சனி, ஜூன் 30, 2018

நான் ஏன் பா.ஜ.க.வில் இருந்து விலகுகிறேன்: சிவம் சங்கர் சிங்

நான் ஏன் பா.ஜ.க.வில் இருந்து விலகுகிறேன்: சிவம் சங்கர் சிங்

நரேந்திர மோதி ஆதரவாளரும் கட்சியின் பிரச்சார ஆய்வாளருமான ஒருவர் விளக்குகிறார்
‘இந்த அரசின் உண்மையான எதிர்மம் என்பது, நன்கு எண்ணித் தேர்ந்த ஓர் உத்தியோடு அது எப்படி தேசிய உரையாடலைப் பாதித்திருக்கிறது என்பதே. இது தோல்வியல்ல, இதுதான் திட்டமே.’

அரசியல் உரையாடல் ஆகக் கீழான புள்ளியில் இருக்கிறது, குறைந்தபட்சம் என் வாழ்நாளில் இதுதான் ஆகக் கீழான புள்ளி. கண்மூடித்தனமான சார்புநிலைப்பாடு நம்ப முடியாத அளவில் இருக்கிறது. என்ன ஆதாரம் என்பது பற்றியெல்லாம் எந்தக் கவலையுமில்லாமல் தன் பக்கம் எதுவோ அதை ஆதரிக்கிறார்கள் மனிதர்கள். அவர்கள் பொய்ச்செய்தி பரப்புகிறார்கள் என்பதை நிரூபித்தாலும் கூட எந்த மன உறுத்தலும் இல்லாமல் இருக்கிறார்கள். இதற்கு - கட்சிகள், வாக்காளர்கள், ஆதரவாளர்கள் என்று எல்லோரையுமே பழிக்கலாம்.

பாரதீய ஜனதா கட்சி, ஆற்றல்மிக்கதொரு பிரச்சாரத்தின் துணை கொண்டு சில குறிப்பிட்ட செய்திகளைப் பரப்புவதில் நம்பமுடியாத அளவுக்கு அருமையானதொரு பணியைச் செய்திருக்கிறது. இந்தச் செய்திகள்தாம் நான் அந்தக் கட்சியை இனியும் ஆதரிக்க முடியாது என்பதற்கான முதன்மையான காரணம். ஆனால் அதற்குள் எல்லாம் நுழைவதற்கு முன், எல்லோரும் ஒன்றைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன் - அதாவது, எந்தக் கட்சியும் முற்றிலும் தீயதுமல்ல; எந்தக் கட்சியும் முற்றிலும் நல்லதுமல்ல. எல்லா அரசுகளும் சில நல்லவையும் செய்திருக்கின்றன, சில கூறுகளில் சொதப்பியும் இருக்கின்றன. இந்த அரசும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல.

நல்லவை
  1. சாலைகள் போடுவதில் முன்பைவிட வேகமாகச் செயல்பட்டது. சாலையின் நீளத்தை அளவிடும் முறையில் மாற்றம் ஏற்பட்டிருக்கிறது, அதையும் கருத்தில் கொண்டு பார்த்தாலும் கூட, வேகம் கூடியிருப்பதாகத்தான் படுகிறது. 
  2. மின் இணைப்புகள் கூடியிருக்கின்றன. எல்லாக் கிராமங்களும் மின்னூட்டப்பட்டிருக்கின்றன. கூடுதலான நேரம் மக்களுக்கு மின்சாரம் கிடைக்கிறது. (காங்கிரஸ் ஐந்து இலட்சம் கிராமங்களுக்கும் மேல் மின்னூட்டியிருந்தது, மோதி அரசு கடைசி 18,000 கிராமங்களை இணைத்து வேலையை முடித்துவைத்தது - எனவே இந்தச் சாதனையை உங்களுக்கு வேண்டியபடி நீங்கள் எடைபோட்டுக்கொள்ளலாம். அது போலவே, விடுதலை அடைந்த காலம் முதலே மக்கள் மின்சாரம் பெறும் நேரத்தின் அளவு கூடிக்கொண்டேதான் வருகிறது, ஆனாலும் அதிகரிப்பின் அளவு பா.ஜ.க. காலத்தில் கூடுதலாக இருக்கலாம். 
  3. மேல்மட்ட ஊழல் குறைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இப்போதுவரை அமைச்சர்கள் அளவில் பெரிய வழக்குகள் ஏதும் இல்லை (ஆனால் இது ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி 1-க்கும் பொருந்தும்). கூடுதலான தொகைகளுடன் கீழ்மட்டத்தில் அப்படியேதான் இருப்பது போலத்தான் தெரிகிறது. அதிகாரிகள், கணக்கர்கள் போன்றவர்களை யாரும் கட்டுப்படுத்த முடிந்தது போலத் தெரியவில்லை. 
  4. தூய்மை இந்தியா இயக்கம் ஒரு நிச்சயமான வெற்றி. முன்பைவிடக் கூடுதலான கழிப்பறைகள் கட்டப்பட்டுள்ளன. தூய்மை என்பது மக்களின் மனதில் பதியவைக்கப்பட்டுள்ளது. 
  5. உஜ்வாலா திட்டம் ஓர் அருமையான முன்னெடுப்பு. எவ்வளவு பேர் இரண்டாவது சிலிண்டர் வாங்குவார்கள் என்பதை நாம் இன்னும் பார்க்கவில்லை என்றபோதும். முதல் சிலிண்டரும் அடுப்பும் இலவசமாகத்தான் கொடுக்கப்பட்டன, இப்போது கூடுதலான சிலிண்டர்களுக்கு மக்கள் பணம் செலுத்த வேண்டும். இந்த அரசு வந்தபின் சிலிண்டர்களின் விலை கிட்டத்தட்ட இரண்டு மடங்காகி இருக்கிறது. இப்போதைய விலை 800 ரூபாய்க்கும் மேல் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. 
  6. வடகிழக்கு மாநிலங்களுக்கான இணைப்பு நிச்சயமாகக் கூடியிருக்கிறது. கூடுதலான தொடர்வண்டிகள், சாலைகள், விமானங்கள், மற்றும், அவற்றுக்கெல்லாம் மேலாக, அந்தப் பகுதி இப்போதுதான் தேசிய செய்திச் சேனல்களில் பேசவே படுகிறது. 
  7. சட்டம்-ஒழுங்கு, பிராந்தியக் கட்சிகளின் ஆட்சியின் போது இருந்ததைவிட மேலாக இருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. 
உங்களால் சிந்திக்க முடிகிற மற்ற சாதனைகளையும் தயங்காமல் சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள். மேலும், தோல்விகள் அறுதியானவை, சாதனைகளுக்குத்தான் நிபந்தனைகள் அவசியமாக இருக்கின்றன.

அல்லவை

அமைப்புகளையும் நாடுகளையும் கட்டுவதற்கு பல பத்தாண்டுகளும் நூற்றாண்டுகளும் தேவைப்படுகின்றன. பா.ஜ.க.வின் மிகப்பெரும் தோல்வியாக நான் பார்ப்பது இதுதான் - மிக அற்பத்தனமான காரணங்களுக்காக சில உயர்ந்த விஷயங்களை நாசம் செய்துவிட்டார்கள்.
  1. தேர்தல் பத்திரங்கள். அடிப்படையில் இவை ஊழலை சட்டபூர்வமானதாக்கி, பெருநிறுவனங்களும் வெளிநாட்டு சக்திகளும் நம் அரசியல் கட்சிகளை எளிதில் விலைக்கு வாங்க அனுமதிக்கின்றன. இந்தப் பத்திரங்கள் பெயரற்றவை, எனவே ஒரு குறிப்பிட்ட கொள்கையை - சட்டத்தை நிறைவேற்றுவதற்காக ஒரு பெருநிறுவனம் ரூ. 1,000 கோடி மதிப்பிலான தேர்தல் பத்திரத்தைக் கொடுப்பதாக வாக்குறுதியளிக்கிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம், அது சட்டப்படி குற்றமாகாது. ஒரு பெயரற்ற ஒப்பந்தப் பத்திரத்தை வைத்துக்கொண்டு சட்டரீதியான கைம்மாறு (quid pro quo) நிகழ்ந்ததை நிறுவவே முடியாது. இதுவே அமைச்சர்கள் மட்டத்தில் எப்படி ஊழல் குறைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதையும் தெளிவுபடுத்துகிறது - ஊழல் என்பது, ஒவ்வொரு கோப்புக்கும் ஒவ்வொரு ஆணைக்கும் என்பது போய், இப்போது அமெரிக்கா போல் ஆகிவிட்டது - கொள்கை அல்லது சட்ட அளவில் செய்யப்படுகிறது. 
  2. திட்ட ஆணைய அறிக்கைகள். முன்பு இவை தரவுகளுக்கு ஒரு முக்கிய ஆதாரமாக இருந்தன. அரசுத் திட்டங்களை தணிக்கை செய்து அவை எவ்வாறு செயல்பட்டன என்று வெளியிட்டனர். இப்போது அவை இல்லாமல் போய்விட்டதால், அரசு எந்தத் தரவுகளைக் கொடுக்கிறதோ அவற்றை நம்புவதைத் தவிர வேறு வழி இல்லை (இந்தியாவின் தலைமைக் கணக்குத் தணிக்கையாளரின் தணிக்கைகள் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் வெளிவருகின்றன). நிதி ஆயோகுக்கு (NITI Aayog) இதைச் செய்ய வேண்டிய கட்டாயம் இல்லை, எனவே அடிப்படையில் அது ஒரு சிந்தனைக் கலமாகவும் மக்கள் தொடர்பு முகமையகமாகவும் மட்டுமே இருக்கிறது. ‘திட்டம் / திட்டமற்றவை’ என்ற வேறுபாட்டை அகற்ற, திட்ட ஆணையத்தின் தணிக்கை அறிக்கைகளையே அகற்றியிருக்க வேண்டியதில்லை. திட்ட ஆணையத்தின் அறிக்கைகளை அகற்றாமலேயே அதைச் செய்திருக்க முடியும். 
  3. மத்தியப் புலனாய்வு மற்றும் அமலாக்க இயக்குனரகத்தின் தவறான பயன்பாடு. நான் பார்த்தவரை இவை அரசியல் நோக்கங்களுக்காகவே பயன்படுத்தப்படுகின்றன. அப்படி இல்லை என்றே வைத்துக்கொண்டாலும் கூட, நரேந்திர மோதி அல்லது அமித் ஷாவுக்கு எதிராக எவர் பேசினாலும் அவர்களை நோக்கி இந்த நிறுவனங்கள் கட்டவிழ்த்துவிடப்படுமோ என்ற அச்சம் உண்மையானது. இதுவே மக்களாட்சியின் முக்கியக் கூறாக இருக்கும் கருத்து முரண்பாட்டைக் கொல்வதற்குப் போதுமானது. 
  4. விசாரணை நடத்துவதில் தோல்வி. கலிக்கோ புல்லின் தற்கொலைக் குறிப்பு, நீதிபதி லோயாவின் சாவு, சோராபுதீன் படுகொலை, கற்பழிப்புக் குற்றச்சாட்டுக்கு உள்ளான ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினரும் கற்பழிப்புக்கு உள்ளான பெண்ணின் தந்தையைக் கொன்றதாகக் குற்றஞ்சாட்டப்படும் அந்தச் சட்டமன்ற உறுப்பினரின் உறவினரும் பாதுகாக்கப்படுவது, ஓராண்டுக்கும் மேலாகியும் முதல் தகவல் அறிக்கை பதிவு செய்யாமல் இருப்பது. 
  5. பண மதிப்பிழப்பு நடவடிக்கை. இது ஒரு தோல்வி, ஆனால் அதைவிட மோசமானது எதுவென்றால், இந்தத் தோல்வியை ஒத்துக்கொள்ள மறுக்கும் பா.ஜ.க.வின் இயலாமை. பயங்கரவாதிகளின் நிதிகளை முடக்குவது, ரொக்கத்தைக் குறைப்பது, ஊழலை ஒழிப்பது என்று அது பற்றிச் செய்த பிரச்சாரங்கள் அனைத்தும் அபத்தமானவை. அது மட்டுமில்லை, இது தொழில்களையும் கொன்றழித்தது. 
  6. பொருட்கள் மற்றும் சேவைகள் வரி செயல்படுத்திய முறை. இதுவும் அவசரத்தில் செயல்படுத்தப்பட்டு தொழில்களைச் சீரழித்தது. சிக்கலான கட்டமைப்பு, வெவ்வேறு பொருட்களுக்கு வெவ்வேறு விகிதங்கள், சிக்கலான தாக்கல்... காலப்போக்கில் இது நிலைப்பட்டுவிடும் என்று நம்புவோம், ஆனாலும் அது தீங்கு விளைவித்துத்தான் சென்றிருக்கிறது. பா.ஜ.க. அதை ஒப்புக்கொள்ளவே தவறுவது மிகவும் திமிர்த்தனமானது. 
  7. வெற்றாரவாரம் கொண்ட குளறுபடியான வெளியுறவுக் கொள்கை. சீனாவுக்கு இலங்கையில் ஒரு துறைமுகம் இருக்கிறது, வங்கதேசத்திலும் பாகிஸ்தானிலும் பெரும் அக்கறைகள் உள்ளன - நாம் சுற்றிவளைக்கப்பட்டுவிட்டோம். 2014-க்கு முன்னர் உலகில் இந்தியர்களுக்கு மரியாதையே இல்லாமல் இருந்தது - இப்போதுதான் மிகவும் மதிக்கப்படுகின்றனர் என்று மோதிஜி வெளிநாடுகளுக்குச் சென்று திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் அதே வேளையில், மாலத்தீவில் தோல்வி ஏற்பட்டிருக்கிறது (இந்தியாவின் வெளியுறவுக் கொள்கை வீழ்ச்சியால் இந்தியத் தொழிலாளர்களுக்கு அங்கு செல்ல இப்போது விசா கிடைப்பதில்லை). (இது அபத்தம், வெளிநாடுகளில் உள்ள இந்தியர்களுக்கான மரியாதை என்பது, நமது வளர்ந்துவரும் பொருளாதாரம் மற்றும் தகவல் தொழில்நுட்பத் துறை ஆகியவற்றின் நேரடி விளைவாகக் கிடைத்தது, அது ஓர் அவுன்ஸ் கூட மோதிஜியால் மேம்படுத்தப்பட்டதல்ல. மாட்டிறைச்சிக்காக நடத்தப்படும் அநீதிக்கொலைகள், பத்திரிகையாளர்களுக்கான அச்சுறுத்தல்கள் போன்ற பல காரணங்களால் இது மேலும் கெட்டுத்தான் போயிருக்கலாம்.) 
  8. திட்டங்களின் தோல்வி மற்றும் அவற்றை ஒப்புக்கொள்வதில் / சரிசெய்துகொள்வதில் தோல்வி. கிராமத் தத்தெடுப்புத் திட்டம் (சன்சாத் ஆதர்ஷ் கிராம் யோஜனா), இந்தியாவில் தயாரிப்போம் (மேக் இன் இந்தியா), திறன் மேம்பாடு, ஃபசல் பீமா (செலவு ஈடுகளைப் பாருங்கள் - காப்பீட்டு நிறுவனங்களின் பைகளில் கைவைக்கிறது அரசு). வேலையில்லாத் திண்டாட்டத்தையும் விவசாயிகளின் நெருக்கடியையும் ஒப்புக்கொள்ளத் தவறியது - ஒவ்வோர் உண்மையான பிரச்சினையையும் எதிர்க்கட்சிகளின் ஏமாற்றுவித்தை என்பது. 
  9. பெட்ரோல் மற்றும் டீசல் விலை ஏற்றம். மோதிஜியும் பா.ஜ.க.வின் அனைத்து அமைச்சர்களும் ஆதரவாளர்களும் இதற்காகத்தான் காங்கிரசைக் கடுமையாக விமர்சித்தனர்; கச்சாவின் விலை அப்போதைவிட இப்போது குறைவாக உள்ளது என்ற போதும், அவர்கள் அனைவரும் இப்போது விலையேற்றத்தை நியாயப்படுத்திக்கொண்டிருக்கின்றனர். இது சற்றும் ஏற்றுக்கொள்ளவே முடியாதது. 
  10. மிக முக்கியமான அடிப்படைப் பிரச்சினைகளில் எதுவுமே செய்யாத தோல்வி. கல்வி மற்றும் சுகாதாரம். கல்வித் துறையில் எதுவுமே இல்லை, இதுதான் நாட்டின் மிகப்பெரிய தோல்வி. அரசுப் பள்ளிகளின் தரம் அடுத்தடுத்த பத்தாண்டுகளில் சீரழிந்து வருகிறது (ASER - வருடாந்திரக் கல்வி நிலை அறிக்கைகள்), ஆனாலும் எந்த நடவடிக்கையும் இல்லை. நான்கு ஆண்டுகளாக சுகாதாரத்துறையில் எதுவுமே செய்யாமல் இருந்துவிட்டு, பின்னர் ஆயுஷ்மன் பாரத் அறிவிக்கப்பட்டது - எதுவுமே செய்யாமல் இருப்பதைவிட இந்தத் திட்டம் கூடுதல் பயமூட்டுவதாக இருக்கிறது எனக்கு. காப்பீட்டுத் திட்டங்களுக்கென்று பயங்கரமான வரலாறு இருக்கிறது, இப்போது இது அமெரிகாவின் வழியில் செல்கிறது, இது சுகாதாரத்தை ஒரு பயங்கரமான இடத்தில் கொண்டு போய் விடப்போகிறது (மைக்கேல் மூரின் ‘Sicko’ காணொளி பாருங்கள்). 
பிரச்சனை பற்றிய உங்கள் தனிப்பட்ட புரிதலின் அடிப்படையில் நீங்கள் சிலவற்றைச் சேர்க்கலாம்; சிலவற்றைக் கழித்துக்கொள்ளலாம், ஆனால் இதுதான் என்னுடைய மதிப்பீடு. தேர்தல் பத்திரங்கள் எனப்படுவது மிகப்பெரிய ஒன்று. உச்சநீதிமன்றம் அதை உடைத்து வீசும் என்று நம்புவோம். ஒவ்வோர் அரசும் சில தோல்விகளையும் சில மோசமான முடிவுகளையும் கொண்டிருக்கத்தான் செய்யும். என்னுடைய பெரும் பிரச்சனை என்பது, வேறு எதையும் விட, பெருமளவில் அறநெறிகள் பற்றியது.

பொல்லவை

இந்த அரசின் உண்மையான எதிர்மம் என்பது, நன்கு எண்ணித் தேர்ந்த ஓர் உத்தியோடு அது எப்படி தேசிய உரையாடலைப் பாதித்திருக்கிறது என்பதே. இது தோல்வியல்ல, இதுதான் திட்டமே.

  1. ஊடகங்களை இழிவுபடுத்தியுள்ளது, எனவே இப்பொழுது ஒவ்வொரு விமர்சனமும் பா.ஜ.க. பணம் வழங்காததால் அல்லது காங்கிரசின் சம்பளப்பட்டியலில் உள்ள பத்திரிகையாளர் ஒருவர் எழுதுவதாக உதறிவிடப்படுகிறது. இந்தக் குற்றச்சாட்டு உண்மையாக இருக்க முடியாத பல பத்திரிகையாளர்களை எனக்குத் தெரியும், ஆனால் மிக முக்கியமாக எவரும் குற்றச்சாட்டு அல்லது புகார் பற்றியே பேசுவதில்லை - பிரச்சினையை எழுப்புகின்ற நபரை மட்டும் தாக்கிவிட்டு, பிரச்சினையைப் புறக்கணித்துவிடுகிறார்கள். 
  2. 70 ஆண்டுகளில் இந்தியாவில் எதுவுமே நடக்கவில்லை என்றொரு கதையைக் கட்டவிழ்த்துவிட்டிருக்கிறது. இது அப்பட்டமான பொய், இந்த மனநிலை நாட்டிற்குத் தீங்கு விளைவிப்பதாகவே இருக்கும். இந்த அரசு வரி செலுத்துவோரின் பணம் ரூ. 4,000 கோடியை விளம்பரங்களில் செலவிட்டிருக்கிறது. இனி இதுவே வழக்கமாகிவிடும். பணிகள் சிறிதாகச் செய்துவிட்டு, பெயரெடுக்கப் பெரிதாக உழைக்கும் பண்பு வந்துவிடும். இவர்தான் முதன்முதலில் சாலைகள் போட்டவர் போல் பேசக்கூடாது - நான் பயணம் செய்துள்ள சில சிறந்த சாலைகள், மாயாவதி மற்றும் அகிலேஷ் யாதவின் செல்லத் திட்டங்கள். 1990-களில் இருந்து இந்தியா ஒரு தகவல் தொழில்நுட்ப அதிகார மையமாக மாறியது. இன்றைய சூழலை அடிப்படையாகக் கொண்டு கடந்தகாலச் செயல்பாட்டை அளவிடுவதும் கடந்த காலத் தலைவர்களைத் திட்டித் தீர்ப்பதும் எளிது - ஒரேயோர் எடுத்துக்காட்டை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்: காங்கிரஸ் ஏன் 70 ஆண்டுகளில் கழிப்பறைகள் கட்டவில்லை? மிக அடிப்படையான ஒன்றைக் கூட அவர்களால் செய்ய முடியவில்லை. இந்த வாதம் சரியாகத்தான் படுகிறது, இந்தியாவின் வரலாற்றைப் படிக்கத் தொடங்கியவரை நானும் அதை நம்பினேன்தான். 1947-இல் நாம் விடுதலை பெற்றபோது மிகவும் ஏழ்மையான நாடாக இருந்தோம், அடிப்படை உட்கட்டமைப்புக்கான ஆதாரங்களும் இல்லை - மூலதனமும் இல்லை. இதை மட்டுப்படுத்த, அன்றைய பிரதமர் ஜவகர்லால் நேரு சோசலிஸ்ட் பாதையில் சென்று பொதுத்துறை நிறுவனங்களை உருவாக்கினார். எஃகு உருவாக்க நம்மிடம் எந்தவிதமான திறனும் இருக்கவில்லை. எனவே ரஷ்யர்களின் உதவியுடன், ராஞ்சியில் கனரகப் பொறியியல் கழகம் அமைக்கப்பட்டது. அதுதான் இந்தியாவில் எஃகு உருவாக்குவதற்கான இயந்திரங்களை உருவாக்கியது. அது இல்லாமல் போயிருந்தால் நமக்கு எஃகு கிடைத்திராது, அதன் விளைவாக எந்த உட்கட்டமைப்புகளும் இருந்திராது. அடிப்படைத் தொழிலகங்களும் உட்கட்டமைப்பும்தான் அப்போதைய செயற்திட்டமாக இருந்தது. ஒவ்வொரு இரண்டு - மூன்று ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறையென அடிக்கடி வறட்சிக்கும் பஞ்சத்துக்கும் உள்ளாகி, அதிக எண்ணிக்கையிலான மக்கள் பட்டினியில் மடிந்தார்கள். மக்களுக்கு உணவு கொடுப்பதே அப்போதைய முன்னுரிமையாக இருந்தது, கழிப்பறைகள் என்பவை எவரும் கவலைப்படாத ஆடம்பரங்களாகவே இருந்தன. பசுமைப் புரட்சி நடந்து, 1990-களின் போது உணவுப் பற்றாக்குறை ஒழிந்துவிட்டது - இப்போது உபரியான உற்பத்திதான் பிரச்சனை. இப்போது கழிப்பறை பற்றிப் பேசுவது, இன்றிலிருந்து 25 ஆண்டுகள் கழித்து, மோதியால் ஏன் இந்தியாவில் உள்ள அனைத்து வீடுகளையும் குளிரூட்டப்பட்டவையாக ஆக்க முடியவில்லை என்று கேட்பதைப் போன்றது. இன்று அது ஆடம்பரமாகத் தோன்றுகிறது, ஒரு காலத்தில் கழிப்பறைகளும் ஒரு ஆடம்பரமாகவே இருந்தன. ஒருவேளை இதைவிடச் சிறிது முன்பே நடந்திருக்கலாம், ஒருவேளை 10-15 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே நடந்திருக்கலாம், ஆனால் 70 ஆண்டுகளில் எதுவுமே நடக்கவில்லை என்பது அள்ளிவீசப்படும் ஒரு பயங்கரமான பொய்யாகும். 
  3. போலிச் செய்திகளின் பரவலும் அதன் மீதான நம்பிக்கையும். பா.ஜ.க.வுக்கு எதிரான சில போலிச் செய்திகளும் கூட உள்ளன, ஆனால் பா.ஜ.க.-சார்பு மற்றும் எதிர்க்கட்சி எதிர்ப்பு போலிச் செய்திகள் எண்ணிக்கையிலும் சென்றடைவதிலும் அவற்றைவிடப் பல மடங்கு அதிகமாக இருக்கின்றன. அவற்றில் சில ஆதரவாளர்களால் உருவாக்கப்படுபவை, ஆனால் பெரும்பாலானவை கட்சியே உருவாக்கி அனுப்புபவை. இது பெரும்பாலும் வெறுப்பை உமிழ்வதாகவும் மக்களை முனைப்படுத்துவதாகவும் இருக்கிறது, அதனால் இவை இன்னும் மோசமானவையாகின்றன. இந்த அரசால் ஆதரிக்கப்படும் ஆன்லைன் செய்தித் தளங்கள், நமக்குத் தெரிந்ததைவிட அதிக அளவில் இந்தச் சமுதாயத்தைச் சேதப்படுத்திக் கொண்டிருக்கின்றன. 
  4. இந்து மதம் ஆபத்தில் உள்ளது. இந்து மதமும் இந்துக்களும் ஆபத்தில் உள்ளனர் என்றும், நம்மைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள இருக்கும் ஒரே வழி மோதிதான் என்றும் மக்களின் மனதில் ஊன்றிப் பதியவைத்துவிட்டார்கள். உண்மையில், இந்துக்கள் இந்த அரசுக்கு முன்பே இதே வாழ்வைத்தான் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தார்கள், மக்கள் மனநிலையைத் தவிர வேறு எதுவும் மாறவில்லை. 2007-இல் இந்துக்கள் நாம் ஆபத்தில் இருந்தோமா? குறைந்தபட்சம் தினமும் அது பற்றி யாரேனும் பேசிக்கொண்டிருப்பதைக் கேட்கவில்லை அப்போது, இந்துக்களின் நிலைமையில் எந்த முன்னேற்றத்தையும் நான் பார்க்கவில்லை இப்போது, வெறுமனே அச்சமும் வெறுப்பும் விதைக்கப்பட்டிருக்கிறது, அவ்வளவுதான். 
  5. அரசுக்கு எதிராகப் பேசினால், நீங்கள் தேசத்துரோகி, கூடுதலாக இப்போது, இந்து விரோதி வேறு. அரசின் மீதான முறையான விமர்சனங்கள் கூட இப்படிப் பெயர் கொடுக்கப்பட்டு வாயடைக்கப்படுகின்றன. உங்கள் நாட்டுப்பற்றை நிரூபியுங்கள், எல்லா இடங்களிலும் வந்தே மாதரம் பாடுங்கள் (பா.ஜ.க. தலைவர்கள், அவர்களுக்கே அதில் வரும் சொற்கள் தெரியாது என்றாலும் கூட, நீங்கள் அதைப் பாட வேண்டும் என்று நிர்பந்திக்கிறார்கள்). நான் ஒரு பெருமிதம் மிக்க தேசியவாதி, என் தேசியவாதம் வேறு எவரும் என்னிடம் வந்து அதை நான் வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்று நிர்பந்திப்பதை அனுமதிக்காது. தேவை வரும் போது அல்லது எனக்குத் தோன்றும் போது, தேசிய கீதத்தையும் தேசியப் பாடலையும் நான் பெருமிதத்தோடு பாடிக்கொள்வேன், ஆனால் யாரோ வந்து அவர்களது ஆர்வக்கோளாறின் அடிப்படையில் என்னைப் பாட நிர்பந்திப்பதை நான் அனுமதிக்க மாட்டேன். 
  6. பா.ஜ.க. தலைவர்களுக்குச் சொந்தமான செய்தி ஊடகங்களின் இயக்கம். இவர்களின் ஒரே வேலை, இந்து-முஸ்லிம், தேசியவாதி-தேசத்துரோகி, இந்தியா-பாகிஸ்தான் ஆகியவற்றைப் பற்றியே பேசி, பிரச்சனைகளைப் பற்றிய தர்க்கரீதியான உரையாடல்களைத் திசைதிருப்பி, உணர்ச்சி கொப்பளிக்க வெறுப்பைத் தூண்டிவிடுவதே. மிகச் சரியாக அந்த ஊடங்கங்கள் எவை எவை என்பது உங்கள் எல்லோருக்குமே நன்றாகத் தெரியும், இந்தப் படுபயங்கரமான வெறுப்புப் பிரச்சாரத்தைச் செய்வதற்காக கைம்மாறு பெறும் விவாதிகள் யார் என்பதும் உங்களுக்குத் துல்லியமாகத் தெரியும். 
  7. முனைப்படுத்தல். வளர்ச்சி பற்றிய பேச்செல்லாம் காணாமல் போய்விட்டது. அடுத்த தேர்தலுக்கான பா.ஜ.க.வின் வியூகம், மக்களை வெறுப்பின் வழியாக முனைப்படுத்துவதும் போலி தேசியவாதத்தைத் தூண்டிவிடுவதுமே. மோதிஜி, அவரே அவருடைய உரைகளில் அதைத் தெளிவாகச் சொல்லிவிட்டார் - ஜின்னா; நேரு; காங்கிரஸ் தலைவர்கள் எவரும் பகத் சிங்கைச் சிறையில் சந்திக்கவில்லை (இது பிரதமரிடமிருந்தே வரும் போலிச் செய்தி!); குஜராத்தில் மோதியைத் தோற்கடிக்க காங்கிரஸ் தலைவர்கள் பாகிஸ்தானில் தலைவர்களைச் சந்தித்தனர்; அக்பரை விட மகாராணா பிரதாப் எவ்வளவு பெரியவர் என்ற யோயோகிஜியின் பேச்சு; ஜவகர்லால் நேரு பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் தேசத்துரோகிகள், அவர்கள் நாட்டைத் துண்டு துண்டாகச் சிதைத்துவிடுவார்கள் - இதெல்லாம் மக்களை முனைப்படுத்தி தேர்தல்களில் வெற்றி பெறும் ஒரு குறிப்பிட்ட நோக்கத்திற்காகக் கட்டப்பட்ட பிரச்சாரங்கள் - இவையெல்லாம் நான் என் தலைவர்களிடமிருந்து கேட்க விரும்பும் விஷயங்கள் அல்ல, தன் அரசியல் லாபத்திற்காக மக்களிடம் கலகம் உருவாக்கி நாட்டைக் கொளுத்த முடிவு செய்துவிட்ட எவரையும் நான் பின்தொடர மறுக்கிறேன்.
இவை அனைத்தும் பா.ஜ.க. எப்படி தேசிய உரையாடலை ஓர் இருண்ட மூலைக்குள் தள்ளிக்கொண்டு போகிறது என்பதற்கான சில எடுத்துக்காட்டுகளே. இதற்கெல்லாம் ஒப்புதல் அளித்து நான் இறங்கவில்லை, இவை யாவும் என்னால் துளியும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதவை. அதனால்தான் நான் பா.ஜ.க.விலிருந்து விலகுகிறேன்.

பின் குறிப்பு: அவருடைய வளர்ச்சி பற்றிய செய்திகளை நம்பினேன், அதனால் நரேந்திர மோதிஜி இந்தியாவின் நம்பிக்கைக் கீற்றாகத் தோன்றினார், அதனால் 2013 முதல் பா.ஜ.க.வை ஆதரித்தேன். ஆனால் அந்தப் பேச்சு, நம்பிக்கை - இரண்டுமே இப்போது போய்விட்டன. இப்போது எனக்கு இந்த நரேந்திர மோதி மற்றும் அமித் ஷா அரசின் எதிர்மங்கள் நேர்மங்களைவிட அதிகமாக இருக்கின்றன, ஆனால் இது ஒவ்வொரு வாக்காளரும் தனிப்பட்ட முறையில் செய்ய வேண்டிய முடிவு. வரலாறும் உண்மையும் சிக்கலானவை என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள். எளிமைப்படுத்தப்பட்ட பிரச்சாரங்களை அப்படியே ஏற்று வாங்கிக்கொள்வதும், எவர் மீதும் வழிபாட்டுத் தன்மையோடு கேள்வியற்ற நம்பிக்கை வைப்பதும், நீங்கள் செய்யக்கூடிய மிக மோசமான தவறுகள் - இது மக்களாட்சிக்கும் இந்த நாட்டின் நலன்களுக்கும் எதிரானது.

* 2018 ஜூலை கணையாழி இதழில் 'பாரதீ' என்ற பெயரில் வெளியானது

கில்லியர்மோ தெல் தோரோ (‘த ஷேப் ஆஃப் வாட்டர்’): 'துன்ப காலங்களுக்கான ஒரு மாயக் கதை' [முழுமையான நேர்காணல் எழுத்துப்படி]

கில்லியர்மோ தெல் தோரோ (‘த ஷேப் ஆஃப் வாட்டர்’): 'துன்ப காலங்களுக்கான ஒரு மாயக் கதை' [முழுமையான நேர்காணல் எழுத்துப்படி]

  • கிறிஸ் பீச்சம், மார்கஸ் ஜேம்ஸ் டிக்சன் 

  • திரைப்படம் 

  • டிசம்பர் 26, 2017 11:00மு.ப. 

கில்லியர்மோ தெல் தோரோ இதுவரை அவரது வாழ்க்கையில் ஒரேயோர் அகாடமி விருதுகளுக்கான பரிந்துரை மட்டுமே பெற்றுள்ளார் - "பான்’ஸ் லேபரிந்த்"-க்கான சிறந்த மூலத் திரைக்கதை (2006) - ஆனால் விரைவில் இதில் ஒரு பெரிய மாற்றம் ஏற்படலாம். அவரது சமீபத்திய திரைப்படமான “த ஷேப் ஆஃப் வாட்டர்”-இன் தயாரிப்பு, இயக்கம், மற்றும் எழுத்துக்காக சமீபத்தில் ‘கோல்டன் குளோப்’ மற்றும் ‘கிரிட்டிக்ஸ் சாய்ஸ்’ விருதுகளுக்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்டுள்ளார். உண்மையில், ஒளிபரப்புத் திரைப்பட விமர்சகர்களின் (Broadcast Film Critics) 14 பரிந்துரைகள் மற்றும் ஹாலிவுட் வெளிநாட்டுப் பத்திரிகைக் கழகத்தின் (Hollywood Foreign Press) 7 பரிந்துரைகளுடன் இந்தத் திரைப்படம்தான் இந்த ஆண்டில் ஒட்டுமொத்த விருதுகளுக்கான பரிந்துரைகளில் முன்னணி வகிக்கிறது.

அவருடனான நம் சமீபத்திய உரையாடலில், இதை "துன்ப காலங்களுக்கான ஒரு மாயக் கதை" என்று குறிப்பிடுகிறார். மேலே உள்ள காணொளியைக் காணவும் அல்லது முழு நேர்காணல் எழுத்துப்படியைக் கீழே படிக்கவும். இந்தப் படத்தில், நடிகை சாலி ஹாக்கின்ஸ், பனிப்போர் காலத்தில், ரகசிய அரசாங்க இடம் ஒன்றில், நிலத்திலும் நீரிலும் வாழும் ஓர் அரிய வகை மனிதன் மீது காதலில் விழும் ஓர் ஊமைத் தூய்மைப் பணியாளராக நடித்துள்ளார். டக் ஜோன்ஸ், ரிச்சர்ட் ஜென்கின்ஸ், ஆக்டேவியா ஸ்பென்சர், மைக்கேல் ஷானன் மற்றும் மைக்கேல் ஸ்டுல்பர்க் ஆகியோரும் நடித்துள்ளனர்.

கோல்டு டெர்பி (மார்கஸ் டிக்சன்): சரி, கில்லியர்மோ தெல் தோரோ. அப்படியானால், உங்கள் புதிய படம், "த ஷேப் ஆஃப் வாட்டர்", டிசம்பர் மாதத்தில் வெளிவருகிறது, எனவே உங்கள் ரசிகர்கள் நிறையப்பேர் இன்னும் அதைப் பார்க்கவில்லை. இந்தப் படத்தின் கதை என்ன என்று சொல்வீர்கள்? ஏனென்றால், இது மிகவும் சிக்கலானது, மிகவும் படைப்பாற்றலுடையது மற்றும் அசலானது. உண்மையிலேயே இது போன்ற எதுவும் இதற்கு முன்பு நாம் பார்த்ததில்லை.
கில்லியர்மோ தெல் தோரோ: "த ஷேப் ஆப் வாட்டர்"-இன் கதை ஓர் எளிமையான கதை எனலாம். ஓர் அரிய வகை உயிரினமான நீரிலும் நிலத்திலும் வாழும் மனிதன் ஒருத்தன் மீது காதலில் விழும் பெண் ஒருத்தி பற்றிய கதை - துன்ப காலங்களுக்கான மாயக் கதை. 1962, பனிப்போர்க் காலத்தில் ஒரு இரகசிய அரசாங்க இடத்தில் தூய்மைப் பணியாளராக இருக்கிறாள் அவள். கதை எளிமையானது, எனவே பாத்திரங்களைச் சிக்கலானவையாக அமைத்து, அவர்களுக்கு இடையிலான உறவாடல்களைக் கருவின் எடையாக்கி, அதை வைத்து நாம் கூத்தடிக்கலாம் என்று அப்படிச் செய்தேன். இது பரபரப்பு, இசை, நாடகம், உணர்ச்சி, உயிரினம் என்று அனைத்தும் கலந்த ஒரு படம். இது காதல் மீது காதலும், திரைப்படம் மீது காதலும் கொண்ட ஓர் அழகான படம்.

கோ.டெ. (மார்கஸ்): பல ஆண்டுகளாக நிறையத் திரைப்படங்களை உருவாக்கியிருக்கிறீர்கள் நீங்கள், ஆனால் இது உங்கள் மிகவும் பிடித்த படங்களில் ஒன்றாக இருக்கும், இல்லையா?
கி.தெ.தோ.: "த ஷேப் ஆஃப் வாட்டர்", நான் எடுத்த படங்களிலேயே எனக்கு மிகவும் பிடித்த திரைப்படம். அதற்கடுத்து, "டெவில்'ஸ் பேக்போன்," "பான்'ஸ் லேபரிந்த்," "கிரிம்சன் பீக்," "பசிஃபிக் ரிம்", "ஹெல்பாய் II" ஆகியவை வரும்.

கோ.டெ. (மார்கஸ்): ஓ, ஏற்கனவே பட்டியல் தயாராக வைத்திருக்கிறீர்கள் போலயே!
கி.தெ.தோ.: ஓ ஆமாம், ஆனால் அது என் வேதனை அனுபவத்தின் வரிசை. பார்க்கத் துன்பமூட்டுபவை, ஆனால் அவைதான் வேண்டும் என்று மனம் விரும்பும், அவைதான் நாம் விரும்புபவை. இன்னொரு வகை, பார்க்கத் துன்பமூட்டுபவையாகவோ அல்லது அப்படி இல்லாமலோ இருக்கலாம், ஆனால் அவை நாம் அவ்வளவு வேண்டுமென்று ஆசைப்படுபவையாக இரா, அவற்றை நாம் குறைவாகவே விரும்புவோம், ஆனால் இதெல்லாம் கதைசொல்லிக்குத்தான். பார்வையாளனுக்கு எதுவும் பிடிக்கலாம். எனக்கு அதில் பிரச்சனையில்லை.

கோ.டெ. (மார்கஸ்): நீங்கள் கதையெழுதும் முறை பற்றியும் கூற முடியுமா? வனேசா டெய்லருடன் இணைந்து எழுதுகிறீர்கள். இந்தக் கதையையும் யோசனையையும் கொண்டு வர எவ்வளவு காலம் ஆனது?
கி.தெ.தோ.: யோசனை பல பத்தாண்டுகளாக என்னிடம் இருந்தது, ஆனால் 2011, டிசம்பரில்தான் அது எனக்குத் தெரிந்தது. அதற்கான சாவி தானே வந்து விழுந்தது. "ட்ரோல்ஹண்டர்ஸ்" தொடரில் என்னுடன் இணை எழுத்தாளராக இருந்த டேனியல் க்ராஸ், ஒரு படு இரகசிய அரசாங்க இடத்தில் பணிபுரியும் ஒரு தூய்மைப் பணியாளர் பற்றிய இந்தக் கருத்தை வைத்திருந்தார், இரகசிய அரசாங்க இடத்துக்குள் சென்று (இதை நான் ஏற்கனவே ‘ஹெல்பாய்’ மற்றும் ‘ஹெல்பாய் II’ படங்களில் செய்திருக்கிறேன்), இந்த அரிய உயிரினத்தைக் கண்டறியும் (ஆனால் ஓர் உளவாளி அல்லது விஞ்ஞானியின் கண்கள் வழியாக அல்ல) இந்தத் திட்டம் எனக்குப் பிடித்திருந்தது. கட்டடத்தின் முன் கதவு வழியாக அன்றி, கட்டடத்தின் பின் கதவு வழியாக, கழிவறைகளைச் சுத்தம் செய்கிற, குப்பைத் தொட்டிகளைக் காலி செய்கிறவர்களோடு சென்று செய்ய வேண்டும் என்று எண்ணினேன். அதுதான் இதில் முக்கிய அம்சம். பின்னர் 2012-இல் எழுதத் தொடங்கினேன், கிட்டத்தட்ட 2014-இல், ரஷ்ய உளவாளிகள் வரும் உட்கதை தவிர, நீங்கள் இப்போது காண்கிற காட்சியமைப்புகள், கதாபாத்திரங்களுடன் முழுக் கதையும் இருந்தது. மூலப் படிவத்தில் அது மிக மிகச் சிறியதாக இருந்தது. அதை நான் [ஃபாக்ஸ்] ‘சர்ச்லைட்’டிடம் எடுத்துச் சென்றேன், பின்னர் நாங்கள் வனேசா டெய்லரிடம் சென்றோம், நான் எழுதியிருந்த எல்லாப் பக்கங்களையும், காட்சித் தாளையும் (Beat Sheet), இன்ன பிறவற்றையும் அவரிடம் காட்டினோம்.

நாங்கள் சந்தித்தோம். "இந்தப் பனிப்போர் மற்றும் ரஷ்ய உளவாளி படலத்தில் மேலும் சேர்த்து அல்லது விரிவாக்கி, அதை ஒரு முக்கியப் பாத்திரமாக்கி, அந்தக் கெட்டவன் மேல் இன்னும் அழுத்தத்தைப் போட்டு, அப்படி இப்படி மாற்ற வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்” என்றார் அவர். கருத்துக்கள் பரிமாறத் தொடங்கினோம். அடுத்து கோப்புகளும் பரிமாறிக்கொண்டோம். என் கோப்புகளை அவரிடம் தருவேன், பின்னர் அவர் ஈவிரக்கமின்றி அவற்றை மாற்றியெழுதுவார், பின்னர் நான் அவருடைய கோப்புகளைப் பறித்துக்கொண்டு, ஈவிரக்கமில்லாமல் மாற்றியெழுதுவேன், இப்படி மாற்றி மாற்றி முன்னும் பின்னும் அனுப்பிக்கொள்வோம். நாங்கள் எப்போதாவதுதான் சந்தித்துக்கொண்டோம். எங்கள் சந்திப்புகள் பெரும்பாலும் எப்போதும் கோப்புகள் வழியேதான் நிகழ்ந்தன. பின்னர் அவர் ஒன்றரை அல்லது இரண்டு வரைவுகள் வரும்வரை அதில் வேலை செய்தார். அதன் பின்பு, அடுத்த ஒன்று அல்லது ஒன்றரை ஆண்டுகளுக்கு நானாகவே தனியாக அதில் வேலை செய்தேன்.

கோ.டெ. (மார்கஸ்): திரைக்கதை எழுதும் கதையைக் கேட்டால், நீண்ட காலம் எடுத்திருக்கும் போலவும் உங்கள் வாழ்க்கையில் இது ஒரு பெரும் முதலீடு போலவும் தெரிகிறதே. இயக்குவதைவிட திரைக்கதை எழுதுவதை அதிகம் அனுபவிக்கிறீர்களா அல்லது இது முற்றிலும் வேறுபட்ட ஒரு பகுதி என்று நினைக்கிறீர்களா?
கி.தெ.தோ.: ஒன்று சொல்லவா, திரைக்கதை எழுதுவது, உங்களோடு கூட்டாளி ஒருத்தர் இருக்கும் போது இன்பமாக இருக்கலாம், ஆனால் தனியாக இருந்தீர்கள் என்றால் அதுவே கொடுமையானதாகவும் பயங்கரமானதாகவும் இருக்கும். திரைப்படம் எடுப்பதிலேயே மிகவும் மிரட்சியூட்டும் பகுதி அதுதான் என்று நினைக்கிறேன். ஆனாலும் ஒரு வகையில் அதுதான் மிகவும் முக்கியமானதும் கூட. ஏனென்றால், அதுதான் அடிப்படை. நீங்கள் இசை எழுதுகிறீர்கள், பின்னர் நீங்களே இசையை நிகழ்த்துகிறீர்கள், உங்களோடு இசைக் கலைஞர்கள் இருக்கிறார்கள், இது இயக்குதல் - இசையமைத்தல் ஆகிறது. இது மிகவும் எளிது. ஆனால் எழுதுதல் அப்படியல்ல, வெற்றுப் பக்கம் என்பது உண்மையிலேயே மிகக் கொடுமையானது, ஆனால் இன்னொருவரோடு சேர்ந்து செய்தால் அதுவே மிக மிக மேலான அனுபவமாகி விடுகிறது.

கோ.டெ. (கிறிஸ் பீச்சம்): இந்தப் படத்தின் காலகட்டம் மிகவும் முக்கியமானது. இந்தக் குறிப்பிட்ட காலகட்டத்திற்கு உங்களை எது வழிவகுத்துக் கொண்டுவந்தது, அதற்குள் வேறு என்ன படங்கள் கொணர விரும்பினீர்கள்?
கி.தெ.தோ.: ம்ம்ம், 1962-ஐ ஏன் தேர்ந்தெடுத்தேன் என்றால், அது அமெரிக்கா பல வகைகளில் தன் தொன்மத்தை வரையறுக்கத் தொடங்கிய ஒரு மிக முக்கியமான காலம். இரண்டாம் உலகப் போரில் இருந்து வெளியே வருகிறீர்கள், எல்லாமே அளவிலாமல் கொட்டிக் கிடக்கிறது, செல்வம் - புறநகரப் பகுதிகளில் கொட்டிக்கிடக்கும் செல்வம், ஒவ்வொரு வீட்டிலும் ஒரு கார், தொலைக்காட்சி, தானாகவே சுத்தம் செய்து கொள்ளும் அடுப்புகள், அழகழகு உட்பாவாடைகள் மற்றும் சிகைத்தெளிப்புகள், விண்வெளிப் பந்தயம், வெள்ளை மாளிகையில் கென்னடிகள், ஓரளவிற்கு மேடிசன் அவென்யூவால் உருவாக்கப்பட்ட மேன்மை பற்றிய புனைவு, சராசரி அமெரிக்கனின் நடத்தைகளைத் திரைப்படங்கள் செய்ததைவிடப் பல மடங்கு தொலைக்காட்சிகள் செய்யத் தொடங்கிவிட்டன. திரைப்படங்கள் சரிய, தொலைக்காட்சி மேலெழுகிறது. ஓவியமாக வரையப்படும் விளம்பரங்கள் என்பதிலிருந்து புகைப்பட விளம்பரங்கள் என்பதை நோக்கி விளம்பரங்கள் மாறத் தொடங்குகின்றன. பின்னர், எனக்கு இது மிகவும் முக்கியமானது, ஏனென்றால் கருத்தளவில் இதுதான் இந்த இலக்கியல் மாயக் கதைக் காலத்தின் கடைசி ஆண்டு, ஏனென்றால் அதன்பின்பு குறுகிய காலத்தில் கென்னடி சுட்டுக் கொல்லப்படுகிறார், வியட்நாம் பிரச்சனை பெரிதாகிறது, அப்படியே ஒவ்வொன்றாகச் சிதையத் தொடங்குகிறது, ஆனால் அது ஒரு மாயை. நீங்கள் ஒரு சிறுபான்மையினராக இருந்திருந்தால், ஒரு பெண்ணாக இருந்தால், தவறான பாலினத்தவராக, சமூக வர்க்கத்தவராக, பாலியல் விருப்பம் உடையவராக இருந்தால், 1962 மிகவும் கடினமாக இருக்கும். நான் இப்போதைப் பற்றிப் பேச விரும்பினேன், '62 பற்றி அல்ல. இது இப்போதைப் பற்றியதுதான், உருவகமாக அல்லது கதையாக, நீதிக்கதையாக, விரும்பத்தக்க அல்லது வெறுக்கத்தக்க ஒன்றாக, நாமல்லாத பிறர் பற்றிய நம் கருத்தை மறைமுகமாகக் குறிப்பிடுவதற்காக '62 ஐப் பயன்படுத்துகிறேன். இந்தப் படத்தின் அழகு என்னவென்றால், இது சகிப்புத்தன்மை மற்றும் ஒற்றுமை பற்றி மட்டும் பேசவில்லை, உண்மையிலேயே குரலற்றவர்களுக்குக் குரல் கொடுக்கிறது. முற்றிலும் அந்நியரான இந்த உயிரினத்தைக் காப்பாற்றும் பொருட்டு கட்புலனாகாத மக்கள் குழு ஒன்றைத் திரட்டுகிறது. இந்தக் கூட்டம் நாமல்லாத மற்றொன்றிற்குள் இருக்கும் அழகையும் தெய்வீகத்தையும் அன்புக்குரிய தன்மையையும் காண்கிறது. இப்போதைக்கு, என்னைப் பொருத்தமட்டில் இது ஒரு பெரும் குணப்படுத்தும் ஆற்றல் கொண்ட கதை என்பேன்.

மிகவும் துன்பகரமான காலங்கள் இவை. உண்மையில், "தி ஷேப் ஆஃப் வாட்டர்: துன்ப காலங்களுக்கான மாயக் கதை" என்றுதான் திரைக்கதை அழைக்கப்பட்டது, ஏனென்றால் இப்போது எது பற்றியும் கோளாறு சொல்லி - சந்தேகம் எழுப்பித் தன்னை ஒரு பேரறிவாளனாகக் காட்டிக்கொள்ள முடியும். ஆனால், சமூக ஊடகங்களிலும் சரி, தனிமனிதர்களுடனான உறவாடல்களின் போதும் சரி, உணர்வுபூர்வமாக இருப்பது இப்போது ஆபத்தானதாக - உண்மையிலேயே பெரும் ஆபத்தான ஒன்றாக இருக்கிறது. மிகவும் எச்சரிக்கையோடு இருக்கிறோம். உணர்ச்சிகளைக் கண்டு மிகவும் பயப்படுகிறோம், எனவே உணர்ச்சிபூர்வமான ஒரு திரைப்படத்தை, நம் சமூகத்தைப் பீடித்திருப்பதாக நான் நம்பும் அவநம்பிக்கையையும் கொந்தளிப்பையும் நாம் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொள்வதில் இருக்கும் சந்தேகத்தையும் குணப்படுத்தும் மருந்தாக இருக்கும் திரைப்படம் ஒன்றை, உருவாக்க விரும்பினேன். இந்தப் பிரச்சனைகள் எவற்றையும் நேரடியாகக் கையாள விருப்பமில்லை நமக்கு. ஏனென்றால் அதுவே… சமூக ஊடகங்களில் ‘தாம்’, ‘தூம்’ என்று வெடித்துப் பெரும் வாதமாகி விடுகின்றன. ஒரு நடுப் புள்ளியைக் கண்டுபிடிக்க வழியே இல்லை. எனவே நான் ஒரு மாயக் கதை மூலம் இதைச் செய்ய விரும்பினேன். ஏனென்றால் "ஒரு ஊர்ல, 1962-ல, ஓர் ஊமைப் பெண் இருந்தாளாம்" என்று சொல்லும்போது, மக்கள் தங்கள் எச்சரிக்கை உணர்வைக் குறைத்துக்கொண்டு, கலந்துரையாடலை ஏற்றுக்கொள்வார்கள், அதற்குள் என்ன அரசியல் தூண்டல் இருந்தாலும்.

கோ.டெ. (கிறிஸ்): இந்த எல்லா உணர்ச்சிகளையும் - எல்லாவற்றையும் பேசாமலேயே தெரிவிக்கிற ஒருவராக நடிக்க நீங்கள் சாலி ஹாக்கின்ஸைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறீர்கள். படத்தின் பெரும் பகுதி அதைத்தான் சார்ந்திருக்கிறது. அப்படி உங்களை அவரிடம் இட்டுச் சென்றது எது?
கி.தெ.தோ.: சாலிக்கு, மைக்கேல் ஷானனுக்கு, ஆக்டேவியா ஸ்பென்சருக்கு, டக் ஜோன்சுக்கு என்று இவர்களுக்காகவே நான் குறிப்பாக இந்தத் திரைப்படத்தை எழுதினேன். நான் பல படங்களில் அவரைப் பார்த்தேன், முதலில் “ஃபிங்கர்ஸ்மித்” (Fingersmith) என்று ஓர் அழகான விக்டோரியன் திரில்லர் படத்தில் அவரைப் பார்த்தேன். அந்தப் படத்தில், அவர் மற்றொரு பெண்ணின் மீது காதலில் விழுந்து, அவர்கள் ஓர் அழகான வாழ்க்கை வாழ்வார்கள், அதில் அவரின் நடிப்பு மிகவும் இயல்பாக இருந்தது என்று நினைத்தேன். சிமிட்டல்கள் இல்லாத, கிச்சுக்கிச்சுகள் இல்லாத இயல்பான நடிப்பு. அது அவரது பாத்திரத்தின் ஒரு பகுதியாகவே செய்யப்பட்டது. அப்படிப்பட்ட கதையை அப்படித்தான் கையாண்டிருக்க வேண்டும் என்று எண்ணினேன். ஏனென்றால், பாத்திரத்தோடு தோலும் சதையுமாக ஒன்றி இருக்க வேண்டும். அது ஒரு பொருள் அல்ல. எனக்கு மிகவும் பிடித்துப் போனது, அடுத்து அவர் "சப்மெரின்" என்ற ஒரு படத்தில் துணை வேடம் செய்ததைப் பார்த்தேன். அவரைப் பார்த்தேன், அதில் அவரின் தோற்றத்தைப் பார்த்தேன், “அப்படியே கச்சிதமாக இருக்கிறாரே” என்று நினைத்தேன், ஏனென்றால் பெரும்பாலானவர்கள் நடிகர்களை அருமையான வசனம் பேசுபவர்களாகவும் நடிப்பைக் கொட்டுபவர்களாகவும் பார்க்கிறார்கள், ஆனால் உண்மையில் எனக்கோ, ஒரு நடிகர் என்பவர் நன்கு கவனிப்பவர் - பார்ப்பவர். அவர்கள் இன்னொரு நடிகரைக் கவனிக்கும் போதும் பார்க்கும் போதும், அதுதான் ஒரு நடிகரின் பெருமதிப்புக்குரிய வளமாகிறது.

எனவே நான் அவருக்காகவே எழுதினேன், பேச்சில்லாமல், ஊமையாக, ஏனென்றால், என்னைப் பொருத்தமட்டில், காதல் என்பது நம்மைப் பேச்சுமூச்சில்லாமல் ஆக்குவது. அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் என்ன சொல்லிக்கொண்டார்கள் என்பதைப் பற்றியதல்ல இது, ஒருவரையொருவர் எப்படி அடையாளம் கண்டுகொண்டார்கள் என்பதைப் பற்றியது. நீருக்கான பூதக்கடவுளான இந்த உயிரினம், அவளிடம் ஏதோவொரு சாரத்தை அடையாளம் கண்டுகொள்கிறது, அவள் அவனிடம் தன்னையே அடையாளம் கண்டுகொள்கிறாள், அப்படியே ஓர் அழகான மாயாஜாலத்துக்கான சாத்தியம் உருவாகிறது, பின்னர் சாலியிடம் பேசிய போது, ஹேரல்ட் லாய்ட், பஸ்டர் கீட்டன், [சார்லி] சாப்ளின் ஆகிய ‘பேசா நகைச்சுவை’ நடிகர்கள் கொண்ட ப்ளூ-ரே செட் ஒன்று கொடுத்து, மிக முக்கியமாக அவரிடம் ‘லாரல் அண்ட் ஹார்டி’-யில் ஸ்டான் லாரலைப் பார்க்கச் சொன்னேன், ஏனென்றால் அந்த மனுஷனால் வாய்திறவாமல் ஒரு படுநேர்த்தியான நிலையை நடிப்பில் கொண்டுவர முடியும். அவையனைத்தையும் அவர் பார்த்தார் - படித்தார். அவருடைய நடத்தை, படத்தில் வரும் மற்ற எந்தப் பாத்திரத்தை விடவும் மாறுபட்டிருக்கும். வேறு எந்த நடிகரும் அவரைப் போல் நடந்துகொள்வதில்லை. சிறிது அந்த இடத்திற்குப் பொருந்தாதவராகவும், மிகவும் தனிச்சிறப்போடும் இருப்பார், இது அத்தனையையும் வார்த்தைகள் இல்லாமல் சொல்வது மிகவும் முக்கியம் என்று கருதினேன்.

கோ.டெ. (கிறிஸ்): உங்கள் நண்பர்கள், அல்ஃபோன்சோ [கோரன்] மற்றும் அலெயாண்ட்ரோ [ஜி. இனாரிட்டு], இருவருமே சமீபத்திய ஆண்டுகளில் ஆஸ்கார் விருது வென்றவர்கள். முதலில், அவர்கள் ஆஸ்கார்களைக் கையில் எடுத்த போது உங்கள் உணர்ச்சி என்னவாக இருந்தது?
கி.தெ.தோ.: உன்னதம். உண்மையான உன்னதம், ஏனென்றால், ஒரு கட்டத்தில் நாங்கள் அனைவருமே பரிந்துரைக்கப்பட்டு, “பான்’ஸ்” (Pan’s) மூன்று ஆஸ்கார்களை வென்றது, “சில்றன் ஆஃப் மென்” (Children of Men) மற்றும் “பேபல்” (Babel) ஆகிய படங்களும் இருந்தன, அப்போதுதான் நினைத்தோம், நாங்கள் மூவருமே நினைத்தோம், ஏசுவே, சிறந்த இயக்குனர், சிறந்த படம் அல்லது சிறந்த வெளிநாட்டுப் படம் என்று வென்றிருந்தால் மெக்சிகோவுக்கு என்னவொரு சிறப்புச் சேர்ந்திருக்கும் என்று. மற்ற விருதுகள் கிடைத்தன, ஆனால் இந்த விருதுகள் கிடைக்கவில்லை. பின்னர் அல்ஃபோன்சோவுக்குக் கிடைத்த போது, நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டோம். சரி, எல்லாம் முடிந்தது.

கோ.டெ. (கிறிஸ்): அலெயாண்ட்ரோவிடம்தான் அத்தனை உள்ளனவே, உங்களுக்கு ஒன்று கடனாகக் கொடுக்கலாமே.
கி.தெ.தோ.: அலெயாண்ட்ரோவிடம் ஒரு முழு வரிசையே உள்ளது, நட்பின் சிறப்பே என்னவென்றால் நண்பர்களுக்கு நடக்கும் நல்லவை எல்லாம் நமக்கு நடப்பது போலவே இருக்கும். அல்ஃபோன்சோ வென்றபோது என் தாய் மெக்சிகோவிலிருந்து என்னை அழைத்து, “உன் சகோதரன் வென்றுவிட்டான்" என்றார். அதுவும் அவ்வளவு மகிழ்ச்சியோடு.

கோ.டெ. (கிறிஸ்): நீங்களும் அவர்களின் குழுவில் இணைந்து உங்கள் முதல் விருதைப் பெறுவது உங்களுக்கு எப்படி இருக்கும்?
கி.தெ.தோ.: அருமையாக இருக்கும். பாருங்கள், எனக்கு எது அருமை என்றால், இதைத் தெளிவாகச் சொல்ல வேண்டியது மிகவும் முக்கியமும் கூட, இரண்டு முறை என் படங்கள் பேசப்பட்டதில், தனக்கே உரித்தான தனித்தன்மையோடுதான் பேசுபொருளாயின. பீத்தோவனின் வாழ்க்கையையோ அதி-எதார்த்தமான சமூக நாடகக் கதையையோ எடுத்து நான் இந்த இடத்துக்கு வரவில்லை. மற்ற பாணிகளைப் போலன்றி, கலைப் படங்களின் பாணியில், மதிப்புமிக்க கதைகளாகத் தன்னை முன்னிறுத்துபவையாகவும், அழகையும் ஆற்றலையும் திரைப்பண்போடு வெளிப்படுத்தும் மதிப்புமிக்க - கலைத்திறனுடைய வழிகளிலும் படங்கள் எடுக்க 25 ஆண்டுகளாக, அதாவது கால் நூற்றாண்டு காலம், போராடிக்கொண்டிருக்கிறேன். எனவே, “பான்’ஸ் லேபரிந்த்”-க்குப் பிறகு, “ஷேப் ஆஃப் வாட்டர்” போன்ற ஒரு படத்துடன் மீண்டும் இங்கே வந்து நிற்பது, இந்த உரையாடலுக்கு மத்தியில், இந்தக் ‘கலப்பில்’ (mix) வந்து நிற்பது, அதுதான் எனக்கு அர்த்தமுள்ளது. முற்சார்போடு அணுகப்படும் இந்தப் பாணிப் படங்களில்தான் இன்னும் என் உழைப்பைச் செலுத்துகிறேன். சிலருக்குப் பிடிக்கும், சிலருக்குப் பிடிக்காது, அதுவும் படம் பார்க்கும் முன்பே. அது எனக்குப் பிரச்சனையில்லை. எனவே அது கடவுள்களின் கைகளில் இருக்கிறது. இங்கு வந்து நிற்பதே எனக்கு சுகமாக இருக்கிறது.

கோ.டெ. (கிறிஸ்): உங்களுக்கு இரண்டு நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள் என்பதால், அதனினும் முக்கியமாக அவர்கள் நீங்கள் செய்யும் வேலையே செய்யும் துறையிலேயே இருக்கிறார்கள் என்பதால், நீங்கள் ஒரு வேலையில் இருக்கும் போது, ஒருவருக்கொருவர் உதவும் பொருட்டு ஒருவரையொருவர் தொடர்பு கொள்வீர்களா? “ஏய், இது பற்றி நீ என்ன நினைக்கிறாய்?” என்றோ அல்லது எல்லாம் முடிந்து தயாராக உள்ள போது அவர்கள் எப்போது வந்து பார்ப்பார்கள் என்று துடிப்பதோ உண்டா?
கி.தெ.தோ.: ம்ம்ம், அல்ஃபோன்சோ, அலெயாண்ட்ரோ, ஜிம் கேமரோன், ஜெ.ஜெ. ஆப்ராம்ஸ் என்று எனக்கு ஐந்தாறு இயக்குனர் நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள். நாங்கள் அனைவருமே ஒருவரையொருவர் தொடர்பு கொள்வோம். “இதைப் படித்துப் பார்ப்பாயா?” அல்லது, “என் வெட்டைப் பார்த்துச் சொல்லேன்!” என்று எப்போது வேண்டுமானாலும் என்னை அழைத்துக் கேட்கலாம் என்று அவர்களுக்குத் தெரியும். எங்களுக்குள் இருக்கும் ஒப்பந்தம் என்னவென்றால், தயாரிப்புக்குப் பிந்தைய பணிகளின் போது, நீ என்னிடம் எது வேண்டுமானாலும் சொல்லலாம். இரக்கமில்லாமல் விமர்சிக்கலாம். $150,000 மதிப்புள்ள ஒரு விஷுவல் எபெக்ட் காட்சியைக் காட்டி, “இது உண்மையிலேயே படுகேவலமாக இருக்கிறது” என்று சொல்லலாம். ஆனால், படம் முழுக்க எடுத்து முடித்தபின், “அருமையான பணி” என்றுதான் சொல்வோம். (சிரிக்கிறார்). அடுத்து அது பற்றிப் பேசமாட்டோம்.

கோ.டெ. (கிறிஸ்): பணி நடந்துகொண்டிருக்கும் போது, நீ என்ன கருத்து வேண்டுமானாலும் சொல்லிக்கொள்ளலாம்.
கி.தெ.தோ.: ஆம், கொடுக்கவும் செய்வோம். மிகவும் ஈவிரக்கமில்லாமல் நடந்து கொள்ளவும் செய்வோம் (சிரிக்கிறார்). ஒருவருக்கொருவர் இரக்கமில்லாமல் நடந்துகொள்வோம். இது மிகவும் முக்கியமான ஒன்று என்று கருதுகிறேன். ஏனென்றால், நாங்கள் வாழும் துறையில், எல்லாமே ஆகா - அருமை என்று சொல்லும் குமிழி போன்ற கூட்டம் ஒன்றை மிக எளிதாக உருவாக்கிக்கொள்ள முடியும், பின்னர் அப்படியே அழிந்தும் போக முடியும். இது, இப்போதும் பெவிலியன்ஸ் - ரால்ஃப்’ஸ் கடைகளுக்குப் போய், நானே எனக்கான மளிகை சாமான்களை வாங்கிக்கொள்வது எவ்வளவு முக்கியமோ அவ்வளவு முக்கியம் என்று எண்ணுகிறேன். ஏனென்றால், அதுதான் எனக்கு மறை கழன்று விடாமல் பார்த்துக்கொள்வது. மறை கழன்று போதல் மிகவும் எளிதானது.

கோ.டெ. (கிறிஸ்): ம்ம்ம், வாழ்த்துக்கள், கையில் அருமையான படம் ஒன்றை வைத்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். அது அசலானதாகவும் படைப்புத்திறனோடும் இருக்கிறது. அது மட்டுமில்லை, வேறு எந்தப் படமும் இந்தப் படம் போல இல்லை.
கி.தெ.தோ.: நன்றி, மக்கள் இதைக் குணப்படுத்தும் ஆற்றல் மிக்க ஒரு குட்டிக் கதையாகவும் அனுபவித்து, இப்போதைய முக்கியத் தேவையாக இருக்கிற மிக மிக விந்தையான அரசியல் உருவகமாகவும் சிந்திக்கத் தூண்டப்படுவார்கள் என்று நம்புகிறேன்.

கோ.டெ. (மார்கஸ்): சரி, கிளம்பும் முன், இந்த ஒரு கேள்வியை மட்டும் கேட்டுக் கொள்ளவா? உங்கள் அடுத்த திட்டம் என்ன? மக்கள் என்ன எதிர்பார்க்கலாம்?
கி.தெ.தோ.: ம்ம்ம், என் வாழ்வில் முதன் முறையாக - இதற்கு முன்பு நான் இதை ஒருபோதும் செய்ததில்லை - இயக்குவதில் இருந்து ஓராண்டு காலம் இடைவெளி எடுத்துக்கொண்டேன், ஏனென்றால் இந்தப் படம் இன்னமும் மிகவும் வலிமிக்கதாயும் மிகவும் மனதுக்கு நெருக்கமாகவும் மிகவும் அழகானதாகவும் இருக்கிறது. அது உலகத்துக்குள் தன் முதல் சில அடிகளை எடுத்து வைப்பதைப் பார்த்து ரசிக்க வேண்டும் என்று எண்ணினேன், பின்னர் சிறிது காலம் எடுத்து, சில நூல்களைப் படித்து, ஒரு குழல் சுருட்டு பிடிக்க வேண்டும், நான் புகைப் பிடிப்பதில்லை, ஆனால் இப்போது ஒருவேளை ஆரம்பிக்கலாம், அது பற்றி யோசிக்க வேண்டும், ஏனென்றால் அவ்வளவு வேகமாகப் போகிறோம், சிறிது வாழவும் வேண்டுமே. எனவே, அங்கே இங்கே என்னைப் பார்த்தீர்கள் என்றால் நான் இன்னும் வாழ்கிறேன் என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள்.

* 2018 ஜூலை கணையாழி இதழில் வெளியானது

நோம் சோம்ஸ்கி: கொரோனாக்கிருமி - இடரில் இருப்பது என்ன? | DiEM25 தொலைக்காட்சி | ஸ்ரெச்கோ ஹோர்வத்

Noam Chomsky: Coronavirus - What is at stake? | DiEM25 TV | Srećko Horvat ஸ்ரெச்கோ ஹோர்வத்: மற்றுமொரு ‘கொரோனாக்கிருமிக்குப் பிந்தைய உலகம்’ ந...