திங்கள், ஆகஸ்ட் 30, 2010

ஐ.மு.கூ-2: தேறும் அமைச்சர்கள்

எல்லாக் கட்சிகளிலும் உள்ள பிடித்த தலைவர்கள் பற்றி எழுதலாம் என்றுதான் எண்ணினேன் முதலில். இடுகையின் அளவைச் சிறிதாக்கிக் கொள்ள வேண்டி ஆளும் கூட்டணியின் முக்கியக் கட்சியான காங்கிரசின் முக்கியத் தலைகள் பற்றி மட்டும் பேசலாம் என நினைக்கிறேன் இவ்விடுகையில். பிறிதொரு நாளில் மற்ற கட்சிகளின் தலைகள் பற்றியும் பேசலாம் கண்டிப்பாக. சரி, கேள்விக்கு வருவோம். இப்போதைய அரசில் உள்ளோரில் தேறுவது யார் யார்? தேறுவது போலத் தெரிந்தாலும் தேறாதோர் யார்? அவர்களைப் பற்றி மட்டும் இவ்விடுகையில் பேசுவோம். மற்றோரை விட்டு விடலாம். அவர்கள் யாவரும் சராசரிகள் அல்லது பெரிதாக நம்முடைய கவனம் தேவையில்லாதவர்கள். வெறும் அரசியல்வாதிகள்; தலைவர்கள் அல்லர். உங்கள் கருத்துரைகளைப் பொறுத்து இதைத் திருத்தவும் தயாராக இருக்கிறேன்.

சொல்லவே வேண்டியதில்லை. முதலில் வருவது பிரணாப் முகர்ஜி. அவர் ஒரு சகலகலா வல்லவர். அவருடைய சமகாலத்தவர்களில் இவர் ஒருவர்தான் இன்றும் உருப்படியாக நிலைத்திருப்பவர். அவருடைய சமகாலத்தோர் என்று நான் சொல்வது அர்ஜுன் சிங்குகள், என். டி. திவாரிகள், சிவராஜ் பாட்டில்கள், நட்வர் சிங்குகள் போன்றோர். இவர் அடுத்த பிரதமர் ஆனால் அதில் சிறிதும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை. அவருடைய கட்சிக்கும் அந்தக் கடமை இருக்கிறது. அரசியல் அனுபவம் இல்லாத அவருடைய தலைவருக்குத் (அதாவது பிரதமருக்கு) தேவைப்படும் எல்லாப் பொழுதுகளிலும் உறுதுணையாக இருந்து எல்லாச் சிக்கல்களையும் தீர்த்து வைக்க உதவியவர். அவரையே தூக்கிச் சாப்பிட முயற்சிக்காமல் இட்ட பணியைச் சிறப்பாகச் செய்வது அவ்வளவு சாதாரண விஷயமில்லை. எல்லா அலுவலகங்களிலுமே இவரை மாதிரி முக்கியத்துவம் கிடைக்கிற ஆட்கள் செய்கிற வேலை - தனக்கு மேலே இருப்பவரை விழுங்க முயற்சிப்பதுதான். காங்கிரசை மறந்துவிட்ட ஒரு மாநிலத்திலிருந்து வருகிற ஒருவர் அது போன்ற வேலையைச் செய்வது அவ்வளவு எளிதான வேலையில்லைதான். ஆனால், நல்ல தொண்டனாக இருப்பது என்பது இன்னும் நிறையத் தலைவர்களுக்குச் சரியாகக் கைவராத கலை. அர்ஜுன் சிங் என்றொருவர் சமீபத்தில்தானே தன்னை ஓர் அதிபுத்திசாலியாகக் காட்டிக் கொள்ள முயன்று கையைச் சுட்டுக் கொண்டார்.

முகர்ஜிஜி தேவைப்படும்போதெல்லாம் உதவிக்கரம் நீட்டிக் காப்பாற்றியிருக்கிறார் இந்த அரசை. கட்சித் தலைமையின் நம்பிக்கையையும் வென்றிருக்கிறார். அவரைக் குடியரசுத் தலைவராக்க முயன்றது - அதன் பின்பு கட்சிக்கும் அரசுக்கும் அவரது இருப்பின் தேவை உணர்ந்து அந்தத் திட்டத்தைக் கைவிட்டது போன்ற நிகழ்வுகள் அவருடைய முக்கியத்துவத்தை நன்குணர்த்துகின்றன. இடதுசாரிகளும் வலதுசாரிகளும் ஒருங்கே விரும்பும் ஒரே காங்கிரஸ் தலைவர் இவர்தான் என்பது போலும் தெரிகிறது. எல்லோரும் நினைப்பது சிங்கைத் தொடர்ந்து ராகுல் வருவார் என்பது. ஆனால், காங்கிரஸ் தன் மீதுள்ள குடும்ப அரசியல்க் கறையைத் துடைக்க முயல்வதாகவும் கேள்விப் படுகிறோம். அது உண்மையானால் அடுத்துக் கொஞ்ச காலமாவது பிரணாப்ஜியை பிரதமராக்க வாய்ப்புகள் நிறைய இருக்கின்றன. அப்படிச் செய்தாலும் எந்தச் சிக்கலும் இல்லாமல் ராகுல் பிரதமராக முடியும். ஏனென்றால், பிரணாப்ஜி கண்டிப்பாக நீண்ட காலம் அந்தப் பதவியில் தொங்கிக் கொண்டிருக்க மாட்டார். அவரே பாவம் வயசானவர்.

அடுத்து இருப்பவர் நம்ம ஊர்க்காரர் சிதம்பரம். ஒருகாலத்தில் நான் அளவுக்கு மீறி மதித்த தலைவர்களுள் ஒருவர். என்னைப் போலவே தென் தமிழகத்துக்காரர் என்பதால் அவருடைய தேய்பிறைக் காலங்களிலும் அவருடைய ஒவ்வோர் அசைவையும் கூர்மையாக நோக்கியிருக்கிறேன். ஒரு காலத்தில் அவருடைய நேர்மையை யாரும் கேள்வி கேட்க முடியாத அளவு நல்லவர் என நினைத்திருக்கிறேன். நீண்ட காலமாக ராஜீவ் காந்தியின் கண்டுபிடிப்புகளில் தலைசிறந்தவராகக் கருதப்பட்டவர். பணத்துக்காக ஒருபோதும் அவர் அரசியலைச் சார்ந்திருக்க வேண்டி இருந்ததில்லை. பதவி இல்லாத காலங்களில் பேசாமல் போய் பேசும் வேலை (வக்கீல் வேலை) பார்த்தார். தேவைக்கும் அதிகமாகப் பேசுகிற அரசியல்வாதிகளைக் கொண்ட ஒரு மாநிலத்தில், ஆங்கிலத்திலும் தமிழிலும் சிறப்பாக உரையாற்றும் ஆற்றல் படைத்த அவர் ஒரு நல்ல அரசியல்வாதிக்குரிய அனைத்துத் தகுதிகளையும் ஒருங்கே பெற்றவர் போலத் தெரிந்தார். அவருடைய பேச்சுகள் கருத்தாழம் மிக்கவையாக இருந்தன. அதனால்தானோ என்னவோ அவர் ஒரு மக்கள் தலைவராக உருவெடுக்க முடியவில்லை. அரசியல்ப் பேச்சுக்களில் மக்கள் சரக்கை அதிகம் எதிர்பார்ப்பதில்லை. அனல் பறக்க வேண்டும் என்று மட்டும்தான் ஆசைப் படுகிறார்கள். அதையும் அவர் கற்றுக் கொண்டால் நல்லது.

இன்றும் அவருக்கே உரிய பாணியில் அவருடைய அமைச்சகம் செயல்படுகிறது. ஆனால் காலப்போக்கில் அவர் நிறைய மாறிவிட்டதையும் மறுப்பதற்கில்லை. ராஜீவ் காந்தியால் கொண்டுவரப்பட்ட அதே ப.சி. போல் தெரியவில்லை இவர். பதவிப் பசி கூடி விட்டது போல்த் தெரிகிறது. இன்றைய அரசியல் சூழலுக்கேற்ப அவருடைய அணுகுமுறையை மாற்றிக் கொள்ளாவிட்டால் அவர் போக விரும்பும் இடத்துக்குப் போக முடியாது என்பதை அவருடைய தோல்விகள் கற்றுக் கொடுத்து விட்டன போலும். எதையும் எளிதில் பற்றிக் கொள்ளும் அவருடைய திறமையே தவறான தந்திரங்களையும் கற்றுக் கொள்ள உதவி விட்டன போலும். அவர் பற்றிய எல்லாக் குற்றச்சாட்டுகளையும் (தோற்றுவிட்டு வென்றதாகச் சொன்னது முதல்) கேள்விப்பட்ட பின்பும் அவர் பிரதமர் பதவிக்கு ஏற்ற ஓர் ஆள் போலத்தான் எனக்குப் பட்டது. தன் பதவியைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்காக எதுவும் செய்யக் கூடிய ஒரு தலைவராக மாறிவிட்டார் போல்த் தெரிகிறது. அதைத்தானே ஆட்சி அதிகாரங்களைச் சுவைத்து விட்ட எல்லோருமே செய்கிறார்கள். உள்துறையைவிட நிதித்துறை அவருக்கு அதிகம் ஒத்து வந்த ஒன்றாகப் பட்டது. சி.என்.என்.ஐ.பி.என்-இன் ராஜ்தீப் சர்தேசாய் சொல்கிறார் - பட்டேலுக்குப் பிறகு இவர்தான் தலைசிறந்த உள்துறை அமைச்சர் என்று (அது அத்வானி என்று நான் நினைத்தேன்). வாராவாரம் நக்சலைட்டுகள் பாதுகாப்புப் படையினரை மொத்த மொத்தமாகக் கொன்று குவித்துக் கொண்டு இருக்கிறார்கள். திக்விஜய் சிங்கின் இவர் மீதான "அதிமேதாவித்தனத் திமிர்" குற்றச்சாட்டும் சரிதான் போல்த் தெரிகிறது. அறிவுத்திறமும் அன்பும் கலந்த ஓர் அணுகுமுறை நக்சலைட்டுகள் விவகாரத்தில் இதை விட நன்றாக உதவியிருக்கும்.

ஒருகாலத்தில் தமிழ்நாட்டின் முதல்வராகத் தகுதியுடையவர் யார் என்று படித்தவர் எவரைக் கேட்டாலும் சொல்லப்பட்டவர் இவர்தான். இப்போது தமிழகத்தில் காங்கிரசே ஆட்சிக்கு வரும் அதிசயம் கூட நிகழ்ந்தாலும் இவர் முதல்வராக நினைத்துக் கூடப் பார்க்க முடியுமா தெரியவில்லை. கோள்களின் இடங்கள் மாறிவிட்டன இப்போது. அவரே ஒருமுறை ஒத்துக் கொண்டதுபோல, மாநில அரசியலுக்குத் தேவையான சில பண்புகள் அவரிடமில்லை என்றுதான் நினைக்கிறேன். ஈழ விவகாரத்தில் இவர் பதவியைத் தூக்கி வீசியிருந்தால் மக்கள் இவரைக் கொண்டாடியிருப்பார்கள். தோற்றபோது தோற்றதை ஒத்துக் கொண்டு ஒதுங்கியிருந்தால் கொஞ்சம் பரிதாபமாவது பட்டிருப்பார்கள். நானே இவருக்காக எத்தனையோ பேரிடம் வாதாடியிருக்கிறேன். இப்போது அதெல்லாம் முடியாது என்பதை உணர்ந்து இந்த இடுகையில் கூடப் பல மாற்றங்களைச் செய்ய முன் வந்து விட்டேன். படிப்பவர் சிந்தனையைத் தூண்டாவிட்டாலும் எழுதுபவன் சிந்தனையையாவது எழுத்து தூண்டும் என்றொரு முறை சொல்லியிருந்தேன். அது இவரால் - இந்த இடுகையால் எனக்கு நிகழ்ந்தது. பல நண்பர்களோடு இவரைப் பற்றிய நீண்ட விவாதங்களுக்குப் பின் இந்த மாற்றங்களைச் செய்கிறேன். எனவே, ஊர் சாட்சியாக என் லிஸ்ட்டில் இருந்து இவரைத்தூக்கி வீசி விடுகிறேன். கருத்துக்களை சூப்பராகச் சொல்லிய அனைவருக்கும் (கோபமாகச் சொன்னோரும் அடக்கம் இதில்) நன்றியும் கண்டிப்பாகச் சொல்லவேண்டும்.

ஏ.கே. அந்தோணி அவர்களும் அவர் முதலமைச்சராக இருந்த காலத்திலிருந்தே நான் பெரிதும் மதித்த ஒருவர். பக்கத்து மாநிலத்துக்காரர் என்பதால் நம்ம ஊர் அரசியல்வாதிகளின் எளிமையை விட இவருடையதைப் பற்றி அதிகம் கேள்விப் பட்டிருக்கிறேன். ஏனென்றால், நம்ம ஊரில் அப்படியோர் எளிமையான முதலமைச்சர்தான் இருக்கவே இல்லையே. ஆனால், அவருடைய செயல்திறம் பற்றி அதிகம் செய்திகள் வருவதில்லை. நம் மலையாள நண்பர்கள் விட்டுக் கொடுக்காமல் பேசுவார்கள். "நாங்கள் எல்லோருமே இப்படித்தான். உங்களை மாதிரி சீன் போடவெல்லாம் எங்களுக்குத் தெரியாது!" என்பார்கள். ஆனாலும், ஆட்சி செய்வதில் அவர் திறம் பட்டவராகத் தெரியவில்லை. இடதுசாரிகள் போல. சுத்தமானவர்; ஆனால் சுறுசுறுப்பில்லை. தேசிய அரசியலில் நற்பெயர் பெற வேண்டுமென்றால், தூய்மையானவர் என்ற பெயரோடு வளர்ச்சி சார்ந்த - சுறுசுறுப்பான -கவர்ச்சியான தலைவர் என்ற பெயரும் பெற வேண்டும். அது இவருக்குச் சிரமமாக இருக்கலாம். ஒரு மலையாள நண்பன் சொன்னான் - அந்தோணி மிகவும் நல்லவர் ஆனால் செயல்திறம் மிக்கவரல்ல; ஆனால் கருணாகரனோ ஊழல்ப் பேர்வழி என்றாலும் திறமையாகச் செயல்படுபவர். அரசியலில் கை சுத்தமான நல்லவர்கள் போலன்றி நான் பார்த்த பெரும்பாலான ஊழல்ப் பேர்வழிகள் சுறுசுறுப்பான செயல்வீரர்கள். ஏனென்றால் அவர்கள் செயல்படுவதற்குத்தான் ஓர் உந்து சக்தி இருக்கிறதே.

கிருஷ்ணா பெங்களூரில் இருந்தபோது எனக்கு மிகவும் பிடித்தது. படு சுறுசுறுப்பாகச் செயல்பட்டார். பெங்களூரையும் கர்நாடகத்தையும் தகவல் தொழில்நுட்ப மயமாக்கினார். எங்கெங்கு காணினும் செயல்திறம். முதலமைச்சர் என்ற முறையில் உச்ச கட்டக் கண்ணியம் காத்தார். "நம்ம முதல்வர் அளவுக்கதிமாகக் கண்ணியமானவரா?" என்றொரு கருத்துக் கணிப்பு கூட நடத்தியது பெங்களூர் டைம்ஸ் ஆப் இந்தியா. அப்போது தமிழக முதல்வராக இருந்த தைரிய லட்சுமி தினம் தினம் அவரைத் தகாத வார்த்தைகளில் தரம் தாழ்ந்து திட்டியபோது, ஒவ்வொரு நாளும் நம்மவரை விட கண்ணியமானவர் என்று நிரூபித்துக் கொண்டே இருந்தார். நான் பார்த்தவரை மாநிலங்களுக்கிடையிலான பிரச்சனையில் உச்ச நீதி மன்றத்தின் பேச்சை மதித்த முதல் முதல்வர் இவர்தான். அதுதான் அவர் மீது அவருடைய மண்ணில் எல்லோருக்கும் வெறுப்பை உண்டாக்கியது. இறுதியில் அவருடைய மக்களின் பிடிவாதத்துக்குத்தான் வளைந்து கொடுத்தார். அது மட்டுமில்லை, இயற்கையும் அவருக்கு எதிராகத்தான் இருந்தது. மழை இரு மாநில விவசாயிகளுக்கும் ஆப்படித்தது; அதுவே அவருக்கும் கடைசியில் ஆப்பானது. 

அவரே கவுடாவின் ஆதரவோடு இரண்டாம் முறையும் தொடர்ந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் நடந்தது என் மனதை உடைத்தது. தரமான ஓர் தலைவர் தரந்தாழ்ந்த அரசியலின் பலிகடாவானார். இப்போதும் நான் நினைப்பது என்னவென்றால், கடைசிவரை காங்கிரஸ் அவரை ஆதரித்திருக்க வேண்டும்; "அவரை ஆதிரிப்பதாக இருந்தால் பேசலாம் அல்லது நடையைக் கட்டு!" என்று சொல்லியிருக்க வேண்டும் கவுடாவிடம். விலையுயர்ந்த அரசியல் வியாபாரங்களில் இதெல்லாம் எழுதுவதுதான் எளிது; செய்வது கடினம். அவர்களுக்கு எத்தனை கட்டாயங்களோ. என் கன்னட நண்பன் ஒருவன் சொன்னான் - "கிருஷ்ணா மேல்த்தட்டு மக்களுக்கு மட்டுமே தலைவர்; கவுடாவோ அதைவிடப் பல மடங்கு இருக்கும் அடித்தட்டு மக்களின் தலைவர்!". எனவே, மேல்த்தட்டு மக்களின் தலைவர் வயதான காலத்தில் மேலவையில் அமர்வதும் அடித்தட்டு மக்களின் தலைவர் எத்தனை பித்தலாட்டங்கள் செய்தாலும் - எத்தனை முறை அழிக்கப்பட்டாலும் மீண்டும் மீண்டும் எழுந்து வருவதும்தானே இயற்கை.

சென்ற முறை, கவுடாவின் பேச்சைக் கேட்டு அவரைக் கழட்டி விட்டு - மராட்டிய மாநிலத்தின் ஆளுநராக அனுப்பியபோது, மத்திய அரசில் நல்லதொரு துறை ஒன்றைக் கொடுக்கலாமே அவருக்கு என ஆசைப்பட்டேன். அது அப்போது நடக்காவிட்டாலும் அடுத்த முறை காங்கிரஸ் வென்று ஆட்சியைப் பிடித்தபோது நடந்தேறியது. என் உள்மன ஓசையை யாரோ ஒட்டுக் கேட்டது போல் இருந்தது எனக்கு. அப்படியெல்லாம் அவருக்காக ஆசைப்பட்ட நான் அவருடைய டெல்லிப் பணி பற்றி என்ன நினைக்கிறேன்? அவ்வளவு சிறப்பாகச் சொல்வதற்கு எதுவுமில்லை. சிறப்பாக எதுவும் கேள்விப்படவுமில்லை. அடிக்கடி அவருடைய துறையின் சொதப்பல்கள் பற்றித்தான் செய்திகள் வந்த வண்ணம் இருக்கிறது. வயதோ - அவர் பழக்கப்பட்டிராத பெருந்தலை நகரத்தின் பின்னணி அரசியலோ - வேறு ஏதோ ஒன்றோ அவருடைய டெல்லி இருப்பை (பெங்களூரில் போலன்றி) நமக்கு அதிகம் உணர்த்த முடியாமல் ஆக்கியிருக்கிறது. கொஞ்சம் கூட வாய்ப்பே இல்லையென்ற போதிலும், ஒரு காலத்தில் பிரதமராகத் தகுதியானவர்களின் பட்டியலில் இவரையும் வைத்திருந்திருக்கிறேன். இனியும் அவரை அந்தப் பட்டியலில் வைத்திருக்க முடியாது. ஆனாலும், வேறு ஏதோவொரு துறையில் போட்டுப்பார்க்கலாம் - கொஞ்சம் மாற்றம் தெரிகிறதா என்று பார்ப்பதற்கு (கண்டிப்பாக நிதி, உள்துறை, பாதுகாப்பு போன்றவை அல்ல). வெளியுறவு அவருக்கு ஒத்துவரவில்லையோ என்றோர் ஐயம் எனக்கு. வேறு ஏதும் காரணம் தென்படவில்லை அவரின் நீடித்த செயலின்மைக்கு.

கபில் சிபலைப் பற்றிப் பேசாமல் இந்த இடுகை முழுமையடையாது. மனிதவள மேம்பாட்டுத்துறையில் அவருடைய திறமையை நிரூபிக்கும் வரை அவர் மீது எனக்குப் பெரிய மரியாதை ஏதும் இருக்கவில்லை. தன் கட்சி செய்யும் எந்தக் காரியத்தையும் நன்றாக நியாயப்படுத்தத் தெரிந்த - நீளமான நாக்கு மட்டும் கொண்ட (அவர்கள்தானே திறமையான வக்கீல்கள்) - திறமையான வக்கீல் என்று மட்டும்தான் நினைத்தேன். பெரும்பாலான ஆங்கிலச் சேனல்களில் ஏகப்பட்ட வாதங்களில் மிகத் திறம்பட வெல்வதைப் பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால் அவற்றின் மூலம் அவர் ஒரு சிறந்த தலைவராக எப்போதும் என் மனதை வென்றதில்லை. ஆனால், இன்று நான் நினைப்பது என்னவென்றால், இந்திய அரசியலில் அவருக்கொரு பெரிய இடம் இருக்கிறது. மனிதவள மேம்பாட்டுத் துறையில் மிகப் பெரிய அளவில் சாதித்து விட்டார் என்றே சொல்ல வேண்டும். கல்வியுரிமைச் சட்டத்தில் ஆரம்பித்து பொதுத் தேர்வுகளைத் தூக்கி எறிந்ததுவரை அவருடைய செயல்பாடு அனைத்துமே அருமை. இப்போதைய அமைச்சரவையில் சிறப்பாகச் செயல்படும் சிலரில் கண்டிப்பாக இவரும் ஒருவர். எவ்வளவு பெரிய பேச்சாளர் ஆனாலும் சிலருடைய செயல்பாடுகள்தான் அவர்களுடைய பேச்சைவிட நன்றாகப் பேசுகின்றன. அப்படிப்பட்டோரை அதிகம் பேச வைப்பதன் மூலம் அவர்களை எவ்வளவு பெரிய சோம்பேறிகளாக்கி விடுகிறோம். கபில் சிபலைப் பற்றி மென்மேலும் செய்திகளில் கேள்விப்படத்தான் விரும்புகிறேன்; அவரே பேசுவதைப் பார்க்க எனக்கு விருப்பம் இல்லை. காங்கிரஸ் அவருடைய நாக்கைப் பயன்படுத்தாமல் மூளையைப் பயன்படுத்த முயற்சிக்க வேண்டும் என்பதே என் ஆசையெல்லாம். கல்விதான் நம் கலங்கரை விளக்கம் என்றாகி விட்ட காலத்தில் சரியான திசையில் பயணிக்க இது நமக்கு மிக மிக முக்கியம்.

பட்டியலில் அடுத்து இருப்பவர் திருவாளர் சர்ச்சை. இப்போது அவையில் இல்லாவிட்டாலும் இவர் பற்றிக் கண்டிப்பாகச் சொல்ல வேண்டும். சசி தரூர் அரசியலுக்கு வருகிறார் என்றதும் அளவிலா மகிழ்ச்சி அடைந்தோரில் நானும் ஒருவன். மன்மோகன் சிங் பிரதமரானபோது ஏற்பட்ட அதே மகிழ்ச்சிதான். நம் அரசியல் இதைவிட நன்றாக வேண்டுமென்றால் இது போன்றவர்கள் நிறைய வர வேண்டும். திருவனந்தபுரத்தில் அவர் வென்றபோது மகிழ்ச்சி இரட்டிப்பானது. வெளியுறவுத் துறை காபினெட் அமைச்சராவார் என எதிர்பார்த்தேன். அதுதான் ஐ.நா. சபையின் பொதுச் செயலாளர் பதவிக்குப் போட்டியிட்ட ஒருவருக்குச் சிறப்பாக இருந்திருக்கும். ஆனால், காங்கிரஸ் வேறு விதமாக யோசித்தது. அதே துறையின் துணை அமைச்சர் ஆனார். அது ஒன்றும் மோசமில்லை. ஆனால், அடுத்தடுத்து ஏதாவதொரு சிக்கலில் மாட்டிக் கொண்டிருந்தார். அவர் செய்ததெல்லாம் சரியாகக் கூட இருக்கலாம். ஆனால், இந்திய மைதானங்களில் வேறு விதமாக விளையாடியிருக்க வேண்டும் அவர். அது அவருடைய மேற்கத்தியத் தொடர்புகளால் வந்த வினை. இந்திய அரசியலில் இருப்பதற்கு அவருடைய மேற்கத்தியத் தனம் பெரிய பிரச்சனை. ரோமில் ரோமனாக இருக்க முடியவில்லை அவரால். சுற்றியிருப்பவர்களைப் போல நடந்து கொள்ள முடியாவிட்டால் அவர்கள் கண்டிப்பாக முதுகில் குத்துவார்கள் என்பது இயற்கையின் விதி. அதற்கு நம் அரசியல்வாதிகள் விதிவிலக்குகள் அல்லர். உண்மையில் அவர்கள்தான் மிகச் சரியான எடுத்துக்காட்டுகள். 

ஐ.பி.எல். சர்ச்சை வரும் வரை அதீத நம்பிக்கைகள் கொண்டிருந்தேன். அவர் நியாயத்தின் பக்கம் இருந்தாரா அநியாயத்தின் பக்கம் இருந்தாரா என்பது எனக்குச் சத்தியமாகத் தெரியாது. ஆனால், தவறான நேரத்தில் தேவையில்லாத பிரச்சனைகளுக்குள் சிக்கிக் கொண்டிருந்தார். மூன்றாவது திருமணம் செய்தபோது கடைசி அடி விழுந்தது. அதற்கும் அரசியல்வாதி என்ற முறையில் அவருடைய செயல்பாட்டுக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால், அது (மூன்று திருமணங்கள்) எம்.ஜி.ஆர். போன்ற மக்கள் தலைவராக இருந்தால் ஒழிய நம்முடைய கலாச்சாரத்தில் நன்றாக ஏற்றுக் கொள்ளப்படும் என்று எனக்குப் பட வில்லை. இப்பவும் அவருடைய மக்கள் அவரைக் கீழே விழ விட மாட்டார்கள் என்று நம்புகிறேன். ஏனென்றால், கேரளா மற்ற மாநிலங்களை விட வேறுபட்ட மாநிலம். ஆனால், காங்கிரசின் திட்டங்கள் பற்றி எனக்கு நன்றாகத் தெரியவில்லை. ஒருவேளை, அவருக்கு சரியாக ஒத்துப் போகாத அல்லது அவரால் சரியாக ஒத்துப் போக முடியாத ஒரு சூழ்நிலைக்கு ஏற்றவாறு மாற்றிக் கொள்ள முடியாத அவருடைய குறைபாடுகளாலேயே ஒரு பெரும் திறமைசாலியையும் தேசியத் தலைவரையும் (அவர் அதற்கும் மேல் என்பதைச் சொல்லத் தேவையில்லை) இழந்து விட்டோமோ என்று தோன்றுகின்றது. 

அடுத்ததாக, இந்த அமைச்சரவையில் இல்லாதவர் என்றாலும் மணி சங்கர் ஐயரின் தைரியமும் புத்திசாலித்தனமும் எனக்குப் பிடிக்கும். காங்கிரஸ்காரராக இருந்தால்கூடக் கூச்சமில்லாமல் விமர்சிக்கும் அவருடைய குணாதிசயம் எனக்குப் பிடிக்கும். தன் கட்சி ஆட்களாக இருக்கட்டும் - கூட்டணிக் கட்சி ஆட்களாக இருக்கட்டும் - எதிர்க்கட்சியினராக இருக்கட்டும் - அவர் எப்போதுமே யாருடனும் நல்ல பிள்ளை பெயர் எடுக்க முனைவதில்லை. கருணாநிதி, ஜெயலலிதா - இருவர் மீதுமே கடுமையான விமர்சனங்களை வைத்த வெகு சிலரில் ஒருவர். அதி விரைவில் அவரையும் ஓர் அமைச்சராகப் பார்க்க விரும்புகிறேன். அவருடைய கட்சி ஆண்டு கொண்டிருக்கும்போது அவரை நீண்ட நேரம் வெளியில் நின்று வேடிக்கை பார்க்க வைப்பது அவ்வளவு நன்றாக இல்லை. 

இந்த அமைச்சரவையின் சராசரி மேதமையை உயர்த்துவதில் முக்கியமானவர் ஜெய்ராம் ரமேஷ். சுற்றுச் சூழற் பிரச்சனைகளில் இந்திய அணுகுமுறையில் அவர் செய்துள்ள மாற்றங்களை நம் நாடு கைதட்டி ஆரவாரிக்கிறது. ஐந்தாண்டு கால ஆட்சி முடியும்போது இதுவரை யாரும் செய்திராத அளவுக்கு மிகப் பெரும் செயல்களைச் செய்திருப்பார். அதி விரைவில் அவருடைய பதவி உயர்வு நிகழ என் வேண்டுதல்கள்.

குட்டி சிந்தியா மற்றும் குட்டி பைலட் ஆகிய இருவருமே எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது. அவர்களுடைய புத்திக் கூர்மையையும் தம் கருத்தைத் தெளிவாக விளக்கும் பேச்சுத் திறமும் கண்டு வியக்கிறேன். அவர்களுடைய தந்தைமார் ராஜீவ் காந்தியின் அவையை அலங்கரித்தது போல, ராகுலின் அவையில் இவர்கள் முக்கிய இடங்களில் அமர்வார்கள் என்பது உறுதி. இவர்களுக்கும் சுயரூபம் என்று வேறு ஏதோ ஒரு ரூபம் இருக்கக் கூடாது என்பது மட்டுமே இப்போதைய என் வேண்டுதல்கள்.

சரத் பவார் (தேசியவாதக் காங்கிரஸ்), வீரப்ப மொய்லி, குலாம் நபி ஆசாத், ஜெய்பால் ரெட்டி, கமல் நாத் போன்ற வேறு யாருமே பெரிதாக ஈர்க்கவில்லை. இவர்களுக்கெல்லாம் ஓய்வு கொடுக்கும் திட்டமொன்றோடு காங்கிரஸ் விரைவில் தயாராக வேண்டும். அது விருப்ப ஓய்வானாலும் சரி. கழுத்தைப் பிடித்துத் தள்ளும் ஓய்வானாலும் சரி.

மற்ற கட்சிகளில் இருக்கும் தலைவர்கள் பற்றியும் நேரம் கிடைக்கும் தருவாயில் எழுதுவேன். நேரு வழி வந்த காந்திகள் பற்றியும் ஓர் இடுகையில் கண்டிப்பாக எழுத வேண்டும். அவர்கள்தாம் இந்திய அரசியலின் வானளாவிய அதிகார மையமாகி விட்டார்களே. பல தலைமுறைகளையும் கடந்து அவர்களின் வீச்சு தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறதே. அதனால் எழுதித்தான் ஆக வேண்டும்.

வியாழன், ஆகஸ்ட் 26, 2010

மொழியை நிறையப் பெயர்க்க விருப்பம்

எல்லோருக்கும் போல எனக்கும் பல பேராசைகள் உண்டு. அதில் ஒன்று பிற்காலத்தில் (கண்டிப்பாக இப்போது இல்லை) அரசியலில் நுழைய வேண்டும். நிச்சயமாக என் வாழ் நாளில் ஒரு நாள் நம் அரசியல் இன்று இருப்பதை விட ஓரளவாவது சிறப்பாக இருக்கும் என்ற ஒரு மகா நம்பிக்கை எனக்கு இருக்கிறது. எனக்கு முன்னால் பின்னால் அருகில் உட்கார்ந்து இருக்கிற யாருக்கும் அந்த நம்பிக்கையில் நம்பிக்கை இருப்பது போல் தெரியவில்லை. அதற்கும் நியாயம் இருக்கிறது. ஒரு வேளை அவர்கள் பொய்ப்பிக்கப் பட்டு நான் நினைப்பது போல ஆங்காங்கே சில நல்லவர்களும் கண்ணில் படும் அளவுக்கு ஒரு மாற்றம் வருமேயானால், தனக்கும் தன்னைச் சார்ந்த குடும்பத்துக்கும் அதற்கடுத்த சில வட்டங்களுக்கும் ஆற்ற வேண்டிய அடிப்படைக் கடமைகள் அனைத்தையும் முடித்து விட்டு, சிறிய அளவில் ஏதாவது செய்ய முயலலாம் என்றோர் ஆசை. இப்போதே கையில் இருப்பதை எல்லாம் தூக்கிப் போட்டு விட்டு இறங்கலாம். ஆனால் அதில் ஒரு சிக்கல் இருக்கிறது. அப்படி இறங்கியோர் யாவரும் தத்தம் தனி மனித, குடும்பக் கடமைகளைச் செய்யப் பிற்காலத்தில் அரசியலைச் சாரவேண்டிய சூழ்நிலை உருவாகிவிடும். அப்படித்தான் இதுவரை பெரும்பாலும் நடந்திருக்கிறது. எனவே ஒவ்வொரு படியாக மேலே போவது நல்லதுதானே.

அடுத்தது, நிறைய இலக்கியங்கள் படைக்க வேண்டும் என்பது. முந்தையதைப் போலவே இதுவும் பிற்காலத்தில் தான். அடிப்படைக் கடமைகள் யாவும் முடிந்த பின்புதான். இல்லையேல், என்ன ஆகும் என்றால், இருக்கிற வேலையில் கவனம் சிதறும். கொடுக்கிற சம்பளத்துக்கு மரியாதை கொடுக்க வேண்டும். வேலை நேரத்தில் ஓரத் தொழில் செய்கிற அரசு ஊழியர் போல் ஆகி விடக் கூடாது. அனால், அதற்கான ஒத்திகை அல்லது பயிற்சிக் காலமாக இதை எடுத்துக் கொள்ளலாம். நேரம் கிடைக்கிற பொழுதுகளில் சிற்சிறு முயற்சிகள் செய்து பார்க்கலாம். அப்படிப் படைக்கிற படைப்புகள் பல்வேறு விதமானவைகளாக இருக்கும். சிறுகதை, புதினம், கவிதை, கட்டுரை, இவை தவிர்த்துப் புதிதாக ஏதாவது படிவம் வருமானால் அது எனப் பல்வேறு விதங்கள்.

மொழி பெயர்ப்புகள் நிறையச் செய்ய வேண்டும் என்று இன்னோர் ஆர்வமும் இருக்கிறது. தமிழும் ஆங்கிலமும் ஒருங்கே நாவில் அல்லது பேனாவில் நர்த்தனமாட்டுவிக்கின்ற மனிதர்கள் நிறையப் பார்க்க முடிவதில்லை இங்கே. செம்மொழியின் பெருமைகள் உலகறிய வேண்டுமாயின் அப்படிப் பட்டோர் நிறையத் தேவைப் படுகிறது. அது ஓரளவு கைகூடி வருமேயானால், நிறைய மொழி பெயர்ப்புகள் செய்ய வேண்டும். அதற்கு இன்னொரு காரணம், வங்கக் கடலில் மட்டும் மீன் பிடிக்கற “ஓர்” இனம் (ஆங்கிலத்தில் போலவே தமிழிலும் உயிரெழுத்தில் ஆரம்பிக்கும் சொல்லுக்கு முன்பு “ஒரு” போடாமல் “ஓர்” போட வேண்டும் என்ற பாடம் இருப்பது நினைவு இருக்கிறது!) உலகக் கடல்களுக்கெல்லாம் செல்ல முடிந்தால் அதிகம் பிடிக்க முடியும் என்பது மிக அடிப்படையான ஒன்றாகத்தானே படுகிறது. குண்டுச்சட்டியில் குதிரை ஓட்டக்கூடாது அல்லது கிணற்றுத் தவளையாக இராதே என்றெல்லாம் பேசுவது கொஞ்சம் அதிகப் பிரசங்கித் தனம் போலத் தோன்றும் என்பதால் கொஞ்சம் கவனமாக ஒரு புதிய முயற்சி செய்து பார்த்தேன். :)

இன்னொரு காரணம், ஆங்கிலத்தில் படைக்கப் பட்டிருக்கிற பல படைப்புகள் தமிழில் பலரால் தேடப் பட்டும் கிடைக்காதவை. ஆங்கில அறிவு இல்லாத ஒரே காரணத்தால் தனியொரு மனிதனுக்குச் சென்றடையாமல் போகிற பல படைப்புகள் அந்த அறிவை வைத்துக் கொண்டிருக்கிற பலருக்குப் பயன் படாமலே சும்மா தூங்கிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்க்கும் போது, அங்கும் மேடு பள்ளம் சரி செய்ய வேண்டிய வேலை நிறைய இருப்பது தெரிகிறது. அதற்கொரு மண் வெட்டியாக நம் மொழி பெயர்ப்புகள் அமையலாம் என்றும் தோன்றுகிறது.

இலக்கியத்தில் பல விதமானவை. கல் தோன்றி மண் தோன்றாக் காலத்தே தோன்றிய, எளிதில் படித்துப் புரிந்து கொள்ள முடியாத விதம் ஒன்று. அதைப் புரிந்து கொள்ள முடியாமைக்குக் காரணம் கால இடைவெளி. எளியோரும் புரியும் விதமாக அவற்றைப் புதுப்பித்துக் கொண்டு வருவதும் ஒரு நல்ல மண் வெட்டி. அது பற்றியும் சிறிது பின்னர் யோசிக்கலாம்.

ஆனால், கல் தோன்றி, மண் தோன்றி, கள் தோன்றி, கள்ளச் சாராயம் தோன்றி, அதன் பின் கணிப்பொறி தோன்றி, காலம் எவ்வளவோ மாறி விட்ட பின்பும், எளிதில் படித்துப் புரிந்து கொள்ள முடியாத விதம் ஒன்று தொடர்கிறது. அத்தகைய படைப்புகளைப் புரியும் முன்பே அதுபோல் எழுத வேண்டும் என்ற ஆசை எனக்கும் வந்து விட்டது ஒரு தனிக்கதை. அதே வேளையில், எல்லோரும் புரிந்து கொள்ளும் படியாகத் தெளிவாக இருக்கிற எழுத்துக்கள் மீதும் ஒரு மரியாதையும் ஈர்ப்பும் இருக்கிறது. பல மொழி மெயர்ப்பாளர்கள், புரியா வரம் வாங்கி வந்த புதிய தலைமுறை எழுத்தாளர்களின் ஒன்னு விட்ட உறவினர்களாகவே இருப்பது எனக்குக் கொஞ்சம் வேலை இருப்பதை உறுதி செய்கிறது. தப்புத் தப்பாக மொழி பெயர்க்கும் பாவப் பட்டவர்களுக்கும் (இது வியாபார வேகத்தில் நடக்கிற தப்பு) அப்படியே அச்சு அசலாகக் கொண்டு வந்து தருகிற முற்போக்காளர்களுக்கும் நடுவில் ஒரு சந்து போகிறது. அதுதான் நான் நுழைய நினைக்கும் சந்து.

வார்த்தைக்கு வார்த்தை வாக்கியத்துக்கு வாக்கியம் அப்படியே கொண்டு வருவதில் இருக்கிற பிரச்சனை என்னவென்றால், அது தமிழ் போலவே இருப்பதில்லை பல நேரங்களில். தமிழுக்கு அது ஒரு புதிய நடையை அறிமுகப் படுத்துகிறது உண்மைதான் என்றபோதிலும். ஆங்கிலம் அறியாதவர்கள் அந்தப் புதிய நடையைத் தூக்கிக் குப்பையில் போடுகிறார்கள் அல்லது தூர ஓடுகிறார்கள் அல்லது “ஆகா, ஓகோ, என்ன ஒரு புதிய நடை” என்று உடன் ஓடுகிறார்கள்.

ஆனால் ஆங்கிலம் அறிந்தவர்களுக்கு அது பெரும் பிரச்சனை. படத்தைப் பார்ப்பதை விட்டு விட்டு இப்படித்தான் இந்தக் காட்சியைப் படம் பிடித்திருப்பார்கள் என்று பார்ப்பவன் யோசிக்க ஆரம்பித்து விட்டால் காட்சிக்கு அது ஒரு தோல்வி ஆகி விடும் அல்லவா? “ஆங்கிலம் அறிந்தவன் ஏன் தமிழ் மொழி பெயர்ப்பைப் படிக்கிறாய்? இது உனக்கு மட்டுமே பிரச்சனை, அனைவருக்கும் அல்ல!” என்ற வாதம் புரிகிறது. ஆனால், இதன் மூலம் நான் புரிந்து கொண்டது என்னவென்றால், குப்பையில் போட்டார்களே ஒரு குழுவினர், தூர ஓடினார்களே இன்னொரு குழுவினர், அவர்கள் இருவரும் ஏன் அப்படிச் செய்தார்கள் என்பதற்கான காரணம். இதில் இன்னொரு பிரச்சனையும் கண்டேன். அது என்னவென்றால், தமிழில் எழுதப் பட்டிருப்பதும் முழுக்க முழுக்க ஆங்கில வாடை (நெடி என்றும் சொல்லலாம்) அடிக்கிறது. மொழியில் மட்டுமல்ல. மொத்தச் சூழலிலும். சூழலையும் ஓரளவு தமிழ் படுத்தலாம் என்பது அடியேன் கருத்து. கம்பனின் மாபெரும் வெற்றி அதுதான். வடநாட்டுக் கதையை தென்னாட்டுக் காரனுக்கு ஏற்றபடிச் சொன்னது. வடநாட்டுக் கலாச்சாரத்தைப் புரிய அது உதவ வில்லை என்கிற வாதம் சரிதான். ஆனால் கலாச்சாரத்தைப் புரிய வைப்பது மட்டுமே அந்தப் படைப்பின் நோக்கமல்ல. அதை விடப் பெரிய பல நோக்கங்கள் இருந்தன. கலாச்சாரத்தைப் புரிய வைக்கிற ஆர்வத்தில் முழு முதல் நோக்கம் சமரசம் செய்யப் படக்கூடாது என்பது நம் வாதம். (“வாதத்துக்குத்தான் ஒரு போதும் மருந்தில்லையே!” என்கிறீர்களா?)

தனிப் பட்ட முறையில் இதில் இன்னொரு நல்லது நடக்கும். இரண்டு மொழிகளுமே இன்னும் கொஞ்சம் நன்றாகப் புரிபடும். இரண்டிலும் சொந்தமாகப் படைப்பதற்கான எரிபொருள் நிறையக் கிடைக்கும். ஆனால், கண்டிப்பாகக் கருத்துத் திருட்டுகள் செய்கிற திட்டங்கள் எதுவும் இல்லை.

எனவே, கலாச்சாரப் புரிதலை முழு முதல் நோக்கமாகக் கொண்ட படைப்புகளை விடுத்து மற்றவை அனைத்தையும் சன்னம் சன்னமாக (எங்க ஊர்ப் பேச்சு) நான் விரும்புகிற பாணியில் மொழி பெயர்க்க ஆரம்பிக்கலாம் என்றோர் ஆசை. இது சரிப்பட்டு வருமா? உருப்படுவதற்க்கான வழியா? நீங்கள்தான் சொல்லணும்.

சனி, ஆகஸ்ட் 21, 2010

இடது, வலது மற்றும் நடுவுலது!


இன்றைய அரசியலில் எவ்வளவுதான் செல்லாக்காசாகி விட்டார்கள் என்றபோதிலும், ஓர் இடதுசாரிக் குடும்பத்தில் பிறந்து வளர்ந்து விட்டதால் அவர்கள் மீதான ஈர்ப்பு ஒரு முனையில் இருந்து கொண்டேதான் இருக்கிறது. பின்னணி நம்மைப் பெரும்பாலும் குருடாக்கி விடுகிறது. அவர்களின் குறைகளையெல்லாம் லாவகமாக மறக்கடிக்கச் செய்து (அல்லது மறைக்க வைத்து) நிறைகளை மட்டும் பெரிதாக்கிப் பேசித் திரிய வைக்கிறது. பிரச்சார நெடி தாங்காமல் சுற்றியிருப்போர் முகம் சுழித்தால்கூட அதைப் பொருட்படுத்தாமல் நம் விருப்பு வெறுப்புகளில் பிடிவாதம் காட்ட வைக்கிறது. நம்முடைய அனைத்துச் சிந்தனைகளிலும் பேச்சுகளிலும் அது பிரதிபலிக்கிறது. ஆனாலும் சமீப காலங்களில் இடதுசாரிகளை விரும்புவதை விட வெறுப்பதற்கான காரணங்களே கூடி வருவது போல்த் தெரிகிறது. இன்றும் அவர்கள்தாம் சுயநலமற்ற, ஊழலற்ற, அனைத்து தேசிய மற்றும் சர்வதேசிய விவகாரங்கள் குறித்து வாதிடக் கூடிய சரக்குடைய ஒரே கூட்டம். எந்தப் பக்கம் நிற்கிறார்கள் என்பது முக்கியமில்லை இங்கே. முதலில் நிற்கத் தெரிகிறதா இல்லையா என்பது பற்றிப் பேசுவோம். வறுமையை ஒழிக்க அவர்கள் என்ன செய்துள்ளார்கள் என்ற கேள்வி ஒருபுறம் இருந்தாலும் இன்றைக்கும் வறுமையின் கொடுமை மற்றும் அதன் வலியை உணரக்கூடிய ஒரே கூட்டம் இவர்களே. அதை ஒற்றியே அவர்களுடைய கொள்கைகளையும் அமைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஓர் உண்மையான இடதுசாரி சக மனிதனின் பொருளியல்ப் பிரச்சனைகளைச் சரியாகப் புரியத் தக்கவர். இங்குதான் வலதுசாரிகள் (அதாவது காவிக் கூட்டம்) வந்து சொல்வார்கள் - "நாங்கள்தாம் சக மனிதனின் பொருளற்ற... மன்னிக்க... ஆன்மீகத் தேவைகளை சரியாகப் புரியத் தக்கவர்கள்" என்று. இதில் காங்கிரசின் இடம் எங்கே? அவர்கள் இடதா? வலதா? இரண்டுமற்ற நடுவுலதா? அவர்கள்தாம் நடுவுலது. இடது சார்ந்து ஆரம்பித்து இப்போது திசை மாறிக் கொண்டிருக்கும் அவர்கள்தாம் நடுவுலவர்கள். அவர்கள் என்ன சொல்வார்கள் - "நாங்கள்தாம் நடுநிலைமை தவறாமல் ஆராய்ந்து இந்த நாட்டின் உண்மையான தேவை என்ன என்பதைப் புரிந்து செயல்படும் நடுநிலைமையாளர்கள்" என்று சொல்லக் கூடும். அவர்களைப் பொருத்த மட்டில் இந்தியா எனும் இந்த நாட்டைப் பிறப்பித்து உயிர் கொடுத்தது அவர்களே. 

காங்கிரஸ் கொள்கைகளில் இடது சார்ந்து ஆரம்பித்தவர்கள் என்ற போதிலும் நடைமுறையில் வலது சார்ந்து வாழ்வோரே. இடது சார்ந்து ஆரம்பித்தார்கள் என்ற போதிலும் தாராளமயமாக்கலுக்குப் பின் வலது சாய்கிறார்கள் என்று சொல்ல முடியாது. ஏனென்றால், இடது என்பது பொதுவுடைமையாளர்கள் அல்லது சமதர்மவாதிகள் என்று பொருளாகாது. இடது என்பதன் உண்மைப் பொருள் முற்போக்குவாதிகள் என்பதே. இடது மற்றும் வலது எனும் சொல்லாடல்கள் உருவான காலத்தில் சமதர்ம - பொதுவுடைமைவாதிகள் முற்போக்காளர்களாக இருந்ததால் அப்படியே ஊன்றி விட்டது. ஆனால், இன்றைக்கு அதை அப்படியே பயன்படுத்துவதில் சிக்கல் இருப்பதாகவே எனக்குப் படுகிறது. தோல்வியுற்ற - நூற்றாண்டு காலப் பழைய அமைப்பு ஒன்றைப் பிடித்துத் தொங்காய்த் தொங்குகிற - பிடிவாதக்கார இடதுசாரிகள் எப்படி முற்போக்காளர் ஆவர்? அதுதானே பழமைவாதம்! அதன் நோக்கம் நிறைவேறத் தவறிவிட்ட பின்பும் கூட அதன் பழமையை அப்படியே மாற்றமில்லாமல் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்போர் பழமைவாதிகள்தாமே! இந்தக் குழப்பங்களை எல்லாம் வைத்துப் பார்த்தால், காங்கிரசை நடுவுலது என்று அழைப்பது இரு காரணங்களுக்காக சரியென்றே படுகிறது. ஒன்று - அவர்களின் கொள்கைச் சமநிலை அல்லது கொள்கைச் சமயோசிதம் அல்லது கொள்கைச் சந்தர்ப்பவாதம் அல்லது பல நேரங்களில் கொள்கையே இல்லாமை. இரண்டு - அதிக காலம் நடுவண் அரசில் விடாமல் ஆண்டு கொண்டிருப்பதால் நடுவுலது என்ற சொல் நன்றாகவே அவர்களுக்கு ஒத்துப் போகிறது. :)

தோழர்கள் பக்கம் வருவோம். இந்த தேசம் கண்ட தலை சிறந்த எளிமைவாதிகள் அனைவருமே இடதுசாரிகள்தாம். மற்ற எந்த இயக்கத்திலும் எளிமையும் நேர்மையும் ஒருங்கே கொண்ட தலைவர்கள் இந்த அளவுக்கு நிறைந்து கிடக்கவில்லை. எளிமையைப் பொருத்த மட்டில் ஒவ்வொரு கட்சித் தொண்டரும் ஒரு காந்தியைப் போல வாழ்கிற இயக்கம் இடதுசாரிகளுடையது.   மற்ற எந்தக் கட்சியிலும் போல் இங்கே இருப்பவர்கள் பிழைப்பு நடத்துவதற்காக அரசியலில் இருப்பவர்கள் அல்ல. பதவி அவர்களைப் பாழாக்கவில்லை. அதிகபட்சம் அது அவர்களைத் திமிர் பிடித்தவர்களாகவும் வன்முறையாளர்களாகவும் ஆக்கியிருக்கிறது. அவர்கள் என்றோ வரப்போகிற (அப்படியெல்லாம் ஒன்றும் வரப்போவதில்லை என்று அவர்கள் பிள்ளைகளே காமெடி பண்ணுவது வேறு கதை) புரட்சிக்காகத் தம்மை அர்ப்பணித்துக் கொண்டவர்கள். அவர்களுடைய அரசியல்ப் பிடிவாதம்தான் அவர்களைக் கொன்று கொண்டு இருக்கிறது. அவர்களுக்கு அது ஒரு பிரச்சனையாகத் தெரியவில்லை. அவர்களைப் பொருத்த மட்டில் கொள்கையில் சமரசம் செய்து கொண்டு வாழ்வதே வீண். சரியோ தவறோ அவர்கள் எடுத்த முடிவில் உறுதியாக இருக்கிறார்கள். அவர்களிடம் வளைந்து கொடுக்கும் நற்குணமும் இல்லை. அதே பெயரில் செய்யப்படும் சந்தர்ப்பவாதமும் இல்லை. அவர்கள் அழியத்தான் போகிறார்கள் என்றுதான் படுகிறது. இதற்கு மேல் அவர்களைப் பற்றிப் பேசி நேரத்தை வீணடிப்பது கூட வேண்டாமென்று நினைக்கிறேன். மன்மோகன் சிங் - வாஜ்பாய் போன்ற தலைவர்களை வரவிடாமல் செய்வதற்காக எந்தத் தகுதியும் இல்லாத மூன்றாம் தர - மாநில அரசியல் புள்ளிகளைக் கூட ஆதரிக்கும் நிலைக்கு அவர்கள் வந்து விட்ட பின்பு, என்ன சொல்ல அவர்களைப் பற்றி?! அது கூடக் கொள்கை அடிப்படையில் எடுக்கப் பட்ட முடிவு என்று அவர்கள் சொன்னாலும் என்னால் அத்தகைய செயல்களை ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை.

சிறிது நேரத்துக்கு மாநிலக் குப்பைகளைக் கொஞ்சம் ஒதுக்கி வைத்து விட்டுப் பேசுவோம். இரு பெரும் தேசியக் கட்சிகளில் என் மனம் காங்கிரஸ் பக்கம் தான் கொஞ்சம் சாய்கிறது. பா.ஜ.க. கண்டிப்பாக காங்கிரசை விடத் தூய்மையானவர்களையும் உட்கட்சி சனநாயகமும் கொண்ட கட்சி. இடதுசாரிகளைப் போலவே இவர்களும் பிறப்புச் சான்றிதழுக்கு அதிகம் மரியாதை கொடுப்பதில்லை. தலைவன் அடித்தட்டிலிருந்துதான் தலை எடுக்கிறான். கட்சிக்குள் வளர்வதற்கு ஒரே வழிதான் இருக்கிறது. அது நேர் வழி. நம்மவர்களுக்குப் பிடிக்காத வழி. ஆனால் அவர்களிடம் எனக்குப் பிடிக்காதது பிரிவினைவாதம் (ஆங்கிலத்தில் EXCLUSIVISM என்பார்களே. அதைச் சொல்கிறேன். பிரிவினைவாதம் என்பது ஒரு பொதுச் சொல். நாட்டைப் பிரிக்கச் சொல்கிறவர்களுக்கும் அது பொருந்தும். மக்களைப் பிரிக்கிறவர்களுக்கும் அது பொருந்தும். மதப் பிரிவினைவாதம் என்று சொல்லலாம்!). இளமைக் காலத்தில் ஒரு முகமதியத் தெருவில் வளர்ந்தவன் நான். டெண்டுல்கரின் சதங்களையும் கபில்தேவின் விக்கெட்டுகளையும் என்னை விட மகிழ்ச்சியோடு அவர்கள் கொண்டாடியதைப் பார்த்து வளர்ந்தவன் நான் - பாகிஸ்தானுக்கு எதிராகவும் கூட. அந்த உணர்வை அதே அளவு இன்று என்னால் பார்க்க முடியவில்லை என்பதையும் நான் ஒத்துக் கொண்டுதான் ஆக வேண்டும். ஏதோவொரு வகையில் இந்த நாடு அவர்களுக்கு வேறு மாதிரியாகத் தெரிகிறது. இது அவர்களுடைய பிரச்சனை மட்டுமல்ல. நம்முடையதும்தான். திரும்பவும் சொல்கிறேன் - திருப்பியும் சொல்கிறேன் - வேறு மாதிரியாகத் திருப்பியும் சொல்கிறேன் - பிரச்சனை அவர்களுடையதும்தான். அது ஓர் உணர்வு பூர்வமான பெரும் பிரச்சனை. அதைப் பற்றி இன்னொரு நாள் பேசிக் கொள்வோம். இப்போதைக்குப் பொதுவோட்ட அரசியல் (MAINSTREAM POLITICS) பற்றி மட்டும் பேசுவோம்.

எவ்வளவு ஊழல் மிக்கவனாக இருந்தாலும் வீணாப்போன கேசாக இருந்தாலும் எல்லோரையும் சேர்த்துச் செய்யும் அரசியல்தான் நீடித்து நிலைக்க வல்லது. ஏனென்றால் அரசியல் என்பதே அதுதான் - எல்லோரையும் சேர்த்து இழுத்துச் செல்வதுதான் (இப்போது INCLUSIVISM என்பார்களே. அது பற்றிச் சொல்கிறேன்!). காதோடு அறையலாமா என்று தோன்ற வைக்கிற மாதிரிப் பேசுபவனிடம் கூடப் பல்லைக் காட்டி ஏமாற்ற வேண்டும். எதிரிகளை ஏற்படுத்திக் கொள்வதன் மூலம் நிறைய நண்பர்களையும் கூட்டலாம். ஆனால், காலமெலாம் பகையுணர்வோடே வாழ்வதில் யாருக்கும் ஈடுபாடு இராது. அந்தச் சூட்சுமம் புரிந்து கொண்டுதான் கைக்கட்சிக்காரர்கள் வெளியிலாவது நல்ல பிள்ளை வேடம் போடுகிறார்கள். அதனால்தான் எங்கிருந்தோ முகவரி தெரியாமல் வருகிற எவருக்கும் அதுவே புகலிடமாக இருக்கிறது. சசி தரூர்ச் சேட்டா ஏன் பா.ஜ.க. வில் சேராமல் காங்கிரசில் சேர்கிறார்? பா.ஜ.க. வில் ஏன் காங்கிரஸ் அளவுக்கு மேதாவிகள் நிறைய இல்லாமல் இருக்கிறது? வாதத்துக்குரிய விஷயம்தான். ஆனாலும் எனக்கென்னவோ காங்கிரசில் இருக்கும் அளவுக்கு வலது புறத்தில் அறிவாளிகள் அதிகம் இருப்பது போல் தெரியவில்லை. ஒருவேளை, மேதாவித்தனம் என்பதே இடதுசாரிகளின் குணாதிசயம் என்கிற கருத்தில் ஊறிப் போய் விட்டதால் எனக்கு வலதுசாரிகள் அது இல்லாதவர்கள் போலத் தோன்றலாம்.

போலி ஒற்றுமைவாதிகளை (PSEUDO-SECULARISTS) உண்மையான ஒற்றுமைவாதிகள் (SECULARISTS) என்றெண்ணி ஏமாறக் கூடாது. ஆனால் அதன் பொருள் ஒற்றுமைவாதத்தை விட பிரிவினைவாதம் மேலானது என்பதாகாது. அவர்கள் ஏமாற்றுக்காரர்கள். நீங்கள் நேர்மையானவராக இருக்கலாம். ஆனால் சில நேரங்களில் நேர்மையாகத் தப்புச் செய்வதைவிட ஏமாற்றுக்காக நல்ல பிள்ளை போல் நடிப்பது பரவாயில்லை எனப் படுகிறது. அப்படி அவர்கள் ஏமாற்றுக்குச் செய்யும் நடிப்பு கூட சமூகத்தை அமைதியாக வைத்திருக்க உதவுகிறது. ஆனால், நீங்கள் செய்யும் காரியம் சில உடனடி பலன்களைப் பெறுவதற்காக சமூகத்தில் வெறுப்பை விதைக்கிறது. அது கண்டிப்பாக இந்த மண்ணைப் பாதுகாப்பானதாக ஆக்காது. 

பிரிவினை அரசியல் மாநில அளவில் வெற்றி பெறலாம். சிறிது கூடுதல்க் காலம் நீடித்திருக்கலாம். ஏனென்றால், அங்கே உங்களுக்கு பெரிய எதிரி ஒருவர் இருக்கிறார். மற்ற மாநிலத்தவர்கள்! இந்தியா போன்ற எண்ணிலாச் சிக்கல்கள் கொண்ட ஒரு நாட்டில் மதவாதம் அவ்வளவு எளிதில் மக்களை ஈர்த்து விட முடியாது. ஏனென்றால் இருக்கிற பல பிரிவினைகளில் அதுவும் ஒரு பிரிவினை. அதுவே எல்லோருக்கும் அதிகம் பிடித்த பிரிவினையாக இருக்கும் என்று சொல்ல முடியாது. பெரும்பான்மை மக்களுக்கு அது எளிதில் ஈர்க்காது. இந்த "நானா நீயா" சண்டைகள் 80%-க்கு மேலான மக்கட்தொகை கொண்ட ஒரு சாராரை இழுக்கா. வேற்றுமையில் ஒற்றுமைதான் அவர்களிடம் எடுபடும். ஒரு சாரார் மட்டும் ஒற்றுமையாக இருக்க வேண்டும் என்று பேசுவது குறைவான எண்ணிக்கையில் இருப்போரிடம் மட்டுமே எடுபடும். 

இந்துத்துவம் இங்கு எடுபடாமல் போனதற்கு அதுதான் காரணமாக இருக்கும் என நினைக்கிறேன். 2 சீட்டிலிருந்து 80 சீட்டுகளாக முடிந்தது - 80 சீட்டிலிருந்து 194 சீட்டுகளாக முடிந்தது - 194 இலிருந்து ஏன் 267 ஆக முடியவில்லை? ஓர் அரசியல்வாதி மக்கள் பிரச்சனை பற்றிப் பேச வேண்டும் (மக்கள் பிரச்சனைக்காக உழைக்க வேண்டும் என்பது கூட இல்லை). பெரும்பாலான இந்தியர்களுக்கு மதம் அப்படி ஒரு முக்கியப் பிரச்சனை என்று நினைக்கிறீர்களா? பசி அளவுக்கு படிப்பு அளவுக்கு அது முக்கிய பிரச்சனையா? நிறையப் பேருக்கு ஓட்டுக்குக் கொடுக்கப்படும் நோட்டு அளவுக்குக் கூட அது ஒரு முக்கியமான விஷயமில்லை. வீட்டுக்கு வெளியில் நடக்கும் எதைப் பற்றியும் கண்டுகொள்ளாமல் - கவலைப்படாமல் - குருடாக - செவிடாக இருப்பதற்காகவே கொடுக்கப்பட்ட வண்ணத்தொலைக்காட்சிகள் அளவுக்குக் கூட மதம் ஒரு பெரிய விஷயமில்லை நம் மக்களுக்கு.

இது ஒரு புறமிருக்க, அப்படியானால் அரசியலில் மதவாதத்தை ஆதரிப்பது யார்? 1. சாதி அரசியல் செய்ய முடியாத சாதியில் பிறந்தவர்கள், 2. வன்முறையையும் தீவிரவாதத்தையும் கையிலெடுத்திருக்கும் எதிராளிகளிடம் இருந்து தப்பிக்க இதுதான் வழி என்று நம்புபவர்கள், 3. ஐம்பதாண்டு காலக் காங்கிரஸ் அரசாங்கங்களின் கேவலங்களைக் கண்டு சகிக்க முடியாமல் - ஏமாற்று அரசியலில் இருந்து விலகி ஓட - ஒரு மாற்று அரசியல் வேண்டி வெதும்பிக் கிடந்தோர் (இவர்கள் பா.ஜ.க. வந்தால் ஏமாற்று அரசியல்களுக்கு இடமிராது என்று நம்புவோர்), 4. நாம் வரலாற்றுப் புத்தகங்களில் படித்ததற்குத் தலைகீழான வரலாறுகளைப் படித்து விட்டு வந்தவர்கள் - பா.ஜ.க. தான் அந்தச் சரியான வரலாறை அறிந்த கட்சி என்றெண்ணுபவர்கள், 5. மத மாச்சரியங்களும் எல்லை கடந்த பயங்கரவாதங்களும் அதிகம் நடைபெறும் பிரதேசங்களில் வாழ்பவர்கள், 6. பிற்படுத்தப்பட்ட மற்றும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் அரசியலில் நுழைவதைக் கண்டு சகிக்க முடியாதவர்கள்.

இதெல்லாம் சொல்வதனால் நான் காங்கிரஸ் அனுதாபியா என்றால் கண்டிப்பாக இல்லை. கர்நாடகத்தில் பா.ஜ.க. ஆட்சிக்கு வந்தபோது எல்லோரையும் போல் நானும் அளவிலாத மகிழ்ச்சி அடைந்தேன். ஏனென்றால் காங்கிரஸ் - மதச் சார்பற்ற ஜனதா தளக் கூட்டணி மாநிலத்தையே நாசம் செய்திருந்தது. நம்பிக்கை ஒளி சிறிதும் தென் படவில்லை. திரு. கிருஷ்ணா அவர்கள் முதல்வர் பதவியில் இருந்து இறங்கியபின் இந்த ஆட்சி வந்தபின்தான் அரசாங்கம் இயங்கவே ஆரம்பித்தது. அவரும் தரந்தாழ்ந்த - கேவலமான அரசியலின் பலிகடா என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். பா.ஜ.க.வின் ஆட்சியில் உட்கட்டுமான வேலைகள் வெகு வேகமாக நடந்தன. மத்தியிலும் அவர்களுடைய ஆட்சி சிறப்பாகத்தான் இருந்தது. நெடுஞ்சாலைப் பணிகள் அதி வேகமாக நடைபெற்றன. 

ஆனால், பொருளியல் என்ற பாடம் அவர்களுக்குப் புரிபடாத ஒன்றோ என்று தோன்றுமளவுக்குத்தான் அவர்களுடைய ஆட்சி நடைபெற்றது. ஆட்சிக்கு வருவதற்கு முன் ஒன்று பேசினார்கள். வந்தபின்பு வேறொன்றைச் செய்தார்கள். நல்லவேளை, சொன்னபடிச் செய்யவில்லை என்று மகிழ்ச்சிதான் பட வேண்டும். அப்படியெல்லாம் செய்திருந்தால் - பொருளியல்க் கொள்கைகளைத் திசை மாற்றித் திருப்பியிருந்தால் பெரும் விபத்தாக முடிந்திருக்கும். ஊர் வந்து சேரப்போகிற நேரம் பாதை சரியில்லை என்று எதிர்த் திசையில் பயணித்தால் என்ன ஆகும் என்று சொல்லியா புரிய வைக்க வேண்டும்?! அதை விடக் கொடுமை அவர்கள் சொன்ன திசையில் போயிருந்தால் பெரும் பள்ளத்தாக்குதான் இருந்தது. விழுந்து அழிந்திருப்போம். மனித வள மேம்பாட்டுத் துறையிலும் தேவையில்லாத சர்ச்சைகள் நிறைய நிகழ்ந்தன. சர்ச்சைகள் இல்லாமலே சாதிக்கிற மாதிரியான வாய்ப்புகள் நிறைய இருக்கும் ஒரு துறை அது. கூட்டணி கோல்மால்கள் அப்போதும் நடந்தன. தி.மு.க.வோ அ.தி.மு.க.வோ இரண்டு அணிகளிலும் இடம் பிடித்து அவர்களுடைய வாழ்க்கையைப் பாடாய்ப் படுத்தின. மொத்தத்தில், இவ்விருவரில் காங்கிரஸ் ஒரு நாட்டை ஆள்கிற அளவுக்குத் தகுதி மிக்க அறிவாதாரம் கொண்ட கட்சியாகப் படுகிறது. ஏனென்றால், அவர்கள் மனதில் வேறேதும் சர்ச்சைக்குரிய திட்டங்கள் இல்லை (தமக்கும் தம் பிள்ளைகளுக்கும் கோடி கோடியாகக் கொள்ளையடித்துக் காசு சேர்த்து வைக்க வேண்டும் என்கிற திட்டம் இரு சாராரிடமுமே இப்போது மிகுந்து விட்டது வேறு கதை). அவர்களுடைய ஐம்பதாண்டு கால அனுபவம் தேவைப்படும் நேரங்களில் கை கொடுக்கிறது என நினைக்கிறேன்.

தனிப்பட்ட முறையில் காங்கிரசை வெறுப்பதற்கு எனக்கு ஒரு காரணம் இருக்கிறது. சிங்கள இனவாத அரசின் காட்டுமிராண்டித் தனமான பேரினப் படுகொலைக்குத் துணை போன கட்சி அது. எம் குலக் குழந்தைகளும் பெண்களும் பெரியோரும் இந்தப் புனித பூமியை நோக்கி உயிர்ப்பிச்சை கேட்டுக் கதறியபோதும் காது கொடாத கூட்டம் இந்தக் கூட்டம். பா.ஜ.க. ஆட்சியில் இருந்திருந்தால் ஒருவேளை இந்தக் கணக்குகள் மாறியிருக்கலாம்.  பசிக்காக (இது வேறு பசி) எதையும் திங்கும் நம்ம ஊர்க் கிழட்டு நரிதான் காங்கிரசை விட அதற்குப் பொறுப்பு என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. அது காசு கொடுத்து ஓட்டுகளை விலைக்கு வாங்கிக் கொண்டிருந்த இடத்திலிருந்து சில கடல் மைல் தொலைவில்தான் அத்தனை கொடுமைகளும் நடந்து கொண்டிருந்தன. அப்படியெல்லாம் சேகரிக்கும் ஓட்டு மனிதக் கழிவை விட எந்த வகையிலும் வேறுபட்டதாக எனக்குப் பட வில்லை. எனவே, தானே இந்த இனத்தின் தலைவன் என்று அறிவித்துக் கொண்ட ஓர் ஈனப் பிறவியே இதைக் கண்டு கொள்ளாத போது காங்கிரஸ் மீது கோபம் கொள்வது எனக்குச் சரியாகப் படவில்லை. இப்படி ஒரு கருத்தைக் கொண்டிருப்பதற்கு நான் ஒரு விடுதலைப் புலி ஆதரவாளனாகவோ தேச விரோதியாகவோ இருக்க வேண்டியதில்லை என நினைக்கிறேன்.

இது எல்லாவற்றையும் ஒதுக்கி விட்டுப் பார்த்தாலும் அரசியலில் நினைத்துப் பார்க்க முடியாத ஒன்றை காங்கிரஸ் செய்திருக்கிறது. இந்த நாட்டின் தலைசிறந்த பதவியை அரசியலுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு தூய - நன்கு படித்த - திறமை மிக்க - தொலை நோக்குப் பார்வை கொண்ட - நடுத்தரக் குடும்பத்தவருக்குக் கொடுத்திருக்கிறது. இது மீண்டுமொருமுறை இந்தியாவில் நடக்குமா? தெரியவில்லை. நடக்கலாம். நடக்காமலும் போகலாம். அப்படியொரு தூயவர் அரசியலில் இருப்பது ஒரு பெரும் விபத்து. அதுவும் இன்னொரு அரசியல் விபத்தால் நிகழ்ந்த விபத்து. சிங் ஒரு பலவீனமான கிங்கா? இருக்கலாம். தேர்தலை வாக்காளராக மட்டுமே சந்திக்கிற ஒருவர் இதைவிட பலமானவராக இருக்க முடியாது. இது அவருடைய பிரச்சனை அல்ல. நம்முடைய பிரச்சனை. நமக்குத்தான் கேவலம். கிரிமினல்கள் எல்லாம் மாபெரும் வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் வெற்றி பெரும் மண்ணில் இவ்வளவு சிறந்த மனிதர் ஒருவர் தேர்தலில் போட்டியிட்டு வெல்ல முடியாத அளவுக்கு - போட்டியிடவே பயப்படும் அளவுக்கு நம் நாடு இருப்பது, நம் சனநாயகம் இன்னும் முதிர்ச்சி அடையவில்லை என்பதையே காட்டுகிறது. காங்கிரசை விமர்சிக்க இன்னுமொரு காரணத்தைக் கொடுப்பதால் அவரது பலவீனம் கண்டு நாம் மகிழ்ச்சி அடைந்தால், நாம் கேட்டுக்கொள்ள வேண்டிய ஒரே கேள்வி - யார்தான் அந்தப் பொறுப்புக்குத் தகுதியானவர்? பிரணாப் முகர்ஜியா, சிதம்பரமா, அல்லது அர்ஜுன் சிங்கா? நேர்மையோடு சொல்லுங்கள் - சிங் அவர்கள் எல்லோரையும் விடச் சிறந்த தேர்வு என்பதை ஒத்துக் கொள்கிறீர்களா இல்லையா? 

சோனியாவின் கைப்பாவையாக இருப்பதன் மூலம் பிரதமர் அலுவலகத்தின் கண்ணியத்தைக் குறைத்து விட்டார் என்று அத்வானி சொல்வதை நீங்கள் ஆதரிப்பவராக இருந்தால், உங்களுக்கு இன்னொன்றும் சொல்லிக் கொள்ள விரும்புகிறேன் - இவரைத் தவிர இந்த இடத்தில் வேறு எவர் இருந்திருப்பினும் இதை விட மோசமாக நடந்து கொண்டிருந்திருப்பார்கள். ஏனென்றால், அவர்கள் எல்லோரும் சிங்கி அடிக்கும் தொழிலை சிறு வயதில் இருந்தே கற்றுத் தேர்ந்த முழு நேர அரசியல்வாதிகள். காங்கிரஸ் அரசாங்கத்துக்கு அத்வானி கண்டிப்பாகத் தலைமை ஏற்க முடியாது. அப்படியானால், வேறு யார்? ராகுல் காந்தியா? அப்படியானால், குடும்ப அரசியலுக்கு முற்றுப் புள்ளி வைப்பது எப்போது? கூட்டணி ஆட்சியில் எந்தப் பிரதமர்தான் பலமாக இருந்திருக்கிறார்? இதே தி.மு.க. அல்லது அ.திமு.க. தான் இரு பெரும் கட்சிகளையும் கூட்டணியில் சேர்ந்து கொண்டு பந்தாடுகிறார்கள். அவமானப் படுத்துகிறார்கள். இந்தியாவின் இரண்டாவது இரும்பு மனிதர் கூட சென்னை வரும்போதெல்லாம் கூச்சமில்லாமல் தோட்டத்து அம்மாவைப் போய்ப் பார்க்கத்தான் செய்தார் - அவர் ஊழலின் உச்சத்தில் இருந்த போது - எல்லோரும் வெறுத்து ஒதுக்கிய காலத்திலும் கூட. 

எனவே, காங்கிரசை வெறுக்கும் எல்லோருக்கும் ஒரே ஒரு கோரிக்கை - கட்சித் தலைமையைத் திட்டுங்கள், அந்தக் கட்சியில் இருக்கும் எல்லாப் பொதுச் செயலாளர்களையும் தாறு மாறாகத் திட்டுங்கள், பிழைப்புக்காக அந்தக் கட்சியிலிருக்கும் ஒவ்வொரு முழு நேர அரசியல்வாதியையும் குண்டக்க மண்டக்கத் திட்டுங்கள்; ஆனால் ஒருபோதும் சிங் போன்ற ஒரு பண்பாளரைத் திட்டாதீர்கள். இன்னும் முதிர்ச்சியடையாத (உலகிலேயே பெரியதாக இருக்கலாம்; பழமையானதாக இருக்கலாம்; வயதோ உருவமோ ஒருபோதும் முதிர்ச்சியின் அடையாளமாக முடியாது என்பதற்குத்தான் நம்மிடம் ஏகப்பட்ட கதைகள் இருக்கின்றனவே!) ஒரு சனநாயக நாட்டில் முன்னெப்போதும் நிகழாத ஒரு முயற்சி செய்யப்பட்டிருக்கிறது. அது ஊக்குவிக்கப்படட்டும். படித்த - பண்புள்ள - அறிவுள்ள - திறமை மிக்க - தூய தலைவர்கள் நிறைய வேண்டியுள்ளது நமக்கு.

* 10/08/2010 ஆங்கிலப் பதிவில் எழுதியதன் தமிழாக்கம்...

வெள்ளி, ஆகஸ்ட் 20, 2010

உணவு, உலகக் கோப்பை மற்றும் ஊழல்!

உலகக் கோப்பைக் கால்ப்பந்தாட்டம் எப்போதுமே நமக்கு எட்டாக் கனியாகவே இருக்கிறது. கோப்பையைப் பற்றிச் சொல்ல வில்லை... அதில் ஆடுவதே அவ்வளவு சிரமமாக இருக்கிறது நமக்கு. கிரிக்கெட் என்றால் நமக்குக் கிறுக்கு. மற்ற ஆட்டங்கள் அனைத்துமே நமக்கு ஆடப் பிடிப்பதில்லை. பார்க்க மட்டும்தான். ஏன்? நம் வாழ்க்கை முறைக்கும் அதற்கும் ஏதாவது தொடர்பு இருக்கிறதா? உணவு முறை ஒரு காரணமா? இருக்கலாம். அதனால்தான் நம்மால் கிரிக்கெட்டிலும் ஒரு ஷோயப் அக்தரோ ப்ரெட் லீயோ உருவாக்க முடியவில்லை. எந்த விளையாட்டுக்குமே அதீத உடல் வலிமையும் ஆற்றலும் வேண்டும். அறிவியல் பூர்வமான ஓர் உண்மை என்னவென்றால் நாம் அதில் கடைசி. சைவம் ஆரோக்கியம்; ஆனால் பலம் அல்ல.

அப்படியானால், எப்போதுதான் நாம் அதே அளவு கிறுக்கோடு கால்ப்பந்தாடுவோம்? அசைவம் சாப்பிடுவோர் கால்ப்பந்தாட்டக் களங்களுக்கு அருகில் வரும்போதுதான் அது சாத்தியம். யார் அவர்களை வர விடாமல் தடுப்பது? கிரிக்கெட். ஏன்? மாலை வேளையில் தினமும் விளையாட வேண்டும் என்ற பழக்கமே சைவம் சாப்பிடுபவர்களிடம்தான் இருந்தது. அவர்கள்தாம் நம்மை எல்லா விளையாட்டுகளுக்கும் அறிமுகப் படுத்துவது. அவர்கள் கிரிக்கெட்டை நமக்கு அறிமுகப் படுத்திய பின் அது நம் நரம்பில் ஏறி விட்டது. இப்போது நம் பைக்கையோ சைக்கிளையோ கால்ப்பந்தாட்டக் களங்களில் நிறுத்த வேண்டுமானால், அது கிரிக்கெட்டை விட உயர்ந்த விளையாட்டாக நம் மனதில் பதிய வேண்டும். அது எப்போது நடக்கும்? ஒருவேளை, சைவம் மட்டும் சாப்பிடுபவர்கள் கறி சாப்பிட ஆரம்பித்து கால்ப்பந்தாட ஆரம்பித்தால் நடக்கலாம்.

அதில் ஏதாவது பிரயோசனம் இருக்கிறதா? இல்லை என்பதே என்னுடைய கருத்து. சைவம் என்பது நாம் உலகுக்கு அளித்த உயர்ந்த வாழ்வியல் நெறி. அவர்களுக்கு அது பெரிய ஈர்ப்பை ஏற்படுத்தியிராமல் இருக்கலாம். ஓர் உயிரை மதிப்பது ஒரு புனிதப் பண்பு. அதுவும் மனிதரல்லாத உயிரையும் மதிப்பது அதனினும் மேலானது. 'பெற்றோர் சொல்லிக் கொடுத்ததால் மற்ற உயிர்களின் உயிரை மதிப்பதும் அவர்கள் சொல்லிக் கொடுக்காததால் பிழைப்புக்காக மனித உயிர்களின் உயிரைக்கூட மதியாதிருப்பதும் சரியா?' என்பது போன்ற பிரச்சனைகள் பற்றி இப்போது பேச வேண்டியதில்லை. அது வேறொரு பொழுதில் செய்ய வேண்டியது.

மிருகக்காட்சி சாலைகளில் பணத்தைக் கொடுத்து மிருகங்களைக் காணப் போகும் நேரங்களில் எல்லோரும் அங்கிருக்கும் புலிகளையும் சிங்கங்களையும் கண்டு ரசிக்கிற வேளைகளில் எனக்கு மட்டும் அவற்றை வாழ்விப்பதற்காகக்  கொல்லப்பட்ட ஆடு மாடுகள் பற்றிய கவலை வந்து ஆட்கொள்கிறது. என்னவொரு கொடூரமான படைப்பு அல்லது இயற்கை இது?! இன்னோர் உயிர் கொள்ளப்படாவிட்டால் உன் உயிர்வாழ்வே கேள்விக்குறி. பல ஆண்டுகளுக்கு முன் டிஸ்கவரி சேனலில் புலி மானை விரட்டுவது கண்டு இன்றுவரை வருந்திக்கொண்டு இருக்கிறேன். இதைப்பற்றி எழுத எனக்கென்ன அருகதை இருக்கிறது என்று கேட்கலாம். குறைந்த பட்சம் நான் வருந்தவாவது செய்கிறேனே. அது போதாதா?

ஆகவே, இந்தக் கதையின்(!) முடிவு என்னவென்றால், சைவம் சாப்பிடுவதில் உலகின் முதல் நாடு என்ற பெயர் இருக்கும் வரை கால்ப்பந்தாடுவதில் நூறாவது அல்லது இருநூறாவது இடத்தில் நமக்கொன்றும் பிரச்சனை இல்லை. இந்த இரண்டையும் விட அதிகமாகக் கவலைப் பட வேண்டிய இன்னும் எத்தனையோ தரவரிசைகள் இருக்கின்றன இந்த உலகில். அவற்றுள் ஒன்று ஊழலில் நாம் வகிக்கும் இடம். 64-ஆம் இடத்தில் இருக்கிறோம். இந்த எண்ணை கால்ப்பந்தில் நாம் வகிக்கும் இடத்தைவிட ஒரு எண் கீழே தள்ள முடிந்தால் கூட அது ஒரு மிகப்பெரிய சாதனையாக இருக்கும். இந்தப் புதிய புத்தாயிரத்தாண்டின் முதல் பத்தாண்டுகளை முடித்து வைக்க இதை விடச் சிறந்த நற்செய்தி ஒன்று இருக்க முடியுமோ!

முக்கியமாகச் சொல்ல வேண்டியது - இந்த ஊழல், உணவு (சைவம் மற்றும் அசைவம் இரண்டிலுமே) முதல் விளையாட்டு வரை எங்கும் நிறைந்திருக்கிறது இந்த இந்தியத் திருநாட்டில்.

* 12/06/2010 ஆங்கிலப் பதிவில் எழுதியதன் தமிழாக்கம்...

வியாழன், ஆகஸ்ட் 19, 2010

2011 தமிழக சட்டப் பேரவைத் தேர்தல் – என் ஆசைகள்

ஒரு நாகரீகமான அரசியல் (என்னது? நாகரீகமான அரசியலா? இதென்னய்யா புதுக் கதையா இருக்கு என்ற உங்கள் குழப்பம் புரிகிறது!) குடும்பத்தில் பிறந்து விட்டதால் அதன் மீதான ஆர்வம் அடங்காமல் உடன் வந்து கொண்டே இருக்கிறது. பெரிதளவில் அரசியல் ஞானம் ஒன்றும் இல்லா விட்டாலும் நாளிதழ் பார்க்கும் போதெல்லாம் நேரடியாகச் சினிமாச் செய்திகளையோ விளையாட்டுச் செய்திகளையோ தேடி ஓடாமல் முதல் பக்கத்தில் இருந்து முழுமையாய் நுனிப்புல் மேய்கிற ஆர்வமும் அவ்வப்போது பணிக்கிடையில் இணையத்தில் நுழைந்து அரசியல் நடப்புகளை பறவைப் பார்வை பார்த்து விட்டு வருகிற உந்துதலும் உயிரோடு இருக்கின்றன.

தமிழ் மண்ணில் தேனாறும் பாலாறும் ஓட வேண்டும் என்ற பேராசை எனக்கும் உண்டு. குறைந்த பட்சம் அவ்வாறுகளில் நீராவது ஓட வேண்டும் என்ற சிற்றாசையாவது உண்டு. திராவிடக் கட்சிகள் எல்லாம் பாடை ஏற்றப் பட வேண்டும்; திருடர்கள் எல்லாம் அவர்கள்தம் மாமியார் வீட்டுக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட வேண்டும்; மனு நீதிச் சோழன் வந்து ஆட்சி புரிய வேண்டும்; நீதி தலை தூக்க வேண்டும்; அநீதி வால் நறுக்கப் பட வேண்டும்; குடும்ப அரசியல் நடத்தும் கொடியோர் எல்லாம் கூட்டாஞ்சோறு சாப்பிட அனுப்பி வைக்கப் பட வேண்டும்; தன் திருட்டு வேலைகளுக்குக் கூடாரமாக அல்லாமல் உண்மையிலேயே மக்களுக்கு உழைப்பதற்காக வருகிறவர்கள் மட்டும் ஊக்குவிக்கப் பட வேண்டும்; ஒரு தமிழன் இலங்கையில் கொல்லப் பட்டால் ஒவ்வொரு தமிழனும் அதற்காக வருந்தவாவது வேண்டும்; டெல்லியில் இருக்கிற எல்லோருக்கும் தமிழ் நாடும் ஓர் இந்திய மாநிலம் என்கிற இணைவு மனப்பான்மை வர வேண்டும்; தீண்டாமை என்கிற சொல்லுக்கே பொருள் தெரியாத அடுத்த தலைமுறை வர வேண்டும்; இட ஒதுக்கீடு எங்களுக்கு வேண்டாம் என்று சொல்கிற அளவுக்கு எல்லா இனங்களும் சமச்சீர் வளர்ச்சி பெற வேண்டும்; மதம் பிடியாத யானைகளும் மனிதர்களும் உலா வரும் வீதிகள் வேண்டும்; அரசில் இடது - வலது எவர் வரினும், அரசுப் பணிகளில் கடமை உணர்ந்த கண்ணியவான்கள் நிறையக் காணக் கிடைக்க வேண்டும்; அறிவும் ஆற்றலும் இருக்கிற யார் வேண்டுமானாலும் காசும் ஜாதியும் உதவாமலேயே வெல்ல முடிகிற அளவுக்கு எம் மண்ணாங்கட்டி மக்களுக்கு புத்தி வர வேண்டும்... இப்படி எத்தனையோ ஆசைகள். இந்த ஆசைகளோடு நாளிதழ் புரட்டினால் படம் கூடப் பார்க்க முடியாது. கொஞ்சமாவது நடக்கிற சமாச்சாரமாக யோசிக்க வேண்டும்தானே!

எனவே, சில நடக்க வாய்ப்பிருக்கிற சமாச்சாரங்களைப் பற்றிப் பேசுவோம். ‘யார் வேண்டுமானாலும் வரட்டும். இலங்கையில் திட்டமிட்டு இனப் பெரும்படுகொலை செய்த காங்கிரஸ் ஒரு சீட்டில் கூட வரக்கூடாது’ என்பதே என் அறிவார்ந்த நண்பர்களின் ஆசை. என் கருத்து சற்று மாறுபட்டிருக்கிறது. தம் கட்சியின் தலைவரைக் கொன்ற இயக்கத்தை அழிக்க வேண்டும் என்று இறங்கிய இயக்கத்தைக் கூட (தலைவர் செய்தது சரியா தவறா என்பதையும் வாதிப்போம் ஒரு நாள்) மன்னிக்கலாம். “தமிழ் இனத்தின் ஒவ்வொரு முடியும் பிடுங்கும் தகுதி எனக்கு மட்டுமே உண்டு” என்று, தம் மர மண்டையைக் கொடுத்து வாயைப் பிளந்து கிடக்கும் வண்ணத் தொலைகாட்சி கலா ரசிகப் பெருமக்களை ஏமாற்றிக் கொண்டிருக்கும் தமிழினத் தலைவரை எப்படி அவ்வளவு எளிதாக மன்னிக்கிறீர்கள்? ஒரே ஒரு கடிதம் எழுதுவாராம். உலகம் சுபிட்சமாகி விடுமாம். இதெல்லாம் கொள்ளை அடித்த காசில் குளுகுளு அறை போட்டு எழுதுகிற கதைகளில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். ஒட்டு மொத்தத் தமிழினத்தையே காலில் விழ வைத்து, அவர்கள் சொத்தை எல்லாம் காலணிகளும் காதணிகளும் செய்து அழகு பார்த்த சீமாட்டி, பக்கத்து நாட்டில் அவர்தம் உறவினரின் உயிர் போகும்போது மட்டும் “இதெல்லாம் அரசியலில் சகஜம்” என்றதை எப்படி அவ்வளவு எளிதாக மன்னிக்கிறீர்கள்? “ஐந்தாண்டு ஆளுவேன். அப்புறம் ஐந்தாண்டு எங்காவது போய் ஆடுவேன். எவன் எக்கேடு கேட்டால் என்ன? எனக்குத் தேவை சுகபோகமான சாப்பாடும் தூக்கமும்!” என்ற பொறுப்பின்மையை எப்படி மன்னிக்கிறீர்கள்? ஆகவே, இதன் மூலம் நான் சொல்ல வருவது என்னவென்றால், இலங்கைப் பிரச்சனையைப் பொருத்த மட்டில் எல்லோருமே துரோகிகளே. எதிரி அல்லது துரோகி. நல்லவர்கள் வைகோவும் திருமாவும் உண்மை உணர்வோடு இருக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்களுடைய கூட்டணி நிலைப்பாடுகள் ஒரு போதும் அவர்களை துரோகிகளாக்கக் கூடாது. ஏனெனில் அது அவர்களது வாழ்வாதாரப் பிரச்சனை. இன்றைய நிலையில் பெரும்பான்மைத் தமிழர்களுக்கு ஈழப் பிரச்சனை ஒரு முக்கியப் பிரச்சனையாக இல்லாததால் இங்குள்ள பெரிய கட்சிகளுக்கும் அது ஒரு பெரும் பிரச்சனையாக இல்லை. இதன் பொருள் கண்டிப்பாக எனக்கும் அதில் அக்கறை இல்லை என்பதில்லை. ஆனால் இருக்கிற பேய்களில் எந்தப் பேய் அல்லது எந்தப் பேய்க் கூட்டணி பரவாயில்லை என்கிற குறுகிய வட்டத்துக்குள் நின்று செய்யும் ஒரு சின்ன அலசல்தான் இது.

திமுக இந்த முறை கண்டிப்பாகத் தோற்கடிக்கப் பட வேண்டும். எதனால்? தவறு செய்பவர்கள் தண்டிக்கப் பட வேண்டும். என்ன ஆட்டம்? ஆட்டமான ஆட்டம்! மொத்த மாநிலமே தன் சொத்து போல நினைத்துக் கொண்டு, அதைக் கூறு போட்டு இந்த மகனுக்குக் கொஞ்சம், அந்த மகனுக்குக் கொஞ்சம், மகளுக்குக் கொஞ்சம், புதுசா வந்த மூன்றாவது மருமகனுக்குக் கொஞ்சம், சொந்தக் காரன் எல்லோருக்கும் கொஞ்சம் கொஞ்சம் என்று இருக்கிற இளிச்ச வாயனுக்கெல்லாம் வித விதமாக அல்வா கொடுத்ததுக்குக் தண்டிக்கப் பட வேண்டுமா கூடாதா? உடன் இருக்கிற ஊதாரிகளெல்லாம் ஒன்றும் கேட்க முடியாத அளவுக்கு அவனவனுக்கு ஏற்ற மாதிரி அளவில் எலும்புத் துண்டுகளைப் போட்டு விட்டால் அதுகள் பாட்டுக்கு வாய் நீரை வடித்துக் கொண்டு பின்னால் வரும் என்ற தெனாவட்டு தண்டிக்கப் பட வேண்டுமா கூடாதா? தன் குடும்பத்துக்குக் கலர் கலராகப் பதவி வாங்க மட்டும் இறக்கை கட்டிக் கொண்டு போகத் தெரிகிற நரிக்கு தன் இனம் அழிகிற கொடுமையை மட்டும் பார்த்துக் கொண்டு எப்படிச் சும்மா இருக்க முடியும் என்கிற ரகசியம் தெரிய வேண்டுமென்றால் தண்டனை கொடுத்துதான் தீர வேண்டும்.

சிறிய ஊழல்கள் பரவாயில்லை. சிறிய கொண்டாட்டங்கள் பரவாயில்லை. ஒரு வாரிசைக் கொண்டு வந்து விட்டுப் போவது கூடப் பரவாயில்லை. ஆங்காங்கே தந்திரங்கள் செய்வது பரவாயில்லை. எதிர்க் கருத்தை ஏற்க மறுக்கும் மனிதக் குறைபாடு பரவாயில்லை. எப்போதாவது சங்கடமான கேள்விகளைச் சமாளிப்பதற்காக சாதுர்யமாக எதாவது சொல்லித் தப்பித்தல் பரவாயில்லை. ஆட்சிப் பணத்தில் கட்சியை வளர்த்தல் பரவாயில்லை. திரைக்குப் பின்னால் திட்டங்கள் தீட்டுதல் பரவாயில்லை. இவை எல்லாமே கேள்விப் பட்ட வரையில் உலக அரசியலில் எல்லா மூலையிலும் இருக்குக் கூடிய, தவிர்க்க முடியாத, இயல்பான குறைபாடுகள்தான்.

உலக மகா ஊழல்கள், கஞ்சிக்கு வழியில்லாதவர்களிடம் பிடுங்கிய காசில் மாதமொருமுறை மாநாடுகள், கட்சியை-அரசியலை-ஆட்சியை-தொழில்களைக் குடும்பமயமாக்கல், அளவுக்கு மீறிய நய வஞ்சகத்தனம், எதிர்க் கருத்து சொல்வோருக்கெதிராக வன்முறை வீச்சு, அக்கறையோடு ஏதாவது கேட்டால் சிறு பிள்ளைத்தனமாகப் பதிலளித்தல், காசு கொடுத்து மக்களையும் எதிரிகளையும் கூட்டணிக் கட்சியினரையும் விலைக்கு வாங்குதல், திரையே கிழியும் அளவுக்கு திரை மறைவு வேலைகள் செய்தல், இவை எல்லாம் தமிழ் கூறும் நல்லுலக அரசியலுக்குத் தவறான முன் உதாரணங்கள். இப்போது பாடம் புகட்டத் தவறினால், வகுப்பறை கூட மிஞ்சாது போய் விடும். தயாரா?

ஆதரவாளர்களின் கேள்வி – “வரப் போகிற ஆள் என்ன யோக்கியமா? எல்லாம் திருடர்கள்தானே?”. ஐயமே இல்லை. ஆனால், ஒவ்வொருவரும் உடனடியாக அவரவர் தப்புக்குத் தண்டிக்கப் படுவதே அடுத்த முறை அதை அவர்கள் திரும்பச் செய்யாமலிருக்க வழி. புதிய தவறுகள் செய்யட்டும். பரவாயில்லை. ஐந்தாண்டுகளுக்கு ஒருமுறை மாற்றிப் மாற்றிப் போடுவதே மக்களாட்சித் தத்துவத்தின் அடுத்த கட்டத்தை நாம் அடைந்து விட்டதற்கான ஓர் அறிகுறி என்கிறார் பண்பாளர் நந்தன் நிலேகனி. யோசித்துப் பார்த்தால் சரி என்றுதான் படுகிறது. ஒரே திருடனுக்கு உரிமம் போட்டுக் கொடுத்து விட்டால் அது ஒன்றும் இல்லாமல் நாசமாப் போவதற்கான வழி. இரண்டு பெரும் திராவிடக் கட்சிகளும் பாடை ஏற வேண்டும் என்பது நம் பேராசை. ஐந்தாண்டுகள் கழித்து அடுத்த தேர்தல் வரும்போது திரும்பவும் திமுகவே வர வேண்டும் என்று விரும்பக் கூடிய சூழ்நிலை வருமாயினும் பரவாயில்லை. ஆனால், இந்தத் தேர்தலில் அவர்கள் மண்ணைக் கவ்வ வேண்டும். மண்ணெல்லாம் அவர்கள் குருதி படிய வேண்டும். அது அரசியல் நுழைவோர் அனைவருக்கும் நல்ல பாடமாக இருக்க வேண்டும். அதுவே திமுகவுக்கும் நல்ல மாற்றங்கள் செய்ய வழி வகுக்கும். அரசியல் ஆரோக்கியம் பெற ஏற்பாடு செய்யும்.

அப்படியானால், அதிமுக வரட்டுமா? வரட்டும். ஆனால் ஏதாவது கடிவாளம் போட்டு அழைத்து வர முடியுமா? ஆம். அதற்கொரு கடிவாளம் இருக்கிறது. என்ன கடிவாளம்? கூட்டணி. திமுகவும் அதிமுகவும் ஆண்டதை விட ஓரளவு பரவாயில்லாத ஆட்சி அவர்களுள் ஒருவரோடு காங்கிரசோ தேமுதிகவோ இணைந்து கூட்டணி ஆட்சி அமைத்து குடைந்து கொண்டே இருந்தால் அமையும். சரத் குமார், டி ராஜேந்தர் போன்றோர் தவிர எல்லோரும் அதிமுக அணியில் ஒன்று சேர்ந்து திமுகவை வீழ்த்திக் கோட்டையைப் பிடித்தால் அது ஆட்சி செய்யப் போகிற யாவருக்கும் நல்ல பாடமாக இருக்கும். இனிமேல், 'அதிகமாக ஆட்டம் போட்டால் எல்லாரும் ஒன்னு கூடிருவாய்ங்கய்யா' என்ற பயமாவது இருக்கும். அப்படி ஒன்று 96-ல் நடந்தும் ஏன் சில மாங்காய் மண்டைகளுக்கு ஏற வில்லை என்பதுதான் புரியவில்லை. சரி, திரும்ப ஒரு முறை நினைவு படுத்துவோம்.

91-96 ஆட்சிதான் இதுவரை தமிழ் மண் கண்ட மகாக் கொடூரமான ஆட்சி. அதற்கு அடுத்தது இப்போது நடப்பதாக இருக்கும் என்று தோன்றுகிறது. சில நண்பர்கள் அதை விடவும் இது பெரும் மோசம் என்று அடித்துச் சொல்கிறார்கள். இருக்கலாம். அதற்கொரு காரணம் வாத்தியார் (எம்.ஜி.ஆர்) இருந்த வரை தொலைவில் இருந்து எச்சில் வடித்துக் கொண்டிருந்தவர்கள் வாய்ப்புக் கிடைத்த உடன் காஞ்ச மாடு கம்பில் விழுந்தது போலப் பாய்ந்து கவ்வி விட்டார்கள் பதவிகளை. அதில் இருந்து சுக்கிர தசை நடக்கிறது தலைவருக்கு. அவ்வப்போது இடைவெளி ஏற்பட்டாலும் பிழைப்பு நன்றாகத்தான் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. சரியான பாடம் எதுவும் கிடைக்க வில்லை. இப்படியே கதை முடிந்து விட்டால், நம்ம ஊரில் அரசியலில் நுழைகிற எல்லோரும் நரி மாதிரி நடந்து கொள்வதுதான் அரசியல் சாணக்கியத்தனம் என்று தவறாகப் புரிந்து கொண்டு பக்கத்துக்கு ஊர்க்காரர்களுக்கும் பாடம் நடத்த ஆரம்பித்து விடுவார்கள். ஏற்கனவே, இந்தக் காசு கொடுக்கிற பழக்கம் இப்படித்தான் பரவிக் கொண்டிருக்கிறது.

வரலாறு திருப்பி அடிக்குமாம். அது அம்மாவை ரூம் போட்டு அடிக்கட்டும் இந்த முறை. வாஜ்பாயைப் படுத்திய பாட்டுக்கு பதிலுக்கு விஜயகாந்திடமோ காங்கிரசிடமோ வாங்கிக் கட்டிக் கொள்ளட்டும். அந்த அளவுக்குக் காங்கிரசிடம் தெம்பு இருக்கிறதா தெரியவில்லை. விஜயகாந்த் ஓரளவு ஒடுக்கக் கூடும். ஒரே உறையில் இரு கத்திகள் பிரச்சனை ஆகிவிடக் கூடாது. எப்படி இருப்பினும் அம்மா அதிகம் ஆட மாட்டார். காரணம்: 91-96ல் ஆடிய ஆட்டம் 01-06ல் ஆட வில்லை. மிக மிக நாகரீகமான ஆட்சி. ஒரு பெரிய பிரச்சனை – உடன் இருக்கிற ரத்தங்களுக்கு உயிரே கிடையாது. ஒற்றை மனிதப் படையாகக் (ONE MAN ARMY-க்குத் தமிழ்!) காட்சி அளிக்கும். அது பரவாயில்லை. ஊரே ஒன்னு கூடிக் கொள்ளை அடிப்பதற்கு ஒரு தனியாள் மேற்பார்வையில் கொஞ்சம் குறைவாகக் கொள்ளை அடிப்பது பரவாயில்லைதானே.

இதை விடச் சிறப்பாக ஏதாவது இருக்கிறதா? ம்ம்ம். இருக்கிறது. இரண்டு பெரும் கொள்ளையர்களையும் ஊரை விட்டு ஒதுக்கி வைத்து விட்டு, மற்ற பொடுசுகளெல்லாம் ஒன்னு கூடி ஒரு கூட்டணி அமைப்பது. இதைத்தான் நம்ம ஊரில் நீண்ட காலமாக எதிர் பார்த்துக் காத்துக் கிடக்கிறார்கள். யாருக்கும் அந்தத் தைரியம் வந்த பாடில்லை. வந்தாலும் அது நீடிக்க முடிவதில்லை. காசைக் காட்டி மிரட்டி விடுகிறார்கள். தேமுதிக கட்சி ஆரம்பித்ததே அந்த ஆசையில்தான். காசு காலி ஆகி விட்டது அங்கும். வேறு வழியில்லை. காங்கிரஸ் செலவை ஏற்றுக் கொண்டால் கேப்டன் தயாராகத்தான் இருப்பார். காங்கிரசுக்கு இழப்பதற்கு ஒன்றுமில்லை. மூன்றாவது அணி ஆட்சியைப் பிடிக்கா விட்டாலும் கண்டிப்பாகத் தீர்மானிக்கிற அணியாக இருக்கும். தேர்தலுக்குப் பிறகு ஆசைகளை நிறைவேற்றிக் கொள்ளலாம். குறைந்த பட்சம் காமராஜர் ஆட்சியை 2016-இலாவது அமைக்க அடிக்கல் நாட்டலாம். குதிரை ஏறிக்கொண்டு திரிந்தால் அப்பவும் இப்படியே காமெடி பீஸ் போலப் பேசிக் கொண்டு திரிய வேண்டியதுதான். இந்தக் கூட்டணியால் ஒரு சலசலப்பையாவது உண்டு பண்ண முடியும். காங்கிரசுக்கு ஏன்தான் பாவம் சூடு சொரணையே வர மாட்டேன் என்கிறதோ? பீகாரில் செய்ததையாவது செய்ய முயலுங்கள் சாமிகளா. ப்ளீஸ். ராகுல் அண்ணாவுக்கு அப்படி ஒரு திட்டம் இருப்பதாகக் கேள்வி. நடந்தால் நல்லது. உங்களுக்கென்று இங்கே ஒரு வாக்கு வங்கி மண்ணாங்கட்டியும் கிடையாது. ஆனால், இந்த முறை நல்ல வாய்ப்பு இருக்கிறது. அடித்துப் பேசுங்கள். ஆட்சியில் பங்கு கேளுங்கள். எங்களுக்கும் மசால் இருக்கிறது என்று காட்டுங்கள். அடுத்த முறை காமராஜர் ஆவி வாசனுக்கோ சிதம்பரம் தாத்தாவுக்கோ (2016ல். இப்போதைக்கு அவர் ஐயாதான்) வந்து இறங்கலாம். ஐயோ, அதை நினைக்கவே பயமாக இருக்கிறது. தலைவர் தங்கபாலு வேறு கோபப்படுவார். இன்னும் ஒரு நூறு பேர் குறைந்த பட்சம் கோபப் படுவார்கள். என் பெயரை ஏன் விட்டாய் என்று. உங்களை எல்லாம் எப்படிக் கட்டி மேய்த்து அந்தச் சின்னப் பையன் (ராகுல் அண்ணா) கரை சேர்க்கப் போகிறாரோ!

இப்போதைய நிலவரப்படி நம் ஆசைப்படி எதுவுமே நடக்கா விட்டாலும் கூட ஒன்றும் குறைந்து போய்விடாது. திமுக-காங்கிரஸ் ஒரு கூட்டணி. காங்கிரஸ் எப்படியும் 60-70 சீட்டுகள் வாங்காமல் விட மாட்டார்கள். அதிமுக-தேமுதிக-உதிரிகள் ஒரு கூட்டணி. இங்கேயும் அப்படித்தான். ஆகவே, எப்படி ஆனாலும் கூட்டணி ஆட்சிக்கான வாய்ப்பு இந்த முறை அதிகம். அது கண்டிப்பாக இதுவரை நடந்த கொள்ளைகளை விடக் குறைவான கொள்ளையாகவே இருக்கும்.

திமுக கூட்டணியில் தயாநிதி மாறன் நட்சத்திரப் பேச்சாளர் பெயர் வாங்குவார். நன்றி: சூரியத் தொலைக்காட்சி. மற்றபடி நன்றாகப் பேசுகிற யாரையும் பேச விடுவதாகத் திட்டம் இல்லை. அவன் வேறு பெரிய ஆள் ஆகி விட்டால் குடும்பக் கட்டுக்கோப்பு குழைந்து விடுமப்பா. சிதம்பரம் ஒரு வாரம் டெல்லி வேலையைப் போட்டு விட்டு வந்து தூய தமிழில் தெளிவாகப் பேசி விட்டுப் போவார். என் கருத்துப்படி இன்றைய நிலையில் தமிழகத்தின் தலை சிறந்த பேச்சாளர் அவர்தான். கருத்துக்களைத் தேடி விதைக்கிற பக்குவம் அவரிடம் மட்டுமே இருக்கிறது. சும்மா கூப்பாடு போடுவதுதான் அரசியலுக்கு ஏற்ற தொனி என்ற கருத்துக் கொண்டவர்கள் தயை கூர்ந்து மன்னித்து விடுங்கள்.

இந்தப் பக்கமும் அனல் பறக்கும். ஜெயலலிதா, வைகோ, விஜயகாந்த்... ஆஹா... நினைத்துப் பார்க்கவே இனிக்கிறது. வைகோ பாவம் மீண்டும் ஒருமுறை ஏமாற்றப் பட்டு, கிடைத்த ஏழெட்டுச் சீட்டுகளோடு (அதுவும் வெல்ல முடியாதவை) மனதைத் தேற்றிக் கொண்டு நல்ல நம்பிக்கைக்குரிய தோழனாக ஊர் ஊராகப் போய் உழைப்பார். ஒரு நல்ல மனிதருடைய அரசியல் இப்படிக் கிடந்து பாடாய்ப் படுகிறதே என்ற வேதனையைச் சொல்லித் தேற்றிக் கொள்ளக் கூட ஆள் இல்லை இந்த நாட்டில். “இந்த ஆள் அரசியலுக்கு லாயக்கு இல்லைய்யா. சும்மா இங்கிட்டும் அங்கிட்டும் மாறிக்கிட்டே இருக்காரு” என்று திட்டுவார்கள் அவரை, அவர் திட்டமிட்டு விரட்டி அடிக்கப்பட்ட கதைகள் தெரியாதவர்கள். அவருக்கு இருபது ஆண்டுகளாக என்ன தசை நடக்கிறது என்றுதான் புரியவில்லை. தொட்டதெல்லாம் சாம்பல் ஆகுது. விஜயகாந்த் பிரச்சாரம் சூடு பறக்கும். சிதம்பரம் பேச்சு பிடிக்காதவர்கள் இங்கு வரலாம். நல்லாப் புரியிற மாதிரித் திட்டுவார்.வைகோவும் விஜயகாந்தும் ஒரே மேடையில் தோன்றினால் ஜாதிச் சாயம் வேறு பூசுவார்கள். தெலுங்கு பேசுகிறவர்கள் கஷ்டப்பட்டுச் சம்பாதித்து சொந்தக்காசு போட்டுக் கட்டிய வீடு கூட அவர்களுக்குச் சொந்தம் இல்லை என்று கூறுவார்கள் சில இன மான உணர்வாளர்கள். வைகோவை விட தமிழ் இன உணர்வு கொண்ட ஏமாளி இந்த மண்ணில் எங்கும் இல்லை என்பது என் தாழ்மையான கருத்து. எல்லோருக்கும் அவருடைய பேச்சு பிடிக்கிறது. ஆளைப் பிடிக்கவில்லை. எனக்கு அவர் பேச்சு பிடிக்கவே இல்லை. அந்தக் கூப்பாடும் செயற்கையான உடல் அசைவுகளும். அப்பப்பா... தாங்க முடியாது. ஆனால் ஆளை நிறையப் பிடிக்கிறது. இப்பவும் அவர் ஒரு தொலை நோக்குச் சிந்தனை கொண்ட பெரும் மேதாவியாகவெல்லாம் பட வில்லை. ஆனால் பாவப்படுகிற அளவுக்குத் துவண்டு விட்ட ஒரு நல்ல - நாகரிகமானவராக இருக்கிறார் (மூனா கானா காலத்துக்குப் பின்பு இதைப் பல உடன் பிறப்புகள் ஒத்துக் கொள்வார்கள்; ஆனால் இப்போதைக்கு ஒத்துக் கொள்ள மாட்டார்கள்!) இந்த முறை அவர் ஒரு பத்து - இருபது சீட்டுகளாவது வென்று குவித்தால் நன்றாக இருக்கும். இது ஒரு பெரும் ஆசை.

விஜயகாந்தும் நிறைய வெல்லட்டும். சினிமாக்காரர்கள் நடிப்பு பழகும் முன்பே நாட்டை ஆள விரும்புவது கடுப்பேற்றுகிறது. ஆனால், இரண்டு கழகங்களுக்கு எதிராகக் கலகம் செய்கிற தைரியம் தேசியக் கட்சிக்கே இல்லாத போது, கைக்காசைப் போட்டு, களத்தில் இறங்கிய அந்தத் துணிச்சல் பாராட்டப் பட வேண்டி இருக்கிறது. பேராசைக்குச் செய்த முதலீடு என்று வேண்டுமானாலும் சொல்லுங்கள். அது கூடச் செய்கிற துணிச்சல் வேறு எவருக்கும் இருக்க வில்லையே. இவருக்குப் பெரிய அரசியல் ஞானம் இருப்பது போல் தெரியவில்லை. ஆனால், முடிந்த அளவு நல்லது செய்ய வேண்டும் என்கிற ஆசை இருப்பது தெரிகிறது. ஆகவே அவரும் நிறைய வெல்லட்டும். சென்ற முறை அவர் நிறுத்திய ஆட்கள் எல்லாம் பெரும்பாலும் படித்தவர்களாகவும் பல நற்பணிகள் செய்தவர்களாகவும் இருந்தனர். நாமெல்லாம் அரசியலில் போய் என்ன செய்ய முடியும் என நினைத்துக் கொண்டிருந்த பலருக்குத் தளம் போட்டுக் கொடுத்தவராக இருக்கிறார் இன்று. அவரிடம் கொஞ்சம் நம்பிக்கை ஒளி தெரிகிறது. இவருடைய ஆட்களுக்கு வாக்களிப்பதில் இன்னொரு வசதி இருக்கிறது. அவை அனைத்தும் இதுவரை நடத்தப் பட்டு வரும் அரசியலுக்கு எதிரான வாக்குகளாகவும் கருதப்படும். கொஞ்சம் நல்ல சிந்தனைகளுக்கு அது அடித்தளம் போடும்.

எந்த அணியில் இருந்தாலும் திருமா குழுவினர் நிறைய வெல்ல வேண்டும். ஜெ பின்னால் போனது எப்படி வைகோவின் கட்டாயமோ அது போல் காங்கிரஸ் மற்றும் திமுக பின்னால் போனது இவரது அரசியல் கட்டாயம். இவருடைய ஜாதியை மனதில் வைத்து வெறுக்கிற யாரும் இவருடைய அரசியலின் தரத்தைச் சரியாக எடை போட வில்லை என்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது. பல சூழ்நிலைகளில் திரும்பத் திரும்பத் தான் எவ்வளவு நல்லவன் என்பதைக் காட்டி வருகிறார். ஆனாலும் உள்ளே குதிக்காமலேயே உப்புத் தண்ணி என்று சொல்கிறவர்கள் தான் இவரையும் வெறுக்கிறார்கள். திறந்த மனதுடன் இவரை அறிய முயலுங்கள். கண்டிப்பாக என் கருத்தை ஏற்றுக் கொள்வீர்கள். சென்ற முறை இவர் நிறுத்திய ஆட்களும் மெத்தப் படித்தவர்களாகவும் மேன்மை தங்கியவர்களாகவுமே இருந்தனர்.

இடது சாரிகள் எப்போதும் போல் காங்கிரசுக்கு எதிரான கூட்டணியில் இருப்பார்கள். அதற்கேற்றார் போல் அவர்களுடைய முதல் அமைச்சர் முன்னுரிமை மாறும். ஆனால் அவர்களில் ஒருவர் கூடத் திருடனாக மொள்ளமாரியாக இருக்க மாட்டார்கள். ஒரு வேளை ஒரு வேலையும் செய்யாத சோம்பேறியாகக் கூட இருக்க வாய்ப்பு உண்டு. ஆனால் ஊரான் காசில் கும்மி அடிக்கிற ஈனர்களாக இருக்க மாட்டார்கள். எனவே இவர்கள் எல்லோரும் வென்றாலும் இழப்பு ஏதும் இல்லை.

சீமான் என்ற உணர்வாளர் இருக்கிறார். அவர் எப்படி இந்தத் தேர்தலை அணுகப் போகிறார் என்று தெரியவில்லை. எப்படி இருப்பினும் அவரும் கண்டிப்பாக நிறையத் தரமான ஆட்களை நிறுத்துவார். எனவே அவர்களையும் ஆதரிக்கலாம். நம்பிக்கை அளிக்கும் படியாக நிறைய ஒளிக்கதிர்கள் தெரிகின்றன. எல்லோருக்கும் நம் ஆதரவைப் பகிர்ந்தளித்தால், ஓரளவு நல்லது நடக்கலாம் போல் தெரிகிறது. சுருங்கச் சொல்ல வேண்டுமானால், திமுக அதிமுக அல்லாத யாராக இருந்தாலும் பரவாயில்லை. நாம் கண்டிப்பாக நம் முதிர்ச்சியின் அடுத்த கட்டத்தை அடையலாம். புதியவர்களுக்கு நம்பிக்கை கிடைக்கும். பழையவர்களுக்குப் புதுத் தொழில் தேடக் கொஞ்சம் கால அவகாசமும் கிடைக்கும்.

இத்தனைக்கும் மேல், திமுக-காங்கிரஸ் கூட்டணி உடைந்தால் நமக்கொரு நன்மை இருக்கிறது. தேர்தலை விபச்சாரம் (காசு வாங்கிக் கொண்டு வாக்களிக்கும் பாவப் பட்ட மக்களைக் கேவலமாகப் பேச விரும்பி இப்படி எழுத வில்லை. ஆனால் அது தானே உண்மை? வேறு என்ன செய்ய முடியும்?) போல் செய்கிற இந்த அவலத்துக்கு ஒரு முடிவு வரும். முறைகேடுகள் ஓரளவு குறையும். மத்திய அரசுக்கு ஊழலற்ற ஆட்சி நடத்தச் சிறிது வாய்ப்புக் கூடும். இதெல்லாம் நல்ல செய்திகள் அல்லவா? எனவே, அது நடக்க வேண்டும் என்றே வேண்டிக் கொள்வோம்.

எந்தக் கூட்டணி வென்றாலும் இந்த முறை மக்கள் கொஞ்சம் கண்டிப்பாக வெல்வார்கள். முன் எப்போதும் இல்லாத மாதிரி. பாவிகள் காசை வாங்கி விட்டு, சத்தியத்துக்குக் கட்டுப்பட்டு விடக்கூடாது. காங்கிரசோ தேமுதிகவோ தேவே கவுடா அளவுக்குக் கேவலமாக நடந்து கொள்ள மாட்டார்கள் என்ற பெரும் நம்பிக்கை. காப்பாற்றி விடுங்களப்பா!

ஒன்று மட்டும் உறுதியாகத் தெரிகிறது. இந்தத் தேர்தலும் அதற்குப் பிந்தைய அரசியலும் இதுவரை இருந்ததைவிட ஓரளவு பரவாயில்லாமல் இருக்கும். அப்படியே நடக்கக் கடவ.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...