கு அவை கணிக்க முயற்சிக்கும் எதிர்காலத்தை மாற்றும் ஆற்றல் உண்டு. அதுவே கடைசியில் அந்தக் கணிப்புகளையே பயனற்றவையாகவோ தவறானவையாகவோ ஆக்கிவிடுகின்றன. டேவிட் குவாமன் மற்றும் பில் கேட்ஸ் போன்றவர்களால் இந்தக் கொள்ளை நோய் பற்றிய கணிப்புகள் இருக்கத்தான் செய்தன. இந்தக் கணிப்புகள் ஏன் மாறுபட்டவை? அவற்றால் மாற்றியிருக்க முடிந்த அளவுக்கு அவை ஏன் எதிர்காலத்தை மாற்றவில்லை?


யுவால்: ஏனென்றால், போதுமான அளவிலான மனிதர்கள் அவர்களின் பேச்சைக் கேட்கவில்லை. எதிர்காலத்தைப் பற்றிய எல்லாவிதமான ஆபத்தான சாத்தியங்கள் பற்றியும் கேள்விப்படுவதும் பிரச்சனையின் ஒரு பகுதி எனலாம். அவர்கள் சொல்வது நடக்காதவரை அவர்களை எவ்வளவு பொருட்படுத்துவது என்று யாருக்கும் தெரியாது. இது உண்மையிலேயே நடக்கும் என்பதற்கான வாய்ப்புகள் என்ன? எடுத்துக்காட்டாக, மனித நாகரீகத்தையே அழிக்கக்கூடிய அளவில் விண்வெளியிலிருந்து வந்து தாக்கப் போகும் ஒரு சிறுகோளிலிருந்து பூமியைக் காப்பதற்காக பயங்கரமான அளவில் பணத்தைக் கொட்டலாம். மாறாக, அடுத்த மில்லியன் ஆண்டுகளில் கூட அப்படியொரு சிறுகோள் வந்து பூமியைத் தாக்காமலும் போய்விடலாம். அப்போது, சுகாதாரத்துக்கும் கல்விக்கும் கொடுக்காமல் இதற்குப் போய் ஏன் இவ்வளவு பணத்தைச் செல்வழித்தீர்கள் என்று மக்கள் கேட்பார்கள். அந்தப் பணத்தை எல்லாம் வராமலே போய்விட்ட ஒரு சிறுகோளிலிருந்து காப்பாற்றுவதற்காகச் செலவழித்துவிட்டீர்களே என்பார்கள். எனவே இது போன்ற விஷயங்கள் எல்லாம் இருக்கின்றன. அது மட்டுமில்லை, இது போன்ற எச்சரிக்கையை மக்கள் காதில் வாங்கிக்கொண்டு, நல்ல வகையில் ஏதேனும் செய்து, மிக மோசமான விளைவிலிருந்து உண்மையாகவே தடுத்துக்கொள்ளும் காலங்களும் இருக்கின்றன. அப்போது, “ம்ம்ம், அதான் ஒன்றும் நடக்கவில்லையே! ஏன் அந்தப் பணத்தையெல்லாம் வீணாக்கினோம்?” என்பார்கள். 2003-இல் வந்த சார்ஸ் கொள்ளை நோயைத் திரும்பிப் பார்த்தால், அதுவும் ஒரு கொரோனாக்கிருமிதான், அது இப்போதைய இந்தக் கொள்ளை நோயைவிட மிக வேகமாக நிறுத்தப்பட்டது. முந்தைய வெற்றிகளின் காரணமாக சில நாடுகள் எச்சரிக்கையை இம்முறை போதுமான அளவு பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை என்கிறார்கள் சிலர். ஏனென்றால், “ஏய், 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வந்த இந்த சார்ஸ் அச்சுறுத்தலின் காரணமாக நாங்கள் எவ்வளவோ பணம் செலவழித்தோம். கடைசியில் ஒன்றுமே நடக்கவில்லை” என்றார்கள். நீங்கள் பணம் செலவழித்ததாலும் சரியான விஷயங்களைச் செய்ததாலுந்தான் ஒன்றும் நடக்கவில்லை. ஆனால் அப்போது கொள்ளை நோய் வரவில்லை, மிகக் குறைவான மனிதர்களே இறந்தார்கள் என்பதால் அது தவறான எச்சரிக்கை என்று எண்ணிக்கொண்டோம். இது மிக மிகச் சிக்கலானது. எச்சரிக்கையைச் சரியாகக் காதில் வாங்கிக்கொண்டு, சரியாக ஏதேனும் செய்து, பேரழிவைத் தடுத்துவிட்டால், கண் முன்னால் எதுவும் நடக்கவில்லை என்பதால், “அது சரி, பணத்தையெல்லாம் இப்படி வீணடித்துவிட்டீர்களே!” என்பார்கள். எனவே எந்த எச்சரிக்கைகளைக் காதில் வாங்கிக்கொள்வது, எந்த எச்சரிக்கைகளைக் கண்டுகொள்ளாமல் விட்டுவிடுவது என்பது மிக மிகச் சிக்கலானது.


கேள்வி: நீங்கள் சொன்னவற்றுள் ஒன்று இது. உங்களிடமிருந்து இதைப் படிக்கவும் செய்திருக்கிறேன். வாழ்க்கைக்கு இன்பம், வலி என்று இரண்டு எசமானார்கள் இருக்கிறார்கள் என்று நீங்கள் நம்புவதாகச் சொல்லியிருக்கிறீர்கள். கடந்த ஒரு மாதம் அல்லது ஒன்றரை மாதங்களில் நாம் வளர்த்துக்கொண்டுள்ள இந்த பயம் நம் நடத்தையை அடிப்படையிலேயே மாற்றப்போகிறது என்று எண்ணுகிறீர்களா? இதெல்லாம் முடிந்த பின்பு அல்லது வேகம் குறைந்த பின்பு, மனிதர்கள் சமூக ரீதியாக ஒருத்தருக்கொருத்தரிடம் வேறு விதமாக நடந்துகொள்ளப் போகிறார்களா?


யுவால்: ஓரளவுக்கு, வீட்டிலிருந்தே வேலை செய்ய முடியும் என்று உணரும் போது வேலைவாய்ப்புச் சந்தை போன்ற இடங்களில் ஒரு வேளை மாற்றங்கள் ஏற்படலாம், பல்கலைக் கழகங்களும் பள்ளிகளும் இணையத்திலேயே பாடங்கள் நடத்தலாம். எனவே இந்தப் பாடங்கள் அனேகமாக மனிதர்கள் வேலை செய்யும் விதத்திலும் தகவல் தொடர்பு செய்துகொள்ளும் விதம் போன்றவற்றிலும் பெருமளவில் மாற்றம் செய்யப் போகின்றன. ஆனால், இன்னும் அடிப்படையான மட்டத்தில், மனித இயல்பு பற்றிச் சிந்தித்தீர்கள் என்றால், அது மாறும் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை. நாம் சமூக விலங்குகள். நெருக்கத்தை விரும்புபவர்கள். ஒருவர் உடல்நிலை சரியில்லாமலோ ஏதேனும் சிக்கலிலோ இருக்கும் போது நாம் உதவுவதற்குப் பாய்ந்து செல்பவர்கள். நம் நண்பர்களுக்கும் அண்டை வீட்டாருக்கும் குடும்பத்தினருக்கும் உதவுவது நம் சிறந்த இயல்புணர்வுகளில் ஒன்று. இப்போது இந்தக் கிருமி இதை நமக்கு எதிராகப் பயன்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறது. மனித இயல்பின் சிறந்த பகுதியை நமக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தித்தான் இந்தக் கிருமி இப்படிப் பரவுகிறது. நல்ல வேளையாக, தனக்கென்று சிந்தனைத்திறன் இல்லாத இந்தக் கிருமியைப் போலல்லாமல், நமக்கென்று மூளை இருக்கிறது. என்ன நடந்துகொண்டிருக்கிறது என்பது புரியும் போது அதை முறியடிப்பதற்கு நம்மால் நம் நடத்தையை மாற்றிக்கொள்ள முடியும். மிதமிஞ்சிய நெருக்கம் கொள்ளை நோயைப் பரப்பலாம் என்பதை இப்போது நாம் புரிந்துகொள்கிறோம். எனவே அதை நாம் நிறுத்திவிட்டோம். நாம் இதயத்திலிருந்து செயல்படாமல் மூளையிலிருந்து செயல்படுகிறோம். ஆனால் இது நம் அடிப்படை இயல்பை மாற்றாது. நெருக்கடி முடிந்த பின்பும், மனித இயல்பு அப்படியேதான் இருக்கும். கவலையே படாதீர்கள். இதைவிடப் பல மடங்கு மோசமான கருஞ்சாவு (Black Death) எனும் கொள்ளை நோயே அதை மாற்றவில்லை. 1918-இல் வந்த ‘இன்ஃப்ளூயன்சா’ கொள்ளை நோய் அதை மாற்றவில்லை. எடுத்துக்காட்டுக்கு, 1980-களில் வந்த எய்ட்ஸைப் பாருங்கள். எயிட்ஸ் பல வகைகளிலும் இப்போது நடப்பதைவிடப் பல மடங்கு மோசமானது. முதலில், 1980-களில் உங்களுக்கு எயிட்ஸ் வந்தால் நீங்கள் செத்துப் போவீர்கள். அவ்வளவுதான். கொரோனாக்கிருமியோடு போல் அல்ல அது. இந்த நோய் வரும் பெரும்பாலானவர்கள் சிறிது நோய்வாய்ப்படலாம். மிகச் சிறிய விழுக்காட்டினரே இறப்பார்கள். எயிட்ஸ், அப்படி அல்ல, அது மரண தண்டனை. முதல் நோயாளிகள் நிறையப் பேர் ஓரினச் சேர்க்கையாளர்கள் என்பதால் பாதிக்கப்பட்ட குடிமக்களை முதலில் அரசுகள் கைவிட்டன. பல அரசுகள், “அவர்கள் சாகட்டும். எங்களுக்கு ஒன்றும் இல்லை. சொல்லப்போனால் அவர்கள் சாவது நல்லதுதான்” என்றன. ஆனால் உண்மையில் என்ன நடந்தது  என்று  பார்த்தீர்கள் என்றால், எல்ஜீபீட்டி (LGBT) சமூகத்தில் இருந்த மனிதர்கள் எல்லோரும் ஒன்றிணைந்தார்கள். அந்தச் சமூகத்தை யாரும் அழிக்கவில்லை. உண்மையில் அவர்கள் தன்னார்வமாக முன்வந்தார்கள். நோய்வாய்ப்பட்டவர்களுக்கு உதவுவதற்காக அமைப்புகளை நிறுவினார்கள். அந்தப் பயங்கரமான கொடும் கொள்ளை நோய் பற்றிய நம்பத்தக்க தகவல்களைப் பரப்புவதற்காக அமைப்புகளை நிறுவினார்கள். அரசாங்கத்தின் மீதும் சுகாதார அதிகாரங்களின் மீதும் அழுத்தம் போட்டார்கள். எல்ஜீபீட்டி சமூகம், 1990-களில், அந்தக் கொள்ளை நோயின் மிக மோசமான ஆண்டுகளுக்குப் பின், நோய் முழுமையாக முடிந்துவிடாத போது, கொள்ளை நோய்க்கு முன்பு 1970-களில் இருந்ததைவிட மிக வலுவாக ஆகியிருந்தது. எனவே, “ஆம், நெருக்கடியின் உச்சகட்டத்தில் இருக்கும் போது மாறி ஆக வேண்டும் என்பதற்காக மனிதர்கள் தங்கள் நடத்தையை மாற்றிக்கொள்வார்கள்தான். ஆனால் சமூக விலங்குகள் என்ற முறையில் அது மனிதர்களின் அடிப்படையான இயல்பை மாற்றாது” என்பதற்கு இது போல இன்னும் நிறையக் கதைகள் இருக்கின்றன. இதெல்லாம் முடிந்த பின்பு, மீண்டும் வந்து, இதற்கு முன்பு நாம் அருமை புரியாமல் இருந்தவற்றின் அருமையை எல்லாம் கூட இன்னும் கூடுதலாகப் புரிந்துகொள்வோம் என்பதில் எனக்கு எந்தச் சந்தேகமுமில்லை.


கேள்வி: இந்த உலகளாவிய நெருக்கடியை தேசிய அளவில் மட்டுமே கையாண்டு, சில நாடுகளில் மட்டும் இந்தக் கிருமியை ஒழிக்கிறோம் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அப்போது என்ன நடக்கும்?


யுவால்: ஒரு பேச்சுக்கு, பொருளாதார மற்றும் அரசியல் அமைப்பு வீழ்ச்சிகளால் ஆப்பிரிக்காவில் பல நாடுகள் வீழ்கின்றன என்று வைத்துக்கொள்வோம். பேரலை போல ஓர் இடப்பெயர்ச்சியும் குடியேற்றமும் நிகழும். ஆப்பிரிக்காவை மட்டுமல்லாது ஐரோப்பாவையும் நிலைகுலைக்கும் போர்கள் மூளும். எனவே அப்படியொன்று நடக்காமல் நாம் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். பொருளியலையும் அரசியலையும் கூட ஒதுக்கிவைத்துவிடுவோம். சுகாதாரம் பற்றி மட்டும் யோசித்தால் கூட, ஒரு கொள்ளை நோய் மற்ற நாடுகளில் பரவிக்கொண்டிருக்கும் வரை உங்கள் நாட்டுக்கும் அது திரும்பி வரலாம், அப்படி வரும் போது அது இன்னும் மோசமான வடிவில் வரலாம். ஏன்? விலங்குகளிலிருந்து மனிதர்களுக்கும் வௌவால்களிலிருந்து மனிதர்களுக்கும் தாவும் நோய்க்கிருமிகளும் சரி, பிற நுண்ணுயிர்களும் சரி, முதலில் அவை மனித உடலுக்கு ஏற்பத் தகவமைத்துக்கொள்வதில்லை. அவை ஒரு வௌவாலின் உடலுக்குத் தகவமைத்துக்கொண்டிருந்தவை. மனித உடலுக்குத் தகவமைத்துக்கொள்ளவும் தொற்றுத்தன்மையை அதிகரிக்கவும் மேலும் கொடியதாகவும் அவற்றை ஆற்றுவிப்பது எதுவென்றால், அது வகைமாற்றங்கள் (mutations). இப்போது, உலகில் எங்கு வேண்டுமானாலும் இருக்கட்டும், ஒரு மனித உடலில் இந்தக் கிருமி கூடுதலான காலம் வாழ வாழ அது கூடுதல் தொற்றுத்தன்மை உடையதாகவும் கொடியதாகவும் வகைமாற்றம் அடைவதற்கான வாய்ப்புக்களும் கூடும். எடுத்துக்காட்டாக, அதை 2014-இல் வந்த எபோலாக் கொள்ளை நோயில் பார்த்தோம். அதுவும் முதலில் வௌவால்களிலிருந்துதான் வந்தது. அந்தக் கிருமி முதலில் மனிதர்களுக்குள் வந்த போது, அது கொடியதாக இருந்தது. ஆனால், மனித உயிரணுக்களுக்குள் நுழைவதில் சிரமம் இருந்ததால் அது தொற்றுத்தன்மை அதிகம் கொண்டிருக்கவில்லை. அதற்கடுத்து, மேற்கு ஆப்பிரிக்காவில் எங்கோ ஓரிடத்தில் அந்தக் கிருமி ஒரேயோரு மனிதரின் ஒரேயொரு மரபணுவில் ஒற்றை வகைமாற்றத்துக்கு மட்டும் உட்பட்டது. அது அந்தக் கிருமியை நான்கு மடங்குகள் கூடுதலான தொற்றுத்தன்மை உடையதாக ஆக்கியது. அதுதான் உண்மையான கொள்ளை நோயைத் தொடங்கிவைத்தது. இது நாம் பேசிக்கொண்டிருக்கும் இந்த வேளையில் கூட நடக்கலாம். அப்படியான ஒன்று இத்தாலியிலோ ஈரானிலோ பிரேசிலிலோ இந்த உலகத்தில் வேறெங்கிலுமோ இப்போது கொரோனாக்கிருமிக்கு நடந்துகொண்டிருக்கலாம். அது கொரோனாக்கிருமியை மேலும் தொற்றுத்தன்மை கொண்டதாகவும் மேலும் கொடியதாகவும் ஆக்கிவிடும். இது எல்லா மனிதர்களுக்கும் ஆபத்து. எனவே, இந்தக் கிருமி ஏதோவொரு மனிதத் தொகையில் பரவிக்கொண்டிருக்கும் வரை எவருமே உண்மையில் பாதுகாப்பாக உணர முடியாது. 


கேள்வி: தகவல்களை மக்களுக்குத் தெரியப்படுத்துவதற்கு, நம் நிறுவனங்களை நம்ப முடிய வேண்டும் என்கிறீர்கள். அது சாத்தியமானதுதானா? ஆம் எனில், எப்படி? எப்படிச் சாத்தியமாகும்?


யுவால்: நிறுவனங்கள்தாம் முக்கியமானவை. தனிமனிதர்களை நம்பலாம், ஆனால் நமக்கு நிறையத் தனிமனிதர்களைத் தெரியாது. உங்களுக்கு, நூறு பேரையோ இருநூறு பேரையோ தெரியலாம். அது போதாது. ஓர் அறிவியலாளன் என்ற முறையில் நானும் கூட மற்ற அறிவியலாளர்களின் முடிவுகளை நம்புவதற்கான காரணம், அவர்கள் எனக்குத் தெரிந்தவர்கள் என்பதால் அல்ல, நான் நிறுவனங்களை நம்புகிறேன் என்பதாலேயே. அவர்களுக்குப் பட்டமளித்த பல்கலைக் கழகத்தை நம்புகிறேன். அவர்களின் கட்டுரையை வெளியிட்ட இதழை நம்புகிறேன். அவர்கள் சோதனை செய்த ஆய்வகங்களை நம்புகிறேன். நல்ல சுதந்திரமான நிறுவனங்களைக் கட்டுவதற்கு நேரம் ஆகும். சமீப ஆண்டுகளில் மக்களுக்குப்  பிடித்த அரசியல்வாதிகள் வேண்டுமென்றே பல்கலைக் கழகங்கள், மதிப்பிற்குரிய ஊடக நிறுவனங்கள் போன்ற சில முக்கியமான நிறுவனங்களின் மீது மக்கள் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையைத் தகர்க்கும் வகையில் குழிபறிப்பதைப் பார்த்தோம். இந்த மக்களை மயக்கும் அரசியல்வாதிகள், “இந்தச் சிறிய மேற்தட்டு அறிவியலாளர்கள் உண்மையான மக்களிடமிருந்து தொடர்பறுந்தவர்கள். அவர்களை நாம் நம்பக்கூடாது” என்று மக்களிடம் சொன்னார்கள். “தட்பவெப்ப மாற்றம் வெறும் புரளி, அது உண்மையானதல்ல, பூமி உண்மையில் தட்டையானது, தடுப்பூசிகள் கேடு விளைவிப்பவை” போன்ற இந்தச் சதிக்கதைகள் எல்லாம் வந்தன. அது பரவியது. 


ஆனால் இப்போதும் மிகவும் தாமதமாகிவிட்டது என்று நான் எண்ணவில்லை. குறிப்பாக நெருக்கடி நிலையில் மக்கள் தம் கருத்துக்களை மிக வேகமாக மாற்றிக்கொள்ளலாம், மறைந்துகிடக்கும் நம்பிக்கையின் களஞ்சியங்களைக் கண்டுபிடிக்கலாம். இந்த நெருக்கடியிலேயே பாருங்கள். மக்கள் யாரை நம்புகிறார்கள்? அனைத்து நாடுகளிலும் எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக மக்கள் அறிவியலாளர்களைத்தான் நம்புகிறார்கள். இஸ்ரேலில் யூதத் திருக்கோயில்களைப் பூட்டிப் போடுகிறார்கள். ஈரானில் மசூதிகளைப் பூட்டிப் போடுகிறார்கள். உலகெங்கும் உள்ள தேவாலயங்கள் “யாரும் தேவாலயங்களுக்கு வராதீர்கள்” என்கின்றன. போப்பாண்டவர் ஸூமிலோ யூட்யூபிலோ வந்து அவரின் சடங்குகளைச் செய்யவில்லை. அவர்கள் ஏன் இதெல்லாம் செய்கிறார்கள்? ஏனென்றால், அறிவியலாளர்கள் பரிந்துரைத்தார்கள். இந்த நெருக்கடி வேளையில், மதத் தலைவர்கள் கூட அறிவியலாளர்கள் மீது நம்பிக்கை வைத்திருக்கிறார்கள். நெருக்கடி முடிந்தபின், உண்மையிலேயே நம்பத்தக்க தகவல் வேண்டுமென்றால் இங்குதான் போக வேண்டும், ஒரு நெருக்கடியின் போது இவர்களைத்தான் நம்ப வேண்டும் என்பதை மக்கள் நினைவு வைத்திருப்பார்கள் என்று நம்புகிறேன். எனவே இந்த நெருக்கடி முடிந்த பின்னும், ஓரிரு ஆண்டுகள் கழித்த பின்னும், எடுத்துக்காட்டாக தட்பவெப்ப மாற்றம் பற்றி அறிவியலாளர்கள் எச்சரிக்கும் போது, அப்போது வந்து, “இதெல்லாம் புரளி” என்று சொல்லக்கூடாது. இந்த அறிவியலாளர்கள்... இவர்களை ஏன் நாம் நம்ப வேண்டும் என்பதையும் இன்று யாரை நம்பிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்பதையும் நெருக்கடி முடிந்த பின்பும் நினைவு வைத்துக்கொள்ளுங்கள்.


https://www.youtube.com/watch?v=RS8TxC3mJzk

ஞாயிறு, ஏப்ரல் 12, 2020

அடுத்து...

எல்லாம் முடிந்த பின்பு என்ன நடக்கும்?

மண்ணின் மைந்தர்கள் எல்லோரும் கூடி
கொரோனுவுக்கு ஒரு பாராட்டு விழா எடுக்கலாம்

மில்லியன் வருடங்களாகத்
தம் மண்ணையும் மற்ற குடியினங்களையும்
மனச்சாட்சியில்லாமல் அழித்தொழித்த அரக்கர்களை 
இதுவரை 
எது எதுவோ
யார் யாரோவெல்லாம் 
அழிக்க முயன்று முடியாமல் போய்
அவர்களுக்குள்ளாகவே அடித்துக்கொண்டு சாவார்களென்றும் ஆசைப்பட்டுக் காத்திருந்து
அதுவும் நடக்காமல் போய்
இந்தக் கொடுமைக்கெல்லாம் ஒரு முடிவே இல்லையா கடவுளே என்று
எல்லோரும் வெதும்பிக் கிடந்த வேளையில்
வாராது வந்த மாமணியாய் வந்திறங்கி அழித்தொழித்த கிருமியாருக்கு
அது கூடச் செய்யவில்லையென்றால் எப்படி?

சிலர் செய்த சேட்டைகளுக்கு
பிஞ்சுக் குழந்தைகள் உட்பட 
அவர்களில் எல்லோரையும் கொன்று குவித்தது எப்படிச் சரியாகும் என்று
அவர்களின் நாமன்றத்தில் கேள்விகள் எழுப்பப்பட்டு
போர்க் குற்றங்கள் மீதான நேர்மையான விசாரணை ஒன்று நடந்தேறலாம்

வெறுப்பு தலைக்கேறி
கிருமிகளுக்குரிய அடிப்படை அறங்கூட இல்லாமல் 
இப்படி மனிதத்தனமாக நடந்துகொண்டுவிட்டோமே என்று
அவர்களில் பலர்
போருக்குப் பிந்தைய மன உளைச்சலில்
தற்கொலை செய்துகொண்டு மாளலாம்

அவர்களுக்குள்ளும் 
ஓர் அசோகன்
தன் கொடுக்குகளையெல்லாம்
வெட்டி வீசிவிட்டு
அமைதி மார்க்கத்தைத் தழுவலாம்

அன்பே  பிரதானமென்று புறப்பட்ட
இறைக் கிருமியொன்று
இந்த உலகத்திலுள்ள ஒவ்வொரு கிருமியையும் சந்தித்து
தன் புதிய மதத்தின் போதனைகளை விளக்கித் திரியலாம்

நான்கைந்து தலைமுறைகளுக்குப் பின்
அவர்களும் நம்மைப் போல
அத்தனையும் மறந்து
எது பெரியது என்று ஏதோ ஒன்றுக்காக
அவர்களுக்குள்ளேயே அடித்துக்கொண்டு சாகலாம்

இவர்களை 
இன்னும் சிறிது காலம் விட்டுவைத்திருந்தால்
நாமும் பல வேற்றுக் கிரகங்களைப் பார்த்திருக்க முடியுமே என்று 
அவர்களில் சிலர் வருந்த வாய்ப்பிருக்கிறது

இந்தக் கிரகத்தை அழித்து நாசமாக்குவதே வேலையாய்க் கொண்டிருந்தவர்களுக்குள்ளே
எந்நேரமும் இதை வளப்படுத்தவே எண்ணிக்கொண்டிருந்தவர்களும் இருந்தார்களே
அவர்களற்ற உலகம் எப்படியிருக்கப் போகிறதோ என்ற கவலையில் சிலர் காலத்தை ஓட்டலாம்

அவர்களை மிஞ்சும் ஆற்றல் கொண்ட இயந்திரங்களை எல்லாம் 
அவர்களே படைத்தார்களே
அவற்றையெல்லாம் இப்போது யார் நிர்வகிப்பது என்ற பெருங்குழப்பம் சூழலாம்

மனிதகுலத்தை
முற்றுமுழுதாக அழித்துவிட்ட பின்பும் கூட
அவர்களின் படைப்புகள் ஒவ்வொன்றும்
நமக்குக் கிடைத்த பொக்கிசங்கள் என்று சொல்லி
அவை ஒவ்வொன்றையும்
தம் இனத்தின் வளர்ச்சிக்கு எப்படிப் பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம் என்று
வியந்து ஆராயலாம்

அப்போது
கிருமிகளைப் பற்றிய
மனிதர்களின் ஆராய்ச்சியும்
அவர்களின் கைகளில் கிட்டலாம்

அதில்
ஒன்று அவர்களைப் பெருமகிழ்ச்சிக்குள்ளாக்கும்

இம்மனிதர்கள்
எல்லாத்தையும்
மனிதக் கண் கொண்டே கண்டார்கள்
அவர்களால்
ஒருபோதும் கிருமிகளை முழுமையாக அறிந்துகொள்ள முடிந்ததேயில்லை

திங்கள், ஏப்ரல் 06, 2020

கொரோனா: முடிவு தெரியாத போரின் தொடக்கம்

புதிய கொரோனா நோய்க்கிருமி சீனாவின் உஹான் நகரத்திலிருந்து புறப்பட்டு உலகையே உலுக்கிக்கொண்டிருக்கிறது. அதைவிடப் பற்பல மடங்கு வேகமாக அது பற்றிய புரளிகள் பரவிக்கொண்டிருக்கின்றன. இது போன்ற கொள்ளை நோய்கள் என்று மட்டுமில்லை, பரபரப்பாக நடப்புச் செய்திகளில் எதுவெல்லாம் புழக்கத்தில் இருக்கிறதோ அது பற்றி அலசி ஆராயும் அந்தந்தத் துறையின் வல்லுனர்களும் அந்தந்தப் பருவத்திற்கு ஏற்ப வல்லுனராகிக் கொள்கிறவர்களும் ஈசல் போலப் புறப்பட்டு வருவது நாம் அன்றாடம் காண்பதுதான். இதெல்லாம் செய்தால் அல்லது செய்யாவிட்டால் நோய் வேகமாகப் பரவும், இதெல்லாம் செய்தால் அல்லது செய்யாவிட்டால் அப்படி வேகமாகப் பரவுவதைத் தடுக்கலாம் என்பது போன்ற மருத்துவக் குறிப்புகளும் நோய்த் தடுப்பு ஆலோசனைகளும் நோயைவிட வேகமாகப் பரவுவது நோயைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கு நல்லதுதான். அத்தோடு சேர்ந்து பல புரளிகளும் பரவுவதும் எவையெல்லாம் புரளிகள் என்று விளக்கங்கள் வலம் வருவதும் இயல்பானதுதான். அதுவே வாட்சாப் வந்த பிறகு ஒவ்வொரு மனிதனும் நூறு வாய்களும் இருநூறு காதுகளும் கொண்டவனாக மாறிவிட்டது போல் ஆகிவிட்டது.

இது ஒருபுறம் என்றால், இப்படியான நடப்புச் செய்தி ஒவ்வொன்றுக்குமே மூலக்காரணம் என்று இரண்டு எதிரெதிர் கருத்துக்களோ அல்லது இன்னும் கூடுதலாகக் குழப்பும் வகையில் பல்வேறு கருத்துக்களோ அரசியல் பிழைக்கும் வெவ்வேறு சாராரால் சுற்றில் விடப் படுவதும் கூடிக்கொண்டேதான் போகிறது. உண்மையும் அவற்றுள் ஒன்றாக இருக்கிறதா என்கிற கேள்வியும் இருக்கிறது. இந்தப் புதிய கொரோனா நோய்க்கிருமி எங்கிருந்து புறப்பட்டது என்பது பற்றியும் பல்வேறு கதைகள் வந்துகொண்டிருக்கின்றன. அதிகபட்சம் அவற்றில் ஒன்றுதான் உண்மையாக இருக்க முடியும். அப்படியானால் மற்ற கதைகளும் பெரிதளவிலான மக்கள் நம்பும்படியாக எப்படி இருக்கின்றன? அவற்றுள் பல அறியாமையால் நம்பப்படுபவை என்று வைத்துக்கொண்டாலும், ஓரிரு கதைகள் நம்ப மறுக்க முடியாத அளவுக்கு உண்மை போல் இருப்பது எதனால்? எதுவுமே சாத்தியமில்லை என்று சொல்ல முடியாத அளவுக்கு மனித இனம் முன்னேறி (!) இருப்பதனால்தானே!

திடீரென்று உலகம் அழிந்து போவதற்கு எத்தனையோ வழிவகைகள் இருக்கின்றன. சூரியன் வெடிப்பது, பூமி வெடிப்பது, வேறொரு கோள் வந்து பூமியில் மோதிச் சிதறடிப்பது, வேற்றுலகவாசிகள் வந்திறங்குவது, தீயால் அழிவது, நீரால் அழிவது போன்ற நம்பக் கடினமானவற்றைத் தவிர்த்துப் பார்த்தால், நாம் அதிகம் பயப்படுவது அணு ஆயுதப் போர்களுக்குத்தான். அதுவும் ஏதோவொரு பயங்கரவாத இயக்கம் வந்து தொடங்கிவைக்கப் போவதில்லை. அப்படி ஒன்று நடந்தால் அரசபயங்கரவாதம்தான் (அல்லது பயங்கரவாத அரசுகள்தாம்) அதற்குக் காரணமாக இருக்கும். அரசுகள் செய்வதோடு ஒப்பிட்டால் பயங்கரவாத இயக்கங்கள் செய்வதெல்லாம் வெறும் பூச்சாண்டி வேலை. பயங்கரவாத இயக்கங்களின் அதிகபட்சச் சாதனை என்றால் அது ஒரு சில நூறு உயிர்களைக் கொல்வதுதான். மாறாக, உலகத்தையே அழிக்கும் ஆற்றல் சில அரசுகளிடம்தான் இருக்கிறது. அந்த அரசுகள் யாவும் தம் மக்களின் பாதுகாப்புக்காக என்று சொல்லி அம்மக்களே ஏற்றுக்கொள்ளாத பல வேலைகளைப் பின்னணியில் செய்துகொண்டிருக்கின்றன.

அணு ஆயுதப் போரைவிடவும் பயங்கரமான வேறு சில ஆபத்துகளும் இருக்கின்றன என்பது நம்மைப் போன்ற எளிய மனிதர்களுக்குத் தெரியாதது. எதிர்பாராமல் இயற்கையாகவே வரக்கூடிய ஒரு கொள்ளை நோய் மனித இனத்தையே அழித்துப்போட்டுவிட வாய்ப்பிருக்கிறது. அறிவாளி மனிதர்கள் கூடி உருவாக்கும் செயற்கை நுண்ணறிவு (Artificial Intelligence) ஒரு நாள் அவர்களின் கையை மீறிப் போய் அவர்களையே தம் அடிமையாக்கி அழித்துப் போடலாம். எங்கோ ஆள் நடமாட்டமில்லாத ஏதோவொரு பாலைவனத்தின் நடுவிலோ வேறு ஏதோவொன்றுக்குப் பெயர் போன ஏதோவொரு பெருநகரத்தின் மையத்திலோ இருக்கும் இரகசியச் சோதனைச் சாலை ஒன்றில் அணு ஆயுதங்களை விடவும் பயங்கரமான ஆயுதங்கள் உருவாகிக்கொண்டிருக்கலாம். செயற்கை நுண்ணறிவு போல், செயற்கைக் கொள்ளை நோய்கள் (Engineered Epidemic) உருவாக்கப்பட்டுக்கொண்டிருக்கலாம். செயற்கை நுண்ணறிவும் செயற்கைக் கொள்ளை நோய்களும் போர்க்கருவிகளாகப் பயன்படுத்தப்படலாம். இதன் உச்சபட்ச அபாயம் என்னவென்றால், இவையெல்லாமே இப்போது மிகச் சில தனிமனிதர்களின் கைகளில் இருக்கின்றன. இத்தனை கோடி ஆண்டுகளாகப் பரிணமித்து உருவான மனித இனத்தின் இருப்பு இவ்வளவு குறைந்த எண்ணிக்கையிலான தனிமனிதர்களின் கைகளில் வந்து விழுந்திருப்பது இப்போதுதான். இப்படியான சூழ்நிலையில் இப்படியான சாத்தியக்கூறுகள் எல்லாம் இருக்கின்றன என்று தெரிந்துகொண்டிருக்க வேண்டியது இந்த உலகத்தில் வாழும் ஒவ்வொரு தனிமனிதனின் உரிமையும் ஆகிறது.

இப்போது களத்தில் இருக்கும் கொரோனா நோய்க்கிருமி இயற்கையானதா செயற்கையானதா என்பதே அதிகார மையங்களில் இருப்பவர்களின் பெரும் பேச்சு. எங்கே உருவானதோ அந்த நாட்டின் அரசாங்கம், வௌவால் கறி சாப்பிட்டதால் வந்தது என்றோ, பாம்புக் கறி சாப்பிட்டதால் வந்தது என்றோ, வௌவால் கறி சாப்பிட்ட பாம்பின் கறியைச் சாப்பிட்டதால் வந்தது என்றோ முதலில் விளக்கம் கொடுத்தது. “சீனாதான் அடுத்த வல்லரசு, கூடிய விரைவில் மேற்குலக நாடுகளையெல்லாம் தூக்கிச் சாப்பிட்டுவிடும்” என்றெல்லாம் அறிஞர்கள் கணித்துக்கொண்டிருந்த வேளையில், திடீரென்று கிளம்பி வந்த இந்த பூதம் சீனாவை ஓர் ஆட்டு ஆட்டிவிட்டது. “இத்தோடு சீனாவின் கதை முடிந்துவிட்டது, இனி மீண்டும் உலகம் மேற்கு நாடுகளின் முழுக் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வந்துவிடும்” என்று எல்லோரும் சேர்ந்து கணித்துக்கொண்டிருந்த வேளையில், மொத்த உலகத்தையும் உலுக்கத் தொடங்கிவிட்டது.

இந்தக் கிருமியின் மூலம் பற்றி முதன்முதலில் இரண்டு கதைகள் வெளியில் விடப்பட்டன. சீனாவின் வளர்ச்சியைக் கண்டு வயிறெரிந்த மேற்குலகமோ அமெரிக்காவோதான் இந்த நோய்க்கிருமியை சீனாவுக்குள் விட்டிருக்க வேண்டும் என்று ரஷ்யாவில் இருந்து ஒரு கூட்டம் ஒரு பக்கம் கொளுத்திப் போட்டது. மேற்குலகத்தை அழிப்பதற்காக சீனா உருவாக்கிக்கொண்டிருந்த நோய்க்கிருமிகள், அவர்களின் சோதனைச்சாலைகளில் இருந்து கசிந்து இப்போது அவர்களின் மக்களையே காவு வாங்கிக்கொண்டிருக்கிறது என்று இஸ்ரேலில் இருந்து ஒருவர் சொன்னார். சீனாவுக்குப் பிடித்த மாதிரி ரஷ்யா பேசுவது போல, மேற்குலகத்துக்குப் பிடித்தது போல இஸ்ரேல்காரர் தொடங்கிவைத்தார்.

இரண்டுமே நம்பக் கூடியவையாகவும் நம்ப முடியாதவையாகவும் இருக்கின்றன நமக்கு. எந்த நாட்டுக்குள்ளும் புகுந்து எதையும் செய்ய முடிகிற நாடு அமெரிக்கா. எல்லா நாட்டுப் பிள்ளைகளையும் தமக்குள் உள்வாங்கிக்கொண்டு, அவர்களின் தாய் நாட்டையே உளவு பார்க்கும் அளவுக்கு - தம் ஒற்றர் படையில் இல்லாத நாட்டினரே - மொழியினரே இல்லை என்கிற அளவுக்கு - வானளாவிய வீச்சு கொண்ட நாடு அமெரிக்கா. அதனால் அமெரிக்கா பற்றிய எந்தப் புரளியையும் எளிதில் மறுதலித்துவிட முடியாது. இது சீனாவுடனான வணிகப் போரில் அவர்களை வீழ்த்த முடிவுசெய்த டிரம்பின் வேலை என்றும் தம் நல்வாழ்வுக்காக எவருக்கும் எந்தக் கேட்டையும் செய்யத் தயங்காத அமெரிக்க மருந்து நிறுவனங்களின் வேலை என்றும் அமெரிக்க உளவுப் படைகளின் வேலை என்றும் ரஷ்யா சொல்லிவருகிறது. இது எதுவுமே நம்பவே முடியாது என்று நம்மால் மறுக்க முடிந்தவை அல்ல.

இதுவே ஒபாமாவைச் சொல்லியிருந்தால் நம்பியிருப்போமா என்றால் தெரியவில்லை. ஆனால் டிரம்ப் என்றால், “அந்த ஆள் இதெல்லாம் செய்யக்கூடிய ஆள்தான்” என்பவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாகத்தான் இருக்கிறது.

அமெரிக்க மருந்து நிறுவனங்கள் அவற்றின் தொழிலுக்காக எந்த எல்லைக்கும் செல்லக்கூடியவை என்பது அமெரிக்கர்களே வைக்கும் குற்றச்சாட்டு. புற்றுநோயைக் குணப்படுத்தும் மருந்துகள் இன்னும் கண்டுபிடிக்கப்படாமல் இருப்பதற்கே இவர்கள்தாம் காரணம் என்று ஒரு கதை ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. ஆராய்ச்சியாளர்கள் எதை ஆராய வேண்டும், எதை ஆராயக்கூடாது என்பதெல்லாம் இவர்களின் இலாப-நஷ்டக் கணக்குகளைப் பொறுத்தே தீர்மானிக்கப்படுகிறது. நோயாளிகளின் எண்ணிக்கை ஒரு மருத்துவருக்கு எப்படித் தொழில் வாய்ப்போ, குற்றவாளிகளின் எண்ணிக்கை எப்படி ஒரு வழக்கறிஞருக்குத் தொழில் வாய்ப்போ, அது போல புதிய நோய் ஒன்று கண்டுபிடிக்கப்படும் போது அது இவர்களுக்குப் புதிய தொழில் வாய்ப்பு. ‘நோய் விற்பனை’ (Disease Mongering) என்கிற பழக்கம் பற்றிக் கடந்த சில பத்தாண்டுகளாக ஏற்கனவே எவ்வளவோ எழுதவும் பேசவும் பட்டுவிட்டது. ஒரு புதிய உணவுப் பொருள் அல்லது ஒப்பனைப் பொருள் சந்தைக்குள் வரும் போது, அதை எப்படியெல்லாம் கூடுதலான மக்களிடம் எடுத்துச் செல்லலாம் - அதன் சந்தையை எப்படியெல்லாம் விரிவுபடுத்தலாம் என்று திட்டம் தீட்டுவது போல, இருக்கும் மருந்துகளுக்கான சந்தையை எப்படி விரிவுபடுத்தலாம் - பிரச்சனையில்லாத அன்றாட அனுபவங்களைக் கூட எப்படி அது ஒரு மருத்துவப் பிரச்சனையாக நம்பவைக்கலாம் - அதன் மூலம் தம் மருந்துகளை வாங்கவைக்கலாம் என்பது போன்ற தந்திரங்களை வெளியுலகத்துக்கு அவ்வப்போது அறிவித்துக்கொண்டேதான் இருக்கிறார்கள். நுகர்வோர் பொருட்களைப் போல மருந்து விற்பனைக்கும் இலக்கு நிர்ணயிப்பதை ஏற்றுக்கொண்டிருந்த நம் மனம், மருத்துவர்களுக்கு மாதத்துக்கு எத்தனை அறுவை சிகிச்சைகள் பரிந்துரைக்க வேண்டும் என்று இலக்கு நிர்ணயிப்பதையும் ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராகிவிட்டது. இன்னும் ஓரடி முன்னே போய்ச் சில நிறுவனங்கள் புதிய நோய்களையே அறிமுகப்படுத்துவதாகவும் மருத்துவத் துறைக்குள் இருந்தே ஏற்கனவே பல குரல்கள் வந்திருக்கின்றன. அப்படியெல்லாம் இருக்கையில் புதிய கொரோனா நோய்க்கிருமியும் அப்படியான ஒன்றாக இருக்க சாத்தியமில்லை என்று அதற்காக வாதாட எவ்வளவு பேர் வந்துவிடப் போகிறார்கள். அப்படிப் பார்க்கையில் இவை புரளிகளாகவே இருந்தாலும் நம்புகிற மாதிரியான புரளிகள்தானே!

இதெல்லாம் நம்புகிறபடியே இருந்தாலும், இவற்றைவிட அழுத்தமாக சீனாவைச் சந்தேகிக்க நமக்கிருக்கும் காரணம், இந்த நோயின் மூலநகரமாக இருக்கும் உஹான். அங்குதான் எபோலா, சார்ஸ் போன்ற, இதற்கு முன் உலகத்தை உலுக்கிவிட்டுப் போன நோய்கிருமிகளைப் பற்றி ஆராய்ச்சி செய்யும் சோதனைச்சாலை இருக்கிறது. “எபோலா, சார்ஸ் எல்லாம் முடிந்து போன கதை. இப்போது அந்தச் சோதனைச்சாலை கொரோனா போன்ற புதிய நோய்க்கிருமிகளை உருவாக்கவும் ஊட்டி வளர்க்கவும் பயன்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. அங்கே குவித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் வௌவ்வால்களில் இருந்து கசிந்து வெளியேறியதுதான் இந்தக் கொடிய புதிய கொரோனா நோய்க்கிருமி” என்கிறது மேற்குலகம். அதுவும் இவர்கள் செய்துகொண்டிருக்கும் ஆராய்ச்சி ஒன்றும் மருத்துவக் காரணங்களுக்கானது அல்ல, எதிர்காலத்தில் இந்த நோய்க்கிருமியை ஓர் உயிரியல் ஆயுதமாகப் (Biological Weapon) பயன்படுத்த இருக்கும் சாத்தியக்கூறுகளை ஆராய்வதற்காக என்கிறார்கள். நம்பும்படிதான் இருக்கிறது. இப்படியான கோணத்தில் சிந்திப்பதற்கு இந்த உலகத்துக்கே விளக்கமாகச் சொல்லிக்கொடுத்த பெருமை அமெரிக்காவையே சேரும். ஏனென்றால், அவர்கள்தான் இதில் முன்னோடிகள். “அப்படியெல்லாம் இருக்க வாய்ப்பில்லை, அதெல்லாம் புரளி, சீனா சொல்கிற மாதிரி இது ஏதோவொரு விலங்கினத்தில் இருந்துதான் வந்திருக்க வேண்டும்” என்று சொல்கிற மேற்கத்தியர்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள்.

1995-இல் வெளிவந்த ‘அவுட்பிரேக்’ (Outbreak) என்கிற திரைப்படம் அப்போது பெரும் அபத்தம் போல் இருந்திருக்கலாம். இப்போது பார்த்தால், இப்போது நடந்துகொண்டிருக்கும் சம்பவங்களுக்கும் அதற்கும் பெரிதாக இடைவெளி இல்லை. எல்லாமே நம்பும்படியாகத்தான் இருக்கிறது. அல்லது அப்படியான படங்களைக் காட்டி நம்மை இவற்றையெல்லாம் நம்பப் பழக்கிவிட்டார்களா என்றும் தெரியவில்லை. ‘ஒரு மருத்துவப் பிரச்சனையில் இராணுவத்துக்கு என்ன வேலை?’, ‘அதெப்படி ஒரு கிருமியைப் போய் ஆயுதமாகப் பயன்படுத்த முடியும்?’, ‘ஏதேதோ ஆயுதங்கள் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம், அதென்ன உயிரியல் ஆயுதம்?’ என்றெல்லாம் அன்று நம்ப மருத்துவர்களை இன்று கொரோனா நிற்கவைத்துக் கேள்வி கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறது.

ஆமாம், அதென்ன உயிரியல் ஆயுதம்? பேரழிவு ஆயுதங்கள் (Weapons of Mass Destruction) எனப்படுவதில் அணு ஆயுதம் (Nuclear), வேதியல் ஆயுதம் (Chemical), உயிரியல் ஆயுதம் (Biological) எனும் மூன்று வகையான ஆயுதங்கள் இருக்கின்றன. இராணுவ உலகில் இதை NBC என்கிறார்கள். நாம் இயற்பியல், வேதியல், உயிரியல் என்று படித்ததெல்லாம் எங்கு வந்து நிற்கிறது பாருங்கள்! இவை மூன்றில் உயிரியல் ஆயுதங்கள் மற்ற இரண்டையும் விடப் பல மடங்கு கூடுதலாக மனிதர்களைக் கொன்று குவிக்க வல்லவை - முக்கியமாக அப்பாவி மக்களை அழிப்பதில் மிகக் கொடுமையானவை. தாக்குதலைத் தொடங்கிவைத்துவிட்டால் யார் நினைத்தாலும் நிறுத்தவே முடியாது. அணு குண்டு போலவோ வேதிக் குண்டு போலவோ எண்ணிப் போட்டுவிட்டு எதிரி பயந்து வழிக்கு வந்ததும் நிறுத்திக்கொள்ள முடியாது. ஒரு நோய்க்கிருமியைக் கொண்டு போய் ஒரேயோர் ஊருக்குள் விட்டுவிட்டால் போதும். அது தரைவழி, வான்வழி, காற்றுவழி என்று நிற்காமல் பரவிக்கொண்டே இருக்கும். உயிர்களை அள்ளி அள்ளிக் குடித்துக்கொண்டே பயணித்துக்கொண்டே இருக்கும். இதைப் போரில்தான் பயன்படுத்த வேண்டுமென்றில்லை. எல்லாம் அமைதியாக இருக்கும் காலத்திலேயே பயன்படுத்தலாம். சத்தமில்லாமல் எங்கிருந்து புறப்பட்டது என்ற தடயமே இல்லாமல் இறக்கிவிட்டுவிடலாம். கட்டடங்களையும் பாலங்களையும் சாலைகளையும் அப்படியே விட்டுவிட்டு உயிர்களை மட்டும் காலிசெய்துவிடும். அதுதான் இப்போது நடந்துகொண்டிருக்கிறது என்றுதான் சதிக்கதையாளர்கள் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். மற்ற ஆயுதங்களைப் போலன்றி, உயிரியல் ஆயுதங்களைப் பார்க்க முடியாது, உணர முடியாது, நுகர முடியாது. அதற்கெல்லாம் மேல், இதற்கான செலவு, அணு குண்டு மற்றும் இதர ஆயுதங்கள் தயாரிப்பதைவிட ஆயிரம் மடங்கு குறைவு. முதலில் ஒரு குறிப்பிட்ட விதமான கிருமியை உருவாக்குவதற்காகச் செய்யப்படும் ஆய்வுக்கான செலவுதான் பெரிய செலவு. வேண்டிய விதத்தில் கிருமியை உருவாக்கியபின், அதையே பெருமளவில் உற்பத்தி செய்வதற்கு ஆய்வுக்கூடம் எல்லாம் வேண்டியதில்லை. ஒரு கொட்டிலில் உட்கார்ந்துகொண்டு வேகவேகமாகத் தயாரித்து மிக எளிதாக வெளியிட்டுவிடலாம். இந்த எளிமைதான் இது அரசல்லாத பயங்கரவாத இயக்கங்களின் கைகளில் போய் விழுந்தால் அது எவ்வளவு பெரிய அபாயத்தை சாத்தியப்படுத்தும் வாய்ப்பிருக்கிறது என்று எல்லோரையும் பயமுறுத்துவது.

இதிலும் உலக நாடுகள் ஒவ்வொன்றும் வெவ்வேறு நிலையில் இருக்கின்றன. பழைய உடைந்து போன போர் விமானங்களையும் துப்பாக்கிகளையும் குறைந்த விலைக்கு (அதிலும் ஊழல் செய்து) வாங்கி ஓட்டிக்கொண்டிருக்கும் மூன்றாம் உலக நாடுகளைப் போல ஏற்கனவே மருந்து கண்டுபிடிக்கப்பட்ட நோய்க்கிருமிகளை வைத்துக்கொண்டிருக்கும் நாடுகளும் இருக்கலாம். இன்னும் ஊருக்குள் வந்துவிடாத புத்தம்புதிய நோய்க்கிருமிகளை ஆராய்ச்சி செய்து வைத்திருக்கும் நாடுகளும் இருக்கலாம். அதிலும் தம்மை மட்டும் காத்துக்கொள்ளும் வகையில் மருந்து கண்டுபிடித்து வைத்துக்கொண்டுள்ள நாடுகளும் இருக்கலாம். ஏனென்றால், அசந்தால் ஏவியவர்களையே அழித்துவிடவும் வாய்ப்பிருக்கிறது. உயிரியல் ஆயுதங்களின் சிறப்பே அதுதான்.

இதைப் புரிந்துகொள்வதற்கு, ஒரு பேச்சுக்கு, ரஷ்யாவில் சிலர் சொல்வது போல, இது அமெரிக்கா சீனாவுக்குள் இறங்கிவிட்ட கிருமி என்ற கதையைக் கருதுகோளாக வைத்துக்கொண்டு எண்ணிப் பார்ப்போம். எவ்வளவு வேகமாக அது அமெரிக்காவுக்குள்ளேயே வந்துவிட்டது பாருங்கள். கொரோனாக்கிருமி விஷயத்தில் இது உண்மையே இல்லை என்றே வைத்துக்கொள்வோம். ஆனால் நாளை எவர் எவர் மீது இது போன்ற ஒரு கிருமியை ஏவிவிட்டாலும் அது அதே வேகத்தில் ஏவிவிட்டவர்களையே திரும்பிவந்து தாக்க முடியும் என்பதைத்தான் இப்போது பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம். உலகம் அந்த அளவுக்கு இப்போது ஒன்றோடொன்று பின்னிப்பிணைந்து ஒன்றாகி இருக்கிறது. இந்த உலகத்தில் இருக்கும் பயங்கரவாத அரசுகள் யாவும் இதையெல்லாம் மனதில் வைத்துச் செயல்பட வேண்டும். செயல்பட்டுக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.

புற்றுநோயால் பாதிக்கப்பட்ட உயிரணுக்களை மட்டும் அழிக்கும் தொழில்நுட்பத்தை அடுத்த கட்டத்துக்கு எடுத்துப் போய், ஒரு குறிப்பிட்ட மரபணு அமைப்பு கொண்டவர்களை மட்டும் தாக்கி அழிக்கும் வகையிலான கிருமிகளைத் தயாரிக்கும் ‘இன உயிரியல் ஆயுதம்’ (Ethnic Biological Weapon) எனும் தொழில்நுட்பம் கூடியவிரைவில் சாத்தியமாகிவிடும் என்கிறது பிரித்தானிய மருத்துவக் கழகம் (British Medical Association). உலக அரங்கில் பயங்கரவாத இயக்கங்களைவிட வேகமாகப் பயங்கரவாதமயமாகிவரும் சில பயங்கரவாத அரசுகள் போகிற போக்கைப் பார்த்தால், அதிகாரத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்வதற்காக எந்த இழிநிலைக்கும் இறங்கத் தயங்காத கூட்டங்கள், குறிப்பிட்ட பிரிவினரை மட்டும் அழிக்கும் உயிரியல் ஆயுதங்கள் தயாரிப்பதைத் தேர்தல் அறிக்கையில் வெளியிட்டு அறுதிப் பெரும்பான்மையோடு மீண்டும் ஆட்சியைப் பிடிக்கும் காட்சிகளைக் காணப்போகும் காலம் கூட வெகுதொலைவில் இல்லை போலத் தெரிகிறது. “என் நாட்டின் அணுகுண்டுப் பொத்தான்கள் என் கைக்கருகில்தான் இருக்கின்றன!” என்று ஒரு பள்ளிச் சிறுவனைப் போலக் குதியாட்டம் போடும் ஒரு கோமாளித் தலைவன், இனவெறி பிடித்த அவனுடைய மக்களின் ஏகோபித்த ஆதரவோடு உலக வல்லரசுகளில் ஒன்றுக்குத் தலைவனானால் இந்த உலகம் எப்படியான ஓர் அபாயத்துக்குள் போய் சிக்கிக்கொள்ளும் என்று எண்ணிப் பாருங்கள்.

ஒரு மனிதனின் தலையிலிருந்து ஒரேயொரு முடியைப் பிடுங்கிக் கொடுத்தால் அவனை மட்டும் குறிவைத்துத் தாக்கும் செயற்கைக் கிருமிகளை உருவாக்கி ஏவமுடிகிற அளவுக்கு அறிவியல் ஆராய்ந்துகொண்டிருக்கிறது. கேட்பதற்கு நம்மூரில் செய்வினைக்கு மை வைக்கிற கதை போல இருக்கிறது. இது ஒரு குடிசைத் தொழில் போலப் பரவிவிடுகிற காலத்தை நினைத்துப் பாருங்கள். துப்பாக்கி விற்பதைப் பெட்டிக்கடை வணிகம் போல மாற்றிவிட்ட நாடுகள் இதையெல்லாம் செய்வதற்குத் தயங்கிவிடவா போகின்றன!

கொரோனா கிளப்பியிருக்கும் அரசியல் கேள்விகள் ஏராளம். சீனாவுக்குள்ளிருந்து புறப்பட்ட ஒரு கிருமி, அதற்குப் பக்கத்தில் இருக்கிற மங்கோலியாவுக்கும் ரஷ்யாவுக்கும் இந்தியாவுக்கும் மியான்மருக்கும் பரவியதைவிட வேகமாக அமெரிக்காவுக்கும் ஐரோப்பாவுக்கும் பரவியிருப்பது இன்னும் குழப்பத்தை உண்டுபண்ணுகிறது. சீனாவின் இன்றைய வணிக வீச்சை வைத்துப் பார்த்தால், அமெரிக்காவுக்கும் இதர பணக்கார நாடுகளுக்கும் பரவியதில் கூட வியப்பேதும் இல்லை. இந்தியாவோடு நீண்ட எல்லையைப் பகிர்ந்துகொண்டிருந்தாலும் அந்த அளவுக்கு வணிகத் தொடர்புகள் பெரிதாக இல்லை என்றும் வைத்துக்கொள்வோம். ரஷ்யாவோடு அப்படியில்லை. காலங்காலமாக நெருங்கிய தொடர்பு இருக்கிறது. அங்கு இன்னும் நுழைந்த மாதிரியே தெரியவில்லையே. அடுத்து, சீனாவுக்கும் ஈரானுக்கும் அப்படி என்ன நெருக்கம்? இதுதான் ஈரானின் சந்தேகங்களுக்குத் தீனி போடுவதாக இருக்கிறது. இதெல்லாம் சற்றுத் தொடங்குவதற்கு முன்புதான் ஈரானுக்கும் அமெரிக்காவுக்கும் இடையிலான பிரச்சனைகள் பெரிதாகப் புகைந்துகொண்டிருந்தன. அமெரிக்காவுக்கும் சீனாவுக்கும் இடையிலும் போலவே. அதையெல்லாம் வைத்துப் பார்க்கையில், சீனாவுக்கு நண்பனுமற்ற எதிரியுமற்ற - ஆனால் அமெரிக்காவுக்கு எதிரியான ஈரான் எப்படி இந்தச் சமன்பாட்டுக்குள் வந்தது? சரி, ஈரான் அமெரிக்காவுக்கு எதிரி. இத்தாலி என்ன செய்தது? சென்ற ஆண்டுதான் மேற்குலகத்தின் மொத்த எதிர்ப்பையும் மீறி சீனாவை ஐரோப்பாவோடு இணைக்கும் தரைவழிப் பாதையான சீனாவின் புதிய பட்டுச் சாலை (New Silk Road) ஒப்பந்தத்தில் கையொப்பமிட்டது. இதற்கெல்லாம் அமெரிக்கா கொடுக்கும் தண்டனைதான் இந்தக் கொள்ளை நோய் என்கிறது ரஷ்யாவிலிருந்து ஒரு கூட்டம். இத்தாலியைத் தங்களில் ஒருவர் போல ரஷ்யா பேசுவதும், இத்தாலிக்கு உதவ அமெரிக்காவைவிட வேகமாக சீனாவும் கியூபாவும் மருத்துவர்களை அனுப்புவதும் உலக அரசியலில் ஒரு புதிய அணிசேர்கை ஏற்பட்டுக்கொண்டிருப்பதை நமக்குத் தெளிவாக அறிவிக்கிறது. அடுத்த ஆண்டுக்குள் இத்தாலி அலறியடித்துக்கொண்டு, “ஆளை விடுங்கடா சாமி. பட்டுச் சாலையெல்லாம் வேண்டாம்!” என்று ஓடிவரலாம். அப்படி எதுவும் நடந்துவிடக்கூடாது என்பதற்காக சீனாவும் கியூபாவும் இப்படிப் பாய்ந்து பாய்ந்து உதவலாம்.

ஏற்கனவே இருக்கும் பல கேள்விகளுக்கு நடுவில் புதிதாக வந்திருக்கும் கேள்வி - “தொடங்கிவைத்தது யார் வேண்டுமானாலும் இருக்கட்டும். அல்லது இயற்கையானதாகவே இருக்கட்டும். ஆனால் பரவத் தொடங்கியபின், மருந்து நிறுவனங்களின் வியாபாரிகளைப் போல இராணுவங்களும் உள்ளே புகுந்து அவர்களுக்கு வேண்டிய வேலைகளில் இறங்கிவிட்டார்களா?” என்பதுதான்.

போர் வீரர்கள் எதிரிப் படைகளை நேருக்கு நேர் மோதி அழிப்பது ஒரு புறம் நடந்துகொண்டிருக்கையில் எதிரி நாட்டுக் கிணற்றில் நச்சு கலந்து பொது மக்களையும் குழந்தைகளையும் அழிக்கும் புத்திதான் மனித குலத்தை இங்கு வந்து விட்டிருக்கிறது.

இவற்றையே அரசுகள் பயன்படுத்தினால் அதற்கு உயிரியல் போர் (Bio War) என்று பெயராம். அரசல்லாத அமைப்புகள் செய்தால் அதற்குப் பெயர் உயிரியல் பயங்கரவாதமாம் (Bio Terrorism). ஒரு போரில் உயிரியல் ஆயுதத்தைப் பயன்படுத்திவிட்டால் அது போர்க் குற்றம் (War Crime) ஆகிவிடும் என்றும் பல சர்வதேச ஒப்பந்தங்கள் கூறுகின்றன. இத்தகைய உயிரியல் ஆயுதங்களைத் தயாரிப்பது, சேகரித்துவைப்பது, பயன்படுத்துவது போன்ற வேலைகளை 1972 உயிரியல் ஆயுத வழக்காறு (Biological Weapons Convention - BWC) தடைசெய்கிறது. இதை 170 நாடுகள் ஏற்றுக்கொண்டும் உள்ளன. கொடுமை என்னவென்றால், இதில் கையெழுத்திட்ட நாடுகளில் பல தமக்கு எதிராக அப்படி ஏதேனும் உயிரியல் ஆயுதங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டால் அதில் இருந்து தம்மைக் காப்பாற்றிக்கொள்வதற்குத் தயாராக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக என்று சொல்லிக்கொண்டு அவற்றைக் கொண்டு ஆராய்ச்சிகள் செய்துகொண்டிருக்கின்றன. இதை அந்த வழக்காறு தடை செய்யவில்லை. தற்காப்புக்காகத் தயாராகிக்கொள்வதைப் பாராட்டத்தானே முடியும்! தடை எப்படிச் செய்ய முடியும்? ஆனால் தற்காப்புக்காகத் தயாராகிக் கொள்வதில் தற்காப்புக்காகத் தயாரிப்பதும் அடங்கியுள்ளதா, தயாரிப்பு மட்டும் செய்யாமல் (அதாவது உற்பத்தி செய்யாமல்) தேவைப்பட்டால் உடனடியாகத் தயாரித்துக்கொள்ளும் விதத்தில் தயாராகிக்கொள்வது அடங்கியுள்ளதா, பெரிய அளவில் போர் என்று மூண்டுவிட்டபின் யார் எதைப் பயன்படுத்துகிறார்கள் என்பதைக் கட்டுப்படுத்தும் அளவுக்குக் கட்டுப்பாட்டு முறைமைகள் இருக்கின்றனவா என்பதெல்லாம் தெளிவாகத் தெரியவில்லை.

இரண்டாம் உலகப்போர் முடிந்தவுடன் ரஷ்யாவும் அமெரிக்காவும் போட்டி போட்டுக்கொண்டு ஜெர்மனியின் தலைசிறந்த ஆராய்ச்சியாளர்களைக் கவ்விக்கொண்டு சென்றன. ரஷ்யா ஒசாவாவியாக்கிம் நடவடிக்கை (Operation Osoaviakhim) என்ற பெயரிலும் அமெரிக்கா பேப்பர்கிளிப் நடவடிக்கை (Operation Paperclip) என்ற பெயரிலும் இந்த வேலையைச் செய்தன. ஜெர்மனியின் அறிவியல் மூளைகள் அனைத்தையும் கவ்விக்கொண்டு போய் இவர்கள் இருவரும் அடித்துக்கொண்டு சாவதற்குப் பயன்படுத்தினர். அதில் ஒரு குழுவினர் முழுக்க முழுக்க உயிரியல் ஆயுதங்கள் பற்றிய ஆராய்ச்சிக்குப் பயன்படுத்தப்பட்டனர். கொரியப் போரிலும் கியூபாவுக்கு எதிராகவும் அமெரிக்கா ஏற்கனவே உயிரியல் ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்தியிருப்பதாக அமெரிக்காவுக்கு உள்ளேயே பலர் வெளிப்படையாகச் சொல்கிறார்கள். அது மக்களாட்சி அவர்களுக்குக் கொடுத்திருக்கும் வசதி.

இப்படிப் பச்சையாக எதையும் சீனாவில் இருப்பவர்கள் பேச முடிவதில்லை. அதுவே இந்த நோய்க்கெதிரான போரில் சீனாவுக்கு உதவவும் செய்தது. தேவையற்ற புரளிகளைப் பரப்புவதில் நேரத்தை வீணடிக்காமல் மொத்த தேசமும் ஒரு நகரத்தைக் காக்க களத்தில் இறக்கிவிடப்பட்டன. நம்மூரில் இடைத்தேர்தலில் வேலை செய்வது போல, ஒவ்வொரு மாகாணமும் உஹானைச் சுற்றியுள்ள ஒவ்வொரு பகுதிக்கென்று பொறுப்பெடுத்து வேலை செய்து காப்பாற்றின. எண்ணற்ற மருத்துவப் பணியாளர்களும் தன்னார்வலர்களும் களத்தில் இறங்கி வீடு வீடாகச் சென்று ஒவ்வொரு குடிமகனையும் சோதனை செய்து வேண்டிய வேலைகளைச் செய்தனர். பத்தே நாட்களில் ஆயிரம் படுக்கைகள் கொண்ட ஒரு புதிய மருத்துவமனையைக் கட்டி, பன்னிரண்டு நாட்களில் 1400 படுக்கைகள் கொண்ட இன்னொரு புதிய மருத்துவமனையைக் கட்டி, அமெரிக்காவின் வழிகாட்டுதல்களை மீறமுடியாத உலக சுகாதார அமைப்பிடமே நற்பெயர் வாங்கும் அளவுக்குத் துரிதமாகச் செயல்பட மக்களாட்சி எவ்வளவு உதவும் என்று தெரியவில்லை.

எதிரி மண்ணில் இருந்து ஏவப்படும் ஏவுகணை ஒன்றைக் கண்டறிந்து வீழ்த்தும் தொழில்நுட்பம் போல, உயிரியல் ஆயுதங்கள் ஏவப்படுவதை உடனடியாகக் கண்டறியும் தொழில்நுட்பம் இன்னும் உருவாகவில்லை. அதற்கான ஆராய்ச்சிகள் நடந்துகொண்டிருக்கலாம். மனித குலத்துக்கு இது ஒரு பெரும் விடியலாக இருக்கலாம். அதே வேளையில், கணிப்பொறிக் கிருமிகளைப் போல புதிது புதிதாகக் கிருமிகள் கண்டுபிடிக்கப்படுவதும், அதே வேகத்தில் உடனடியாக அவற்றைக் கண்டறிந்து அழிக்கும் தொழில்நுட்பமும் கண்டுபிடிக்கப்படுவதும், அதைவிட வேகமாக உடனடியாக அப்படிக் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட தொழில்நுட்பத்தின் கண்ணில் மண்ணைத் தூவிவிட்டு உள்ளிறங்கி அழிக்கும் புதிய கிருமிகள் கண்டுபிடிக்கப்படுவதும் என்று இந்த விளையாட்டு முடிவில்லாமல் நீளலாம். வல்லரசுகளுக்கு இது ஒரு பெரும் வணிகம் ஆகலாம்.

துப்பாக்கி எங்கு நின்று சுட்டாலும் சுடும். அணுகுண்டு எங்கு போட்டாலும் வெடிக்கும். ஆனால் இயற்கையாக உருவான கிருமிகளை ஓரிடத்தில் இறங்கிவிட்டால் அவை அப்படியே இறங்கி வேலை செய்யும் என்ற உத்திரவாதம் கிடையாது. அது உயிரோடிருந்து வேலை செய்வதற்கென்று குறிப்பிட்ட தட்பவெப்பநிலை இருக்க வேண்டும். அதையும் மீறி எல்லாத் தட்பவெப்ப நிலையிலும் வேலை செய்கிற மாதிரியான கிருமிகள் உருவாக்குவதைத்தான் பெரிய பெரிய படிப்பெல்லாம் படித்த ஆராய்ச்சியாளர்கள் செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள்.

இன்னின்ன நோய்களை அறிவியல்தான் மருந்து கண்டுபிடித்து அழித்தது என்று புள்ளிவிவரம் சொல்பவர்கள், அதே அறிவியல் எந்த மனிதத்தன்மையும் இல்லாமல் சின்னஞ்சிறு பிஞ்சுக் குழந்தைகள் உட்பட இந்த உலகத்தில் வாழும் அப்பாவி மனிதர்களை எல்லாம் அழித்துப்போடுவதற்காக என்னென்ன புதிய நோய்களைக் கண்டுபிடித்துக்கொண்டு இருக்கிறது சொல்வதில்லை. புதிய கொரோனா என்ற இந்தக் கிருமி இயற்கையாகவே நிகழ்ந்த ஏதோவொரு விபத்தில் புறப்பட்டதாகவே இருந்தாலும், கிருமிகள் விஷயத்தில் மனிதர்கள் என்னென்ன விஷப்பரீட்சைகள் எல்லாம் செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை உலகளவில் பேச வைத்திருக்கிறது. இது பற்றிய முழுமையான விவரங்களை அதிகபட்ச மக்களின் மனச்சாட்சிக்கு முன் எடுத்துச்சென்று நிற்கவைத்து எல்லோரையும் கேள்விக்குள்ளாக்க வேண்டிய கடமை இந்த உலகத்தின் குடிமகன் ஒவ்வொருவருக்கும் இருக்கிறதுதானே!

* ஏப்ரல் 2020 கணையாழியில் வெளியானது.

அடுத்து?

ஒன்பதரை வந்துவிட்டதா என்பதை அறிவிப்பது சரியாக ஒன்பது பத்துக்கு வீட்டு முன்னால் கையில் சிறிய வசூல் பையுடன் பெத்தாக்குடன்பட்டி எனப்படும் பி. வ...