ஞாயிறு, மார்ச் 10, 2019

யாதும் ஊரே: அமேரிக்கா 3

முதல் பாகத்தில் அமேரிக்கா பற்றியும் இரண்டாம் பாகத்தில் கலிஃபோர்னியா மாநிலம் பற்றியும் பார்த்தோம். அதிலேயே நாங்கள் வந்திறங்கியிருக்கும் நகரமான லாஸ் ஏஞ்சலஸ் பற்றியும் ஓரளவு பார்த்தோம் எனினும், இந்தப் பாகத்தில் அது பற்றி இன்னும் விரிவாகப் பார்த்துவிடுவோம்.

ஆங்கிலப் பெயர்களைத் தமிழில் வேறு மாதிரி எழுதும் பழக்கம் இருப்பது இதற்கும் பொருந்தும். தமிழில் எழுதுகிற எல்லோருமே இந்த நகரத்தை 'லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ்' என்றுதான் எழுதுகிறோம். சொல்வதும் கூட அப்படியே. அது 'ஏஞ்சல்ஸ்' அல்ல, 'ஏஞ்சலஸ்'. 'ல்' அல்ல, 'ல'. இங்கே உள்ள எல்லா மாநிலங்களுக்குமே இரண்டெழுத்தில் ஒரு சுருக்கப் பெயர் இருக்கும். 'நியூ யார்க்' என்றால் 'NY'. 'நியூ ஜெர்சி' என்றால் 'NJ'. 'கலிஃபோர்னியா' என்றால் 'CA'. இப்படி ஐம்பது மாநிலங்களுக்கும் ஒவ்வொரு சுருக்கப் பெயர் உண்டு. நம்மூரில் வாகனப் பதிவு எண்ணுக்கு முன்னே TN, KA, KL என்று இருப்பது போல். ஆனால் இங்கே அஞ்சல் துறை உட்பட எல்லோராலும் முழுமையாக இந்த இரண்டெழுத்துச் சுருக்கப் பெயர்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. அதில் 'LA' என்பது மட்டும் ஒரு குழப்படி நிறைந்த சுருக்கம். 'லூயிசியானா' என்றொரு மாநிலம் இருக்கிறது. அதுதான் 'LA' என்றால், லாஸ் ஏஞ்சலசையும் அப்படித்தான் சொல்கிறார்கள். பொதுவாக மக்களின் பேச்சு வழக்கில் பெரும்பாலும் லாஸ் ஏஞ்சலஸ் நகரமே 'LA' என்றழைக்கப்படுகிறது. அஞ்சல் துறையும் அரசு அலுவலகங்களும் மட்டுமே 'லூயிசியானா'வுக்கு அதை வைத்துக்கொண்டுள்ளன எனலாம்.

அமேரிக்காவின் இரண்டாவது மிகப் பெரிய நகரம் லாஸ் ஏஞ்சலஸே. கலிஃபோர்னியாவின் மிகப் பெரிய நகரம் இதுவே. அப்படியானால் கலிஃபோர்னியாவின் தலைநகரம் இதுதானா? அதுதான் இல்லை. இங்கே உள்ள ஐம்பது மாநிலங்களில் பெரும்பாலான மாநிலங்களுக்கு அந்த மாநிலத்தின் மிகப்பெரிய நகரம் அதன் தலைநகரம் இல்லை. இது உலகின் பெரும்பாலான நாடுகளில் உள்ள ஒரு வழக்கத்துக்கு மாறானது. இல்லையா? இந்தியாவில் கூட அப்படியில்லைதான். ஆனால் டெல்லி மூன்றாவது மிகப்பெரிய நகரம். இப்போது கல்கத்தாவைவிடப் பெரியதாகி இரண்டாவது பெரிய நகரமாக ஆகிவிட்டதாகவும் சொல்வோர் உண்டு. இங்கே பல மாநிலங்களில் அப்படிக்கூட இருப்பதில்லை. பல மாநிலங்களில் ஏதோவொரு சின்ன ஊர்தான் தலைநகரமாக இருக்கிறது. பெரும்பாலும் அதற்கான அடிப்படை, மாநிலத்தின் மையத்தில் இருக்க வேண்டும் என்பதுதான். இந்த அடிப்படையில்தான் தமிழ் நாட்டுக்குத் திருச்சியைத் தலைநகராக்க வேண்டும் என்ற பேச்சுக் கூட வந்தது. இல்லையா? அந்த அடிப்படையில்தான் மும்பையைவிட, கல்கத்தாவைவிட டெல்லி பொருத்தமான இடமாக இருக்கிறது. நட்டநடுவில் இல்லை என்ற போதும் ஓரளவுக்கு நடுவில் வருகிறது அல்லவா? இங்கே சில இடங்களில் தலைநகரம் முடிவு செய்யப்பட்ட போது அதுதான் மிகப்பெரிய நகரமாக இருந்திருக்கும், ஆனால் அதன்பின் நிகழ்ந்த பல மாற்றங்களால் வேறொரு நகரம் புதுப் பணக்காரன் போலத் திடீரென வளர்ந்திருக்கும் என்றும் சொல்லப்படுகிறது. அந்த வகையில் கலிஃபோர்னியாவின் தலைநகரமாக இருப்பது 'சாக்ரமெண்ட்டோ' எனும் ஒரு சிறிய நகரம்தான். லாஸ் ஏஞ்சலஸும் இல்லை. அதற்கடுத்த பெரிய நகரமான சான் ஃபிரான்சிஸ்கோவும் இல்லை.

முன்பே சொன்னது போல, ஹாலிவுட் லாஸ் ஏஞ்சலஸில்தான் இருக்கிறது. ஆனால் கோடம்பாக்கம் போல் ஊருக்குள் இல்லை. ஒதுக்குப்புறமாகத்தான் இருக்கிறது. அதுவும் ஒரு மலைப்பகுதி. கோடம்பாக்கமும் தொடங்கும் போது ஒதுக்குப்புறமாக இருந்ததுதான். பின்னர் சென்னையின் அதிபயங்கர வளர்ச்சி அதையும் விழுங்கி அதற்கப்பால் இருக்கும் பல ஊர்களையும் விழுங்கிவிட்டது. அதனால் லாஸ் ஏஞ்சலஸ் கலைஞர்கள் நிறைந்திருக்கும் ஊராக இருக்கிறது. உலகின் பல்வேறு மூலைகளில் இருந்தும் கனவுகளோடு வந்திறங்கிய பலதரப்பட்ட மக்களின் பண்பாட்டுச் சங்கமமாக இருக்கும் ஊர் இது. பசிபிக் பெருங்கடலின் கரையில் இருக்கும் கடற்கரை நகரம். ஒரு புறம் கடல் என்றால், அப்படியே மற்றொரு பக்கம் அடிக்கடி காட்டுத்தீ வரும் மலைகள். சுற்றிலும் கடலும் மலையும் சந்தித்துக்கொள்ளும் அழகழகான இடங்களும் இருக்கின்றன.

'லாஸ் ஏஞ்சலஸ்' என்பதில் வரும் 'லாஸ்', 'சான் ஃபிரான்சிஸ்கோ'வில் வரும் 'சான்' - இவையெல்லாமே ஸ்பானியச் சொற்கள். 'லாஸ்' என்றால் ஆங்கிலத்தில் வரும் 'த' (the) என்பது போன்ற சொல். அவ்வளவுதான். ஆக, 'த ஏஞ்செல்ஸ்' என்பதுதான் 'லாஸ் ஏஞ்சலஸ்'. தமிழில் சொல்வதானால் வெறுமனே 'தேவதைகள்'. அப்படியெல்லாம் மொட்டையாகப் பெயர் வைக்கும் பழக்கம் நமக்கு இல்லாததால் 'தேவிப் பட்டணம்' என்று வைத்துக்கொள்ளலாம். 'சான்' என்றால் ஆங்கிலத்தின் 'செயிண்ட்' போன்றதொரு சொல். அதாவது, 'புனித'. 'புனித ஃபிரான்சிஸ்கோ'தான் 'சான் ஃபிரான்சிஸ்கோ'. இன்னும் தமிழ்ப் படுத்தினால் 'திரு' போன்று வைத்துக்கொள்ளலாம். 'திருப்பதி', 'திருச்சிராப்பள்ளி', 'திருநெல்வேலி' போன்ற கோவில் நகரங்களைப் போன்ற ஒரு புனிதப் பெயர்.

எனவே இப்படி 'லாஸ்', 'சான்' போன்று தொடங்கும் பெயர் கொண்ட ஊர் எதுவானாலும் அது மெக்சிகோவிடமிருந்து அடித்துப் பிடுங்கப்பட்டது என்று வைத்துக்கொள்ளலாம். ஆனால் அதற்காக நேற்றோ முந்தா நேற்றோ நடந்தது என்றில்லை. 19-ஆம் நூற்றாண்டிலேயே நடந்து முடிந்துவிட்ட பழைய கதை இது. எனவே பழசைக் கிளறி யாரையும் சங்கடப்படுத்தக் கூடாது, இல்லையா? ஆனால் அது அடித்துப் பிடுங்குதல் உலக நியதியாக இருந்த காலமா என்று தெரியவில்லை. ஏனென்றால் மக்களாட்சி வந்துவிட்ட பின்புதான் இதெல்லாம் நடந்திருக்கிறது. ஆனால் ஐ. நா. சபை வருவதற்கு முன்பே என்பதால் ஓரளவு மன்னிக்கத்தக்கதுதான். மன்னர்கள்தான் பேராசை பிடித்தவர்கள் என்பதுதானே இவ்வளவு நாட்களாக நாம் கேள்விப்பட்ட கதை. மக்களின் தலைவர்களும் அதற்கெல்லாம் குறைந்தவர்கள் இல்லை என்பதை நினைவுபடுத்தத்தான் இந்தக் கதை. மன்னராட்சியில் கூடக் கெட்ட மக்களுக்குத் தப்பித் தவறி ஒரு நல்ல மன்னர் அமைந்துவிட வாய்ப்பு இருக்கிறது. மக்களாட்சியில் அப்படி எதுவும் தப்பித் தவறி நடந்துவிட்டால் கூட அவரைச் சோலியை முடித்து வீட்டுக்கு அனுப்பி விடுவோம். இல்லையா? 'மன்னன் எவ்வழியோ மக்களும் அவ்வழியே' என்பது மன்னராட்சியின் கொள்கை. ஆனால் மக்களாட்சியில் மக்கள் எவ்வழியோ அவ்வழிதானே அவர்களின் தலைவர்களுடையதாகவும் இருக்க முடியும்! பிடுங்கித் தின்னும் தலைவன் இருக்குமிடமெல்லாம் பிடுங்கித் தின்னும் மக்களின் இடமென்று சொல்ல முடியாது என்றாலும், பிடுங்கித் தின்பதைக் குற்றமாக எண்ணாத மக்கள் இல்லாமல் அப்படியான தலைவர்கள் உருவாக முடியாதுதானே! இவ்விடத்தில், நாம் இப்போது இந்தியாவையோ தமிழ் நாட்டையோ பற்றிப் பேசவில்லை என்பதை ஒரு நிமிடம் நினைவுறுத்த விரும்புகிறேன். பிடுங்கித் தின்பதிலும் முரட்டுத்தனமாகச் செய்தல், முட்டாள்தனமாகச் செய்தல், நாகரீகமாகச் செய்தல், 'நான் உனக்கு உதவுகிறேன்' என்று சொல்லிக்கொண்டே செய்தல் போன்று பல்வேறு வகைப்பாடுகள் இருக்கின்றனதானே! எல்லாத்தையும் அப்படிப் பொதுமைப் படுத்திவிட முடியுமா என்ன?

கிழக்குக் கடற்கரைப் பக்கமும் பிற அமேரிக்கப் பகுதிகளிலும் எப்படி இங்கிலாந்தில் இருந்து வந்தவர்கள் செவ்விந்தியர்களை அழித்து அவர்களின் நிலங்களைப் பிடித்தார்களோ அது போலவே ஸ்பானியர்கள் வந்து அம்மண்ணின் மைந்தர்களை ஒழித்தோ அடக்கியோ கைப்பற்றிய நிலந்தான் மெக்சிகோவும் பல தென்னமேரிக்க நாடுகளும். ஆனால் அமேரிக்காவைப் போலன்றி மெக்சிகோவில் பெருமளவில் இனக்கலப்பு நடந்துவிட்டது. எனவே அங்கே இந்தப் பிரிவினைக்கு இடம் குறைவே.

மொத்த அமேரிக்காவிலுமே பொது மக்களுக்கான போக்குவரத்து வசதிகள் மிகவும் குறைவே. எல்லோருமே கார்தான் பயன்படுத்துகிறார்கள். ஓர் ஊரிலிருந்து இன்னோர் ஊருக்குப் போகப் பேருந்து என்ற வசதியே இல்லை என்று சொல்லலாம். அந்த அளவுக்கு மோசம். அதற்குக் காரணம் நாடு அவ்வளவு பெரியது. அதனால் அப்படியே பேருந்து விட்டாலும் அதைப் பயன்படுத்த ஆட்கள் கிடைக்கமாட்டார்கள். எனவே மக்கள் கூடிவாழும் பெருநகரங்களில் மட்டுமே பேருந்து போன்ற போக்குவரத்து வசதிகள் உண்டு. அந்த வகையில் இங்கும் பேருந்து வசதி இருக்கிறது. ஆனால் உலகத்தரம் என்று சொல்ல முடியாது. வண்டிகள் தரமாகத்தான் இருக்கும். ஆனால் அடிக்கடி வராது, நேரத்துக்கு வராது, நிறையப் பேர் பயன்படுத்துவதில்லை போன்ற பிரச்சனைகள் உள்ளன. பெரும்பாலான வளர்ந்த நாடுகளில் துல்லியமாகச் சொன்ன நேரத்துக்கு வந்து நிற்கும். இரண்டு நிமிடத் தாமதத்துக்குக் கூட நிறைய மன்னிப்புக் கேட்பார்கள். மிகவும் தாமதமாகிவிட்டால் பணத்தைத் திரும்பக் கொடுத்துவிடுவார்கள். அப்படியெல்லாம் இங்கு இருப்பது போலத் தெரியவில்லை. அமேரிக்காவிலேயே வேறு சில நகரங்களில் அப்படியெல்லாம் உண்டு என்கிறார்கள். அந்த வகையில் இங்கிருக்கும் போக்குவரத்து வசதி மிகவும் கொடுமையானதே. பல நேரங்களில் உரிய நேரத்தைவிட அரை மணி நேரத்துக்கும் மேலாகக் கூடக் காத்திருக்க வேண்டியதிருந்திருக்கிறது. போக்குவரத்து விஷயத்தில் இப்படியான ஒரு தரக் குறைபாடு என்பது, மற்ற எல்லாச் சேவைகளும் மிக மிகத் தரமாகக் கிடைக்கிற ஒரு நாட்டில் பெரும் வியப்புக்குரியதாகவே இருக்கிறது.

கார் வாங்குவதற்கு முன்பு இந்தப் பேருந்துகளை நம்பி ஓரிரு மாதங்கள் பட்ட பாடு பெரும் பாடு. இதில் பாதுகாப்பு பற்றிய பயம் வேறு எப்போதும் இருந்துகொண்டே இருக்கும். பேருந்து நிறுத்தங்களில் காத்திருக்கும் போதும் சரி, பயணம் செய்யும் போதும் சரி, எப்போதும் பயந்தபடியே இருக்க வேண்டும். தேவையில்லாமல் பயப்படுவது பயப்படுபவனின் கோளாறாகவும் இருக்கலாம். ஆனால் அப்படியான பயத்தை எத்தனையோ நாடுகளில் நாம் அனுபவிப்பதே இல்லை. பல நிறுத்தங்களில் பல நிமிடங்கள் நாம் ஒரேயொருவராகத் தனியாக நின்றுகொண்டிருப்போம். திடீர் திடீரென யாரோ ஒருவர் வந்து சில்லறை கேட்பார். பைக்குள் கையைவிட்டு எடுத்துக் கொடுக்கவும் பயமாக இருக்கும். இல்லை என்று சொல்லவும் பயமாக இருக்கும். அதற்குக் காரணம் உலகில் வேறு எந்த நாட்டைக் காட்டிலும் இங்கு கூடுதலாக இருக்கும் 'மார்க்கமான' மனிதர்களின் எண்ணிக்கைதான்.

வேறு எந்த நாட்டிலும் இல்லாத அளவுக்கு 'பயமுறுத்தும்' பிச்சைக்காரர்கள் நிறைந்த நாடு இது. 'பிச்சைக்காரர்' என்ற சொல் மட்டும் இல்லை. 'வீடற்றோர்' (homeless) என்று நாகரீகமாகச் சொல்கிறார்கள். பொருள் அளவில் இரண்டுக்கும் வேறுபாடு இருக்கிறது, வீடற்றோர் எல்லோருமே பிச்சையெடுக்கிறார்கள் என்று சொல்ல முடியாது என்பதையெல்லாம் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. ஆனாலும் அவர்களைப் பற்றி பொதுமக்களிடம் எப்போதும் ஒரு பயம் இருந்துகொண்டே இருக்கிறது. நம்மூரிலும் பிச்சைக்காரர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களில் பெரும்பாலானோர் தெளிவான மனநிலையிலேயே இருப்பார்கள். இன்னும் சொல்லப்போனால் சாமியார் வேடம் தரித்து வேறு இருப்பார்கள். அதற்கெல்லாம் மேல், பெரும்பாலும் கூட்டத்திலேயே வாழ்கிற நமக்கு அவர்களையும் கூட்டத்திலேயே சந்திப்பதால் பெரும் பயம் இருப்பதில்லை. இங்கே அப்படியில்லை. கிட்டத்தட்ட வீடற்றோர் எல்லோருமே போதைப் பழக்கத்துக்கு அடிமையானவர்கள் போலோ மனநிலை தவறியவர்கள் போலோதான் இருக்கிறார்கள். அதுதான் பயமுறுத்துகிறது. திரும்பவும் தெளிவுபடுத்திவிடுகிறேன் - வீடுள்ளவர்களிலும் போதைக்கு அடிமையானவர்களும் மனநிலை தவறியவர்களும் இருக்கத்தான் செய்வார்கள். அது பற்றி நாம் இப்போது பேசவில்லை.

'ஒரு நாடு உலகத்திலுள்ள மற்ற நாடுகளையெல்லாம் விடப் பணக்கார நாடாக இருப்பது மட்டுமா அந்த நாட்டை வல்லரசாக்கும்? தன்னைவிடப் பல மடங்கு ஏழ்மையில் உள்ள ஒரு நாட்டில் இருந்து வருபவனிடம் கூடக் கையை நீட்டி வாழும் இலட்சோப இலட்சம் வீடற்றோரை வைத்திருப்பது அவர்களுக்கு இழிவில்லையா?' என்றெல்லாம் கூட எண்ணத் தோன்றும். மொத்த வருமானமும் சராசரி வருமானமும் சொல்ல முடியாத பல கோளாறுகளை உள்ளடக்கியவைதானா நம் பொருளியல் புள்ளிவிவரங்கள்? ஜப்பானிலும் சிங்கப்பூரிலும் இப்படியான மனிதர்களைக் காணவே முடியாது என்பார்கள். இதில் சிங்கப்பூரில் நான் சிறிது காலம் வசித்திருக்கிறேன். அங்கே பிச்சைக்காரர்களைப் பார்த்த நினைவே இல்லை. இதுதானே உண்மையான வளர்ச்சி! எல்லோருக்குமான வளர்ச்சி!

மற்ற ஊர்களில் எப்படியோ தெரியவில்லை. இங்கே பல பேருந்து நிறுத்தங்களில் கூரை கூட இருப்பதில்லை (பல இடங்களில் இருக்கவும் செய்கிறது). உட்கார இருக்கைகள் மட்டும் இருக்கும். அந்த இருக்கைகளை வைத்துத்தான் அது பேருந்து நிறுத்தம் என்பதைக் கண்டுபிடிக்க முடியும். கண்ணுக்குத் தெரியாத சிறிய பலகைதான் வைத்திருக்கிறார்கள். அது ஆட்கள் அதிகமாக வருவதில்லை என்பதாலா அல்லது கலிஃபோர்னியாவில் அதிகம் குளிர் இருப்பதில்லை என்பதாலா என்று தெரியவில்லை.

பேருந்துகள் வடிவமைப்பில் தரமாக இருக்கின்றன. ஓட்டுனர்கள் மிகவும் கனிவாக நடந்துகொள்கிறார்கள். வயதானவர்கள் வரும் போது இருக்கையைவிட்டு எழுந்து இறங்கி வந்து உதவுகிறார்கள். முதியவர்கள், ஊனமுற்றவர்கள் வரும் போது பேருந்தின் தளத்தையே கீழே இறக்கி, அவர்கள் ஏறியதும் அல்லது இறங்கியதும் மீண்டும் மேலே ஏற்றிக்கொள்கிற அளவுக்குத் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள். பெரும்பாலான பேருந்துகளில் முதியவர்களே அதிகம் பயணிக்கிறார்கள். நடக்கத் தெம்பு இருக்கும் எல்லோருமே கார் வைத்திருப்பார்கள் என்று நினைக்கிறேன். அதனால் பேருந்துகளும் ஓட்டுனர்களும் அவர்களின் வாடிக்கையாளர்களுக்கு ஏற்றபடி அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன - பயிற்சியளிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்று நினைக்கிறேன். இது போக, நம்மைப் போலப் புதிதாக வந்திருப்பவர்களும் வீடற்றோரும் கூட அதிகமாகப் பேருந்துகளைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். அதனால் அடிக்கடி சில்லறை இல்லை என்று சொல்லிக்கொண்டு ஒருவர் வந்து ஏறுவதும் வழக்கமாக நடந்தேறுகிறது. பெரும்பாலும் ஓட்டுனர்கள், "சரி போ" என்று விட்டுவிடுகிறார்கள். நிறுத்தத்தில் ஏறுபவர்கள் எல்லோருமே பாதுகாப்பாக இடம் பிடித்து அமரும்வரை காத்திருந்துதான் வண்டியை எடுக்கிறார்கள். பெரும்பாலும் ஏறும் போது எல்லோருக்குமே வணக்கம் (ஹாய்) சொல்லுகிறார்கள். சிலர் மட்டும் சொல்வதில்லை. அப்படிச் சொல்லும் ஓட்டுனருக்கும் பெரும்பாலும் எல்லோரும் பதிலுக்கு வணக்கம் சொல்கிறார்கள். ஒரு சிலர் மட்டும் உர்ரென்று ஏறி உர்ரென்றே இறங்கிப் போய்விடுகிறார்கள். பெரும்பாலானவர்கள் இறங்கும் போது 'நன்றி' சொல்லிக்கொண்டேதான் இறங்குகிறார்கள்.

பேருந்துக்கு முன்னால் மிதிவண்டிகளை மாட்டிவைத்துக்கொள்ள வசதியாக ஒரு சில கம்பிகள் இருக்கின்றன. வீட்டிலிருந்து மிதிவண்டியில் வந்து அதைப் பேருந்தின் முன்னால் கட்டிவிட்டு வண்டியேறுகிறவர்கள், இறங்கும் போது அதையும் கழற்றிக்கொண்டு போய்விடுகிறார்கள். அங்கிருந்துபணியிடம் வரை அதில் செல்வார்கள். இது நன்றாக இருக்கிறது. அதிகபட்சம் ஐந்தாறு வண்டிகள் கட்டிக்கொள்ளலாம் போல் இருக்கிறது. நம்மூரில் இது ஒத்து வராது. அப்படி வந்தால் இருபது - முப்பது வண்டிகளுக்காவது இடம் வேண்டியதிருக்குமே!

பெரிய - அகலமான சாலைகளை 'புலவர்ட்' (Boulevard) என்கிறார்கள். இந்தச் சொல்லை இங்கிலாந்தில் கேள்விப்படவே முடியாது. இங்கே நாடு முழுக்கவும் புலவர்டுகள் இருக்கின்றன. நம்மூரில் 'நெடுஞ்சாலை' போல. ஆனால் ஊருக்குள் இருக்கும் நெடுஞ்சாலைகள். உலகில் வேறு எந்த நாட்டிலும் இல்லாத அளவுக்கு சாலைகள் அனைத்தும் இங்கே மிக மிக அகலமானவை. பல இடங்களில் சாதாரணமாக ஒரு பக்கம் மட்டும் ஐந்து முதல் ஏழு தடங்கள் இருக்கின்றன. அதற்குக் காரணம் இங்கிருக்கும் கார்களின் எண்ணிக்கை. இவ்வளவு கார்கள் தொல்லையில்லாமல் ஓடியாட வேண்டும் என்றால் இவ்வளவு பெரிய சாலைகள் இருந்தால்தான் முடியும். அதையும் மீறி அடிக்கடி போக்குவரத்து நெரிசல் உருவாகிவிடத்தான் செய்கிறது. அதுவும் நாங்கள் இருக்கும் இந்த ஊரில் அடிக்கடிக்கடி. இங்கேயும் அடிக்கடி ஒரு மணி நேரத் தாமதம் - இரண்டு மணி நேரத் தாமதம் பற்றியெல்லாம் கேட்க முடிகிறது. ஆனாலும் பெரும்பாலான மக்கள் சாலைவிதிகளை மீறி நடந்துகொள்வதில்லை. அதிலும் அவ்வப்போது ஏதாவது குண்டக்கமண்டக்க முயன்று பார்க்கிற சில மண்டையர்கள் வந்துவிடத்தான் செய்கிறார்கள். ஆனால் அப்படிப் பழக்கப்பட்டு விடுகிறவர்கள் பெரும்பாலும் அடிக்கடி காவல்துறையிடம் மாட்டுவதிலும் பழக்கப்பட்டு விட்டவர்களாகவே இருப்பார்கள். அப்படி மாட்டும் போதெல்லாம் அவர்கள் பெரும் தொகையைச் சாத்திவிடுவார்கள். அதனால் பெரும்பாலானவர்கள் சட்டத்துக்குப் பயந்தவர்களாகத்தான் இருக்கிறார்கள். இதெல்லாம் சில பெருநகரங்களில் மட்டும் உள்ள கதை. மற்ற ஊர்களில் எல்லாம் சிக்கல் இல்லாமல் ஓடிவிடும். நாடெங்கும் மக்கள் பரந்து விரிந்து வாழ்கிறார்கள். ஆங்காங்கேதான் பெருநகரங்கள் இருக்கின்றன. அப்படியான பெருநகரங்களில் வாழும் வாழ்க்கைக்கும் ஆள் நடமாட்டம் இல்லாத ஊரகங்களில் வாழும் வாழ்க்கைக்கும் நிறையவே வேறுபாடு இருக்கிறது. நம்மூரில் போலவே.

எங்கு காணினும் பெரும் பெரும் நிலங்கள் இருக்கின்றன. நிலத்துக்குப் பஞ்சமில்லாமல் இருப்பதால்தான் அவர்களால் பெரும் பெரும் வீடுகள் கட்டி வாழ முடிகிறது (இதற்கு நிலவளம் மட்டும் காரணமல்ல. அது பற்றி அடுத்துப் பேசுவோம்). பரந்து விரிந்து வசிக்க முடிகிறது. ஆள் நடமாட்டமே இல்லாத அத்துவானக் காட்டுக்குள் எல்லாம் தன்னந்தனியாகப் பேய்வீடு மாதிரிக் கட்டிக்கொண்டு வாழ முடிகிறது. அதனால்தான் ஆளுக்கொரு துப்பாக்கி வைத்துக்கொள்ள வேண்டியதிருக்கிறது. கையில் துப்பாக்கி இருப்பதால்தான் கோபம் வரும் போதும் மண்டைக்குள் அரிக்கும் போதும் சுற்றியிருப்பவர்களைப் போட்டுத்தள்ள நேர்கிறது. அப்படியானவர்களுக்குத் துப்பாக்கி செய்து விற்பது ஓர் ஆதாயமிக்க - அதுவும் பேராதாயம் மிக்க தொழிலாக இருப்பதால்தான், அந்தத் தொழில் செய்யும் முதலாளிகள் உலகத்தையே ஆட்டிப்படைக்கும் வல்லமை மிக்க தலைவர்களையும் கூடக் கைக்குள் போட்டுக்கொண்டு அதற்குத் தடையே வராமல் பார்த்துக்கொள்ள முடிகிறது. உலகத்திலேயே மண்டைக்குள் அரிக்கும் போது தன்னைச் சுற்றியிருப்போரை எல்லாம் டுமீல் டுமீல் என்று சுட்டு வீழ்த்தக்கூடிய ஆற்றலை - வசதியை, ஏழை - பணக்காரன் வேறுபாடில்லாமல் தன் மக்கள் எல்லோருக்கும் அளித்திருக்கும் ஒரே நாடு இதுதான். இப்படித்தான் உலகிலேயே மிக நாகரீகம் அடைந்த சமூகம் இருக்குமா - இருக்க வேண்டுமா அல்லது இதற்கும் அதற்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லையா?

இங்குள்ளவர்கள் பெரும் பெரும் வீடுகள் கட்டி வாழ்வது பற்றிப் பேசினோம் அல்லவா? அதற்கு, தேவைக்கு மேலான நிலம் இருப்பது மட்டுமின்றி எல்லா வளங்களுமே இங்கே நிறைந்திருக்கின்றன என்பதே காரணம். நம்மூரில் ஒரு பெரும் பணக்காரன் வாழும் மாதிரியான வீட்டில் இங்கே நம்மைப் போன்ற மாதச் சம்பளக்காரர்கள் வாழ முடியும். நம்மூரில் நாம் கனவு கூடக் காண முடியாத மாதிரியான கார்களை நம் போன்றவர்கள் வாங்கி ஓட்ட முடியும். அது போலவே இன்ன பிற வசதிகளும். அதற்குக் காரணம், ஒருத்தனுக்குத் திருப்பிக் கட்டும் ஆற்றல் இருக்கிறது என்று தெரிந்துவிட்டால் கடனை அள்ளி அள்ளிக் கொடுக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் அவன் வருமானம், செலவுகள், திருப்பிக்கட்டும் ஆற்றல் போன்றவற்றின் அடிப்படையில் 'கடன் மதிப்பீடு' (credit score) என்று ஓர் எண் கொடுக்கப்படுகிறது. அது அதிகமாக அதிகமாக கடன் கொடுக்க முன்வருபவர்களின் (வங்கிகள் மற்றும் இதர நிறுவனங்கள்) எண்ணிக்கையும் கூடும். நம் கடனின் அளவும் கூடும். இதனால் கடன் வாங்குவது பற்றி இங்குள்ளவர்களுக்கு எந்த மனக்கூச்சமும் இருப்பதில்லை. இன்னும் சொல்லப் போனால் அவர்கள் வாழ்க்கையில் எல்லாத்தையுமே 'கடனுக்குத்தான்' திட்டமிடுகிறார்கள். வாழும் வரை எல்லாத்தையும் கடனிலேயே வாழ்ந்து அனுபவித்துவிட்டு அப்படியே செத்துப் போய்விடுவதால் யாருக்கும் எந்தத் தொல்லையும் நேர்வதில்லை. மிச்சமிருப்பவை கொடுத்தவர்களுக்குப் போய்விடும். பிள்ளைகளை வந்து எவரும் தொல்லை செய்ய மாட்டார்கள். அப்புறம் என்ன? நம்மைப் போன்ற நாடுகளில் இருந்து வருபவர்கள் இதற்குப் பழக்கப்பட்டுவிட்டுத்தான் பின்னர் வேறு காரணங்களுக்காக ஊர் திரும்ப வேண்டிய கட்டாயம் வரும் போது முன்னுக்கும் போக முடியாமல் பின்னுக்கும் போக முடியாமல் மாட்டிக்கொண்டு திண்டாடுவது.

(பயணம் தொடரும்)

திங்கள், மார்ச் 04, 2019

மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை

Image result for merku thodarchi malai
சமீபத்தில் மனையாளின் புண்ணியத்தில் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை படம் பார்க்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. அருமையான படம். பாராட்ட வார்த்தைகளே இல்லை எனலாம். அவ்வளவு சூப்பராக இருந்தது. இப்படியான படங்கள் மிகக்குறைவாகவே தமிழில் 'பார்த்திருக்கிறேன்'. 'வந்திருக்கின்றன' என்று சொன்னால்தானே தப்பாகிவிடும். 'பார்த்திருக்கிறேன்' என்றே சொல்லிவிடுவதே நம்மைப் போன்று சினிமாக் கொட்டகையைவிட்டு வெகு தொலைவில் விலகி வாழ்பவர்களுக்கு நல்லது.

தமிழக-கேரள எல்லையில் இருக்கும் ஒரு கிராமத்து மக்களின் கதை. படம் தொடங்கியதுமே அதற்குள் ஒருவராக நாம் மாறிவிட முடியும். நடக்கும் கதையில் நமக்கு ஓர் இடம் இல்லை என்றாலும் அதையெல்லாம் ஓரத்தில் நின்று ஒரு டீயைக் குடித்துக்கொண்டே பார்க்கும் ஒருவராக மாறிவிடலாம். இது ஒரு திரைப்படம் என்று எண்ணக்கூடிய வகையில் ஒரு பிசிறு கூட இல்லை. அப்படியான மக்களில் ஒருவராக அல்லது அவர்களின் வாழ்க்கையை மிக அருகில் இருந்து பார்த்தவர்களுக்கு இது மிகவும் எளிது. இதற்குப் பழக்கமே இல்லாத வேறு ஓர் உலகத்தைச் சேர்ந்தவர்களும் நம்மில் இருக்கத்தான் செய்கிறோம். அவர்களுக்கு இது எப்படி இருக்கும் என்று தெரியவில்லை. நமக்கு இருக்கிற மாதிரியே அவர்களுக்கும் இருக்க வேண்டும் என்பதில்லை. ஆனால் ஆண்டுக்கு ஒருமுறை ஓரிரு வாரங்கள் எங்கோ ஒரு தூர தேசத்துக்குப் பயணம் சென்று அங்குள்ள இடங்களையும் மக்களையும் அவர்களின் வாழ்க்கையையும் பார்த்துவிட்டு வருவது போன்ற மேற்கத்தியப் பழக்கவழக்கங்கள் கூடிவரும் இந்தக் காலத்தில், இதையும் அப்படியான ஒரு வாய்ப்பாகக் கருதி நமக்கு மிக அருகிலேயே இப்படியெல்லாம் வாழும் மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள் என்பதைப் புரிந்துகொண்டால் என்ன தப்பாகிவிடப்போகிறது!

உலகத் திரைப்பட வரலாற்றிலேயே இதுவரை எடுக்கப்பட்ட படங்களிலேயே சிறந்த படம் 'இந்தியன்' படந்தான் என்று நீண்ட காலம் நம்பிய - பேசியவன் நான். ஊழல்தான் நம் பெரும் பிரச்சனை என்ற மேம்போக்கான நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் அப்படித் தோன்றியது முற்றிலும் தவறில்லைதான். இன்றும் ஊழல் பெரும் பிரச்சனைதான் நமக்கு. ஆனால் அதைவிடப் பெரும் பிரச்சனைகள் இருக்கின்றன. அவை களையப்படும் போதுதான் ஊழல் ஒழியும். அவற்றையும் சேர்த்து முழுமையுணர்வோடு பேசும் படங்களும் நிறைய வர வேண்டியுள்ளது. அப்படியான ஒரு படம்தான் இது.

மனித வாழ்க்கையை மாற்றிய கண்டுபிடிப்புகளைப் பேசும் போது, நெருப்பு, சக்கரம், கழிப்பறை, மதம், மக்களாட்சி என்று எத்தனையோ பட்டியலிடுவோம். அப்படியான ஒன்றுதான் நிலவுடைமை. நாடோடித் திரிந்தவன் வேளாண்மை செய்யத் தொடங்கியதும் 'ஊர்' கண்டுபிடித்தான். அதன் தொடர்ச்சியாக தனிமனிதர்கள் அளவில்லாமல் நிலத்தை உடைமையாக்கிக்கொள்ள முடியும் என்ற மாற்றம் வந்த பின்புதான், மொத்த உலகமும் எல்லோருக்கும் சொந்தம் என்பது போய், மனிதன் அதற்கு முன்பு கண்டிராத எத்தனையோ புதிய பிரச்சனைகளுக்குள் நுழைந்தான். ஒரு கூலித் தொழிலாளி தனக்கென்று சொந்தமாக ஒரு காணி நிலம் வாங்க ஆசைப்படுகிறான். அதற்காக அவன் படும் பாடுதான் படம். எந்த நிலத்தை வாங்க நினைத்தானோ அந்த நிலம் எங்கோ இருந்து பிழைக்க வந்த ஒருவனின் கைக்குப் போய், அதே இடத்தில் வந்து நடப்படும் காற்றாலைகளுக்கு இவன் போய் காவலாளியாகப் பணி புரியும் நிலைக்குப் போய் நிற்பதோடு படம் முடியும்.

"மாற்றத்தைத் தவிர மாறாதது எதுவுமில்லை, அதனால் எவன் தன்னை எளிதில் மாற்றிக்கொள்கிறானோ அவன் பிழைத்துக்கொள்வான், இயலாதவன் அழிந்து போவான், இதற்கு யாரும் ஒன்றும் செய்ய முடியாது, இதுதான் இயற்கையின் நியதி" என்று மிக எளிதாகச் சொல்லிக் கடந்துவிட முடிகிற - குடியிருக்க ஒரேயொரு வீட்டைத் தவிர வேறெதற்கும் நிலம் தேவைப்படாத - அதற்குரிய தவணையை மாதாமாதம் கட்ட முடிகிற வாழ்க்கை அமையப் பெற்ற நம் போன்றவர்கள் நிறையப் பேருக்குத் தெரியாத ஒன்று இருக்கிறது. நாமும் நம் பிள்ளைகளும் கூட அந்த மாற்றத்துக்கு ஈடு கொடுக்க முடியாத அளவுக்கு வேகமாகப் பல மாற்றங்கள் பின்னணியில் நடந்தேறிக்கொண்டுதான் இருக்கின்றன. அன்றைக்கு நமக்காகப் போராட வாடகைக்குக் கூட ஆட்கள் கிடைக்க மாட்டார்கள். அந்த மாற்றத்துக்காகத்தான் நாம் எல்லோருமே இப்போது கடுமையாக உழைத்துக்கொண்டிருக்கிறோம். அப்போது இயற்கையின் நியதி நம்மை என்ன செய்யப் போகிறது, அதற்கு நாம் என்ன செய்யப் போகிறோம் என்பதெல்லாம் இந்த மாற்றங்களின் முடிவை நெருங்கும் போதுதான் நமக்குப் புரிபடும். இப்போதைக்கு அதற்கான விடை என்ன என்றுதான் தெரியவில்லை.

உலகமயமாக்கல் நம் வாழ்க்கையைப் பெரிதும் வளப்படுத்தியிருக்கிறது. நம்மைப் போன்று எத்தனையோ குடும்பங்களின் வளமான வாழ்க்கைக்கு மன்மோகன் சிங் புண்ணியத்தில் (உங்களில் சிலர் கோபித்துக்கொண்டு, "அது நரசிம்ம ராவ் புண்ணியத்தில்" எனக் கூடும்) திறந்துவிடப்பட்ட இந்தப் பொருளியல் மாற்றம்தான் மிக முக்கியமான காரணம் என்பதில் எந்த மாற்றுக் கருத்தும் இல்லை. சென்ற தலைமுறையில் ஒவ்வொரு மாமாவும் சித்தப்பாவும் தனக்கென்று ஒரு பசியும் பட்டினியும் கலந்த துயரக்கதை சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்கள். அந்தக் கெடுவாய்ப்பு இன்று நமக்கோ நம் பிள்ளைகளுக்கோ கிட்டப்போவதே இல்லை. இன்னும் சொல்லப் போனால், மிதமிஞ்சிய உணவும் உணவில் இருக்கும் கொழுப்பும் பசியைவிடப் பெரும் பிரச்சனையாகப் போகும் காலம் மிக அருகில் வந்துவிட்டது. 

ஆனால் இதே உலகமயமாக்கல்தான் வேறொரு சாராரின் வாழ்வை நிரந்தரமாக அழித்திருக்கிறது - இன்னும் வேகமாக அழித்துக்கொண்டு வருகிறது. அதில் நமக்கு வேண்டியவர்கள் இருக்கிறார்களா இல்லையா என்பதைப் பொருத்து அது பற்றிய நம் பார்வைகள் மாறுபடலாம். அதுதான் இந்த இயற்கையின் நியதி இப்படியே விட்டுவிடப்பட வேண்டியதா அல்லது அதற்காக ஏதேனும் செய்ய வேண்டிய கடமை நமக்கு இருக்கிறதா என்பதையெல்லாம் தீர்மானிப்பது. நம் உணவுக்காக இன்னோர் உயிரைக் கொல்வது சரியா தவறா என்பதற்கு எப்படி ஒத்த கருத்து இன்னும் உருவாகவில்லையோ அது போலவே நம் உணவுக்காக - பிழைப்புக்காக எளிய உயிர்களைப் பலி கொடுப்பது (இம்முறை மனித உயிர்கள்) தவறில்லை என்றும் தவறென்றும் நம் உரையாடல்கள் நீண்டுகொண்டே போகலாம். அப்படியான சூழ்நிலையில் அப்படிப் பலியிடப்படப்போகும் மனித உயிர்களுக்காகப் பேசும் படம்தான் இது. இப்போது அந்த இடத்தில் இல்லாததால் நாம் அந்தப் பலிபீடத்தில் எப்போதும் நிறுத்தப்படவே மாட்டோம் என்ற உத்திரவாதம் இல்லை என்கிற ஒரே காரணத்துக்காக அதன் கொடுமைகளைப் பரிசீலிக்க வேண்டிய சுயநலக் கடமையாவது நமக்கு இருக்கிறதே.

'காதல்', 'ஆடுகளம்', 'பருத்தி வீரன்' போன்ற படங்கள் வந்த போது, அந்தப் படங்கள் என்ன கருத்து சொல்ல வருகின்றன என்பதற்கு அப்பால் அவை காட்சியமைக்கப்பட்ட விதத்தைக் கொண்டு பார்க்கையில் அவை நமக்குப் பெரும் கிளர்ச்சியூட்டும் அனுபவங்களாக இருந்தன. அப்படியே மதுரையிலோ இராமநாதபுரம் மாவட்டத்தில் ஒரு கிராமத்திலோ போய் வாழ்ந்துவிட்டு வந்த உணர்வு கிடைத்தது. அதற்கெல்லாம் பல மடங்கு மேலே இந்தப் படம். அது மட்டுமல்ல, இந்தப் படம் எடுத்துக்கொண்டிருக்கும் கருத்தும் பல மடங்கு பெரியது.

நமக்கொன்றும் கேரள எல்லையருகில் உள்ள மலைவாழ் மக்களோடு வாழ்ந்த அனுபவமெல்லாம் இல்லை. ஆனால் வெளியுலகத்தோடு எந்தத் தொடர்புமில்லாத துண்டிக்கப்பட்ட குக்கிராமங்களில் - அங்குள்ள மனிதர்களின் வாழ்க்கையும் அவர்கள் பேசும் - நடந்துகொள்ளும் விதமும் நிறையவே பழக்கப்பட்டதுதான். அப்படிப் பார்க்கையில் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையில் வரும் கிராமமும் அங்குள்ள மக்களும் நமக்குப் பழக்கப்பட்டவர்களே.

படத்தில் நடித்திருக்கும் ஒருவர் கூட நடித்திருக்கிறார் என்று சொல்ல முடியாத மாதிரியான நடிப்பு படம் முழுக்கவும். இப்படியான ஒரு வெளியீட்டைக் (output) கொண்டுவர ஓர் இயக்குனர் என்ன பாடு பட்டிருப்பார் என்பதை நினைத்தே பார்க்க முடியவில்லை. ஒரு திரைப்படத்தில் இதைப் பிறரிடம் இருந்து வெளிக்கொண்டு வருவது ஒருபுறம் என்றால் அதற்கு முன்பே அந்தப் படத்தின் இயக்குனர் தன் மனதுக்குள்ளேயே ஒரு மனப்படம் எடுத்திருப்பார். அதில் ஒவ்வொரு காட்சியையும் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் என்று அமைத்திருப்பார். அதிலேயே பிசிறில்லாத காட்சியமைப்புகள் செய்திருக்க வேண்டும் அவர். முதலாவது உடல் உழைப்பு. இரண்டாவது மன உழைப்பு. இரண்டுமே கடுமையாக உடசெலுத்தப்பட்டிருக்கிறது இந்தப் படத்தில். ஒரு கிராமத்தில் பிறந்து வளர்ந்த இளைஞன் திரைப்பட இயக்குனராக வேண்டும் என்ற ஆசையில் சென்னை வந்து இறங்கும் போது முதலில் தனக்குள் இருக்கும் கிராமத்தானை அப்படியே காப்பாற்றிக்கொள்வது என்பது அவ்வளவு எளிதான வேலையில்லை. அவன் வாழும் ஊர் மட்டுமில்லை, அவன் உதவி இயக்குனராகப் பணிபுரியும் படங்களும் அவனுக்குள் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும். அதையும் மீறி அப்படியே தன் ஊரையும் தன் மக்களையும் அப்படியே பத்திரமாக தனக்குள் வைத்துக்கொள்வது அவ்வளவு எளிதில்லை. அதனால்தான் கிட்டத்தட்ட 'கிழக்குச் சீமையிலே' வரை அதை வைத்திருந்த பாரதிராஜாவால் அதன் பின்பு அதைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. அவர் அணியும் ஜீன்சும் இடையிடையே அடித்துவிடும் ஆங்கிலமும் அவ்வளவு காலம் அதை இருக்கவிட்டதே நம் பாக்கியம்தான்.

கிராமத்துப் படங்கள் எடுப்பதில் ஒரு பெரிய சிக்கல், அதன் அழுக்கை அப்படியே நுட்பமாக உள்ளடக்க வேண்டும். அதற்கு இரண்டு வழிகள் இருக்கின்றன. ஒன்று, அழுக்கையும் ஒப்பனை போல படப்பிடிப்புக்கு முன்பு அப்பிவிடுவது. அல்லது, நடிகர்களை முழுக்க முழுக்க அந்தக் கிராமங்களில் முக்கி எடுப்பது. அதுவும் அப்படியான கிராமங்களில் பிறந்து வளர்ந்த மனிதர்களையே நடிக்கவைப்பது இன்னும் கூடுதலாக அழகு சேர்க்கும். நடிப்பில், இயல்பாக இருப்பதுதான் - இருக்க வைப்பதுதான் மிகக் கடினமான அழகு. அது இந்தியத் திரைப்படங்களில் மலையாளத்தில்தான் ஓரளவு உயிரோடு இருக்கிறது எனலாம். அவர்களும் கூட இப்போது முன்பு போல இல்லை என்றுதான் மலையாள நண்பர்கள் சொல்கிறார்கள். அவர்களுக்கும் சுற்றியிருப்பவர்கள் கலர் கலராக விடும் ரீல்களைப் பார்த்து நாமும் அப்படி விட்டால்தான் என்ன என்று அந்த ஆசை வந்துவிட்டது. இப்படியான சூழ்நிலையில் தமிழ் இயக்குனர் ஒருவர் மலையாளப் படம் போல ஒரு தமிழ்ப் படம் எடுத்திருப்பது, அதுவும் கேரள - தமிழக எல்லையில் உள்ள கிராமங்களை வைத்து எடுத்திருப்பது, அவருக்கான ஊக்கம் மலையாளப் படங்களில் இருந்துதான் வந்திருக்க வேண்டும் என்று படுகிறது.

பொதுவாகவே ஒவ்வோர் இரண்டாவது மலையாளப் படத்திலும் நிறையத் தமிழ் இருக்கும். அதற்காக, "தமிழைத் தவிர்த்து கேரளமோ மலையாளமோ இல்லை" என்றெல்லாம் அடித்துவிட்டால் அது வேறு விதமாக எடுத்துக்கொள்ளப்படும் என்பதால் இப்படி வேண்டுமானால் சொல்லலாம். கேரளத்தின் முக்கால்வாசி எல்லை தமிழகத்தோடு இருப்பது போல், தமிழகத்தின் முக்கால்வாசி எல்லை கேரளத்தோடு இல்லை என்பதால், கேரளத்தின் ஒவ்வொரு மாவட்டமும் கடலை ஒட்டியோ தமிழகத்தை ஒட்டியோ இருக்கிற மாதிரி தமிழகத்தின் மாவட்டங்கள் இல்லை என்பதால், இயல்பாகவே கேரளத்தில் தமிழ் இருக்கும் அளவுக்கு தமிழகத்தில் மலையாளம் இல்லை. அது மட்டுமின்றி, கேரளம் செல்லும் தமிழர்கள் தமிழ் பேசியே சமாளிப்பதும் இங்கு வரும் மலையாளிகள் வந்த இரண்டாம் நாளே தமிழ் பேசப் பழகிவிடுவதும்தானே இயல்பாகவே நடப்பது. மலையாளப் படங்களில் இயல்பாகக் காட்சி அமைப்பதால் அவற்றில் தமிழர்கள் தமிழிலேயே பேசுவதாகக் காட்டுவதும், தமிழ்ப் படங்களில் பக்கத்து நாட்டுத் தீவிரவாதி கூட தமிழில் பேசுவது போலக் காட்டுவதும்தானே நமக்கு இயல்பான காட்சி அமைப்பு. அப்படியே பழகிய நமக்கு ஒரு மாற்றத்துக்காக இந்தப் படத்தில் படம் முழுக்கவும் மலையாளம் பேசும் மனிதர்களை அப்படியே காட்டுகிறார்கள். அதுவும் தமிழ்ப் படம் என்றால் மலையாளிகளை மோசடிக்காரர்களாகவே காட்ட வேண்டும், மலையாளப் படம் என்றால் தமிழர்களைக் குளிக்காத பாண்டிகளாகவே காட்ட வேண்டும் என்றில்லாமல், இரண்டு புறமும் இருக்கும் எல்லாவிதமான மனிதர்களையும் காட்டியிருப்பது முதிர்ச்சி மிக்க செயல்.

கேரளத்தையும் கேரளத்துக் காதலியையும் அழகழகாகக் காட்டிவிட்டு தேவையே இல்லாத ஒரு சண்டைக் காட்சியை வைத்து 'ஆட்டோகிராஃப்' படத்தில் ஒரு சிறிய நெருடலை உண்டுபண்ணியிருப்பார் சேரன். அப்படியில்லை இந்தப் படத்தில். அதற்கொரு காரணம் இயக்குனரின் பின்னணியாக இருக்கலாம். எதையுமே ஜாதி நோக்கத்திலேயே பார்த்துப் பழக்கப்பட்டவனுக்கு மற்ற விஷயங்களில் மூளை வேலையே செய்யாது. அப்படியே மதம், மொழி, இனம், பாலினம் என்று எல்லா பேதங்களிலும். எதைப் பார்த்தாலும் அந்த நோக்கத்திலேயே பார்ப்பது. அது போலவே மனிதர்களை வர்க்க ரீதியாகப் பிரித்துப் பார்த்துவிட்டவர்களுக்கு மற்ற பேதங்கள் எல்லாம் பெரிதாகத் தெரியாது. பிழைப்புக்காக எதுவும் செய்யும் கூட்டம் எல்லா இடங்களிலும் இருக்கத்தான் செய்கிறது. அதற்குள் 'நாம்' என்ன 'அவர்கள்' என்ன? அவர்களைப் பொருத்த மட்டில் சுரண்டுபவன் ஓரினம். சுரண்டப்படுபவன் ஓரினம். அவ்வளவுதான்.

எந்த நேரமும் கட்சி, மகாநாடு, தொழிலாளர்களுக்காகப் போராட்டம் என்றே ஒரு கிறுக்கு போல அலையும் சகாவுகளைப் பார்த்தவர்களுக்கு சாக்கோ சகாவு பாத்திரம் நன்றாகப் புரியும். அது போலவே விலை போகும் சகாவுகளும் இருக்கும் காலம்தானே இது. அதை இரண்டையுமே துல்லியமாகக் காட்சிப் படுத்திருப்பது அற்புதம்.

கிராம வாழ்க்கை, அதுவும் அடித்தட்டு மக்களின் வாழ்க்கை பழக்கப்பட்டவர்களுக்குக் கண்டிப்பாக அவர்கள் ஊரில் இந்தப் படத்தில் வரும் நாயகன் போல ஒருவரையோ பலரையோ தெரிந்திருக்கும். அந்தக் கைலி, சட்டை, அழுக்கு என்று அத்தனையும் கச்சிதமாக மெய் வாழ்க்கையில் உள்ளபடியே இருக்கிறார். படத்தில் வரும் எல்லோருமே அப்படியான உடைதான் அணிகிறார்கள். கைலி கட்டும் பழக்கமே அருகிவருகிற காலத்தில், கட்டப்படும் ஓரிரு கைலிகளும் நேற்று நெய்து இன்று வாங்கிக் கட்டிய கைலி போலத்தான் இருக்கின்றன நம் உலகத்தில். ஆனால் நம் ஊர்ப்பக்கம் இருப்பது போலவே இந்தப் படத்தில் வரும் கைலிகளும் துவைத்துத் துவைத்து நைத்து சாயம் போக்கிய கைலிகள். நாம் இதுவரை நம் திரைப்படங்களில் கண்ட பெண்கள் எல்லோருமே தாவணி போட்ட பெண்கள் மட்டுமே. நம் கிராமங்களில் சுடிதார் புகுந்துவிட்ட கதையே தெரியாதவர்கள்தாம் இன்னும் திரைக்கதை எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அது ஒருபுறம் என்றால், கிராமத்தில் காட்டு வேலைக்குப் போகும் பெண்கள் ஆண்களின் சட்டை அணிவது மிகவும் பரவலான ஒரு பழக்கம். அதுவும் இந்தப் படத்தில் நுட்பமாக உள்ளடக்கப்பட்டுள்ளது. அப்படியான சட்டை அணிந்து வரும் நாயகியும் பட்டையைக் கிளப்புகிறார். இந்தக் கிராமத்துப் பெண்களின் சிரிப்பும் அவர்களின் கிண்டலும், அப்பப்பா... அப்படியே வந்திருக்கின்றன படத்தில்.

தான் உண்டு தன் வேலை உண்டு என்று இருக்கிற நாயகன் விலை போன சகாவைக் கொலை செய்யும் சாக்கோ சகாவுக்குத் துணையாகப் போய் அவனும் அந்தக் கொலையில் பங்கெடுத்துக் கொள்ளும் காட்சி மிக நுட்பமாகக் கவனிக்க வேண்டியது. கமுக்கமானவன் அவனுக்கே உரிய பாணியில் கமுக்கமாக முடித்து வைப்பான். நகரத்துத் தன்னடக்கம் நமக்குத் தெரியும். ஏகப்பட்ட அறிவை அப்படியே உள்ளுக்குள் வைத்துக்கொண்டு அடக்கமாக வாழ்வார்கள். கிராமத்து அடக்கம் வேறு மாதிரியானது. விட்டால் நூறு பேரைத் தனி ஆளாகக் கொன்று போட்டு வருவான். ஆனால் அவனது வாழ்க்கையோ சமூக அமைப்போ வேறு ஏதொவொன்றோ அவனை அடக்கமானவனாகவே வைத்திருக்கும். உண்மையில் அதுவல்ல அவன். ஆனால் அப்படித்தான் வெளியில் வாழ்ந்து வருவான். அப்படியான ஓர் அடக்கமான மனிதன்தான் நம் கதைத் தலைவன்.

படத்தின் கதையைத் தீர்மானிக்கும் ஓர் ஏலக்காய் மூட்டையை நாயகனோடே அலையும் ஒரு துணைப்பாத்திரம் (இதுவும் அருமையாகக் காட்டப்பட்டிருக்கும் ஒரு பாத்திரம்தான்) தவறுதலாகத் தட்டிவிட்டு அது மலையிலிருந்து கீழே சிதறி விழும் காட்சியில்தான் நம் எல்லோருக்கும் மனம் நொறுங்கும். அப்போது நாயகன் ஓடிவந்து கோபத்தில் ஒரேயோர் அறை விடுவான். அறை வாங்கியவனும் நொறுங்கித்தான் போவான். ஆனால் அப்போதைக்கு வாங்கிய அறை அல்ல பிரச்சனை. அவன் செய்த தவறால் ஒரு பெருங்கனவு நொறுங்கிப் போவதுதான் அப்போதைய பிரச்சனை. அத்தோடு அது முடிந்துவிடும். அதன்பின்பு அவன் மிக இயல்பாக மீண்டும் இவனோடே அலைவான். இதுவும் எளிய மக்களின் உலகம் பற்றிய சரியான பிம்பத்தை நமக்குக் கொடுக்கும் ஒரு காட்சி. இப்படியான ஓர் இழப்பை ஏற்படுத்தியவனை அத்தோடு தீர்த்துக்கட்டி விடுவதும் அம்மக்களின் வாழ்வில் நடக்கக்கூடியதுதான். எல்லோரும் அப்படியில்லை - நம் நாயகன் அப்படியான ஒருவனில்லை என்பதுதான் இதில் சொல்லப்படுவது.

இவை எல்லாவற்றுக்கும் மேல், இந்தப் படத்தில் என்னை அடித்து வீழ்த்தியது. மனிதர்கள் பேசும் விதம்தான். அவ்வப்போது ஆங்கிலத்தில் ஒரு சொற்றொடரைச் செருகிப் பேசும் பெருநகர வழக்கம் போல், ஆங்காங்கே தனக்குத் தெரிந்த ஆங்கிலச் சொற்கள் ஒன்றிரண்டைச் செருகிப் பேசும் சிறுநகர வழக்கம் போல், கிராமங்களுக்கென்று ஒரு பாணி இருக்கிறது. அதில் அந்த மண்ணுக்கென்று ஒரு மொழி இருக்கும், அதில் வேறெங்கும் கேள்விப்பட முடியாத சில சொற்கள் இருக்கும் என்பதெல்லாம் நாம் அறிந்ததுதான். அதைத்தான் நாம் வட்டார வழக்கு என்கிறோம். அதற்கெல்லாம் அப்பால் பேசும் விதம் என்று ஒன்று இருக்கிறது. சொற்கள் மட்டுமே மொழி அல்ல. ஒரு பாத்திரத்தில் கற்களை நிரப்புவது போல் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். இதில் சொற்கள் எனப்படுபவை கற்கள். அவ்வளவுதான். அந்தக் கற்கள் ஒவ்வொரு மண்ணுக்கும் ஒவ்வொரு விதமானவை என்பதுதான் நாம் இதுவரை பார்த்த படங்கள் அனைத்திலும் காட்டப்பட்டுள்ளது. வட்டார வழக்கு பற்றிய ஆராய்ச்சிகளும் இத்தோடு நின்றுவிடுபவைதான். ஆனால் அந்தக் கற்களைக் கொண்டுள்ள பாத்திரமும் ஒவ்வொரு மண்ணுக்கும் ஒவ்வொரு விதமானது என்பது எந்தப் படத்திலும் இவ்வளவு நுட்பமாகக் காட்டப்பட்டுள்ளதா என்று தெரியவில்லை. நான் நிறையப் படங்கள் பார்த்ததில்லை என்பதால் அதை அவ்வளவு உறுதியாகச் சொல்ல முடியவில்லை. 

இதை இப்படிச் சொல்லி விளக்கலாம் என நினைக்கிறேன். என் சொந்த ஊர் பூதலப்புரம் எனும் குக்கிராமம். அதாவது, தந்தைவழிப் பூர்வீகம். நான் பிறந்ததும் பெரும்பான்மையான என் இளமைக் காலத்தைக் கழித்ததும் அதற்கருகில் உள்ள என் தாய் ஊரான நாகலாபுரம் எனும் பெரிய கிராமம் அல்லது சிறுநகரத்தில். அதன் பின்பு அருப்புக்கோட்டை, திருச்செந்தூர், அவ்வப்போது சிவகாசி, மதுரை, சென்னை, பின் நீண்ட காலம் பெங்களூர் என்று என் வாழ்வில் பல ஊர்கள் உண்டு. இதில் நாகலாபுரம் தொடங்கி பெங்களூர் வரை எல்லா ஊர்களின் மொழியும் ஓரளவுக்குச் சிறப்பாக நம் படங்களில் காட்டப்பட்டுவிட்டன எனலாம். இதற்கு முன்பு பார்த்துப் பரவசப்பட்ட கிராமப் படங்களில் நான் கண்டு கட்டுண்டது எல்லாம் நாகலாபுரத்தின் அல்லது அது போன்ற மொழியைத்தான். ஆனால் இதுவரை ஒரு திரைப்படத்தில் கூட நான் பூதலப்புரத்தை, அதன் மக்களை, அந்த மக்களின் மொழியை இவ்வளவு முழுமையாகக் கண்டதில்லை. இந்தப் படம் முழுக்கவும் அதைக் கண்டேன். அதுதான் இதுவரை பார்த்த படங்களிலேயே சிறந்த படம் என்கிற அளவுக்கு இந்தப் படத்தை மேலே கொண்டுவந்து நிறுத்தியது. மீண்டும் சொல்கிறேன், இவ்விடத்தில் நான் மொழி என்று சொல்வது இட்டு நிரப்பப்படும் கற்களை அல்ல, அவற்றைக் கொண்டிருக்கும் கலனை. சென்னைக்காரர்கள், மதுரைக்காரர்களில் வாயடிப்பவர்களுக்கென்று ஒரு சில நுணுக்கங்கள் உண்டு. அவற்றுள் பொய் அல்லது மிகைப்படுத்தல், புள்ளிவிபரம் போல ஏதோவொன்றை இறைப்பது, சுவாரசியமாகப் பேசுவது, சரியான உச்சரிப்பு, விதவிதமான சொல்லாடல்கள் போன்று சில இருக்கும். அது போல, பூதலப்புரத்தின் எளிய மக்களின் பேச்சில் நான் கண்ட ஒரு முக்கியமான அம்சம், அவர்களின் பேச்சில் நம்மைப் போன்றவர்களுக்கு வீணானதாகவும் வெறுமையானதாகவும் படுகிற சொற்றொடர்கள் நிறைய விரவிக் கிடக்கும். 

அதை இந்தப் படத்தில் ஒரு காட்சியில் அப்படியே முழுமையாக உணர்ந்தேன். நாயகன் தன் தாயை அழைத்துக்கொண்டு பதிவாளர் அலுவலகம் நோக்கி வரும் போது, "வேகமா நடம்மா" என்பான். அதற்கு அவன் தாய், "வேகமாத்தானடா வர்றேன். நான் என்ன மெதுவாவா நடக்கேன்!" என்பார். இதில் இந்த "நான் என்ன மெதுவாவா நடக்கேன்" என்ற சொற்றொடரில்தான் அதை அப்படியே உணர்ந்தேன். இப்படியான சொற்றொடர்களால் நிரப்பப்பட்ட மொழிதான் அவர்களின் மொழி ('எங்களின்' என்று சொல்லாமல் 'அவர்களின்' என்று சொல்வதில்தான் உன் அரசியல் இருக்கிறது என்று யாரேனும் திட்டாமல் இருக்க வேண்டும் இன்று. நாம் பேசும் மொழி அப்படியில்லை என்பதால் மட்டுமே அப்படிச் சொன்னேன். மற்றபடி ஒன்றுமில்லை). விஷயம் நிறைய இல்லாதவனுக்குப் பொய்யும் பொய்யான புள்ளிவிபரமும் எவ்வளவு முக்கியமோ அவ்வளவு முக்கியம் இந்த வெறுமையான சொற்றொடர்கள் பேசுவதற்குப் பெரிதாக எதுவும் நிறைய இல்லாத அம்மனிதர்களுக்கு. இது எல்லா ஊர் மொழியிலும் இருப்பதில்லை. இதைப் படிக்கும் பத்தில் ஒன்பது பேருக்கு, 'இதற்குள்ளே இவ்வளவு இருக்கா?' என்றுதான் தோன்றும். அந்த ஒரு காட்சி என் மனதில் இந்தப் படத்துக்கான இடத்தை எங்கோ கொண்டு போய் நிறுத்திவிட்டது. இதை இயக்குனர் கவனமாகவும் படமாக்கியிருக்கலாம். அல்லது, மிக மிக இயல்பாக அந்த ஊரில் ஒருவராக வாழ்ந்து (அல்லது அப்படியான ஒருவராக மாறி), நடிப்பவரையும் அப்படி வாழவைத்து (அல்லது மாற வைத்து) படமாக்கியிருக்கலாம். எப்படி இருப்பினும் இதுதான் எனக்கு இந்தப் படத்தின் ஆகச் சிறந்த காட்சி. என்னைத் தவிர இந்தப் படத்தைப் பார்த்த ஒருவருக்குக் கூட இது ஒரு பொருட்டான விஷயமாகப் பட்டிருக்குமா என்று தெரியவில்லை. அப்படிப் பட்டிருந்தால் கண்டிப்பாகச் சொல்லுங்கள். நாம் பேசுவதற்கு நிறைய இருக்கக்கூடும்.

அங்கேயே வாழும் மனிதர்களையே இதில் நடிக்க வைத்திருப்போரோ என்ற கேள்வியும் வருகிறது. அதுவும் அவ்வளவு எளிதான வேலையில்லை. கோடம்பாக்கத்திலிருந்து நடிகர்களைக் கொண்டுவந்து இப்படியான பாத்திரங்களில் நடிக்க வைப்பது எவ்வளவு சிரமமோ அதைவிடச் சிரமம் அங்கேயே வாழும் மனிதர்களை நடிகர்களாக மாற்றுவது. கேமராவை ஆன் பண்ணிவிட்டு, "நீ நடி" என்றோ "நீ வாழ்" என்றோ சொல்லிவிட்டால் அவர்களால் சொல்கிறபடியெல்லாம் அப்படியே நடித்துவிடவோ வாழ்ந்துவிடவோ முடியாது. தன் வாழ்க்கை வேறு, இப்போது தன் போன்ற வேறொரு வாழ்க்கையை நடிக்கிறோம் என்கிற உணர்வு எப்படியும் கெடுத்துவிடும். எப்படித்தான் செய்தாரோ மனிதன்.

அத்தா என்ற முகமதியப் பாத்திரம் சூப்பர். அது போல, மலையேற்றத்துக்கு நடுவில் அந்த அத்துவானக் காட்டுக்குள் இருக்கும் கடை, மூட்டை தூக்கும் தன் தொழிலில் தான் எவ்வளவு பெரிய ஆள் என்று இறுமாப்பாகப் பேசி இருமி இருமியே செத்துப் போகும் தொழிலாளி (இதற்குள் மிகப் பெரிய ஒரு கருத்து சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. எந்தத் தொழிலாக வேண்டுமானாலும் இருக்கட்டும், அந்தத் தொழிலில் நானே சிறந்தவனாக இருக்க வேண்டும் என்று இறுமாப்பாக அலைகிற மனிதர்கள் எல்லா இடங்களிலும் இருக்கிறார்கள்)... இப்படி , ஒரே காட்சியில் வந்து செல்லும் துணை நடிகர்கள் கூட அப்படியே கச்சிதமாக ஒட்டியிருக்கிறார்கள்.

சாக்கோ சகாவு நடந்து செல்லும் ஒரு காட்சியில் கேமரா அப்படியே மேலே மேலே சென்று மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் பின்னணியில் பருந்துப் பார்வையில் காட்டும். அதுதான் ஒளிப்பதிவாளரின் ஒரு சோறு பதம். இந்தப் படத்துக்கு இசை இளையராஜா. கதை நடப்பது அவருடைய மண்ணில். அவர் ஊரான பண்ணைபுரமும் வருகிறது. எனவே கதை மாந்தர்கள் அனைவரும் அவருக்கு நன்கு பழக்கப்பட்டவர்களாக இருக்க வேண்டும். எனவே இதுதான் இயல்பான கூட்டணி. இதில் பணிபுரிய வாய்ப்புக் கிடைத்ததற்காக அவர்தான் அதிகம் மகிழ்ந்திருப்பார் - நன்றி கூறியிருப்பார் என்று நினைக்கிறேன்.

இப்படியான ஒரு படத்தைத் தயாரிப்பதன் மூலம் விஜய் சேதுபதி நமக்கு ஒரு வலுவான செய்தியை அனுப்பியுள்ளார். எனவே அவருக்கு வேண்டிய எல்லா பலமும் கிடைக்க வேண்டும் என்று வேண்டி வாழ்த்துவோம். இந்தப் படத்தில் அவரே ஏன் நடிக்கவில்லை என்று உங்களுக்கு வந்த அதே கேள்விதான் எனக்கும் வந்தது. அதற்கு அவரே கேட்டும் லெனின் பாரதி ஒத்துக்கொள்ளவில்லையாம். இது, ஒரு முடிவோடு வந்திருப்பவனின் குணம் போலப் படுகிறது. இல்லையா? முதல் படத்திலேயே இத்தனை சர்வதேசத் திரைப்பட விழாக்களில் திரையிடப்படும் அளவுக்கு உலகத் தரத்தில் ஒரு படத்தைக் கொடுத்திருக்கும் லெனின் பாரதி இன்னும் தமிழ்த் திரைத்துறைக்கு எவ்வளவோ கொடுக்கப் போகிறார் என்ற சிந்தனையே நமக்கு எவ்வளவோ ஊக்கத்தையும் பெருமிதத்தையும் கொடுக்கிறது. அவருக்கும் வாழ்த்துக்கள். அது மட்டுமில்லை. மொத்தக் குழுவுமே தேடித் தேடிப் பிடித்துச் சேர்க்கப்பட்டிருப்பது படத்தின் தரத்தில் தெரிகிறது. அவர்கள் எல்லோருக்குமே வாழ்த்துக்கள். லெனின் பாரதியின் அடுத்த படத்துக்காக ஆவலோடு காத்திருப்போம். எத்தனை ஆண்டுகள் வேண்டுமானாலும் எடுத்துக்கொள்ளட்டும்!

நோம் சோம்ஸ்கி: கொரோனாக்கிருமி - இடரில் இருப்பது என்ன? | DiEM25 தொலைக்காட்சி | ஸ்ரெச்கோ ஹோர்வத்

Noam Chomsky: Coronavirus - What is at stake? | DiEM25 TV | Srećko Horvat ஸ்ரெச்கோ ஹோர்வத்: மற்றுமொரு ‘கொரோனாக்கிருமிக்குப் பிந்தைய உலகம்’ ந...