செவ்வாய், டிசம்பர் 14, 2010

வாதக்கார இந்தியன் (THE ARGUMENTATIVE INDIAN)

அமர்த்தியா சென் நடப்புச் செய்திகளில் அதிகம் இருந்த காலம் ஒன்று இருந்தது. நோபல் பரிசு வென்ற இந்தியர் என்ற முறையில் நம்மவர்கள் அவருக்குச் செய்த மரியாதை அது. அப்படியான காலத்தில் அவரின் பெயராலும் நூலின் தலைப்பாலும் ஈர்க்கப்பட்டு அதை வாங்கிப்போட்டுவிட்டு அதன் பின்பு பல ஆண்டுகள் அட்டையைக்கூடத் திறந்து பார்க்கவில்லை. பொருளியல் மேதை என்றால் ஏதோ உற்பத்தி, பயன்பாடு, வளம் என்று மட்டுமே பேசத் தெரிந்தவராக இருப்பார் என்று எண்ணுகிற அளவுக்குத்தான் அப்போதைய அறிவு இருந்தது. “என்னைப் போல் உருப்படியாக எதுவும் செய்யாமல் பேசிப்பேசி நேரத்தை வீணடிப்பவர்கள் இந்தியர்கள்” என்று நக்கலடித்திருப்பார் என்றுதான் நூலை வாங்கும்போது எண்ணினேன். நாம் நினைப்பது போலவே நினைப்பவராக இருந்தால் அவர் எப்படி நோபல் பரிசு பெற்றிருக்க முடியும்! நூல் முழுக்க இந்தியர்களின் உரையாடல் மரபு பற்றிப் பேசுகிறார். அதாவது, இந்தியர்களின் மக்களாட்சி மீதான மரியாதை பற்றியும் மூடிய மனதோடும் சொந்தக் கருத்துகளில் பிடிவாதத்தோடும் இராமல் எதையும் வெளிப்படையாக உரையாடுகிற பண்பு பற்றியும் விரிவாகப் பேசுகிறார்.
குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டுமானால், இந்தியர்களின் மதச்சார்பின்மை பற்றிய நீளமான – ஆழமான அலசல். சர்ச்சைக்குரிய பிரச்சனைகள் என்று பலர் பயந்து தவிர்ப்பவற்றை அச்சமின்றியும் வெளிப்படையாகவும் கையாண்டிருக்கிறார். இந்த மரபு இந்தியா முழுமைக்குமானதா என்றும் தெரியவில்லை. அது வங்காளத்துக்கானதாக இருந்திருக்கலாம். பெரும்பான்மை இந்தியாவினுடையதாகக் கூட இருந்திருக்கலாம். இப்போதைய இந்தியாவைப் பார்க்கும்போது, உரையாடலுக்கு இடமளிக்காத ஒரு மரபும் இந்தியாவுக்குள் இருந்திருக்கத்தான் வேண்டும் என்று தோன்றுவதையும் தவிர்க்க முடியவில்லை.
நூல் முழுக்க இந்திய வரலாற்றைப் பற்றிய பல சுவாரசியமான பார்வைகளைக் கொண்டு வந்து வைக்கிறார். இந்து மதத்தைப் பற்றிய பாரபட்சமற்ற ஆய்வு செய்திருக்கிறார். நம் இரு பெரும் இதிகாசங்களான இராமாயணம் மற்றும் மகாபாரதம் பற்றி அவர் பேசிய விதத்திலிருந்தே இந்து மதத்தின் மீது அவருக்கிருக்கும் மரியாதையைப் பற்றித் தெளிவாகத் தெரிந்துகொள்ள முடிகிறது. இதற்கிடையில் இந்து மதத்துக்கு அவருடைய தாத்தாவின் பங்களிப்புகள் பற்றியும் பேசுகிறார். ஒரு வடமொழிப் புலவரின் பேரன் என்ற முறையில் அதுவே அவருக்கு இந்து மதம் பற்றி விமர்சிக்கும் அருகதையைக் கூடுதலாகக் கொடுத்துவிடுகிறது. “என்னைக் கோவிலுக்குள் விடவில்லை”, “கருவறைக்குள் விடவில்லை”, “நான் தீண்டப்படாதவனாக நடத்தப்பட்டேன்” என்றெல்லாம் சொல்லிக்கொண்டு வருகிற பாதிக்கப்பட்ட ஒருவரின் சொற்களை வெற்றுப் புலம்பலாகக் கடந்துவிடக் கூடியவர்கள்கூட இதை நின்று கவனிப்பார்கள். அவர்களுக்காகவும் உள்ளிருந்தே கலகம் செய்யும் ஒரு சிலர் வந்துக்கொண்டே இருக்க வேண்டுமே! அதில் ஒருவர்தான் டாக்டர் சென்.
அவருடைய தாத்தா பற்றி அவர் சொல்லியிருக்கும் விஷயங்கள் மூலம் அவரும் ஒரு மேற்தட்டுப் பின்னணியிலிருந்து வந்து வென்றவரே – அடிமட்டத்தில் இருந்து வளர்ந்தவரில்லை என்பது தெரிகிறது. கொட்டாம்பட்டியிலிருந்து நேரடியாக நோபல் மேடையில் போய் உட்காருவது அவ்வளவு எளிதில்லை, தந்தையோ தாத்தாவோ பெருநகரத்துக்குக் குடியேறிப் பிள்ளைகளுக்கு வாய்ப்புகளை ஏற்படுத்திக் கொடுத்த பின்பு அடுத்த தலைமுறையில்தான் பெரிய உயரங்களை எட்ட முடியும் என்று சொல்கிற கதையாகத்தான் அமர்த்தியா சென்னின் கதையும் இருக்கிறது.
பகவத்கீதை பற்றிய உரையாடல் நேர்மையானதாக இருக்கிறது. எது சரி-தவறு என்பதற்கும் எது கடமை என்பதற்கும் இடையிலான போராட்டம் பற்றிய உரையாடல் தெளிவாக இருக்கிறது. அதே வேளையில் இந்து மதத்தை அவர் எங்குமே சிறுமைப்படுத்திப் பேசவில்லை. தன்னுடைய தாத்தா இந்து மதத்தின் மேல் அவ்வளவு ஈடுபாடு கொண்டிருந்தும் இவர் எப்படி நாத்திகரானார் என்பது பற்றியும் தாத்தா எப்படி இவரை இவர் போக்கிலேயே சுதந்திரமாகச் சிந்திக்க விட்டார் என்பது பற்றியும் அவர் விளக்கியிருப்பது சுவாரசியமாக இருக்கிறது. இந்த மண்ணில் தோன்றிய நாத்திகர்கள் எல்லோருமே சொல்லி வைத்தது போலச் சொல்வதுதான் இது – “என் வீட்டுப் பெரியவர்கள் எனக்கு அந்தச் சுதந்திரத்தை வழங்கினார்கள்.”
மதவாத அரசியல் ஏன் நமக்குக் கேடு விளைவிக்கும் என்பதை உறுதியாக எடுத்துச் சொல்கிறார். இதெல்லாம் இருபது ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய மதவாதம் பற்றிச் சொன்னது. இப்போதைய மதவாதம் பற்றிய அவரின் பார்வை அதைவிடப் பலமடங்கு கூர்மையான விமர்சனங்கள் கொண்டது என்பது அவரைத் தொடர்ந்து கவனித்து வருபவர்களுக்குத் தெரியும். அப்போதைய மதவாதிகளின் ஆட்சியில் அவர்கள் வரலாற்றை மாற்றி எழுத முயன்ற ஒவ்வொரு திருட்டுத்தனத்தையும் அம்பலப்படுத்தியிருக்கிறார். கோட்சே காந்தியைக் கொன்ற வரலாற்றையே அகற்றுகின்ற அளவுக்கு அவர்கள் எப்படித் தரம் தாழ்ந்து போனார்கள் என்கிற நம்மால் நம்பவே முடியாத பின்னணிக் கதைகளைப் பேசியிருக்கிறார். இந்திய வரலாற்றில் அவர்கள் செய்ய முயன்ற மற்ற பல தில்லுமுல்லுகள் பற்றியும் வெளிப்படையாகப் பேசியுள்ளார்.
இந்த நூலைப் படிப்பதற்கு முன்பே, “அமர்த்தியா சென்னெல்லாம் ஒன்றுமில்லை. மேற்கு வங்கத்தைச் சேர்ந்த கம்யூனிஸ்டுகளைப் போலவே இன்னுமொரு போலி மதச்சார்பின்மைப் பேர்வழி. அவ்வளவுதான்” என்று வலதுசாரி ஆதரவாளர் ஒருவர் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். இப்பேற்பட்ட பெரிய மனிதரைப் போய் ஏன் இப்படிச் சொல்கிறார்கள் என்று அப்போது அது முழுமையாகப் புரியவில்லை. இந்த நூலைப் படித்த பின்பு அதற்கான விடை கிடைத்தது. அதன் பிறகு வாயைத் திறந்தாலே காங்கிரஸ் கைக்கூலி, கிறிஸ்தவக் கைக்கூலி, பாகிஸ்தான் கைக்கூலி என்ற பட்டங்கள் எல்லாம் மிக மலிவாகக் கிடைக்கத் தொடங்கிவிட்ட காலத்தில் வயதான காலத்தில் பெரியவர் வாயை வைத்துக்கொண்டு சும்மா இருந்தால் நல்லது என்று வேண்டிக்கொள்கிற மாதிரி ஆகிவிட்டது.
ஒவ்வொரு நூலிலும் அதிகமாகப் பயன்படுத்தப்பட்ட சொற்கள் என்று ஓரிரு சொற்கள் இருக்கும். அந்தச் சொற்களைத் தெரிந்து கொண்டால் அந்த நூல் எதைப்பற்றி அதிகம் பேசுகிறது என்பதையும் புரிந்துகொள்ள முடியும். இந்தப் புத்தகத்தில் வரும் அப்படியொரு சொல் ‘heterodoxy’ (மரபு மறுப்பு). அதாவது, ஆச்சாரம் மற்றும் வைதீகங்களுக்கு எதிரான கொள்கை. ஒரு சமூகத்தின் இந்தப் பண்புதான் அவர்களை எல்லைகளைத் தாண்டிச் செல்ல வைப்பது என்கிறார். இந்தியர்களுக்கே உரிய நம்பிக்கைகள் மற்றும் பொதுப்பண்புகளால்  தான் எந்தவிதமான சாய்வுக்கும் ஆளாக விரும்பவில்லை என்று வாதிடுகிறார். உண்மையான அறிஞன் என்பவன் தன் பெற்றோரும் பெரியவர்களும் சொல்வதைக் கேட்டு அதன் மேல் தன் நம்பிக்கைகளைக் கட்டுபவனா அல்லது மொத்த அறிவுத் தேடலையும் பூஜ்யத்திலிருந்து தொடங்கி தன் நம்பிக்கைகளைக் கட்டியமைப்பவனா? நீங்கள் இரண்டாம் வகையினரே உண்மையான அறிஞர்கள் என்று நம்புபவராக இருந்தால் உங்களுக்கு சென் ஓர் உண்மையான அறிஞராகத் தெரிவார்.
தற்கால நாகரிகங்களுக்கும் பெண்ணிய இயக்கங்களுக்கும் முன்பாகவே – வரலாற்றின் ஆதியிலேயே தம் பெண்களுக்கு உரிய பங்கைக் கொடுக்கிற பழக்கம் கொண்டிருந்த இந்தியச் சமூகம் எப்படி மேற்கத்திய சமூகங்களைவிட மேலானது என்பது பற்றியும் பெருமையோடு பேசுகிறார். ஒடுக்கப்பட்ட இனங்களைச் சேர்ந்த கதாபாத்திரங்களும் எப்படி நம் உரையாடல் மரபுக்குப் பங்களித்திருக்கிறார்கள் என்பது பற்றிப் பேசியிருக்கிறார். வலதுசாரி அரசியல்வாதிகளை அவர் கேட்கும் கேள்விகள் அனைத்தும் முழுக்க முழுக்க நியாயமானவை போலத்தான் தெரிகிறது.
“இதே தைரியத்தை அவர் மற்ற மதங்களைப் பற்றி எழுதும்போது காட்ட முடியுமா?” என்ற பழைய கேள்வி ஒன்று உள்ளது. அதற்கான பதிலும் ஏற்கனவே பலரால் சொல்லப்பட்டுவிட்டது. ஒன்று, எனக்கு எது பெரிய அச்சுறுத்தல் என்று படுகிறதோ அதைப்பற்றி மட்டுமே நான் பேசுவேன் என்பது. இன்னொன்று, எது என்னுடையது என்று என்னிடம் சொல்லப்பட்டதோ அதைக் கேள்வி கேட்கும் உரிமை எனக்கு இருக்கிறது என்பது. சென் வைக்கும் வாதங்களும் அப்படியான நம்பிக்கைகளின் அடிப்படையில் வைக்கப்படுபவை போலத்தான் தெரிகிறது.
இன்று இந்துவாக இருக்கும் எல்லோருமே அடிப்படையில் இந்துவாக இருந்தவர்கள் என்று சொல்லிவிட முடியாது என்றொரு வாதத்தை நீண்ட காலமாகவே நம்மூரில் திராவிட இயக்கத்தினர் வைத்து வருகிறார்கள். அவருக்கே உரிய பாணியில் அவரும் இதுபற்றிப் பேசுகிறார். இதில் ஒரு சாராரே இந்து மதத்தை ஆதி முதல் பின்பற்றியவர்கள் என்றும் மற்ற எல்லோருமே வேறு எதை எதையோ அவர்களுக்குரிய பாணியில் வணங்கினார்கள் என்றும் வாதிடுகிறார். இந்து மதம் என்ற ஒற்றைப் பதாகையின் கீழ் ஏன் யாரோ ஒருவர் 80% இந்திய மக்களின் பிரதிநிதியாக இருக்கவே முடியாது என்று சொல்கிறார். இந்து என்று அழைக்கப்படுகிற பலருக்கு அதன் பொருள் என்ன என்றுகூடத் தெரிவதில்லை. அதற்கு என்ன காரணம்? அது அவர்களின் அறியாமையா அல்லது ஆதியில் இருந்து அது அவர்களின் நம்பிக்கையாக இருக்கவில்லை என்பதனால் வரும் அலட்சியமா? நம்மில் சிலர் ஆச்சாரமாக இருக்கிறோம். அதை நம்மோடு நிறுத்திக் கொள்ளாமல் எல்லோருமே நம்மைப் போலவே சடங்குகளில் பங்கெடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று எண்ணும் போதுதான் ஏமாற்றம் வருகிறது. எல்லோருமே இந்து என்பதன் பொருள், எல்லோருடைய சடங்குகளும் ஒரேமாதிரி இருக்க வேண்டும் என்பதில்லையே!
அப்படியே அந்தப் பக்கம் சென்று, முகலாயர்களின் காட்டுமிராண்டித்தனமான படையெடுப்புகள் பற்றியும் நேர்மையாக உரையாடுகிறார். ஔரங்கசீப்தான் முகலாய மன்னர்களிலேயே கொடுங்கோலன் என்கிறார். அதே வேளையில் அக்பரைத் தவிர வேறு எவரையுமே அந்த வரிசையில் சகிப்புத்தன்மை கொண்ட நல்லரசனாகப் பேசவும் இல்லை.
காந்தி மற்றும் தாகூர் பற்றி அவர் எழுதியிருக்கும் பகுதி சுவாரசியமாக உள்ளது. சுதந்திரத்துக்கு முந்தைய இந்தியாவில் தாகூர் ஒரு பெரும்புள்ளி என்று நமக்குத் தெரியும். ஆனால் காந்தியோடு ஒப்பிடும் அளவுக்கு அவர் பெரிய ஆளா என்று தெரியவில்லை. தாகூரையும் பாரதியாரையும் ஒப்பிட்டுப் பழக்கப்பட்ட பின்னணியில் வளர்ந்த நமக்கு அவரை ஒரு கவிஞராகவும் எழுத்தாளராகவும் மட்டுமே தெரியும். கர்நாடக சட்டமன்றக் கட்டடமான விதான் சவுதா உட்கட்டடத்தின் முகப்பில் இரண்டு புகைப்படங்கள் வைத்திருக்கிறார்கள். ஒன்று காந்தி; இன்னொன்று தாகூர். இந்த நூலைப் படித்துவிட்டு, அந்தக் காட்சியைக் கண்டபோது, ஒருவேளை தாகூரும் உண்மையிலேயே அந்த அளவு பெரியவர்தானோ என்று தோன்றியது. தென்னிந்தியாவில் பிறந்ததால் பாரதியை இந்திய வரலாறு மதிக்கவில்லை என்று சொல்வது போலவே, அவர் ஒரு கவிஞராக இருந்ததால் தாகூரை ஒரு ‘தலைவராக’ இந்திய வரலாறு ஏற்றுக்கொள்ளவில்லையோ என்றும் தோன்றியது. அதுபோலவே, மற்றவர்களை விட நாம் பாரதியாரை அதிகம் பேசுவது போல, ஒரு வங்காளி என்ற முறையில் டாக்டர் சென் தாகூர் பற்றி அதிகம் பேசுகிறாரோ என்றும்கூடத் தோன்றியது.
சிலைகள், மதம், தேசியம், தேசப்பற்று போன்ற விஷயங்களில் காந்திக்கும் தாகூருக்கும் இருந்த கருத்து வேறுபாடுகள் பற்றிய உரையாடல் மிகவும் பிடித்தது. போகிற போக்கில், குஜராத் எப்போதுமே ஒரு மதவுணர்வுள்ள (மதவெறி என்றில்லை) பகுதியாகவும் வங்கம் எப்போதுமே பரந்த நோக்குடனும் இடதுசாரிச் சிந்தனையுடனும் இருந்திருக்கிறதோ என்றொரு சிந்தனை வருகிறது. எந்தக் கட்சிக்காரராக இருந்தாலும், அவர்களுடைய கொள்கை நிலைப்பாட்டில் மண்ணின் உள்ளார்ந்த ஈடுபாடு எதுவோ அதன் பாதிப்பு இருக்கத்தானே செய்கிறது! அதனால்தானோ என்னவோ குஜராத்தில் இருக்கும் காங்கிரஸ்காரர்கள் கூட வலதுசாரிகளாகவும் வங்கத்தில் உள்ள காங்கிரஸ்காரர்கள் கூட இடதுசாரிச் சிந்தனை கொண்டவர்களாகவும் இருப்பதாகக் குற்றம் சாட்டப்படுகிறது!
எங்கெல்லாம் காந்தியும் தாகூரும் கருத்து வேறுபாடு கொண்டிருந்தார்கள் என்கிற விரிவான ஆய்வு நன்றாக இருக்கிறது. அதுவே சில நேரங்களில் தேவைக்கும் மேலான அலசல் போலவும் தெரிகிறது. ஒரு தேசத்தின் விடுதலை என்கிற மாபெரும் குறிக்கோளோடு போய்க்கொண்டிருக்கையில், ஒரே நற்காரியத்துக்காக உழைக்கும் இரு தனி மனிதர்களின் சிறு சிறு கருத்து வேறுபாடுகளை இவ்வளவு எண்ணெய் போட்டு விளக்க வேண்டியதில்லையோ என்றும் தோன்றுகிறது.
பிரித்தானியப் பத்திரிகையாளர்கள் காந்தியிடம் “மேற்கத்திய நாகரிகம் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டபோது, ‘என்னது?! மேற்கத்தியர்களிடம் நாகரிகமா?!’ என்கிற தொனியில் “அது ஒரு நல்ல யோசனையாக இருக்கும் போலத் தெரிகிறதே!” என்று அவர் நக்கலாகச் சொன்ன பதிலை தாகூர் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. காந்தியைப் போலல்லாமல் தாகூர் மேற்கத்திய நாகரிகம் பற்றிப் பாரபட்சமற்ற பார்வை கொண்டிருந்தார் என்பது ஆசிரியரின் கருத்து. இதையெல்லாம் இந்தத் தாகூர் ஏன் அவ்வளவு பெரிதாக எடுத்துக் கொண்டாரோ! காந்தி அப்படிச் சொன்னதன் காரணமே, ‘எங்களை ஆட்டிப் படைத்துக் கொண்டிருக்கும் நீங்கள் சிறிது உங்கள் கோளாறுகள் பற்றியும் சுய விசாரணை செய்து பாருங்கள்’ என்று நினைவூட்டுவதே.
அதுவும் சர்வதேசக் கவனம் கிடைத்திருக்கும் வேளையில் அதை முழுமையாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்கிற உத்தியாகக்கூட வைத்துக்கொள்ளலாம். அப்போது அப்படிச் சொன்னதன் மூலம் அவருடைய நோக்கம் ஓரளவு வெற்றியடைந்தது என்றே சொல்ல வேண்டும். அன்று அவர் அப்படிச் சொல்லியிருக்காவிட்டால், இன்று வரை அவர்களும் நாமும் இந்த அளவு அதுபற்றிப் பேசியிருக்க மாட்டோமே! இதே காந்திதான், “இரண்டாம் உலகப்போரில் நமக்கு விடுதலை பெற்றுக்கொடுக்க உதவுவது யாராக இருந்தாலும் அவர்களே நம் நண்பர்கள், நம் ஒற்றைக் குறிக்கோளான தேச விடுதலைக்காக ஹிட்லரோடு கூடக் கூட்டணி வைக்கலாம், ஆனால் ஆங்கிலேயர்கள்தாம் நம் எதிரிகள், அவர்களுக்காகப் போய் போரில் நம் இளைஞர்களைக் காவு கொடுக்க முடியுமா?” என்று கேட்ட சுபாஷ் சந்திர போஸிடம் சர்வாதிகாரமா மக்களாட்சியா என்ற வாதத்தை வைத்து இங்கிலாந்துக்கு ஆதரவாகப் பேசுகிறார்.
காந்தியின் தேசியம் மற்றும் தாகூரின் மனிதம் பற்றிய கருத்து மோதல்கள் சுவாரசியமாக இருக்கின்றன. அதில் நமக்குத் தாகூரின் வாதமே வலுவாக இருப்பது போலப் படுகிறது. அதே வேளையில், “போர் எப்படி அமைதிக்கு வழியோ அது போலவே தேசியம்தான் மனிதத்துக்கு வழி!” என்று சொன்ன காந்தியின் கருத்தும் புதுமையாகத்தான் இருக்கிறது. இதைப் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டுப் பின்னணியில் வைத்துப் பார்க்க வேண்டும். இருபத்தியோராம் நூற்றாண்டுக்குக் கண்டிப்பாகத் தாகூரின் சொற்கள்தாம் பொருத்தமாக இருக்கும்.
வங்கதேசத்திலும் தாகூரின் பாடல்தான் தேசியகீதமாக இருக்கிறது என்பதும் தாகூர் எவ்வளவு பெரிய ஆளுமை என்பதற்கான இன்னொரு சான்றுதான். பிரிவினைப் பேச்சு எழுந்த ஆரம்ப காலத்திலேயே வங்கத்தைப் பிரிக்கும் கருத்தைத் தீவிரமாக எதிர்த்த தாகூருக்கு இதைவிடப் பெரிதாக என்ன மரியாதை செய்துவிட முடியும்!
சென்னும் கூட இன்றைய வங்கதேசத்தில் இருக்கும் பல பகுதிகளில் தன் இளமைக்காலத்தைச் செலவிட்டிருக்கிறார். மேற்குப் பகுதியில் பஞ்சாபிலும் குஜராத்திலும் வாழும் எவ்வளவோ பேருக்கு பாகிஸ்தானில் பல தொடர்புகள் இருப்பது போல, கிழக்கே மேற்கு வங்கத்தில் வாழும் நிறையப் பேருக்கு வங்கதேசத் தொடர்புகள் இருக்கும் போலத் தெரிகிறது. நமக்கு ஈழத்தில் இருப்பது போல. இதைப் படிக்கும் போது ‘லஜ்ஜா’ நாவலில் தஸ்லிமா நஸ்ரின் வெளிப்படுத்தி உள்ள பல உணர்வுகளை நம்மால் புரிந்துகொள்ள முடியும்.
தாகூருக்குப் பிறகு வங்கத்தில் பிறந்த இரு பெரும் அறிஞர்களான சத்யஜித் ரே, அமர்த்தியா சென் ஆகிய இருவருமே சாந்திநிகேதனில் தாகூர் நிறுவிய பள்ளியில் படித்தார்கள் என்பது வியப்பான தகவல். இந்திரா காந்தியும் சாந்திநிகேதனில் படித்தாராம். ரே பற்றியும் இந்த நூலில் நீளமாகப் பேசியிருக்கிறார். திரைப்படம்தான் நம் காலத்தின் தலைசிறந்த கலை வடிவம் என்றாகிவிட்ட போது, அதில் வென்றவர்கள் பற்றியும் பேசுவதுதானே நல்லது! இதுவரை இந்த நாட்டில் தோன்றிய திரைப்பட இயக்குனர்களிலேயே ரேதான் தலைசிறந்த இயக்குனர் என்பதில் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை. அவர்தான் ஆஸ்கார் விருது வாங்கிய முதல் இந்தியர்.
அதுவும் ஆயுட்காலச் சாதனைக்காக ஆஸ்கார் விருது பெற்றவர். “தாகூருக்கும் ரே-க்கும் ஓர் ஒற்றுமை இருந்தது; அவர்கள் இருவருமே வேற்றுக் கலாச்சாரங்களைத் திறந்த மனதோடு நோக்கினார்கள்; மேற்குலகின் எந்த நல்லதையும் தத்தெடுத்துக் கொள்வதில் அவர்களுக்கு எந்த மனப்புழுக்கமும் இருந்ததில்லை” என்கிறார். திறந்த மனமும் பாரபட்சமின்மையும் சிறந்த பண்புகள். அதுவும் கவிஞருக்கும் கலைஞருக்கும் இவை கண்டிப்பாக இருக்க வேண்டிய பண்புகள். ஆனால் காந்தி ஒரு தலைவர். அவர் வெள்ளையர்களிடம் செய்தது அரசியல். தம் எதிரிக்கெதிரான கோபத்தை வெளிக்காட்ட அனைத்து வாய்ப்புகளையும் பயன்படுத்திக் கொள்வதுதானே தலைவனுக்கு அழகு! போராட்டக்களத்தில் உட்கார்ந்துகொண்டு பாராட்டுப் பத்திரம் வாசித்துக் கொண்டிருக்க முடியுமா?
ஒரு விஷயத்தில் நிறையப் பேர் வெவ்வேறு கருத்துக்கள் கொண்டிருக்கும் போது, அவர்கள் எல்லோரையும் மேலோட்டமாகச் சில குழுக்களாகப் பிரித்து, ஒவ்வொரு குழுவின் நல்லவை, தீயவற்றைப் பாரபட்சமில்லாமல் ஆய்வது நல்லது. ஒருவரைச் சரியானவர் என்றும் மற்ற எல்லோரையும் தவறென்றும் முடிவு கட்டுவதைவிட இதுவே சிறந்த முறை.
டாக்டர் சென் இந்தியா பற்றிய அனைத்து ஆய்வுகளையும் ஆர்வ முறை, ஆதிக்க முறை, அந்நிய முறை (curatorial, magisterial and exoticist) என்று மூன்று பிரிவுகளாகப் பிரிக்கிறார். மூன்று பிரிவினரும் என்ன சொன்னார்கள் – எதற்காக அப்படிச் சொன்னார்கள் என்பதைத் தெளிவாக விளக்குகிறார். மூன்று அணுகுமுறைகளும் அவற்றுக்கென்று குறிப்பிட்ட நோக்கங்களும் சில உள்நோக்கங்களும் கொண்டிருந்தன.
ஆர்வமுறை தான் எல்லாவற்றிலும் பாரபட்சமற்ற – யாருக்கும் எதையும் நிரூபிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தோடு கூடிய உள்நோக்கமில்லாத முறை. நாம் கீழானவர்கள் என்றும் நாம் நம்முடைய நல்லதுக்காகவாவது அவர்களால் ஆளப்பட வேண்டியவர்கள் என்றும் ஆங்கில ஏகாதிபத்தியத்துக்கு நிரூபிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தோடு வந்தவர்கள் ஆதிக்க முறை ஆய்வாளர்கள். அவர்களாலேயே அனுப்பிவைக்கப்பட்டவர்கள் என்றும்கூடச் சொல்லலாம். அந்நிய முறை ஆய்வாளர்கள் என்பவர்கள், இந்தியாவுக்கே உரிய – அடுத்தவர்கள் நம்மைப் பார்த்து வியக்கத்தக்க விஷயங்களை எல்லாம் தேடித்தேடி எழுதியவர்கள். இத்தகைய வகைப்படுத்துதல், நிராகரிக்க வேண்டிய அல்லது வேடிக்கைக்குப் படிக்க வேண்டிய ஆட்களை அடையாளம் காணப் பெரிதும் உதவும்.
இரானிய அறிஞர் அல்பெரூனி திறந்த மனதோடு இந்தியாவுக்கு வருகிறார், வடமொழி கற்கிறார், அனைத்துத் தகவல்களையும் தானே நேரடியாகக் களத்தில் இறங்கிச் சேகரிக்கிறார், தான் புரிந்து கொண்டதை உலகிற்கு உரைக்கும் முன் இந்தியர்களைப் பற்றி முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கிறார். வெளியுலகுக்கு இந்தியாவைப் பற்றி விளக்கிச் சொன்ன வெளியாட்களில் மிகச் சிறப்பான சிலரில் அவரும் ஒருவர். ஆனால், ஆதிக்க முறை ஆய்வாளரான ஜேம்ஸ் மில் என்பவரோ இந்தியாவைப் பற்றி மூட்டை மூட்டையாக எழுதிக் குவிக்கும் முன் இந்தியாவுக்கும் வந்ததில்லை; வடமொழியோ வேறு ஏதேனும் இந்திய மொழியோ கற்றதும் இல்லை. அத்தகைய ஆட்களின் மிகப்பெரிய பிரச்சனை என்னவென்றால், கணிதம், அறிவியல், வானவியல், தர்க்கவியல் போன்ற இந்தியர்கள் சாதித்த அனைத்தையும் இருட்டடிப்பு செய்தார்கள். இந்தியர்களை ஒரு காட்டுமிராண்டிக் கூட்டமாக மட்டுமே கண்டார்கள். இந்தியாவுக்குள்ளேயும் இப்போதும் இது போன்ற ஆய்வுகள் நடந்துகொண்டுதானே இருக்கின்றன! நம்முடைய சார்புகளை நியாயப்படுத்துவதற்காக குறிப்பிட்ட சில மாநிலங்களின் சாதனைகளைப் பற்றியோ தோல்விகளைப் பற்றியோ வண்டி வண்டியாகப் பரப்பிவிடப்படும் பொய்களும் இந்த வகைதானே!
இந்தியாவுக்கும் சீனாவுக்குமான தொடர்பு காலம் காலமாக இருந்து வந்திருக்கிறது. அதற்கான ஆதாரங்கள் முதல் நூற்றாண்டில் இருந்து இருக்கின்றன. சீனா எப்போதுமே அவர்களின் புதுமையான பொருட்களின் மூலம் இந்தியாவை வளப்படுத்தி இருக்கிறது; அதே வேலையை இந்தியா தன் வேத இலக்கியங்கள் மூலமும் சமயக் கருத்துகள் (பெரும்பாலும் புத்த சமயக் கருத்துகள்) மூலமும் செய்திருக்கிறது. ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே சீனப்பட்டு இந்தியாவில் பிரபலமாக இருந்தது பற்றிப் பேசுகிறார். எண்பதுகளில் நம் கிராமங்களில் ‘சைனா சில்க்’ என்ற மினுமினுக்கும் துணி அணிந்து திரிந்த இளைஞர்களுக்கும் அவர்களைப் பார்த்தவர்களுக்கும் இது நன்றாகப் புரியும். இரு திசைகளிலும் ஏகப்பட்ட அறிஞர்கள் பயணித்திருக்கிறார்கள்; தங்கள் அறிவைப் பரிமாறி இருக்கிறார்கள். தாய்நாட்டுக்குத் தம் பாடங்களை எடுத்துச் செல்லும் முன் சிலர் வந்த நாட்டில் 10 – 12 ஆண்டுகள் தங்கியே இருந்தும் இருந்திருக்கிறார்கள். இதில் சிலர் தம் இருப்பிடத்தை வந்த நாட்டுக்கே மாற்றிக்கொண்டும் இருக்கிறார்கள்.
அப்படி மிகப்பரிச்சயமாக இருந்த ஒரு பெயர் யுவான் சுவாங் (Xuanzang). பள்ளியில் படித்ததில் யுவான் சுவாங் மீசை நீளமாகத் தொங்கிக் கொண்டிருக்கும் என்பது மட்டுமே நினைவிருக்கிறது. யுவான் சுவாங் எவ்வளவு பெரிய அறிஞர் என்பதும் இந்தியாவுக்கு வந்து இங்குள்ள மக்களிடம் எவ்வளவு நெருக்கமாகவும் அன்போடும் அவர் நடந்து கொண்டார் என்பதும் விரிவாகப் பேசப்பட்டுள்ளது.
இந்த மொத்த இந்தோ-சீனக் கதையும் நாம் ஆழமாகப் படிக்க வேண்டிய – மீண்டும் மீண்டும் நினைவுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டிய வரலாறு. வரலாறு நெடுகிலும் நாம் ஒருவருக்கொருவர் உதவியாகவும் ஒத்தாசையாகவும் இருந்து வந்திருக்கிறோம். சீனா எப்போதுமே உலகத்தின் மையமாக இருக்கவே விரும்பியிருக்கிறது என்கிறார். இப்போதுதான் பக்கத்து நாடுகளுக்கும் உலகுக்கும் பிரச்சனையாகத் தொடங்கிவிட்டது. மையமாக இருப்பதற்கும் பிரச்சனையாக இருப்பதற்கும் வேறுபாடு இருப்பதை அவர்களுக்கும் யாரேனும் நினைவுபடுத்த வேண்டுமே! இந்தியாவையும் மேற்கு நாடு என்று சொல்லி சீனா எப்படித் தன்னை உலகின் மையமாகக் காட்டிக் கொள்கிறது என்று அழகாகச் சொல்லியிருக்கிறார். எல்லோரும் நினைப்பது போல புத்த மதம் மட்டுமே இந்தியாவிலிருந்து சீனாவுக்குச் சென்றதில்லை, இன்னும் ஏதேதோ சென்றிருக்கின்றன, மொத்த உலகத்துக்குமே இங்கிருந்து நிறையப் போயிருக்கிறது, இந்தியாவைப் பிரபல மதங்களின் பிறப்பிடம் என்று மட்டும் சுருக்கக்கூடாது, இப்போது மறக்கப்பட்டுவிட்ட எத்தனையோ மற்ற கண்டுபிடிப்புகளுக்கும் இது பிறப்பிடமாக இருந்திருக்கிறது என்கிறார்.
தொடக்க காலத்தில் அடுத்த நாட்டில் இருந்து வந்த ஒரு மதத்தை ஏற்றுக்கொள்வது நம் மேன்மையை இழந்துவிட்டதாகக் கருதப்படுமோ என்கிற பய உணர்வில் சீனா புத்த மதத்தை நுழையவிடாமல் பார்த்துக் கொள்கிறது. இது போன்ற தேசியவாதம் உலகின் எல்லாப் பகுதிகளிலும் இருப்பதுதானே! மற்ற பண்பாடுகளைப் பற்றி என்னவென்றுகூடப் புரிய முயலாமல் தன்னுடையதே உயர்ந்த பண்பாடு என்று கூச்சல் இடுவது எந்தப் பண்பாட்டிலுமே எளிதில் ஈர்க்கக்கூடிய கருத்துதான். என்னுடைய மொழிதான் உலகத்திலேயே சிறந்தது என்று சொல்கிற எல்லோருமே இருபத்தைந்து மொழிகளில் ஆராய்ச்சி செய்துவிட்டு வந்தா சொல்லிக்கொண்டு இருக்கிறோம்! என்னுடைய நாடுதான் உலகத்திலேயே சிறந்தது என்று சொல்லும் முன் எத்தனை நாட்டைப் பற்றித் தெரிந்துகொண்டுவிட்டுச் சொல்கிறோம்! பின்னர் அதையும் மீறித்தான் புத்த மதம் உள்ளே நுழைந்து ஆழமாக வேரூன்றுகிறது.
சீனா எப்போதுமே ஒரு சிறந்த உற்பத்திக் களமாக இருந்திருக்கிறது. இந்தியா எப்போதுமே அவர்களுக்கு ஒரு நல்ல சந்தையாகவும் மத்திய மற்றும் மேற்காசியப் பகுதிகளில் விற்பனை செய்து கொடுக்கும் முகவராகவும் இருந்திருக்கிறது. மக்களாட்சியற்ற ஓர் அரசியல் அமைப்பைக் கொண்டிருப்பதன் மூலம் நம்மைவிடப் பலமடங்கு பலன்களை அவர்கள் சாதித்துவிட்டார்கள்; நாமோ எல்லாத் தடங்கல்களையும் மீறி மக்களாட்சி நடைபெறும் நாடாக இருப்பதே ஒரு முதிர்ச்சியின் அடையாளம் என்று காட்டிக்கொண்டு இருக்கிறோம். இப்போதும் அதுவே நமக்குச் சீனாவைக் கீழாகப் பார்க்க வாய்ப்பளிக்கிறது.
உங்கள் மக்கள் தங்களுக்கு என்ன வேண்டும் என்பதைக்கூட அவர்கள் தீர்மானிக்க முடியாது என்றால், நீங்கள் எவ்வளவு வளர்ந்து என்ன பயன்? மக்களாட்சி நடைபெறும் நாடுகளில் பஞ்சம் அடிக்கடி வருவதில்லை என்றோர் ஆய்வறிக்கை வாசிக்கிறார். அப்படியானால் மக்களாட்சி உண்மையிலேயே மேலானதுதானோ என்றொரு மகிழ்ச்சி வருகிறது நமக்கு. எல்லோரையும் அனுசரித்துப் போவது, அதுவும் பிரச்சனைக்குரியவர்களையும் சேர்த்து அனுசரித்துப் போவது என்பது லேசுப்பட்ட வேலையா? இது எவ்வளவு காலம் நீடிக்கப் போகிறது என்பதுதான் இப்போதைய கவலை எல்லாம்.
பஞ்சத்தைக் கட்டுப்படுத்துதலுக்கும் பசியை ஒழிப்பதற்கும் இருக்கும் வேறுபாட்டைத் தெளிவாகச் சொல்லியிருக்கிறார். பஞ்ச விஷயத்தில் சீனா பெரிதளவில் வெற்றிபெற முடியவில்லை என்ற போதிலும் பசி விஷயத்தில் இந்தியாவைவிடச் சிறப்பாகச் செயல்பட்டிருக்கிறது. இந்தியா அதற்குத் தலைகீழ். நாட்டின் பெரும்பகுதி மக்களுக்குப் பசியை இன்னும் ஒரு பெரும் பிரச்சனையாகவே வைத்துக்கொண்டு, ஒவ்வோர் ஆண்டும் அளவிலாத உணவுப் பொருட்கள் யாருக்கும் பயனில்லாமல் கெட்டு வீணாவதை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம். இந்த விஷயத்தில் உலகமகா ஏழை நாடுகளை விடவும் இந்தியா மோசமாகச் செயல்படுகிறது என்கிறார். கேவலம்! கேவலம்!!
ஆண்-பெண் ஏற்றத்தாழ்வுகள் பற்றிய அவருடைய பார்வை பேசப்பட வேண்டியது. அது ஒரு தனிப்பிரச்சனை அல்ல; பல்வேறு மற்ற ஏற்றத்தாழ்வுகளோடு தொடர்புடைய பிரச்சனை; கீழ்த்தட்டு மக்களிடம் மட்டுமே அது இருக்கிறது; மேற்தட்டு மக்களிடம் அது இல்லை என்கிறார். இது ஆண்-பெண் ஏற்றத்தாழ்வு வர்க்கப் பிரச்சனையோடு தொடர்புடையது என்கிற இடதுசாரிகளின் பார்வையோடு ஒத்துப் போகிறது. பெரும்பாலான தெற்காசிய நாடுகளில் பெண் பிரதமர்களைக் கொண்டிருந்திருக்கிறோம். இன்னமும் அது நன்கு வளர்ந்த பல மேற்கு நாடுகளில் சாத்தியமாகவில்லை.
ஆண்-பெண் ஏற்றத்தாழ்வு என்பது நம் மேற்தட்டில் ஒரு பிரச்சனையே இல்லை என்பதற்கு அதுவே போதும் என்கிறார். பிரதமரான எல்லாப் பெண்களும் மேற்தட்டில் இருந்து வந்தவர்கள் என்பது மட்டுமில்லை; அவர்கள் அனைவருமே அவரவர் நாட்டில் இருந்த வானளாவிய அதிகாரங்கள் பெற்றிருந்த அரசியற் குடும்பங்களில் இருந்து வந்தவர்கள் என்பதையும் கருத்தில் கொண்டுதான் இதைச் சொன்னாரா என்று தெரியவில்லை. இங்கே எந்த மேற்தட்டுப் பெண்ணும் அடிமட்ட அரசியற் பொறுப்பில் இருந்து உயர்ந்து அவ்வுயர் பதவிகளை அடைந்ததில்லை. அவர்கள் எல்லோருமே பின்வாசல் வழியாக வந்தவர்கள் (மாநில அரசியலில் இப்போது சில விதிவிலக்குகள் உள்ளன என்ற போதும்). எனவே கதையை அவ்வளவு எளிதாக முடித்துவிட முடியுமா என்று தெரியவில்லை.
அணுகுண்டு விவகாரத்தில் ஆழமான கருத்துக்கள் கொண்டிருக்கிறார். வளர்ந்த நாடுகள், அவர்கள் மட்டும் அணு ஆயுதங்களைக் குவித்துவைத்துக் கொண்டு நம்மைப் போன்றவர்களை வைத்துக்கொள்ளக் கூடாது என்று சொல்வதன் பின்னணியில் இருக்கும் நியாயம் என்ன என்பது பற்றி விளக்குகிறார். மிக எளிய காரணம், அவர்களிடம் இருக்கும் கட்டுப்பாட்டு அமைப்புகள் நம்மிடம் இருப்பதை விடப் பன்மடங்கு உயர்ந்தவை. அவ்வளவுதான். இதுபோன்ற கருத்துக்களைச் சொல்லும் போதுதான், “ஏ, மேற்குலகின் கைக்கூலியே!” என்று நம்மவர்கள் முத்திரை குத்தத் தொடங்கி விடுவது. ஐந்து முன்னணி ஆயுத வியாபாரிகள் மட்டும் ஐ.நா.பாதுகாப்புக் குழுவில் நிரந்தர அங்கம் வகிக்கும்வரை அணு ஆயுத ஒழிப்பு என்பது ஏன் சாத்தியமில்லை என்பது பற்றியும் சொல்கிறார். இந்தியா வெற்றிகரமாக அணுகுண்டு தயாரித்த செய்தியை வெளியில் சொன்ன அடுத்த சில நாட்களிலேயே பாகிஸ்தானால் நாங்களும் தயாரித்துவிட்டோம் என்று சொல்ல முடிகிறது என்றால், அதைப்பற்றி இங்கு மட்டும் ஏன் அத்தனை ஆண்டுகளாக ஏதோ பெரிய கம்ப சூத்திரம் போலப் பேசிக் குதித்தார்கள் என்பதையும் நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அப்துல் கலாம் பற்றியும் சிறிது பேசியிருக்கிறார். “அவ்வளவு மென்மையான ஒரு மனிதர்கூட எப்படி அணுகுண்டின் பிரம்மாண்ட சக்தியால் ஈர்க்கப்பட்டிருக்கிறார் பாருங்கள்!” என்கிறார். அந்த ஈர்ப்பு தேசியவாதத்தோடு கலந்து விற்கப்படுகையில் இன்னும் அதிகமாகிறது.
நம்பிக்கையா, பகுத்தறிவா என்பது பற்றிய உரையாடலும் நன்றாக உள்ளது. இன்றைக்கு நம் நம்பிக்கைகளுக்கு அடிப்படை ஆதாரமாக வைத்துக் கொண்டிருக்கும் திருமறைகளைப் படைத்த தீர்க்கதரிசிகளும் நம்மைப் போல ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட – நடைமுறையில் இருக்கிற நம்பிக்கைகளை மட்டும் கடைப்பிடித்திருந்தால் இத்தகைய தலைசிறந்த புனித நூல்களை வருங்கால சந்ததிகளுக்குப் படைத்திருக்க முடியுமா என்கிறார். வேடிக்கையாக இருக்கிறதல்லவா? ஆனால், எவ்வளவு உண்மை!
இந்திய அடையாளம் பற்றிய உரையாடலில் பிராந்தியம் மற்றும் மொழி அடிப்படையிலான மற்ற பிரிவினைப் பார்வைகள் பற்றியும் பேசியிருக்கிறார்.
இந்தப் புத்தகத்தில் இருந்து எடுத்துக்கொண்ட மிக முக்கியமான – சுவாரசியமான இன்னொரு விஷயம், இரண்டு இந்துக்கள் மற்றும் இரண்டு முஸ்லிம்கள் பற்றிய ஒப்பாய்வு. ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு நிறைவான இந்துவாக வாழ்ந்தவர் காந்தி. அவர் மதச்சார்பின்மையை வலியுறுத்தினார். இந்து தேசியவாதத்தில் பிடிவாதமாக இருந்த சாவர்கரோ கடவுளின் இருப்பிலேயே நம்பிக்கை இல்லாதவர். அவரை எப்படி இந்து மகா சபை தலைவராக ஏற்றுக்கொண்டது என்று தெரியவில்லை. அதுபோலவே, முஸ்லிம்களுக்குத் தனிநாடு கேட்ட ஜின்னா ஆன்மீக ஈடுபாடற்றவர். தினசரி வாழ்வில் முழு முஸ்லிமாக வாழ்ந்த ஆசாத் முஸ்லிம்களுக்குத் தனி நாடு என்ற கொள்கையையே எதிர்த்தார். மதவாதியாக இருப்பதற்கும் ஆன்மீகவாதியாக இருப்பதற்குமான வேறுபாட்டையும் அவையிரண்டும் ஏன் ஒன்றோடொன்று இணைந்து போக வேண்டியதில்லை என்பதையும் இதைவிடவா சிறப்பாகச் சொல்லிவிட முடியும்! தனிப்பட்ட முறையில் ஆன்மிகம் வேறு மதவாதம் வேறு என்று எண்ணுகிற – பிரித்துப் பார்க்கும் எவருக்கும் இந்த ஒப்பீடுகள் சுவாரசியமானவையாக இருக்கும்.
நூலை முடிக்கும் போது, வங்காளத்துக் கதைகளைப் பற்றிப் பேசுவதில் கூடுதல் நேரம் செலவிட்டிருக்கிறாரோ என்று இயல்பாகவே நமக்கோர் எண்ணம் தோன்றலாம். வங்காளத்தில் பிறந்த ஒருவர் மற்றவற்றை விட வங்காளத்துக் கதைகளை அதிகம் பேசுவது இயல்பானதே. மற்றவர்களை விட அது பற்றி அவருக்கு அதிகம் தெரியும் என்பதால் அதில் தவறேதும் இல்லை. மற்ற பகுதிகளைப் பற்றியும் இன்னும் கொஞ்சம் அதிகம் பேசியிருந்தால் அது ஒரு சமச்சீரான உரையாடலுக்கு உதவியிருக்கும். நூலில் பல இடங்களில் இதை உணர்வதால் இது பற்றிச் சொல்லாமல் இருக்க முடியவில்லை. அவை இந்தியாவைவிட வங்கத்தைப் பற்றி அதிகம் பேசுகின்றன. நூலின் இறுதியில் இருக்கும் அகரவரிசை அட்டவணையில் பார்த்தால் கூட, தாகூர்தான் அதிகம் பேசப்பட்டிருக்கும் நபர். காந்தி, நேரு, அக்பர், அல்பெரூனி… எல்லோரையும் விட! இந்தியா என்ற நாட்டை உருவாக்கிய பணியில் வங்காளிகளுக்கு இருக்கும் பங்கை நாம் மறுக்கவே முடியாது என்பதாலும் நூலின் ஆசிரியர் வங்காளி என்பதாலும் இதைப் பொறுத்துக் கொள்ளலாம்.

நிறைவாக… யாரை எதற்காகப் பிடித்தாலும் அவரை முதல் அமைச்சர் ஆக்கிப் பார்க்கும் அல்லது அரசியலுக்கு வரச்சொல்லும் கூட்டம் அல்லவா நாம்! எனவே அமர்த்தியா சென் விஷயத்திலும் நமக்கு அந்தக் கேள்வி வரத்தான் செய்கிறது – ‘பொருளியலுக்காக நோபல் பரிசு பெற்ற முதல் ஆசியரை அவரது நாடு எப்படிப் பயன்படுத்திக் கொண்டது?’
* 2010-இல் படித்தது. 2020-இல் இப்போது மீண்டும் எடுத்துப் படித்தால் அப்போதைவிடப் பலமடங்கு அர்த்தமுள்ளதாக இருக்கும் போலத் தெரிகிறது. 

புதன், அக்டோபர் 20, 2010

உணர்ச்சிப் பெருநாள்!

என் வாழ்வில் முக்கியமானதொரு மைல்க்கல்லைக் கடக்கிறேன் இன்று. இப்போதுதான் என் மகளைப் பள்ளியில் சேர்த்து விட்டு வருகிறேன். இது ஒருவிதமான உணர்ச்சி மேலோங்கிய நாள். அவளை விட்டு விட்டு வெளியே வரும்போது அழுது விடுவேன் என்றுதான் நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். நல்ல வேளையாக, என் மனைவியைச் சிறிது நேரம் அங்கு இருந்து கொள்ளலாம் என்று அனுமதித்தார்கள். அது கொஞ்சம் கதையின் போக்கை மாற்றி விட்டது. அடுத்த மைல்க்கல்லைக் கடக்கும் போது சிந்திக் கொள்வதற்காகச் சிறிது கண்ணீரைச் சேமித்துக் கொண்டேன். இன்று காலை, என் மகள் முதல் நாளாக வீட்டை விட்டுப் பள்ளிக்கூடத்துக்குக் கிளம்பிய போது, மணப்பெண்ணாக வீட்டை விட்டுக் கிளம்பப் போகும் அந்த நாள் பற்றிய நினைவு திரும்பத் திரும்ப வந்து சென்றது. அந்த நாளை எப்படிக் கையாளப் போகிறேன் என்று தெரிய வில்லை. இப்போதே அது பற்றிச் சிந்திக்க விரும்ப வில்லை. அதே வேளையில், அது பற்றிச் சிந்திக்காமலே இருக்கவும் விரும்ப வில்லை. அவளுக்கு மூன்று வயதே ஆகும் இந்தப் பொழுதில் அது பற்றி எல்லாம் சிந்திப்பது பைத்தியக்காரத்தனமாகத் தெரிகிறது. ஆனால், அவள் பிறந்த நாளன்று இன்றைய தினம் பற்றிச் சிந்தித்தேன். பிறந்த அன்றைக்கே பள்ளிக்கு அனுப்புவது பற்றி யோசிப்பது கொஞ்சம் ஓவர்தான் என்பது உண்மைதான். ஆனாலும், இந்த நாளை எளிதாக எதிர் கொள்ளவும் மனதளவில் என்னைத் தயார் படுத்திக் கொள்ளவும் அது உதவியது. இந்த நாள் இவ்வளவு சீக்கிரம் வரும் என்று நான் நினைக்கவே இல்லை.வந்து விட்டது. அது போல அந்த நாளும் சீக்கிரமே வந்து விடலாம் அல்லவா?!

இது போன்ற ஓர் உணர்ச்சியை உணர்வது இதுவே முதல் முறை அல்ல. வாழ்க்கை முழுக்க இது போலப் பல நாட்கள் இருந்திருக்கின்றன. உணர்ச்சிகள் வெவ்வேறு விதமானவையாக இருந்திருக்கலாம். ஆனால், இது போன்ற எல்லா நிகழ்வுகளுக்கும் பொதுவாகச் செல்லும் ஒரு பிணைப்புக் கயிர் எதுவென்றால், அது பிரிவுணர்ச்சி. முதல் நாள், அவளைப் பள்ளியில் விட்டு விட்டு, அலுவலகம் நோக்கி வண்டி ஓட்டிக் கொண்டு வந்த வேளையில், என் வாழ்வில் உணர்வு மேலோங்கி நடந்த எல்லாப் பிரிவுகள் பற்றியும் ஒரு நீண்ட சிந்தனையோட்டம். என் பதிவில் தடுக்கி விழுகிற உங்கள் எல்லோருக்குமே அது ஒரு சுவாரசியமான உரையாடலாக இல்லாமல் போகலாம். ஒரு காலத்தில் எனக்கும் நான் அனுபவிக்காத - அனுபவித்து உணராத எதுவுமே பற்றிப் பேசுவது சுவாரசியமாகப் பட்டதில்லை. ஆனால், இதை இப்போதே எழுதாவிட்டால், என் வாழ்வில் நான் அனுபவித்ததிலேயே கிளர்ச்சியூட்டும் மிக முக்கியமான ஓர் உணர்வைப் பதிவு செய்யத் தவறி விட்டவனாகி விடுவேன். எனவே, இதோ...

ஏழு வயதில், தாய் மாமாமாரின் அழைப்பை ஏற்று, கிராமத்தில் இருந்த பெற்றோரைப் பிரிந்து, வீட்டை விட்டுக் கிளம்பி, பக்கத்தில் இருக்கும் சிறு நகரத்துக்கு இடம் பெயர்ந்த போது, அது பெரிதும் சிரமமாக இல்லை. நான் புறப்பட்ட ஊரும் போய்ச் சேர்ந்த ஊரும் அருகருகில் இருந்தன. பெற்றோரை என்று பார்க்க விரும்பினாலும் அவர்கள் இருக்குமிடத்துக்கு ஒரு மணி நேரத்துக்குள் போய்ச் சேர்ந்து விடலாம். இன்றும் என் வாழ்வை மாற்றிய மிக முக்கியமான தருணங்களில் ஒன்று எனக் கருதும் பொழுது அது. அவ்வளவு சின்ன வயதில் தாயின் அன்பை விட்டுத் தொலைவில் வந்ததை இன்று நினைத்தாலும் வருந்தத்தான் செய்கிறேன். என்றைக்கும் இணைக்க முடியாத மாதிரியான ஓர் இடைவெளியை அம்மாவுடன் ஏற்படுத்தி விட்டது அந்த முடிவு. தாய் அத்தையைப் போலவும் அத்தைகள் தாயைப் போலவும் ஆனார்கள். தந்தை மாமா போலவும் மாமாமார் தந்தை போலவும் ஆனார்கள். அந்த மாற்றத்தால் பல ஆயுட்கால பலன்கள் கிடைத்தன. சிறிது மேம்பட்ட கல்வி கிடைத்தது! சிறிது மேம்பட்ட வெளியுலக அனுபவங்கள் கிடைத்தன! பின்னாளில் அதை விடப் பெரிய பிரிவுகளை எளிதில் சமாளிக்கக் கூடிய மாதிரியான வலிமையான மனம் கிடைத்தது! என்னைப் பற்றிக் கவலைப் படவும் கண்டு கொள்ளவும் எல்லோருக்கும் இருக்கும் இருவருக்கும் மேலாக எனக்குக் கூடுதலாகச் சிலர் கிடைத்தார்கள்!

வெற்றிகரமாக பத்தாம் வகுப்பு முடித்து, பதினொன்றுக்கு அந்தப் பகுதியில் இருந்த சிறந்த மேல்நிலைப் பள்ளிகளில் ஒன்றில் சேர்வதற்காக அந்த ஊரையும் விட்டுக் கிளம்ப நேர்ந்த போது அடுத்த பிரிவு நேர்ந்தது. நீண்ட காலமாக அது பற்றிப் பேசியிருந்த போதும், முதல் முறையாக விடுதியில் தங்கிப் படிக்க வேண்டிய நிலை வந்த போது அது ஒரு வேறுபட்ட அனுபவமாகவே இருந்தது. அப்பா இல்லை, அம்மா இல்லை, மாமாமார் இல்லை, அத்தைமார் இல்லை... எல்லாமே புது முகங்கள்! புது நண்பர்கள்! கையாள்வதற்குக் கடினமான அனுபவம். முதல் நாள் மாலை, உடன் இருந்த நிறையப் பையன்கள் முதல் முறையாக வீட்டை விட்டுப் பிரிந்து வந்திருப்பதற்காக அதை நினைத்து நினைத்து அழுதார்கள். முதல் நாள்ப் பகல்ப் பொழுது அதிகமாகக் கண்ணீரை வீணடிக்காமல் கழிந்தது. அழுகைக் காட்சிகள் மாலையில்தான் ஆரம்பித்தன. சுற்றியிருந்த பல பையன்கள் அழுத போதும், எனக்கும் அழ வேண்டும் போலத் தோன்றிய போதும், நான் அழ வில்லை. முதலில், நான் வீட்டை விட்டு வருவது இது முதல் முறையல்ல. இந்த முறை, என் இரண்டாவது வீட்டை விட்டு வந்திருந்தேன். அடுத்து, 15 வயது அழுவதற்கு  உகந்த வயதாகத் தெரியவில்லை. முதல் சில நாட்கள் (குறிப்பாக, மாலைப் பொழுதுகள்) வீட்டுக் காய்ச்சலில் கழிந்தன. பின்னர், விடுமுறைகளில் கூட விடுதியில் இருந்த நண்பர்களைப் பிரிந்து வருவது மிகச் சிரமமாக மாறியது.

பின்னர், அந்த நண்பர்களையும் ஆட்டோகிராப் கூட வாங்காமல் நிரந்தரமாகப் பிரிய நேர்ந்தது. ஒரே வளாகத்துக்குள் எத்தனை விதமான பிறவிகள்?! ஒவ்வொன்றுடனும் ஒவ்வொரு விதமாக நடந்து கொள்ள வேண்டியிருந்தது. வெவ்வேறு விதமான பிறவிகளிடம் வெவ்வேறு விதமாக நடந்து கொண்டு விட்டு பொழுது சாய்கையில் வீடு திரும்பி விடுவதாக இருந்தால் பிரச்சனையில்லை. அவர்களின் எல்லாப் பரிமாணங்களோடும் பரிமாற்றங்கள் நிகழ்த்த வேண்டியதில்லை. ஆனால், விடுதியில் தங்கும் போது, அதே ஆட்களுடன்தான் நாள் முழுக்கவும் இருக்க வேண்டும். இரவு-பகல் என்று மொத்த இருபத்தி நான்கு மணி நேரமும் அவர்களோடு இருக்க வேண்டும். எனவே, சண்டைகளும் சச்சரவுகளும் வருவதற்கு எவ்வளவோ வாய்ப்புகள் உண்டு. அவையெல்லாவற்றையும் கடந்து, ஒன்று கூடி வாழ ஆரம்பிக்கப் போகும் போது, அவர்களை விட்டுப் பிரிய வேண்டும். நிரந்தரமாக! அதில் ஓரிருவர்தாம் இன்னும் தொடர்பில் இருக்கிறார்கள். ஆனால், அன்றைய நாளில், அந்த "சரிடா, பார்க்கலாம்!" சொன்ன நேரத்தில், அது அவ்வளவு எளிதாக இருக்க வில்லை. அழ முயன்றேன்; ஆனால், தோல்வி அடைந்தேன். அதுதான் இயல்பாகவே வரவில்லையே. அப்புறம் ஏன் மெனக்கெட வேண்டும்?!

அடுத்து, கல்லூரியில் சேர வேண்டியிருந்தது. கல்லூரி சென்று படித்தவர்கள் எல்லோருக்குமே அவர்கள் வாழ்க்கையிலேயே மிக முக்கியமான இடங்களில் ஒன்றாக இந்தக் கல்லூரியும் இருக்கும். முக்கியமான நினைவுகளில் முக்கால்வாசி நினைவுகள் அங்கிருந்து சுமந்து வருபவையாகத்தான் இருக்கும். ஒரு மணி நேரத் தொலைவில் இருந்த முந்தைய இடத்தைப் போலல்லாமல் இது வீட்டை விட்டுக் கிட்டத் தட்ட நான்கு மணி நேரத் தொலைவில் இருந்தது. அதாவது இரண்டாவது வீட்டை விட்டு. முன் அனுபவம் இருந்ததால் இந்த முறை அழ வேண்டும் போல் தோன்ற வில்லை என்றில்லை. தோன்றத்தான் செய்தது. கல்லூரியில் என்னைச் சேர்த்து விட்டுக் கிளம்பிய மாமாவை வழியனுப்பி வைத்த அந்தப் பின்மதிய வேளை எனக்கு இப்போதும் நினைவிருக்கிறது. புதிய நண்பர்கள் அனைவரும் என்னைப் போலவே உணரத்தான் செய்வார்கள் என்று எண்ணினேன். ஆனால், அவர்களில் சிலர் குழந்தையைப் போல அழுதது கண்டு வியப்பான வியப்பாக இருந்தது எனக்கு. எனக்கும் அழ வேண்டும் போலத் தோன்றினாலும் அந்த வயதில் அழுவதென்பது மிகவும் வேடிக்கையாக இருந்தது. எனக்குத் தோன்றத்தான் செய்தது; அவர்களோ அழவே செய்தார்கள்! திரும்பவும், அடுத்த சில நாட்கள், அதுவும் மாலைப் பொழுதுகள் மிகச் சிரமமாக இருந்தன. எங்கள் விடுதி கடற்கரையோரம் இருந்தது. கடற்கரை மாலைப் பொழுதுகளை வீட்டுக் காய்ச்சலுக்கு மிக வசதியாக மாற்றியது. அதே கடற்கரைதான் கல்லூரி வாழ்க்கையைப் பின்னாளில் மேலும் சிறப்பாக்கியது. அந்த வாழ்க்கையையும் வெற்றிகரமாக நீந்திக் கடந்தோம் (கடற்கரையில் நீச்சல்!). ஆனால், எங்கள் உணர்ச்சித் திறனைச் சோதித்துப் பார்க்க இன்னொரு நாள் வந்தது. மீண்டும் ஒருநாள்!

எது அது? இன்னொரு பிரிவுபச்சார நாள்! முந்தைய பிரிவுபச்சார நாளை விட இந்த நாள் கடினமானதாக இருந்தது. இரண்டு காரணங்கள். ஒன்று, இந்த நண்பர்களோடு கூடுதற் காலம் உடனிருந்தது. இரண்டு, இந்த நட்பு கூடுதல் முதிர்ச்சி கொண்டிருந்தது. கூடுதலான காலம் தொடரவும் போகிறது. பெரும்பாலானவர்கள் இப்போதும் தொடர்பில் இருக்கிறார்கள். அதற்கொரு காரணம் - கணிப்பொறி சம்பந்தமாகப் படித்தோம், ஒரே மாதிரியான வேலைகள் வாங்கினோம், எப்போதும் தொழில் நுட்பத்தின் உதவியோடு இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறோம். இந்த முறை, ஆட்டோகிராப்கள் வாங்கத் தவற வில்லை; தொலைபேசி எண்களும் முகவரிகளும் வாங்கத் தவற வில்லை. ஆனாலும், அந்த நாளில் அந்த இடத்தில் இருந்து சில ஆயுட்கால நண்பர்களை விட்டுப் பிரிவது அவ்வளவு எளிதாக இல்லை. பிரிந்து சென்ற பின்பு, சுமக்க வேண்டிய பொறுப்புகள் - காப்பாற்ற வேண்டிய வாக்குறுதிகள் - ஆற்ற வேண்டிய கடமைகள் என்று எத்தனையோ விஷயங்களைத் தனிக் கட்டையாகச் சமாளிக்க வேண்டுமே என்று எண்ணியபோது பிரிவு கூடுதல் வருத்தத்தைக் கொடுத்தது.

அடுத்து என்ன? படிப்புகள் முடிந்தன! தேர்வுகள் முடிந்தன! வேலை வாங்க வேண்டும். ஒரு மணி நேர தூரத்திலோ நான்கு மணி நேர தூரத்திலோ இருக்கிற ஊர்களில் எந்த வேலையும் இல்லை. பயந்து பயந்து இரவெலாம் பயணம் செய்து சென்னை என்றோர் ஊருக்கு வர வேண்டியானது. முழு நேர வேலையாக ஒரு வேலை தேடும் வேலையைச் செய்வதற்காக! வீட்டில் எல்லோருக்குமே பயம்; ஏனென்றால், சென்னையை விட்டுப் பன்னிரண்டு மணி நேரத் தொலைவில் இருந்த எங்களுக்கெல்லாம், முதல் முறை அங்கு தனியாகச் செல்வது என்பது ஒரு பெரிய வீர தீரச் செயல். ஏனென்றால், சென்னை சென்று வந்த எல்லோருமே, அந்த ஊர் வெளியூர்க் காரர்களுக்கு எவ்வளவு பாதுகாப்பற்ற ஊர் என்று விளக்குகிற மாதிரிப் பல கதைகள் கொண்டு வருவார்கள் (தமிழர்கள் எல்லோருக்குமே சென்னை மிகப் பாதுகாப்பான இடம் என்று எண்ணிக் கொண்டிருக்கும் மற்ற மொழிக் காரர்களுக்கு இதைச் சொன்னால் ஆச்சர்யம் அடைவார்கள்!). அப்படி ஒரு பயங்கரமான ஊராகத்தான் நம் திரைப்படங்களும் தொலைக்காட்சித் தொடர்களும் உள்ளூர்ப் பத்திரிகைகளும் சென்னையை நமக்கு அறிமுகப் படுத்தி இருந்தன. அவையனைத்தும் கட்டுக் கதைகளும் அல்ல. அங்கே வாழ்கிறவர்களுக்கு அவை மிகச் சாதாரணமான அல்லது எங்கோ ஒரு மூலையில் நடக்கிற நிகழ்வுகள். ஆனால், முதல் முறை அங்கு செல்கிற நமக்கு, எதுக்கும் தயாராக இருக்கிற மாதிரித் திட்டமிட்டுச் செய்ய வேண்டிய மிகப் பெரிய ப்ராஜெக்ட் அது. இன்று போல், தகவல்த் தொடர்பு வசதிகள் அதிகம் இல்லாத அந்நாளில்,  அங்கிருந்த மாமா-சித்தப்பாக்களுக்குக் கடிதங்கள் போட்டு, எங்கெங்கோ இருந்த தரைவழித் தொலைபேசிகளில் அழைத்துச் சொல்லி, ஒவ்வொரு சின்னச் செயலையும் எப்படிச் செய்ய வேண்டும் என்பது பற்றிப் பல நாட்கள் பேசிப் பேசித் தைரியம் வரவழைத்துக் கொண்டு, ஓட்டுனரிடம் சிறப்பு விண்ணப்பங்கள் கொடுக்கப் பட்டு வண்டியேறினேன். இன்னொரு மறக்க முடியாத மாலைப் பொழுது! என் வாழ்வின் புதியோதொரு சகாப்தம் தொடங்குவதற்கு முந்தைய மாலை, எனக்குப் பாதி வயதுக்கும் குறைந்த (அப்போது) எங்கள் வீட்டுச் சிறுவர் கள் எல்லாம் வந்து என்னை வழியனுப்பி வைத்தார்கள்.

அதன்பிறகு நடந்ததெல்லாம் அதிசயம். வேலை தேடுவதைத் தவிர வேறொரு வேலை இல்லை அப்போது. வேலை தேடித் தேடி சென்னை மாநகரத்தின் ஒவ்வொரு சந்து பொந்துக்கும் சென்று வந்தேன். கிட்டத் தட்ட எல்லாப் பேருந்துகளின் எண்களையும் மனப்பாடம் செய்து விட்டேன். அத்தனை புதிராக இருந்த நகரம் ஆறே மாதங்களில் அத்துப் படியானது. ஆனால், இன்றும் நான் சென்னையில் சென்று இறங்கும் போது, முதல் நாள் அங்கு சென்று இறங்குவதற்கு முன்பாக எனக்கிருந்த சிந்தனைகள் பற்றிய மங்கலான நினைவுகள் மனதில் வருகின்றன. அதுதான் அந்த ஊருக்கு நான் சென்றிறங்கும் ஒவ்வொரு பயணத்தையும் சிறப்பானதாக்குகிறது. மேலும், தமிழ்நாட்டின் தலைநகராகவும் மிகப்பெரிய மாநகராகவும் இருப்பதால் நம் அரசாங்கம், ஊடகங்கள், பொழுதுபோக்குத் துறையினர் ஆகிய எல்லோருடைய முழு கவனத்தையும் பெறுகிற நகரமாக இருக்கிறது. நம் தலைவர்கள், நட்சத்திரங்கள், அறிஞர்கள்... எல்லோருமே இருக்கும் இடம் அதுதான். எல்லோரும் என்றில்லாவிட்டாலும், பெரும்பாலானோர்! எனவே, அது போன்றதோர் ஊரின் மீது அது போன்றதோர் ஈர்ப்பு வருவது இயல்பு தானே.

அடுத்து, ஆறு மாதங்களுக்குப் பின் தெளிவாகப் புரிந்தது, 'நான் தேடுவது சாப்ட்வேர் வேலை என்றால் அதற்கான இடம் சென்னை அல்ல; அந்த இடம் சென்னையில் இருந்து 350 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் - என் மாநிலத்துக்கு வெளியில் இருக்கிறது' என்று. பிறகென்ன? பெங்களூருக்குப் பயணப் பட நேர்ந்தது. இந்த முறை வந்திறங்கிய புது இடம் மேலும் பயமூட்டும் விதமாக இருந்தது. ஏனென்றால், நான் அது எல்லா வகையிலும் தெரியாத இடம். எல்லாமே தெரியாதவை... மக்கள், மொழி, உணவு, தட்பவெப்பம், பண்பாடு... எல்லாமே! இன்று, திரும்பிப் பார்க்கையில், எல்லாமே வேடிக்கையாக இருக்கிறது. வேறு எந்த இடத்தையும் விட அதிகமான காலம் (இன்றைய கணக்குப்படி) செலவிட்டுள்ள ஓர் இடத்துக்கு வர நான் இவ்வளவு பயந்திருக்க வேண்டியதில்லை. தொடர்ந்து பன்னிரண்டு ஆண்டுகள்! வேறு எந்த இடத்திலும் இவ்வளவு வசதியாக இருக்க முடியுமா என்று என்னால் கற்பனை கூடச் செய்து பார்க்க முடியவில்லை. வேறு எந்த ஊரிலும் இல்லாத அளவு இங்கே எனக்கு நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள். வேறு எந்த ஊரைப் பற்றியும் இல்லாத அளவுக்கு இந்த ஊரைப் பற்றிய நினைவுகள் இருக்கின்றன. வேறு எந்த ஊரிலும் இருந்ததை விட மேம்பட்ட வாழ்க்கையை இங்கு வாழ்ந்திருக்கிறேன். 2001-இலேயே வேலை நிமித்தமாக நாடு முழுக்கச் சுற்றும் ஒரு பயணத்தில் இருந்த போது, முதல் பத்து நாட்கள் சமாளிக்க முடிந்தது. பதினோராவது நாள், பெங்களூர் திரும்ப வேண்டும் போல் உணரத் தொடங்கி விட்டேன். நான் சொல்வது 2001-இல். கிட்டத் தட்டப் பத்தாண்டுகளுக்குப் பின்... இன்று... இந்த ஊர் எனக்கு அதற்கும் மேலாக எவ்வளவோ அர்த்தம் நிறைந்ததாக மாறி இருக்கிறது.

முதலில், ஒரு சாப்ட்வேர் அல்லாத நிறுவனத்தில் கணிப்பொறி சார்ந்த வேலை. சாப்ட்வேர் நிறுவனத்தில் சாப்ட்வேர் வேலை என்று இரண்டு கண்களும் குறி வைத்துக் கிடந்த காலத்தில், ஒன்றரை ஆண்டுகள் மின்னல் வேகத்தில் ஓடின. அது நடந்தது ப்ளூ சிப் கம்ப்யூட்டர் கன்சல்டண்ட்ஸ் என்கிற நிறுவனத்தில். இங்குதான் வேறு எந்த நிறுவனத்திலும் இல்லாத அளவு அதிக காலம் செலவிட்டிருக்கிறேன். இங்குதான் வேறு எந்த நிறுவனத்திலும் இல்லாத அளவு அதிகமான நண்பர்களைப் பெற்றேன். மற்ற எல்லா நிறுவனங்களும் கொடுத்ததை விட இந்த நிறுவனம் எனக்கு நிறையக் கொடுத்தது (பண நோக்கத்தில் பேச வில்லை). எனக்கொரு வேலை கொடுக்க வேண்டும் என்ற ஒரே நோக்கத்தோடு ஒரு வேலையைக் கொடுத்தது. என்னை நானாகவே ஏற்றுக் கொண்டது. பின்னர் நான் சென்று சேர்ந்த எல்லா இடங்களிலும் என் திறமையைக் கொடுத்து ஊதியம் பெற்றேன். இங்குதான் இரண்டும் ஒரு சேரப் பெற்றேன். மற்ற நிறுவனங்களிலும் நான் திறமைகளை வளர்த்துக் கொள்ள வில்லை என்று சொல்ல வில்லை. ஆனால், ப்ளூ சிப்பில் பூஜ்ஜியத்தில் இருந்து ஆரம்பித்தேன். எல்லாச் சாலைகளும் ரோமாபுரிக்குச் செல்பவை. ரோமாபுரிக்குச் செல்லும் எல்லாச் சாலைகளும் ரோமாபுரியில் முடிய வேண்டும். பின்பு, அங்கிருந்து புதியதொரு சாலையைப் பிடிக்க வேண்டும். ப்ளூ சிப்புடனான என் சாலையும் முடிவடைந்தது. அந்தக் கடைசி நாள் உண்மையாகவே உணர்ச்சி மேலிட்ட நாள். கடைசி நாள், திரும்பவும் மாலைப் பொழுதுதான், உடன் பணி புரிந்த சகாக்கள் ஒவ்வொருவருடனும் கை குலுக்கிய போது, அழுகைக்கு மிக அருகில் சென்று விட்டு வந்தேன் (இந்த முறையும் அழ வில்லை). அதன் பின்பும், அது போன்ற பல மாலைப் பொழுதுகள் பார்த்து விட்டேன். ஆனால், அந்த மாலைப் பொழுதைப் போன்றதொரு மாலை பொழுது அதன் பின் வரவேயில்லை. அன்று நான் எழுதிய நீண்ட மின்னஞ்சலை என் ஆங்கில வலைப்பதிவில் ஆரம்பத்தில் காணலாம். அது முதல்தான் பதிவுலகில் காலடி வைத்தேன்.

அடுத்து, எந்த மனிதனின் வாழ்க்கையிலும் நிகழும் உச்ச கட்டக் கிளர்ச்சி அனுபவமான திருமணம் நடந்தது. திருமணத்துக் கொஞ்சம் முன்பான அந்த நாட்களிலும் அதன் பின்பும், இந்த உலகில் உள்ள எல்லா அற்பமான விஷயங்கள் பற்றியும் அளவிலாமல் உரையாடியும் சண்டை போட்டும் கழித்த எத்தனையோ உறக்கமில்லா இரவுகள் உண்டு. ஆனால், இன்றும் உணர்ச்சி மேலோங்கிய பிரிவாக (அதைப் பிரிவு என்று சொல்வதற்காகவே நீங்கள் சிரிப்பீர்கள் என்று தெரியும்!) நான் நினைப்பது எதுவென்றால், வாழ்வின் மிகக் குறுகிய விடுமுறையான (சரியான நாள்க் கணக்குப்படி பார்த்தால் அதுதான் இதுவரை நான் பெற்ற மிக நீண்ட விடுமுறை; மூன்று வாரங்களும் நான்கு வார இறுதிகளும் அவ்வளவு குறுகியன அல்லவே!) திருமண விடுமுறைக்குப் பின்பு, ஊரிலிருந்து பெங்களூர் திரும்பி வந்து, முதல் நாள் புதுப் பொண்டாட்டியை வீட்டில் விட்டு விட்டு அலுவலகம் செல்ல நேர்ந்ததே அந்தப் பிரிவுதான். ஒவ்வொரு நாளும் தங்கள் கணவர்கள் பணிக்குச் செல்லும் போது கோடிக்கணக்கான பெண்கள் வீட்டில் இருக்கிறார்கள் என்று நன்கறிவேன். அவர்களெல்லாம் வீட்டில் தனியாக இருக்க முடியாது என்றோ அவர்கள் எல்லோருமே தனியாக இருக்கும் போது பாதுகாப்புப் பிரச்சனைகளுக்கு உள்ளாகிறார்கள் என்றோ இல்லை. ஆனாலும், அந்தக் குளிர்ந்த காலைப் பொழுதில் எந்தக் கோளாறும் இல்லாமல் இருந்த என் பைக்கை ஸ்டார்ட் பண்ணுவது எனக்கு அவ்வளவு கடினமாக இருந்தது. 

திருமணத்துக்குப் பின்பு, எல்லா இணைப்புகளும் துண்டிக்கப் பட்டு எனக்கே எனக்கான ஓர் உலகுக்குள் போய் விட்டேன். முழுக்க முழுக்க இருந்த நேரத்தையெல்லாம் குடும்பத்துடன் செலவிட்டேன். அதுதான் முக்கியம் என்று மண வாழ்வில் வென்றோரும் சொன்னார்கள்; தோற்றோரும் சொன்னார்கள். அதன் பின்பு, முதல் முறை நாங்கள் பிரிய நேர்ந்தது, வளைகாப்புக்கு சில நாட்கள் முன்பு என் மனைவியை உறவினர் சிலரோடு எங்கள் வீட்டுக்கு அனுப்பி வைப்பதற்காக கண்டோன்மென்ட் ரயில் நிலையத்தில் நிகழ்ந்த பிரிவு. அன்றிரவு வீடு திரும்பி பைத்தியம் போல் அழுதேன். முன்பெப்போதும் இல்லாத மாதிரி! முன்பெப்போதும் நான் இவ்வளவு பைத்தியமாக இருந்ததில்லை. அடுத்து, சில நாட்களுக்குப் பின்பு, நாங்கள் சந்தித்தோம், திட்டமிட்ட படி வளைகாப்பு நடந்தது. அதன் பின்பு, நாங்கள் நீண்ட காலம் பிரிந்திருக்க நேர்ந்தது. அதாவது, ஏழு மாதங்கள். அவளைச் சந்திப்பதற்காக, கிட்டத் தட்ட ஒவ்வொரு வாரமும் மேலும் கீழுமாக 700 கிலோ மீட்டர்கள் பயணப் படப் போகிறேன் என்று தெரிந்திருந்தும், அந்த நாள் - அந்த நிமிடம் அந்தப் பிரிவைக் கையாள்வது மிகச் சிரமமாகத்தான் இருந்தது. இப்போது நினைத்துப் பார்த்தால் சிரிப்புதான் வருகிறது. என்ன சிறுபிள்ளைத் தனமாக... என்று!

அதன் பின்பு, சமீபத்தியது இன்று நிகழ்ந்தது. குழந்தை என்று ஒன்று வரும் முன், எவ்வளவு சிறிய பிரிவாக இருப்பினும், நாங்கள் பிரிந்த போதெல்லாம் என் மனைவியைத்தான் எப்போதும் பிரிந்துணர்ந்தேன். கு.பி.யில் (குழந்தை பிறப்புக்குப் பின்) பிரிவு நேரும்போதெல்லாம், என் மகளைத்தான் அதிகம் பிரிந்துணர்கிறேன் இப்போதெல்லாம். இப்போது கொஞ்ச காலமாகவே இது ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. இதைக் கேட்கும் போது உங்களுக்கு வேடிக்கையாக இருக்கும் என்பதை நன்கறிவேன். ஏனென்றால், மற்றவர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளுக்காக இப்படி எல்லாம் நடந்தது கொண்ட போது அப்படித்தான் நானும் உணர்ந்தேன். ஆனால், இப்போது, இதே பாதையில் முன் சென்ற கோடிக்கணக்கான தந்தைகளின் உணர்வை என்னால் புரிய முடிகிறது. அது ஒரு நல்ல உணர்வுதான் அல்லவா?!

செவ்வாய், அக்டோபர் 19, 2010

மாக்களாட்சி?!

எத்தனையோ கோளாறுகள் இருந்தாலும் மக்களாட்சிதான் இன்று அதிகம் ஏற்றுக்கொள்ளப் பட்டுள்ள அமைப்பு. மற்ற அமைப்புகள் அனைத்திலும் இதை விடப் பெரிய பிரச்சனைகள் (குறைவாக இருக்கலாம்) இருக்கின்றன. மற்ற அமைப்புகள் மக்களாட்சிக்குப் பக்கத்தில் கூட வர முடியாத அளவுக்குப் பிரபலமற்றவையாக இருப்பதால், இந்த மக்களாட்சி அமைப்பில் இருக்கிற பிரச்சனைகளைக் களைந்து இதை மேலும் மேம்பட்டதாக ஆக்கத் தேவையான மாற்றங்கள் பற்றிப் பேசுவதே நல்லதாகப் படுகிறது. குறிப்பாக, இந்திய மக்களாட்சியில்.

உலகிலேயே பெரிய மக்களாட்சி அமைப்பு இதுதான் என்றும் அதை இவ்வளவு பாதுகாப்பாக அழிய விடாமல் வைத்திருப்பதே பெரும் சாதனை என்றும் பீற்றிக் கொண்டு இருந்தாலும், கடந்த அறுபதாண்டு கால மக்களாட்சியின் விளைவுகள் உற்சாகமூட்டுவதாக இல்லை.

நிச்சயமாக நாம் நிறையச் செய்திருக்கிறோம்; ஆனால், அவை நம் தரத்துக்கு மிக மிகக் குறைவு. எத்தனை முறை சாப்பிட்டிருக்கிறோம் - கடந்த அறுபது ஆண்டுகளில் எத்தனை இரவுகள் தூங்கியிருக்கிறோம் என்பது போன்ற மிக அடிப்படையான புள்ளி விபரங்கள் பேசுவதில் பிரயோசனமில்லை. இவ்வளவு அறிஞர்களையும் நிபுணர்களையும் வைத்துக் கொண்டு, குறைந்த பட்சம் பட்டினிச் சாவுகள் இல்லாமல் செய்திருக்க வேண்டும்; கல்லாமையை இல்லாமை ஆக்கியிருக்க வேண்டும்; உலக மகா ஊழல்கள் இல்லாமல் செய்திருக்க வேண்டும்.

எது நம்மை அதைச் செய்ய விடாமல் தடுத்திருக்கிறது? சரியான ஆட்கள் சரியான இடத்தில் வைக்கப் படவில்லை. நேருவின் காலத்துக்குப் பின் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நம் அரசியல்வாதிகளின் தரம் கீழே போய் விட்டது என்று சொல்லலாம். திரும்பத் திரும்ப வெவ்வேறு காரணங்களுக்காக திருடர்களையும் கொள்ளைக்காரர்களையும் போக்கிரிகளையும் நம் தலைவர்களாகத் தேர்ந்தெடுத்து வந்திருக்கிறோம்.

ஏன் அப்படிச் செய்தோம்? எல்லாக் காரணங்களையும் சேர்த்துப் போட்டு ஒரு மூலக் காரண ஆய்வு (ROOT CAUSE ANALYSIS) செய்து பார்த்தால் கிடைக்கும் விடை - நம் மக்கள் சுத்த மண்ணாங்கட்டிகள் என்பதே. யார் சரியான ஆள் - யார் தவறான ஆள் என்று புரிந்து கொள்ளக் கூடத் தேவையான அளவு அவர்களிடம் கல்வியறிவோ பொது அறிவோ இல்லை.

அப்படியானால், மக்களாட்சிக்கான தகுதி நம்மிடம் உள்ளதா? இல்லை. மக்களாட்சி என்பது ஓரளவு கல்வியறிவு பெற்ற சமூகங்களுக்கானது; யார் எந்தக் கட்சிக் காரர் - எதை ஆதரிக்கிறார் அல்லது எதிர்க்கிறார் என்பதைக் கூடப் புரிந்து கொள்ள முடியாத நிலை.

அப்படியானால், நமக்கான சரியான அமைப்பு எது என்பதைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். அது எது? அதை யார் முடிவு செய்வது?

நம் ஆட்சிப் பணியில் இருக்கும் அதிகாரிகளிடம் விட்டு விடலாமா அந்தப் பணியை? அவர்கள்தானே நம் அமைப்பில் இருக்கும் அதி புத்திசாலிகள்! அவர்களிடம்தானே நம் நாட்டுக்கு எது சரிப்பட்டு வரும் என்கிற சரியான புரிதல் இருக்கும்! அவர்களிடம் இந்தப் பணியை ஒப்படைக்கும் பட்சத்தில், மக்களாட்சி அமைப்பால் ஊழல் வீச்சமெடுத்துப் போயிருக்கும் அவர்களுடைய ஒன்னு விட்ட சகோதரர்களான அரசியல்வாதிகளுடனான அவர்களின் முன்னனுபவத்தைப் பயன் படுத்தி விடாமல் எப்படிப் பார்த்துக் கொள்வது?

மாவோயிஸ்ட்களிடம் விட்டு விடலாமா? அவர்கள்தாமே பலம் வாய்ந்தவர்கள்! ஏழு மாநிலங்களை ஏற்கனவே தம் பலமான கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கும் அடுத்த பலசாலிகள்! ஓர் உயிரின் மதிப்பைக் கூட உணர முடியாத அவர்களிடம் எப்படி மக்களுக்கான தேவையைச் சரியாகப் புரிந்து செயல்படும் பண்பை எதிர் பார்க்க முடியும்? அதுவும் மாதச் சம்பளத்துக்கு அரசாங்கப் பணியில் இருக்கும் பாவப்பட்ட பாதுகாப்புப் பிரிவினரின் உயிரின் மதிப்பை உணர முடியாதவர்கள்.

நமக்கு சாலப் பொருத்தமான ஓர் அமைப்பைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டுமானால் அதைச் செய்வதற்கு சாலப் பொருத்தமான ஆட்கள் என்று நம் மக்கள் தேர்ந்தெடுத்த ஆட்களால்தான் செய்யப்பட வேண்டும். அது வேறு யாருமில்லை; நம்முடைய இன்றைய தலைவர்கள்தாம். அவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள்தாம் திருடர்கள், கொள்ளைக்காரர்கள் மற்றும் போக்கிரிகள் இனத்தைச் சேர்ந்தவர்களே! அப்படியானால், சிறந்த அமைப்பைத் தேர்ந்தெடுக்கவே நாம் சிறந்த ஆட்களைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். அது இப்போதிருக்கிற ஆட்கள் இல்லை. எந்த அடிப்படையில் அதைச் செய்வது? சிறப்பான ஆட்களைத் தேர்ந்தெடுப்பது எந்த அடிப்படையில் என்கிற விபரம் தெரிந்து விட்டால், சிறப்பான அமைப்பே கிடைத்ததாகி விடும். அப்புறம் மக்களாட்சிக்கும் தகுதியானவர்கள் ஆகிவிடும்.

சுத்தமாக எந்த விபரமும் இல்லாத மக்களைத் தேர்தலில் இருந்து தள்ளி வைக்க முடியுமா? தான் போடும் ஓட்டால் என்ன பயன் என்று கூடத் தெரியாத ஒரு பிறவி ஓட்டுப் போடுவதில் என்ன பயன்? அப்படி அவர்கள் சேர்த்துக் கொள்ளப்படா விட்டால் அவர்களின் நல்வாழ்வைப் பெற்றுக் கொடுக்க அவர்களுக்கான பிரதிநிதியாக யார் இருப்பார் - யார் கவலைப் படுவார்? அவர்களும் அரசாங்கத்தைக் கவிழ்க்க ஓர் ஆயுதம் தாங்கிய குழுவை அமைத்து, இருப்பதையெல்லாம் அடித்துப் பிடுங்கி அவர்களின் பெண்களுக்கும் பிள்ளைகளுக்கும் கொடுக்க வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப் படுவார்கள்.

அப்படியானால், எதுதான் முடிவு? முடிவே இல்லை. இயற்கை அதன் போக்கில் அழைத்துச் செல்லும். ஆனால், ஒரு கேள்வி! அவர்களுடைய தலைவர்களை அவர்களே தேர்ந்தெடுக்க முடிகிற இப்போது அவர்களுடைய சரியான பங்கு அவர்களுக்கு வந்து சேர்கிறதா? அவர்களுக்கான பிரதிநிதித்துவம் கிடைக்கிறதா? அவர்கள் நல்வாழ்வுக்காக யாரேனும் கவலைப் படுகிறார்களா? இல்லை. எப்படியிருந்தாலும் யாரும் கண்டு கொள்ளப் படப் போவதில்லை. விபரமானவர்களுக்காவது அவர்களுக்குச் சேர வேண்டிய சரியான பங்கு போய்ச் சேரும். அதன் பின்பு விபரமில்லாதோருக்கும் மேம்பட்ட மரியாதை கிடைக்க வாய்ப்பிருக்கிறது. அந்த வாய்ப்புக்கே வாய்ப்பில்லாமல் இருக்கிறது இப்போது. அவர்களும் இன்னும் கொஞ்சம் விபரமானவர்களாக மாற ஓர் அழுத்தம் கொடுக்கப்படும். வேட்பாளர்களுக்குத் தகுதிப் பரிசோதனை செய்ய இருக்கும் விதிமுறைகளைப் போல வாக்காளர்களுக்கும் ஏன் இருக்கக் கூடாது என்பதுதான் நான் சொல்ல வருவது. 

ஊழல்தான் மிகப்பெரிய பிரச்சனை; சாமானியர்களால் அவர்களின் ஊழல்வாதத் தலைவர்களை அடையாளம் காண முடியாது என்றால், அப்படிப் பட்ட ஏமாற்றுக் காரர்களைத் தேர்தலில் போட்டியிட முடியாமல் செய்யும் சட்டம் ஏன் இருக்கக் கூடாது? இருக்கலாம். இருக்கிறது. எனக்குத் தெரிந்தவரை நிரூபிக்கப் பட்ட குற்றவாளிகளைத் தடை செய்யும் விதத்தில் சட்டம் இருக்கிறது. குற்றம் செய்வோரைத் தடை செய்யச் சட்டம் இருக்கும்போது அதற்குக் காரணமாக இருக்கும் ஏமாளிகளையும் தடை செய்யும் சட்டம் ஏன் இருக்கக் கூடாது? இருக்கலாம். அப்படியொரு சட்டம் இயற்றலாம்.

சரி. அப்படியானால், மசோதாவைத் தாக்கல் செய்து விடலாமா? இல்லை. அது முடியாது. தடைகள் ஏதும் இருக்கின்றனவா? மசோதாவைச் சட்டமாக்குவதில் அப்படியென்ன தடைகள் இருக்குமென நினைக்கிறீர்கள்? யாருமே அந்த மசோதாவை ஆதரிக்க மாட்டார்கள். ஏன்? அது அவர்களையே பிரச்சனைக்குள்ளாக்கும். மசோதாவை ஆதரிக்க வேண்டிய பெரும்பாலானவர்கள் அந்தப் பதவியில் இருப்பதே நிறைவேறப் போகும் சட்டத்தின் படி தகுதி இழக்கப் போகும் மக்களின் தயவில்தான். தனக்குத் தானே யார்தான் குழி பறித்துக் கொள்வார்கள்? தனக்குத்தான் அந்தக் குழி என்று முன்னமே தெரிந்திருந்தும் அதைப் போய் யாராவது செய்வார்களா?!

இது போன்ற அத்தனை குறைபாடுகளையும் வைத்துக் கொண்டு, இது போன்றதொரு மசோதா ஏற்றுக் கொள்ளப்படும் என்றும் ஒரு ஊகத்துக்கு வைத்துக் கொண்டு பார்த்தோமானால், இன்றைய நம் அமைப்பில் நான் காண விரும்பும் மூன்று முக்கிய மாற்றங்கள் யாவை?

1. இப்போது நான் சொன்னது. தேர்தல் என்பது என்ன என்று புரியும் ஆற்றல் கொண்டோர் மட்டும் அதில் பங்கு கொள்ளும் வகையில் ஒரு சட்டம். வண்டி ஓட்டுவதற்கு உரிமம் வேண்டும் என்கிற நாட்டில் வாக்களிப்பதற்கு ஏன் அது இருக்கக் கூடாது? பதினெட்டு வயதுக்குக் குறைந்த குழந்தைகளும் இளைஞர்களும் அவர்களின் முதிர்ச்சியின்மை காரணமாக வாக்களிக்க முடியாது என்றால், அந்த வயதைக் கடந்த பின்பும் முதிர்ச்சியுறாமல் இருப்போருக்கு என்ன சொல்கிறீர்கள்? சட்டவிரோத நடவடிக்கைகளில் வேட்பாளர் தடை செய்யப் பட முடியும் என்றால், அதை ஏன் அதே சட்ட விரோத வேட்பாளருக்கு (ஊழல் சட்ட விரோதம் தானே!) வாக்களித்தவருக்குச் செய்யக் கூடாது? ஒவ்வொரு முறையும் நான் எதற்காகவாவது அரசியல்வாதிகளைத் திட்டும் போதும், ஏதாவதொரு நடுத்தர வர்க்கத்து மூஞ்சி  என்னோடு சண்டைக்கு வரும் - "அது அவர்களுடைய பிரசின்னை இல்லை; வாக்களித்த உன்னைடையது" என்றொரு புத்திசாலித் தனமான வாதம் ஒன்றோடு. அந்தப் புத்திசாலித் தனமான பதிலைக் கேட்டு நான் அடையும் எரிச்சல் இல்லாமல் போக வேண்டுமானால், இது ஒன்றே வழி என நினைக்கிறேன்.

2. இன்று நாம் கொண்டிருக்கும் அதே நோக்கங்களோடே இன்றைய அமைப்பு வடிவமைக்கப் பட்டது. ஆனால் அந்த அமைப்பும் அதன் நோக்கங்களும் தோல்வியுற்று விட்டன. நம் தலையாய தலைவர்களோடு நாம் நேரடித் தொடர்பு கொண்டிராததால் அவர்களை நாமே தேர்ந்தெடுப்பதை அது விரும்ப வில்லை. மாறாக, நமக்குத் தெரிந்தவர்களில் இருந்து நாம் சிலரைத் தேர்ந்தெடுத்தால் (அதாவது சட்ட மன்ற மற்றும் நாடாளு மன்ற உறுப்பினர்கள்) நம் சார்பாக அவர்கள் நம்மை ஆள்பவரைத் தேர்ந்தெடுப்பார்கள். நல்ல சிந்தனை. ஆனால், தோல்வியுற்று விட்டது. ஏன்? பெரும்பாலான நேரங்களில், அவர்கள் ஏன் ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள் என்பது அவர்களுக்கே தெரிவதில்லை அல்லது அது அவர்கள் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை. மாறாக, அவர்களுடைய வாழ்க்கையே அவர்களின் தலைவரின் தயவில் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் பெரும் கொள்ளைப் பணத்தின் பங்கை வாங்கிக் கொண்டு தம் தலைவனுக்கு எதிராகத் திரைக்குப் பின் வேலைகள் செய்வதில் அளவிலாத நேரத்தை வீணடிக்கவும் இது இடமளிக்கிறது. அதாவது, குதிரை பேரம் பற்றிச் சொல்கிறேன்! அது தடுக்கப் பட வேண்டுமானால், மக்களே அவர்தம் தலைவரைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். குறைந்த பட்சம் நிலைப்புத் தன்மையாவது உறுதிப்படும். சமீப காலங்களில் அளவுக்கு மிஞ்சிய கூட்டணிக் கூத்துகளைப் பார்த்து விட்டு, நிலையான ஆட்சி அமைவது மிகவும் அவசியம் என்று தோன்றுகிறது.மிகப் பெரிய ரிஸ்க் என்னவென்றால், டாக்டர் சிங் போன்றோருக்கு அது வழியே இல்லாமல் செய்து விடும். ஆனால், ஒற்றை இலக்கத்துக்குச் சற்று கூடுதலாக உறுப்பினர்களை வைத்துக் கொண்டு பிரதமராக ஆசைப்படும் சில கோமாளி மாநிலக் கட்சித் தலைவர்களுக்கும் அதே நிலை ஏற்படும். அந்த வகையில் அது நல்லதே.

3. அதுவே உள்ளாட்சித் தேர்தல்களிலும் செய்யப் பட வேண்டும். உள்ளாட்சி அமைப்புகளில் செய்யப் பட்டுள்ள சமீபத்திய மாற்றங்கள் குதிரை பேரத்துக்கு அளவிலாத இடமளிக்கின்றன. அவை நல்ல பல விஷயங்களைக் கொண்டு வந்திருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். கூடவே பெரும் பெரும் ஓட்டைகளையும் கொண்டு வந்துள்ளன போல்த் தெரிகிறது. நம் பெற்றோர்கள் தம் ஊராட்சித் தலைவர்களை வாக்களித்துத் தேர்ந்தெடுத்தது போல் அல்லாமல், இப்போது எல்லா ஊராட்சித் தலைவர்களுமே (ஒன்றிய, மாவட்ட, நகராட்சி மன்றங்களில்) தேர்ந்தெடுக்கப் பட்ட உறுப்பினர்களால் தேர்ந்தெடுக்கப் படுகின்றனர். மொத்த நடைமுறையையும் இது சிரிப்பானிக் கூத்தாக்கி விடுகிறது. ஒவ்வோர் உறுப்பினரும் அணி மாறுவதற்காக ஆயுட்காலத் தொகை ஒன்று கொடுக்கப் படுகிறார். அவர்கள் அனைவரும் ஒரு வாரத்துக்கும் மேலாக பிணைக் கைதிகளைப் போலக் கடத்திச் செல்லப்பட்டுப் பாதுகாக்கப் படுகிறார்கள். அந்தச் சில நாட்களில், அவர்கள் அதிகமாகப் பணம் பெற்றுக் கொண்டு அணி மாறி விடக் கூடாது என்பதற்காக, இரகசியமாக அருகில் உள்ள உல்லாச இடங்களுக்கும் மலை வாசத் தளங்களுக்கும் பண்ணை வீடுகளுக்கும் தூக்கிச் செல்லப் படுகிறார்கள் (குட்டி போட்ட பூனை அதன் குட்டிகளின் பாதுகாப்புக்காக ஒன்பது முறை இடம் மாற்றுவது போல). எங்கள் ஊரில், ஊராட்சி ஒன்றிய உறுப்பினரான ஒருவர் (நன்றாகக் கேட்டுக் கொள்ளுங்கள் - உறுப்பினர்தான்!) ஒரே தேர்தலில் பெரும் பணக்காரரானதைப்  பார்த்திருக்கிறேன். இது தடுக்கப் பட வேண்டுமானால், இந்தப் பழுது பார்ப்பு நிச்சயம் நடக்க வேண்டும்.

புதன், அக்டோபர் 13, 2010

துரோகிகள், காட்டிக் கொடுத்தல்கள் மற்றும் சகோதர யுத்தம்


நம் இதிகாசங்கள், திரைப்படங்கள் மற்றும் கதைகள் ஆகிய எல்லாவற்றிலுமே இரண்டு கதாபாத்திரங்கள் உண்டு. ஒன்று நாயகன்; இன்னொன்று வில்லன். நாயகன் நல்லவன்; வில்லன் கெட்டவன். அவர்கள் இருவரும் எதிரிகள். எதிரி என்பவன் கண்டிப்பாக நமக்கு எதிராகச் செயல்படுபவன் என்பது நமக்கு எப்போதுமே தெரியும். இதிகாசங்களும் கதைகளும் துரோகிகளுக்கும் ஒரு முக்கிய இடம் கொடுத்திருக்கின்றன. துரோகி என்பவன் யார்? எதிரியை விட எந்த வகையில் அவன் வேறுபட்டவன்? எதிரியைப் போலன்றி, துரோகி என்பவன் நம்மில் ஒருவன்; ஏதோவொரு சூழலில் எதிர்பாராத விதமாக நமக்கு எதிராகத் திரும்பி விடுபவன். பாதி வழியில் பாதையை மாற்றிக் கொண்டவன்! அவனும் அதன் பின்பு நம் எதிரி ஆகியிருப்பான். ஆனால், முதலில் அவன் துரோகி; பின்புதான் பிரதான எதிரி ஆகிறான் - எதிரியை விடக் கூடுதல் எதிரி! துரோகிகளை எது அவ்வளவு முக்கியமானவர்கள் ஆக்குகிறது? கதைக்கு எதிர் பாராத திருப்பத்தைக் கொடுப்பவர்கள் அவர்களே. அந்த நிமிடத்திலிருந்து கதையின் போக்கும் திசையும் மாறுகிறது. அதன் பின்பு முற்றிலும் புதியோதோர் அணுகுமுறை - திட்டமிடுதல் - வியூகமமைத்தல் தேவைப் படுகிறது. நமக்கு எதிரியைப் பற்றி அதிகம் தெரிவதில்லை. ஆனால், துரோகியைப் பற்றி எல்லாம் தெரியும். ஏனென்றால், அவன் நம்மில் ஒருவனாக இருந்தவன். இன்னொரு புறம், நம் எதிரிக்கும் நம்மைப் பற்றி முழுமையாகத் தெரியாமல் இருந்தது. ஆனால், நம் துரோகி கட்சி மாறியபின் எதிரிக்கு நம்மைப் பற்றி ஏகப்பட்ட தகவல்கள் கிடைத்திருக்கும். இவர்கள் பல காரணங்களுக்காக அணி மாறுவார்கள். பார்வையாளர்கள் என்ற முறையில் நாம் ஒட்டு மொத்தச் சூழலையும் கணக்கில் கொண்டு நாம் ஓர் அணியை ஆதரிப்போம். ஆனால், அவர்களுக்கோ அப்படியொரு முடிவை எடுக்க வேறுபட்ட கட்டாயங்கள் இருக்கலாம்.

உலக வரலாற்றில் காட்டிக் கொடுத்தலுக்கு மிகப் பெரிய எடுத்துக்காட்டாகச் சொல்லப் படுபவன் ப்ரூட்டஸ். தமிழகத்தில் எட்டப்பன். வரலாற்றில் ஒவ்வொரு பேரரசும் ஏகப் பட்ட துரோகக் கதைகளைக் கொண்டிருக்கிறது. நம் இதிகாசங்கள் இராமாயணமும் மகாபாரதமும் விரிவான அளவில் அவர்கள் பற்றிப் பேசுகின்றன. நம் அரசியல்வாதிகள் அதைத் தினம் தினம் செய்கிறார்கள். இதை எழுதிக் கொண்டிருக்கும் இந்த நிமிடத்தில், இரண்டு மூன்று நாட்களுக்கு முன் அரசாங்கத்தின் அங்கமாக இருந்த பத்துக்கும் மேற்பட்ட கர்நாடக சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள், பூட்டிய அறைக்குள் தம் முன்னாள் எதிரிகளோடு (அதற்கு முன் நண்பர்கள்தாம்) அமர்ந்து, அடுத்த இரண்டு மூன்று நாட்களில் அரசாங்கத்தை எப்படிக் கவிழ்ப்பது என்று திட்டமிட்டுக் கொண்டு இருக்கிறார்கள். சில ஆண்டுகளுக்கு முன் இந்தப் பக்கம் வந்தபோதும் அவர்கள் செய்தது துரோகம்தான். தங்கள் கட்சிகளுக்குச் செய்யும் துரோகம் மட்டுமின்றி, கல் தோன்றி மண் தோன்றாக் காலம் தொட்டு அவர்கள் தம் மக்களுக்கும் துரோகம் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். ஈழப்போரிலும் முன்னாள் பெரும் புலி ஒருவரின் காட்டிக் கொடுத்தலில்தான் எல்லாம் இவ்வளவு சீக்கிரம் முடிந்தது. பல இடங்களில், தீமையை வெட்ட வெளிச்சமாக்கும் நன்மையும் துரோகம் என்றே அழைக்கப் படுகிறது பாதிக்கப் பட்டவர்களால். எது எப்படியோ, இத்தகைய துரோகங்களைச் செய்ய எது ஒருவரைத் தூண்டுகிறது என்பதைப் பார்த்து விடுவோம்.

சிலருக்கு துரோகம் அவர்களின் வாழ்க்கை முறை. அந்த முடிவை எடுக்க அவர்கள் அதிகம் யோசிப்பதில்லை. அவர்களுக்கு ஓர் அணியில் சலிப்பு உண்டாகி விட்டால், வளர்ச்சியைத் தொடர்ந்து கையில் வைத்திருக்க அணியை மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும். ஒரு நிலைக்குப் பின் அவர்கள் தேங்கி விடுவார்கள். வளர்ச்சிக்கான வாய்ப்புகள் அத்தோடு நின்று போய் விடுகின்றன. காலத்தின் கட்டாயமாகி (!) விடுகிற அந்த மகா மாற்றத்தை ஏற்றுக் கொண்டாக வேண்டும். நல்ல வாய்ப்புக்களுக்காக அடிக்கடி வேலை மாற்றிக் கொள்ளும் நம்மைப் போலவேதான். அவர்களைப் பொருத்த மட்டில் அது ஒரு பிழைப்புக்கான சூட்சுமம். வலியோருக்குத்தான் வாழ்க்கை என்பதுதான் வாழ்க்கை நியதி என்றாகி விட்ட இடத்தில், அவ்வளவு வலிமை இல்லாத அவர்கள் எப்படிப் பிழைப்பு நடத்துவது?  தம் குலப் பெண்டிரையும் குழந்தைகளையும் பசியினின்றும் உலகியல்ப் பிரச்சனைகளில் இருந்தும் காக்க இது ஒன்றே வழி அவர்களுக்கு. வலிமையாய் இர முடியாத போது வலிமையோடு இரு! 'அது சரியா தவறா?' என்ற ஆய்வல்ல நாம் செய்வது. அதற்கான காரணங்கள் அனைத்தையும் கண்டு பிடிக்க முயல்கிறோம். அவ்வளவுதான்.

சில நேரங்களில், இரண்டே வாய்ப்புகள் இருக்கும் போது, இரண்டு குப்பைகளில் எந்தக் குப்பை பரவாயில்லை என்று தேர்ந்தெடுக்க நேர்கிறது (நம் தமிழ்ப் பெருங்குடிக்குத்தான் இது நன்றாகப் புரியுமே!). அப்படி ஏதோவொரு குப்பையோடு இருக்க நிற்பவன், குப்பையின் நல்லதுகளை விட நாற்றங்களைப் பற்றித்தான் அதிகம் சிந்திக்க நேரும். எதிரியை விட நண்பனுக்குத்தான் நிறையப் பாடங்கள் புகட்டத் துடிப்பான். அதுவும் அனுதினமும் எதிரியை நேரில் சந்திக்காத கொல்லைப்புற வேலைகள் செய்யும் அல்லக்கைகளுக்கு எதிரியை வெறுக்கக் காரணமே இராது. எதிரி இந்தக் குப்பையை விட நல்ல குப்பையாக இருக்கலாம் என்ற எண்ணம் வந்து கொண்டே இருக்கும். தற்போதைய பிரச்சனைகளுக்கெல்லாம் முடிவு கட்ட வாய்ப்புக் கிடைத்தால் அணி மாறி விடுவார்கள். அணி மாறும் போது, பழைய இடத்தை விடப் புதிய இடத்தில் அதிக மரியாதை கிடைப்பது கண்டு குளிர்ந்து போவார்கள். அது அவர்கள் கொண்டு வரும் தகவல்களுக்கான மரியாதை.

இவை எல்லாவற்றிலும் கொடூரமானது சகோதர யுத்தத்தால் நிகழ்வது. எது மாவோயிஸ்ட்களை அவர்களின் கொள்கைச் சகோதரர்களான மார்க்சிஸ்ட்களின் பரம எதிரியான மமதா பானர்ஜீயுடன் கை கோக்க வைக்கிறது என்று எப்போதுமே வியந்திருக்கிறேன். நாமெல்லாம் அவருக்கு அரசியலில் மட்டும்தான் எதிரிகள் இருக்கிறார்கள் என்று எண்ணிக் கொண்டிருந்த போது எது பிரமோத் மகாஜனின் சொந்தச் சகோதரனையே அவருடைய எதிரியாக்கி உயுரைக் குடித்தது? 1996-இல் எது தன் சொந்தக் கட்சியின் வேற்று மாநிலத் தலைமைக் குழு உறுப்பினர்களையே ஜோதிபாசுவைப் பிரதமராக விடாமல் தடுத்தது? 1997-இல் எது தன்னைத் தானே தமிழினத் தலைவர் என்று அறிவித்துக் கொண்டவரை இன்னொரு தமிழகத் தலைவர் பிரதமர் ஆகவிடாமல் தடுக்கும் கேவலமான வேலையைச் செய்ய வைத்தது? எது சில தேசியக் கட்சிகளை அவர்களுடைய கொள்கைக்குத் தலைகீழான கொள்கை கொண்ட திராவிடக் கட்சிகளுடன் கூட்டணி வைக்க வைக்கிறது (கொள்ளையடிப்பது அவர்கள் வெளிப்படையாகச் சொன்ன ஒரு கொள்கையல்ல என்பதை இவ்விடத்தில் சொல்லிக் கொள்ள விரும்புகிறேன்!)? எது பக்கத்தில் இருக்கிற பாகிஸ்தானை தொலைவில் இருக்கிற நண்பன் ஒருவன் இந்தியாவுக்கு எதிராகச் சண்டையிட உதவ வைக்கிறது? எங்கள் ஊரில், கொஞ்ச காலம் முன்பு நடந்த உள்ளாட்சித் தேர்தல் ஒன்றில், ஒரே கூட்டணியில் இருந்த ஒரு பொதுவுடைமைக் கட்சியை வீழ்த்த இன்னொரு பொதுவுடைமைக் கட்சிக் காரர்கள் எதிரியுடன் திரைக்குப் பின் கூட்டணி போட்டு வேலை செய்தார்கள். இதற்கெல்லாம் தூண்டு கோலாக இருப்பது சகோதர யுத்தம். முதலில் சகோதரர்களுக்கு மத்தியில் ஏன் சண்டை வருகிறது?

1. எதிரியை விட சகோதரனிடம் எதிர் பார்ப்புகள் அதிகம். என் சகோதரன் என்னை விட நன்றாக இருக்கும் போது, அவனுக்குச் செய்து கொள்வதை விட எனக்கு அதிகமாகச் செய்ய வேண்டும் என்று எதிர் பார்க்கிறேன். அவனுடைய வரையறைகள் எனக்குப் புரிவதில்லை. நான் சொல்வதையெல்லாம் கேட்க வேண்டும்; நிபந்தனையில்லாமல் எனக்கு உதவ வேண்டும். அப்படிச் செய்யாதபோது, நான் மூடிய அறைகளில் எதிரியோடு சேர்ந்து திட்டமிட ஆரம்பித்து விடுகிறேன். எங்கள் இருவருக்கும் அது வெற்றி-வெற்றி, எனக்கும் எதிரிக்கும். இருவருக்குமே வீழ்த்தப் பட வேண்டியது ஒரே ஆள். என் சகோதரனின் தகவல்கள் மற்றும் இடங்களை எதிரியை விட நான் எளிதில் அணுக முடியும் என்பதாலும் என் வேலையை எளிதாக்க எதிரி ஏற்கனவே ஏகப்பட்ட களப்பணி செய்திருக்கிறான் என்பதாலும் இது எங்கள் இருவருக்குமே எளிதாகி விடுகிறது.

2. மற்றவர்களை விட நம் சகோதரர்களோடு நாம் நெருக்கமாக இருக்கிறோம்; அருகருகில் அதிக நேரம் செலவிடுகிறோம். எனவே, இருவருக்குமிடையில் அதிகமான பிரச்சனைகளுக்கு அது வாய்ப்பளிக்கிறது. எல்லா இடங்களிலுமே - தூங்குமிடத்தில், திங்குமிடத்தில், விளையாடுமிடத்தில், உடுத்துமிடத்தில், இணைந்து செய்கிற எந்த வேலையாக இருந்தாலும் அதைச் செய்கிற இடத்தில், பிரச்சனைகளை உண்டாக்கவும் அல்லது பிரச்சனைகளுக்கு உள்ளாகவும் வாய்ப்பிருக்கிறது.ஒரு பிரச்சனை உருவாக்கி விட்டால், அதைப் பற்றி விடாமல் பேசவும் ஒவ்வொருவர் நியாயத்துக்காகவும் விவாதம் செய்யவும் அளவிலாத வாய்ப்புகள் நிறைய இருக்கின்றன. பொதுவான இடங்கள் மட்டுமில்லை, பிரச்சனைகளைப் பற்றிப் பரிமாறிக் கொள்ள - ஆதரவு தெரிவிக்க - ஒருவருக்கோ அல்லது இருவருக்குமோ அறிவுரை சொல்ல என எல்லாத்துக்கும் பொதுவான ஆட்களும் நிறைய இருக்கிறார்கள். இது பிரச்சனையைத் தீர்க்காமல் பெரிதாக்கத்தான் செய்யும். மறந்து விட்டு முன் சென்றிருந்தால் காலம் களிம்பு போட்டு ஆற்றியிருக்க வேண்டிய பிரச்சனை அந்த எளிதான தீர்வை இழந்திருக்கும். எந்த இருவருமே நீண்ட காலம் சேர்ந்திருப்பது என்பது ஒத்தே வராதது. யாராக இருந்தாலும் சரி - பெற்றோர்-குழந்தை, தம்பதியர், சகோதரர்கள், நண்பர்கள், உறவினர்கள்... யாராக இருந்தாலும்!

3. ஒரு கட்டத்துக்குப் பின்பு, சகோதரர்களுக்கு அவர்களுக்கென்று தனித் தனி நலம் விரும்பிகள் வந்து விடுவர். அவர்கள் யாவரும் இருவரும் ஒற்றுமையாக இருக்க விரும்புவதை விட அவர்களுடைய ஆள் நன்றாக இருக்க விரும்பவதையே முதல் நோக்கமாகக் கொண்டிருப்பர். இந்த இடத்தில், தங்களுக்கும் தம் ஆளுக்குமான உறவை வலுப்படுத்திக் கொள்வதற்காக, சிக்கலில் இருக்கும் இவருடைய நலம் விரும்பிகளுமே அவரவர் ஆளைக் குளிப்பாட்டி எடுப்பார்கள். மனிதர்களின் சொந்த வாழ்க்கைச் சூழலில் இருந்து சொல்ல வேண்டுமென்றால், வாழ்க்கைத் துணைகளும் மாமனார் வீட்டு ஆட்களும் இதற்கொரு நல்ல எடுத்துக்காட்டு. மண வாழ்வில் மட்டுமல்ல; எல்லா இடங்களிலுமே வெவ்வேறு பெயர்களில் துணைகளும் மாமனார் வீட்டு ஆட்களும் இருக்கின்றனர். ஒரு சில நாடுகளின் வாழ்க்கைத் துணையாக இருக்கும் சில பெரிய நாடுகள் அவர்களுக்கு மற்ற சகோதர நாடுகளுடன் இருக்கும் உறவுகளைக் கெடுத்து விடுகின்றன. எடுத்துக்காட்டாக, இலங்கையும் சீனாவும் அப்படிப் பட்ட வாழ்க்கைத் துணைகள் போல் ஆகி விட்டன. இலங்கையின் இந்தியாவுடனான சகோதர உறவைச் சீரழிக்காமல் விடாது சீனா. சில வாழ்க்கைத் துணைக் கட்சிகள் இருக்கின்றன. அவை தம் துணைக் கட்சிகளைக் குறிப்பிட்ட கட்சிகளுடன் சேரவே விடாமல் பார்த்துக் கொள்ளும். எடுத்துக்காட்டாக, இடதுசாரிகள் ஒவ்வொரு மாநிலத்திலும் அப்படியொரு வலிமையான துணையை வைத்துக் கொண்டு அவர்களை பா.ஜ.க.வுடன் சேரவே விடுவதில்லை.

4. இயல்பான மனிதக் குறைபாடொன்று இருக்கிறது. யார் எவ்வளவு பெரிய ஆளானாலும் சகித்துக் கொள்வேன். என் சகோதரன் என்னைப் போலவே இருக்க வேண்டும். யாரோ ஒரு மூன்றாம் மனிதன் வளர்கையில் எனக்கு ஒன்றும் நேர்வதில்லை. ஆனால், என்னுடைய சகோதரன் என்னை விடப் பெரிய ஆள் ஆகையில் நான் பல விஷயங்களை நினைத்துக் கவலைப் பட வேண்டும். என்னுடைய மரியாதை குறையும். என்னைக் கீழாகப் பார்ப்பார்கள். அவனுடைய பேச்சை நான் கேட்க வேண்டும். என் வாழ்க்கைத் துணையும் குழந்தைகளும் அவனுடைய வாழ்க்கைத் துணைக்கும் குழந்தைகளுக்கும் அடங்கிப் போக வேண்டும். திரும்பவும் சொல்கிறேன். வாழ்க்கைத் துணை மற்றும் குழந்தைக் கதைகள் எல்லாம் வெறும் எடுத்துக்காட்டுகளே. எல்லா விதமான அமைப்புகளுக்கும் இது பொருந்தும்.

5. எதிரி என்பவன், என் எல்லாக் கருத்துக்களுக்கும் எதிரான கருத்துக்களைக் கொண்டவன் என்பதைத் தெள்ளத் தெளிவாகத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லி விட்டவன்; அதன் படியே எப்போதும் நடந்து வருபவன். ஆனால், என் சகோதரன் என்பவன் என்னுடனேயே இருப்பதாக காலமெல்லாம் நான் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன். அப்படியிருந்தும் அவன் ஏன் எனக்குப் பிடிக்காத வேலைகள் செய்கிறான்? அவன் செய்கிற வேலைகள் எதிரி செய்பவற்றைப் போல மோசமானவை இல்லையென்றாலும், நம்மால் அவற்றை ஏற்றுக் கொள்ள முடிவதில்லை; ஏனென்றால், அவன் நம்மைப் போலவே சிந்தித்திருக்க வேண்டும் - இப்படிச் செய்திருக்கக் கூடாது என்று எண்ணுகிறோம். எதிரி முழுமையான எதிரியாக இருக்க வேண்டும் - பங்காளி முழுமையான பங்காளியாக இருக்க வேண்டும் என்று எதிர் பார்க்கிறோம். அது இயற்கைக்கு எதிரானது. திரைப்படங்களில்தான் நல்லது மட்டுமே செய்கிற முழுமையான நாயகர்களையும் கேட்டது மட்டுமே செய்கிற முழுமையான வில்லன்களையும் காண முடியும். நிஜ வாழ்க்கைச் சமன்பாடுகள் நம் கண்ணுக்குத் தெரிவதை விடக் குழப்பமானவை - சிக்கலானவை.

இதனால்தான் நாடுகள் ஒற்றர் பிரிவு வைத்திருக்கின்றன; அரசியல்வாதிகள் யாரையும் நம்புவதில்லை; நிறுவனங்கள் பாதுகாப்புக் கொள்கைகள் கொண்டிருக்கின்றன; தனி மனிதர்கள் நல்வாழ்க்கை வாழும்போது தம் சகோதரர்களுக்கு உதவுமாறு சொல்லித் தரப் படுகிறார்கள்.

ஒன்று சொல்லுங்கள் - இன்று தேசியப் பாதுகாப்பு பற்றி அதிகம் கவலைப் படுவது யார்? வெளியுறவுத் துறையா அல்லது உள்துறையா? இதனால்தான் நம்மைச் சுற்றியிருப்போர் அனைவரையும் நாம் மகிழ்ச்சியாக வைத்திருக்க வேண்டும். நம் அளவுக்கு மகிழ்ச்சியாக! முடிந்தால், நம்மை விட!! அதனால்தான் அரசாளுகை என்பது அரசாளுகை மட்டுமல்ல. அரசாளுகை என்பது நிர்வாகத்துக்கும் மேல் நிறைய விஷயங்கள் கொண்டது. இல்லையேல், மாற்றங்கள் நிகழும்; அத்தோடு அரசாங்கமே மாற வேண்டியதாகி விடும். மனித இருப்பு இருக்குமிடமெல்லாம், அடிப்படை வேலைகளுக்கு மேலாக, துரோகிகளை ஒற்று செய்யவும் ஒற்றர்களையே ஒற்று செய்யவும் போதுமான ஆற்றல் போயாக வேண்டும். மக்களையும் கொள்கைகளையும் சித்தாந்தங்களையும் விலை கொடுத்து, துரோகிகளை மகிழ்ச்சிப் படுத்துவதற்காக சமரசங்கள் செய்யப் படும்.

மரியாதை - அளவுக்கு மிஞ்சினால்?

50 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எப்படி இருந்ததென்று தெரிய வில்லை. ஆனால், பத்தாண்டுகளுக்கும் மேலான என் பணியிட அனுபவத்தில் புரிந்து கொண்டது என்னவென்றால், சக மனிதர்களை மதிக்கும் கலையில் தேர்ச்சி பெற்றோர் எல்லையிலா வளர்ச்சி பெறுகிறார்கள். அது போலவேதான் அளவுக்கு அதிகமாக மரியாதை கொடோரும். எந்தத் துறையிலும் வளர்ச்சி என்பது அந்தத் துறை சார்ந்த தொழில் நுட்ப அறிவால் மட்டும் கிடைப்பதில்லை - அது சக மனிதரோடு பழகும் திறம் முதலான பல காரணிகளால் நிர்ணயிக்கப் படுவது - பழகும் திறம்தான் அந்தப் பட்டியலில் முதன்மையாக இருப்பது என்பதெல்லாம் அதிகமானோருக்கு அதிகமான அளவில் வெளிப்படியாகத் தெரிந்து விட்டது இப்போது. பழகும் திறம் என்று சொல்லும் போது, அது மனிதர்களை மதிப்பது மட்டும் ஆகாது.  சரியான முறையில் அவர்களைக் கையாள்வதும் அடங்கும். அதாவது, மனிதர்களுடன் நல்ல பிள்ளையாக நடந்து கொள்வதன் மூலம் அவர்களிடமிருந்து அதிகபட்ச உழைப்பை அல்லது பங்களிப்பைப் பெறுவது. தேவைப் படும் போது அவர்களைக் கடுமையாக நடத்துவதும் அதில் அடக்கம். சொல்லவே வேண்டியதில்லை - கடுமையாக நடந்து கொள்வதற்காகவோ அப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்று ஆசைப் படும்போதெல்லாம் அந்தத் திறத்தைச் சோதித்துக் கொள்வதற்காகவோ கடுமையாக நடந்து கொள்ள வேண்டியதில்லை.

குடும்பத்துக்குள்ளும் சொந்தபந்தங்கள் மத்தியிலும் பெரியவர்களைப் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளாத ஒருவனாகப் பார்க்கப் படுவதால், அவர்களைச் சரியாக மதிப்பதில்லை என்ற குற்றச் சாட்டுக்குப் பல முறை ஆளாகியிருக்கிறேன். அவர்கள் என்னுடைய குடும்பத்தினர் என்பதால் அது தேவையில்லை என்றே நான் நினைத்தேன். மரியாதையில்லாமல் பேசுவேன் என்றோ தகாத வார்த்தைகளில் திட்டுவேன் என்றோ அர்த்தமில்லை அதற்கு. அவர்களுடைய கோணத்தில், என் பாவனைகள் மற்றும் கருத்துச் சொல்லும் விதம் ஆகியவை மரியாதைக் குரியனவாக இல்லை. நேரடியாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால், எதையும் செய்யும் முன்பு நான் எப்போதுமே அவர்களுடைய கருத்தைக் கேட்க வேண்டும்; அவர்கள் சொல்படியே நடந்து அவர்களுக்கு என் மரியாதையைக் காட்ட வேண்டும். மாறாக, நான் அவர்களிடம் கருத்துக் கேட்டுச் செல்வதும் இல்லை; அப்படியே வழிய வந்து சேர்கிற கருத்துக்களையும் பெரிதாக மதித்துச் செயல்படுத்த முடிவதில்லை. பெரும்பாலான நேரங்களில், என் திட்டங்கள் யாருடைய மதிப்பீட்டுக்கும் உள்ளாகாமலே செயல்படுத்தப் பட்டு விடுகின்றன. என் திட்டங்களை மேம்படுத்திக் கொள்ளவோ மதிப்பீடு செய்வோரை மகிழ்ச்சிப் படுத்தவோ ஒருபோதும் மதிப்பீடு செய்துகொள்ள முயன்றதில்லை.

மற்றொரு புறம், நான் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு மனிதரையும் (அந்த மனிதர் எவ்வளவு நல்லவர் அல்லது கொடூரமானவர் என்பதற்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டு) சரியாக மதிப்பது பணியிடத்தில் வெற்றி பெறுவதற்கு வசதியாக இருக்கும் என்றொரு கருத்தை மனப்பூர்வமாக நம்பி ஏற்றுக் கொண்டேன். பணியிடத்தில் மட்டுமல்ல, வீட்டை விட்டு வெளியேறி விட்டால், வெளியில் சந்திக்கிற அனைவரிடமுமே மரியாதையாக நடந்து கொள்வது தேவையில்லாத பிரச்சனைகளைத் தவிர்க்க உதவும். இன்று நாம் நற்குணங்கள் என்று சொல்லிக் கொள்கிற எல்லாக் குணங்களுமே சுயநலத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டவையே என்கிறார் 'சுயநலம் எனும் நற்பண்பு' (THE VIRTUE OF SELFISHNESS) நூலை எழுதிய அயன் ராண்ட். எளிமையாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால், நாம் நற்பண்புகளைப் பழகிக் கொள்வதே நம்முடைய அமைதியான வாழ்க்கைக்காகவே ஒழிய ஊரில் உள்ள எல்லோருக்கும் நல்வாழ்க்கை அமைத்துக் கொடுக்க அல்ல. அவர் என்ன சொல்ல வருகிறார் என்பதைப் புரிந்து கொண்ட பின்பு, சில பக்கங்களுக்கு மேல் அவருடைய நூலை என்னால் படிக்க முடியவில்லை. ஆனாலும் இந்தக் கருத்தை என்னால் சரியாகப் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது.

பத்துப் பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, என் கல்லூரிக் காலங்களில் ஒரு கவிதையில் எழுதினேன் - "நான் மனிதர்களுக்கு அடுத்த படியாக அதிகம் அஞ்சுவது பாம்புகளுக்கும் நாய்களுக்கும்" என்று. இதை எந்த அளவு நீங்கள் புரிந்து கொள்கிறீர்கள் அல்லது ஆதரிக்கிறீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால், என் மனதுக்கு அடிக்கடி வந்து செல்லும் நான் எழுதிய மிகச் சில வரிகளில் இதுவும் ஒன்று. அது அப்படியே என்னையும் என் பயன்களையும் பற்றிப் பிரதிபலிக்கிறது. எனவே, இது என் நீண்ட காலம் என் மனதில் நிலைத்து நிற்கும். அந்நியர்களைக் கண்டால் எனக்கொரு பைத்தியக் காரத்தனமான பயம். பாம்புகளும் நாய்களும் அதிக பட்சம் கடிக்கத்தான் முடியும். ஆனால், நான் பார்த்த அந்நியமான செயல்கள் எல்லாமே அந்நியர்களால் (அதாவது மனிதர்கள்) செய்யப் பட்டவை. இது போல் இப்படி நடந்ததில்லை என்று திகைக்க வைக்கிற எல்லாக் குற்றச் செயல்களுமே மனிதர்களால் செய்யப் பட்டவையே; மற்றெந்த உயிரினங்களாலும் அல்ல. கற்பனை செய்து பார்க்க முடியாத அளவு பாதுகாப்பற்ற இந்த உலகில் பாதுகாப்பாக இருந்து கொள்ளும் ஒரே காரணத்துக்காக மனிதர்களை மதிக்கும் இந்த நற்பண்பை வளர்த்துக் கொண்டேன். எடுத்துக் காட்டாக, ஒரு தெருச் சந்தையில், கவனமாகப் பேசுகிற ஒருவரை விட அதிகமாக வார்த்தையை விடுபவன்தான் முதலில் அறை வாங்குகிறான் (இது ஒரு முடிவல்ல - சவால் விடத் தக்க ஒரு கருதுகோளே. அதைத்தான் இக்கட்டுரையின் மிச்சப் பகுதியில் நானும் செய்யப் போகிறேன்). இதுதான் என்னை அந்நியர்களிடமும் வெளியாட்களிடமும் என் நடத்தை பற்றிக் கவனமாகவும் எச்சரிக்கையாகவும் இருக்கும் படி மாற்றியது.

இப்போது, அப்படியே நம் வீட்டு நிலவரத்தைப் போய்ப் பார்ப்போம். நான் என்ன செய்தாலும் பேசினாலும் என் குடும்பத்தினர் ஒருபோதும் என்னிடம் எதிர் பாராத விதத்தில் நடந்து கொள்ள மாட்டார்கள். அதனால்தான் அவர்களோடு என் பேச்சுத் தொனியிலும் முக பாவங்களிலும் அதிகம் கவனம் செலுத்துவதில்லை. இது என் குணாதிசயமும் அதற்கான காரணங்களும் பற்றியது. இதற்கு அப்படியே தலைகீழாக நடந்து கொள்வோரும் கண்டிருக்கிறேன். குடும்பத்தினருடன் அளவிலாத நல்ல பிள்ளையாக இருப்பார்கள். அவர்களுக்குப் பிடித்தோரை மாசு படிந்த காற்று கூடத் தொடாமல் பார்த்துக் கொள்வார்கள். ஆனால், அந்நியரிடம் பேருந்தில் இடம் போடுவது போன்ற கேவலமான விஷயங்களுக்காகக் கூட எந்த விதமான சண்டைக்கும் தயங்காமல் தயாராக இருப்பார்கள். அவர்களுடைய காரணம் என்னவென்றால், "என் குடும்பத்தாரின் முகத்தை நான் ஒவ்வொரு நாளும் பார்க்க வேண்டும்; காலம் முழுக்க அவர்களோடே வாழ வேண்டும். ஆனால், ஒரு குறிப்பிட்ட பிரச்சனைக்குப் பின் ஓர் அன்னியரை நான் திரும்பச் சந்திக்க வேண்டியதே இல்லாமல் போகலாம் அல்லது அவர்களை வேண்டுமென்றே தவிர்க்க விரும்பினால் அதையும் செய்யலாம்.". அதுவும் சரியாகத்தான் படுகிறது. ஆனால், என் சிந்தனாவோட்டம் பாதுகாப்பு என்ற கோணத்தில் இருந்து ஆரம்பிக்கிறது. ஆனால், அவர்களுடையதோ... தெரியவில்லை எதிலிருந்து என்று.

பெரியோரை மதிப்பது நம் கலாசாரத்தில் சிறந்த நற்பழக்கம். ஒருவரின் வயதுக்கு அளவுக்கதிகமான மரியாதை கொடுக்கிறேன். ஓர் இளம் வயது அலுவலருக்குக் கீழ் பணி புரியும் வயதான உதவியாளரைக் காணும்போதெல்லாம் என் மனம் வெம்பும். அலுவலரின் தந்தை வயது கொண்ட அவருடைய உதவியாளர் அவர் முன் மரியாதைக்காகக் குனியும் போது, அதற்காக எவ்வளவோ வருந்தி இந்த உலகின் விதிகள் அனைத்தையும் தூற்றுவேன். அது போன்ற காட்சிகள் பல நாட்களுக்கு என்னோடு பயணிப்பன. இது ஓர் இந்தியப் பிரச்சனை என்றே நினைக்கிறேன். மற்றவர்களுக்கு இது ஒரு பிரச்சனையாகவே இராமல் இருக்கலாம். உரிய (பல நேரங்களில் தேவைக்கும் மேல்) மரியாதையைக் குறை வைக்காமல் கொடுத்து விடுவதால், வெளியுலகில் பெரியவர்கள் ஏகப்பட்ட பேர் என்னை மிகவும் நேசிக்கிறார்கள் (வீட்டில் இருக்கும் பெரிசுகள் இன்னமும் புலம்பிக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்). அப்படி நடந்து கொள்வதன் மூலம் நிறைய பலன்களை அறுவடை செய்திருக்கிறேன். அவர்களை மதியாதோரை விட நான் கூடுதல் நிம்மதியோடு வாழ்ந்திருக்கிறேன். ஆனால், வயதான ஒரே காரணத்துக்காகச் சிலரை அவர்களுடைய தகுதிக்கு மிஞ்சி மதித்ததால் எண்ணிலடங்காப் பிரச்சனைகளுக்கும் உள்ளாகியிருக்கிறேன் என்பதையும் ஒத்துக் கொள்ள வேண்டும். இதைப் பற்றித் தான் இன்று உங்களோடு பேச விரும்புகிறேன்.

தன்னைப் பெரிதாக நினைத்துக் கொண்டு எல்லோரும் தற்போதை விடத் தன்னை அதிகமாக மதிக்க வேண்டும் என்று எதிர் பார்க்கிற மறை கழண்ட பேர்வழிகள் நிறையப் பேரைச் சந்தித்து இருக்கிறேன். அவர்களைப் பற்றி அதிகம் கவலைப் படாமல் இருப்பதே நல்லது. இல்லையேல், எப்போதும் அவர்களுடைய பேச்சைக் கேட்பதும் அவர்களைத் திருப்திப் படுத்துவதுமான முடிவில்லா வலைக்குள் சிக்கி விடுவோம். இந்த ஆட்கள் வெளிப்படையாகவே அவர்கள் எதிர் பார்க்கும் மரியாதை பற்றிச் சொல்லி விடுவார்கள். கண்டு கொள்ளாவிட்டால், தொடர்ந்து புலம்புவார்கள். அவர்கள் புலம்பல்களைப் பெரிதாக எடுத்துக் கொண்டு அவர்களையும் பெரிதாக மதிக்க ஆரம்பித்தோமேயானால், முடிந்தது கதை. அவர்கள் எதிர்பார்ப்பு கூடிக் கொண்டே போகும். நீங்களும் தரத்தைக் கூட்டிக் கொண்டே செல்ல வேண்டும். அது கண்டிப்பாக உங்களைச் சிக்கலில் கொண்டு போய்த்தான் விடும். அவர்கள் பேச்சைக் கேட்பதை விடக் கண்டு கொள்ளாமல் இருப்பதே நல்லது. அவர்கள் மரியாதைப் பிச்சைக் காரர்கள். மரியாதையைப் பெறுவதற்கும் கேட்டு வாங்குவதற்கும் வேறுபாடு தெரியாதவர்கள். துரதிர்ஷ்ட வசமாக, கேட்டுப் பெறுவதில்லை மரியாதை; அவர்களின் செயல்பாட்டைக் கண்டு அது இயல்பாகவே வரவேண்டும் என்கிற உண்மை அவர்களுக்குத் தெரியாது. விளக்கினால் புரியவும் செய்யாது.

அடுத்த பிரிவினர் தம்மைத் தாமே பெரிதாக நினைத்துக் கொள்வோர் அல்ல; ஆனால் நாம் அவர்களை அப்படி ஆக்கி விடுகிறோம். அவ்வளவு மரியாதைக்கு அவர்கள் தகுதி உடையோரும் அல்ல; இதுவரை இந்தப் பூவுலகில் எவரும் அப்படியொரு மரியாதையை அவருக்குக் கொடுத்துப் பழக்கியிருக்கவும் மாட்டார். அப்படியொரு மரியாதையை நம்மிடமும் அவர்கள் எதிர் பார்த்திருக்க மாட்டார்கள். வரலாறு காணாத மரியாதை கிடைப்பதைக் கண்டு அவர்களைப் பிடிக்கவே முடியாது; அதுவே அவர்கள் கோமாளி போல நடந்து கொள்ள வழி வகுக்கும். அப்படிப் பட்ட மரியாதையைக் கொடுப்பதால், அவர்களைப் பற்றிய உங்கள் சரியான மதிப்பிடலுக்காக (நமக்குத்தான் தெரியும் அது எவ்வளவு சரி என்று!) அவர்களுக்கு உங்களை மிகவும் பிடித்து விடும். ஆனால், மெதுவாக உங்களிடம் விளையாட்டுக் காட்ட ஆரம்பிப்பார்கள். அதுவே பின்பு மிக அதிகமாகி விடும். ஏனென்றால், அவர்களுடைய வாழ்க்கையிலேயே அவர்களை ஒரு பொருட்டாக மதித்த ஒரே ஆள் நீங்கள்தானே. அவர்கள் நினைப்பார்கள் - 'சரி, இந்த ஆள் நம்மளைப் பெரிய ஆள் என்று நினைக்கிறான். எனவே, நம்முடைய பெருமையை அவ்வப்போது காட்டிக் கொண்டே இருந்தால்தான் மரியாதையைத் தக்க வைத்துக் கொள்ள முடியும்.'! ஆனால், அவர்கள் உணரத் தவறி விடுவது என்னவென்றால், இந்த விளையாட்டில் அவர்கள் மரியாதையை இழக்கத்தான் செய்கிறார்கள். உங்களைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் ஏதாவது அறிவுரைகள் செய்வார்கள். அதுவும் அளவுக்கு அதிகமாக. உங்களுக்குச் சரியான வழிகாட்டி அவர்கள்தாம் என்று காட்டிக் கொள்வதற்காக நிறையக் குறைகளைக் கண்டு சுட்டிக் காட்டுவார்கள். நிரந்தரமாக அவர்களிடம் இருந்து தப்பிக்கும் வரை அல்லது பொளேர் என்று கன்னத்தில் வைத்து "பொத்திக்கிட்டு போறியா வாயை!"  என்று சொல்லும் வரை இது தொடரத்தான் செய்யும். அறையை வாங்கிக் கொண்டு, தன்னை மதித்த ஒரே ஆளையும் இழந்து விட்டோமே என்று மிகவும் வருத்தப் படுவார்கள்.

மேலே சொன்னது போலவே இருக்கும் இன்னொரு பிரிவினர் இருக்கிறார்கள். ஆனால், ஒரு வித்தியாசம் - அவர்களைப் போலல்லாமல், ஆரம்பத்தில் இருந்தே உங்களை இவர்களுக்குப் பிடிக்கவே பிடிக்காது. தம்மை மதிப்பதை உணர்ந்த நிமிடம் முதல் உங்களை மனிதக் கழிவு போல நடத்துவார்கள். அவர்களைப் பொருத்த மட்டில், நீங்கள் ஒரு வெட்டிப் பேர்வழி, ஏனென்றால் நீங்கள்தான் உங்களை விடக் கேவலமான அவர்களை மதிக்கிறீர்களே. அவர்களுக்கு நீங்கள் மதிப்பைக் கூட்டக் கூட்ட அவர்கள் குறைப்பார்கள். சாகும் வரை விடவும் மாட்டார்கள். உங்கள் சாவு அல்லது அவர்கள் சாவு. இந்தக் கோமாளிகளுக்கும், அவர்கள் வாழ்க்கையிலேயே முதல் முறையாக இவ்வளவு மரியாதைக் காட்டியது நீங்கள்தாம். எப்படி உங்களை விட முடியும்? அறைந்து வாயைப் பொத்திக் கொண்டு போகச் சொன்னாலும், அவர்களுக்கு நடந்ததற்காக வருத்தப் படுவார்களே ஒழிய உங்கள் உறவை இழந்ததற்காக அல்ல. அவர்களுக்கு நேர்ந்த அநீதிக்குப் பதிலடியாக, அலுவலகத்தில் ஒரு வாரம் விடுமுறை எடுத்துக் கொண்டு வந்து உலகமெலாம் உங்கள் பெயரைக் கெடுக்கும் வேலையில் இறங்கி விடுவார்கள். :)

எனவே, இதன் மூலம் நாம் செய்யும் முடிவு என்னவென்றால், ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் எவ்வளவு மரியாதை - மதிப்புக் கொடுப்பது என்பதை அளந்து கொடுப்பதில் மிகக் கவனமாக இருக்க வேண்டும். பல நேரங்களில், அளவுக்கதிகமாகக் கொடுத்து விட்டால் நம்மில் பலருக்கு அதைத் திரும்பப் பிடுங்குவதோ குறைத்துக் கொள்வதோ சிரமமாகி விடும். அதை (திரும்பப் பிடுங்குவது அல்லது குறைப்பது) மிக எளிதாகவும் வெற்றிகரமாகவும் செய்பவர்களையும் பார்த்திருக்கிறேன். அவர்கள் எதைப் பற்றியும் கவலைப் பட வேண்டியதில்லை. அவர்கள் சாமர்த்திய சாலிகள். அவர்களுக்கு எதுவுமே பிரச்சனை இல்லை. எதை அளக்க முடியாதோ அதை வளர்க்க முடியாது என்பது என் தொழில் எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்த ஒரு பாடம். ஆனால், இவர்களுக்கு அளத்தலும் தேவையில்லை; வளர்த்தாலும் தேவையில்லை. எல்லாமே அந்தந்த நேரத்தில் கை வந்து விடும் அவர்களுக்கு. ஆனால், நம்மைப் போன்று எளிதில் ஏமாந்து போவோருக்கு, மதிப்பை மதிப்பிட்டு - மதிப்பெண் இட்டுக் கொடுப்பது கண்டிப்பாக உதவும். அளவுக்கதிமாகக் கொடுப்பதால் நாம் ஒன்றும் இழப்பதில்லை என்பது போலத் தெரிந்தாலும், தவறான ஆட்களுக்கு மித மிஞ்சிக் கொடுப்பதால் கண்டிப்பாக இழக்கத்தான் செய்வோம் என்பது என் அபிப்ராயம். அப்படி இழப்பது பெருமளவு நிம்மதியும்தான்

உயிர்களின் எதிரிகள்

அணு குண்டு வீச்சில்
உயிர் பிழைத்த கரப்பான் பூச்சிகளெல்லாம் கொண்டாடிக்கொண்டிருக்கின்றன...
தம் எதிரிகளின் முடிவை!
எல்லா உயிர்களுக்கும் எதிரிகள் அவர்களே!!
பாவிகள்
எல்லைக்கு இருபுறமும் இருக்கிறார்கள்!!!

எண்ணும் எழுத்தும் கண்ணெனத் தகும்

எண்ணும் எழுத்தும் கண்ணெனத் தகும். எண் என் பணியில் கிடைக்கும் சம்பளம். எழுத்து என் வேட்கை. எண் ஈட்டி வருவதும் எழுத்து படைப்பதும் செய்து கொண்டே இருப்பேன். என்னால் முடியும் வரை. எண் என் குடும்பத்துக்காகவும் எனக்காகவும். எழுத்து எனக்காக மட்டும். என் சமூகத்துக்காகவும் எண் ஈட்டி வரும் ஆற்றல் கிட்டுமானால், என் சமூகத்துக்காகவும் என் எழுத்து பயன்பட முடியுமானால் அதை விடப் பேருவகை ஒன்று இருக்க முடியாதெனக்கு. என் பிறவிப் பெரும்பயன் எய்தி விட்டதாகக் கூடக் கொள்ளலாம். இல்லையேல், என் குடும்பத்துக்கும் எனக்குமாகவாவது எண் ஈட்டிக் கொண்டு வருவேன்; எனக்கு மட்டுமாகவாவது எழுதிக் கொண்டிருப்பேன்.

சம்பளம் எவ்வளவு வந்தாலும் பற்றாதுதான். சமாளித்து வென்றே தீர வேண்டும். எழுதி எழுதி பூமியின் சுழற்சிப் பாதையை மாற்றிய எழுத்தாளர் எவருமில்லைதான். சினிமா பார்த்துத் திருந்தி விடுகிற நல்லவர்கள் எவ்வளவோ பேர் இருக்கிற நம் மண்ணில் எழுத்தைப் படித்துப் பயனடைகிற பெருமக்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். எழுத்து படிப்பவரையும் எழுதுபவரையும் சிந்தனையைப் பட்டை தீட்டப் பணிக்கிறது. என்னுடையது அதற்கும் பயன்படாத எழுத்தாகுமானால் குறைந்த பட்சம் பொழுதுபோக்குக்காகவாவது பயன்படுகிற மாதிரி எழுதிக் தள்ளுவேன்.

எதற்கும் பயன்படாது போனாலும், எனக்குத் தெரிந்து கண்டிப்பாக ஒரு பயன் இருக்கும். என் வயிற்றெரிச்சலையெல்லாம் அள்ளி அள்ளிக் கொட்ட ஒரு இடமாவது கிடைக்கும். சும்மா இருந்த காலத்தைவிட டைரி எழுதும் காலத்தில் அதற்கொரு வடிகால் கிடைத்ததை நன்றாக உணர முடிந்தது. எதுவுமே செய்ய முடியாத பல பிரச்சனைகளுக்குத் தீர்வு அவை பற்றி இன்னொரு சக மனிதனிடம் போய்ச் சொல்வதன் மூலம் கிடைப்பதை உணர்ந்திருக்கிறேன். அந்தச் சகா காது கொடுத்துக் கவனிக்கக் கூடப் பொறுமை இல்லாதவராக இருந்தாலும். எழுதுவதென்பது அதையே பலரிடம் போய்ச் சொல்கிற உணர்வைக் கொடுக்கிறது. யாருமே அதைப் படிக்க மாட்டார்கள் என்றாலும் கூட. எனவே அதைச் செய்து கொண்டே இருப்பேன்.

எண்ணையும் எழுத்தையும் கலக்கும் திட்டம் இப்போதைக்கு இல்லை. அதாவது, எழுத்தையே முழு நேரத் தொழிலாகக் கொள்வது பற்றிச் சொல்கிறேன். அது பற்றியெல்லாம் பேச இது அதி சீக்கிரம் என்றாலும், திட்டமிடுவதொன்றும் குற்றமில்லையே. அப்படிச் செய்வதன் மூலம் இரண்டுமே மேன்மையடையும் வாய்ப்பு ஒரு வேளை கிட்டுமானால் அதைக் கொலைக் குற்றம் போல்க் கருதி ஒதுங்கி ஓட மாட்டேன். கண்டிப்பாகக் கையிலெடுத்துச் செய்வேன். நன்றாகப் படித்துப் புரிக. “இரண்டுமே மேன்மையடையும்” என்கிற சூழ்நிலையில் மட்டுமே.

எழுத்தை முழு நேரத் தொழிலாகச் செய்வதில் எனக்கு அவ்வளவு ஈடுபாடு இல்லை இப்போதைக்கு. எழுதுபவர்கள் அவ்வளவு மதிக்கப் படும் இடமாக நம் இடம் இல்லை என்பது ஒன்று. எழுத்து தவிர்த்து வேறு ஏதாவது சாதித்துக் கொண்டும் வந்து எழுதினால் எழுத்தை இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாக மதிப்பார்களே என்றும் ஒரு நம்பிக்கை. “அதிக பட்சம் உன்னால் என்ன பண்ண முடியும்? உன் மச்சு வீட்டுக் கதவை மூடிக் கொண்டு மூலையில் போய் உட்கார்ந்து எழுதத்தானே முடியும்?” என்று கேட்பவர்களுக்குப் பதில் சொல்ல மெனக்கெட வேண்டியதில்லையே.

எழுத்தை மட்டுமே முழு நேரத் தொழிலாகக் கொண்டவர்கள் நிறைய இருக்கிறார்கள் என்பது மட்டுமில்லை. இயற்கையாகவே வேறு ஏதாவதொரு சாதனையும் செய்ய வாய்ப்பு இருக்கிற ஒரு துறையில் வந்து சேர்ந்து விட்டதாலும் அந்தத் துறை வெறுக்கும் அளவுக்கு வேலைகள் கொண்டு இல்லாததாலும் இதையும் தொடரலாமே என்றொரு எண்ணம். ஆனால், ‘இந்த வேலையைச் செய்யத்தான் நிறையப் பேர் இருக்கிறார்களே; நீ முழுமையாக எழுத்தில் இறங்கினால் என்ன?’ என்றொரு உட்கேள்வி வரும். அன்று எடுக்கலாம் அந்த முடிவை.

முழு நேர எழுத்தாளர்களுக்கு இருக்கிற முக்கியப் பிரச்சனை – மாபெரும் சவால், அடுப்பில் பூனை வந்து வீடு கட்டி விடும்; பிள்ளைகளின் பள்ளிக்கூடப் பையில் கரையான்கள் வீடு கட்டி விடும். வேறு ஏதாவது வசதி வாய்ப்புகள் இல்லாத பட்சத்தில் அப்படி ரிஸ்க்கை எடுப்பது நம்மைப் போன்றவர்களுக்கு நல்லதில்லை. புத்தன் வாழ்க்கையில் நடந்தது போல, அப்படியெல்லாம் ஒரு குடும்பத்தை நடுத்தெருவுக்குக் கொண்டு வருவதன் மூலம் கோடானு கோடிக் குடும்பங்களை நடுத்தெருவில் இருந்து நடு வீட்டுக்கு இட்டுச் சென்று விட முடியுமானால் பரவாயில்லை. அதுவும் எழுதிச் சாதித்தல்... அப்படித்தான் இதுவரை யாரும் எழுத வில்லையே.

முழு நேர எழுத்தாளராக வாழ்க்கையை ஆரம்பித்த பலர் பின்னாளில் ஏதாவதொரு வேலை கிடைத்தால் பரவாயில்லை என்று தேடும் கதைகளையும் பார்க்கிறோம். சினிமாவுக்குக் கதை, வசனம், பாடல்கள் எழுத வருவதையும் பார்க்கிறோம். அதைப் பதவி உயர்வாக நாம் பார்க்கையில் கோணங்கி போன்ற எழுத்தாளர்கள் அதை ஒரு தரம் தாழ்கையாகப் பார்க்கிறார்கள். இன்று வரை அது ஏன் என்று மட்டும் எனக்குப் புரியவில்லை.

பொருளாதாரம் இன்றும் ஓர் உலகளாவிய பாடம்தான். உலக மாந்தரின் நல்வாழ்வை அதுவும் பேரளவு தீர்மானிக்கிறது. அதனால்தான் அமெரிக்காவைத் தலை சிறந்த நாடு என்கிறோம். அது இல்லாதவர்களைப் பார்த்துப் பாவப் படுகிறோம். வாழ்வும் நல்வாழ்வும் அதற்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டது. அது சிற்றின்பம். பொருளியளைத் தாண்டி வருவோருக்குத்தான் பேரின்பம் கிட்டும் என்று பேசிக்கொண்டிருப்பவர்கள் எல்லோரும் அறிவாளிகள் என்பது மட்டும் தெரிகிறது. ஆனால் அவர்கள் கருத்தில் மட்டும் இன்னமும் முழுசாய் நம்பிக்கை வர மறுக்கிறது. அதுவரை எண்ணும் எழுத்தும் கண்ணெனத் தகும் என்றே இருக்கட்டும்.

செவ்வாய், அக்டோபர் 12, 2010

அதீத உற்றுநோக்கல்க் கோளாறு! (OBSESSIVE OBSERVATION DISORDER!)

கவனித்தல் அல்லது உற்றுநோக்கல் என்பது மனிதனாகப் பிறந்த நாம் எல்லோரும் தினம் தோறும் செய்யும் ஒன்று. மற்றவர்களை விட பிரச்சனைகளை முன் கூட்டியே கணிக்கத் தெரிந்ததாலும் மறைமுகச் செய்திகளைப் புரிந்து கொள்ள முடிவதாலும் அதை அதிகமாகச் செய்வோர் அறிவாளிகளாகக் கருதப் படுகிறார்கள் (அடுத்தவர்களால் என்பதை விடத் தாமே நினைத்துக் கொள்வதுதான் அதிகம்!). அதற்கு அறிவியல் மற்றும் தத்துவம் இரண்டிலுமே சிறந்ததோர் இடமிருக்கிறது.  இன்று நான் உங்களோடு உரையாட விரும்புவது அதன் பின்னால் இருக்கும் அறிவியல் பற்றியோ அது பற்றிய தத்துவம் பற்றியோ அல்லது அதனால் கிடைக்கும் பலன்கள் பற்றியோ அல்ல. அதை அளவுக்கு அதிகமாகச் செய்வதில் உள்ள பிரச்சனைகள் பற்றி. அதாவது அதீத கவனிப்பில் உள்ள பிரச்சனைகள் பற்றி. நானே இதன் பலியாகி இருக்கிறேன் பலமுறை. நான் உற்று நோக்கிய வரையில் (நான் செய்வது எல்லாமே உற்று நோக்கல் என்றுதான் சொல்லப் பட வேண்டும்; பார்த்ததாகவோ கேட்டதாகவோ சொல்லப் படக் கூடாது; ஏனென்றால் நல்ல உற்று நோக்கி என்று சொல்லப் படுவதைப் பெருமையாகவும் உயர்வாகவும் கருதுகிறேன்!) இதில் மூன்று பெரிய பிரச்சனைகள் இருக்கின்றன.

நான் உற்று நோக்கிய(!) முதல் பிரச்சனை என்னவென்றால், தன்னைச் சுற்றியுள்ள மக்களையும் பொருட்களையும் உற்று நோக்குவதில் நிறைய நேரம் செலவிடுவோர் எல்லோருமே அந்த உற்று நோக்கல் என்ற செயல்பாட்டுக்கு ஒரு வித அடிமை ஆகி விடுகிறார்கள். இது மற்ற அடிமைமைகள் ('அடிமைத்தனங்கள்' என்பதற்குச் சுருக்கம்!) போலவே ஒரு அடிமைமை. ஒரு அளவுக்கு மேல் போகும்போது அது மிக அதிகமாகி விடுகிறது - அதுவே வாழ்வின் ஒரே நோக்கமாகி விடுகிறது. எங்கு சென்றாலும் உற்று நோக்க ஆரம்பித்து விடுவேன். 'உற்று நோக்கு... உற்று நோக்கு... உற்று நோக்கு... வேறு எதுவும் செய்யாதே' என்பதே வாழ்க்கையின் தத்துவம் ஆகி விடுகிறது. என்னைச் சுற்றி இயங்குகிற இயங்காத எல்லாவற்றையும் நான் உற்று நோக்குகிறேன். சாதாரண மனிதக் கண்களுக்குப் படாத பல மிக நுணுக்கமான மற்றும் மறை பொருட்களை எல்லாம் உற்று நோக்குகிறேன். உற்று நோக்குவதில் அளவுக்கு அதிகமான நேரம் செலவிட்டுச் செலவிட்டு உருப்படியான எந்த வேலையும் செய்ய நேரமில்லாமல் போய் விடுகிறது. அதீத ஆராய்ச்சிகள் செய்கிறேன் - ஏகப் பட்ட முடிவுகளுக்கு வருகிறேன். இரண்டுமே சிறிது நேரத்துக்குப் பின் எனக்கு எந்தப் பயனும் அளிக்கா. சந்திப்புகள், கூட்டங்கள், பயிற்சிகளுக்குச் செல்லும் போது, அங்குள்ள ஆட்களையும் அவர்களுடைய பழக்க வழக்கங்களையும் உற்று நோக்குவதில் போகிற கவனம்,  முக்கியக் கருத்துக்களைத் தவற விடச் செய்கிறது. கடைசியில் கருத்துக்கள்தானே தோற்றங்களை விட முக்கியம். ஏதாவது விளையாடும் போது அவ்வளவு உற்று நோக்கத் தேவையில்லாத விஷயங்களை உற்று நோக்குகிறேன்; ஆனால் ஆட்டத்தில் தோற்று விடுகிறேன். வண்டி ஓட்டும் போது, சுற்றியிருக்கும் அழகுகளை (நீங்கள் நினைக்கும் அழகு மட்டுமில்லை!) நோக்குவது ஆயுட்காலப் பிரச்சனைகளில் கொண்டு சென்று விட்டு விடும்.

இரண்டாவது பிரச்சனையும் முதலாவதைப் போன்றே இருப்பது அல்லது அவையிரண்டும் ஒன்றுக்கொன்று ஈடு செய்து கொள்பவை. இங்கே என்ன நடக்கும் என்றால், உற்று நோக்குவதில் பல மணி நேரம் செலவிடுவோர் உலகில் எல்லாத்தையுமே வேடிக்கைக்குப் பார்க்க ஆரம்பித்து விடுவர். மற்றவர்களால் காண முடியாதவற்றைக் காணும் ஒரு சிறப்புக் கண் கிடைக்கிற எனக்கு, தவற விடக் கூடாத பல எளிய விஷயங்கள் தெரியாமல் போய் விடுகின்றன. எல்லோருமே வேடிக்கையாகத் தெரிகிறார்கள். எல்லாமே கோமாளித் தனமாகத் தெரிகிறது. சில நேரங்களில் தேவையின் போது பேசுவோர் கூட வேடிக்கைப் பொருளாகி விடுகிறார்கள். வாழ்க்கையில் எல்லாத்தையுமே விமர்சிப்பவனாகவும் எதிர் மறையாகப் பார்க்கிறவனாகவும் ஆகி விடுகிறேன். நாங்கள்தாம் அமைதியான சந்திப்புகளிலும் பொதுக் கூட்டங்களிலும் முணுமுணுக்கும் கும்பல். பொது இடங்களில் மூச்சு விடக் கூடக் கூச்சப் படுபவனாக ஆகி விடுகிறேன். எனக்கு சரியாகப் படுவதற்கும் எழுந்து நிற்பதில்லை; பிறருக்குச் சரியாகப் படுகிறவற்றுக்கும் எழுந்து நிற்பதில்லை. என்னால் செய்ய முடியாதவற்றைப் பிறர் செய்யும்போது அவர்களின் தன்னம்பிக்கைக்குத் தடையாகிறேன். நான் ஒரு விமர்சகன். அவ்வளவுதான். என்னைப் பொருத்த மட்டில், செய்வதை விட அதை உற்று நோக்குவதுதான் உயர்வான வேலை. தன்னுடைய சுற்று வரும்போது செய்யக் கூட அது பயன்படாதென்றால் அந்தக் கருமத்தைச் செய்துதான் என்ன பயன்? சில நேரங்களில் அதிகம் பேசுகிறேன்; பேசுவதற்கு நிறைய விஷயங்களை உற்று நோக்கியிருப்பதால். சில நேரங்களில் பேசக்கூட நேரம் கிடைப்பதில்லை; சுற்றியிருக்கும் எல்லா வேடிக்கைகளையும் உற்று நோக்கலில் மும்முரமாகி விடுவதால். எல்லாத்திலுமே ஒரு கருத்து இருக்கிறது. ஆனால் ஒன்றுமே செய்வதில்லை. நம்மால் செய்ய முடியாதவற்றில் நமக்கு எதுவும் கருத்து இருக்கக் கூடாது என்றில்லை (ஒன்றுமே செய்ய முடியா விட்டாலும் கூட முடிந்த அளவுக்கு எல்லா விஷயங்களிலும் ஒரு கருத்துக் கொண்டிருத்தல் நல்லதென்று என் முந்தைய இடுகை ஒன்றில் உறுதியாக வழக்காடியிருந்தேன்). ஆனால், எல்லாத்திலுமே கருத்து மட்டுமே கொண்டிருப்பேன்; என்னால் முடிகிற வேலைகளைக் கூடச் செய்ய முயல மாட்டேன் என்றாகி விடக் கூடாது.

மூன்றாவது அறிவியல் பூர்வமாக ஏற்றுக் கொள்ளப் பட்ட ஒன்று. எல்லா உற்று நோக்கல்களுமே பாரபட்சமானவை. உற்று நோக்குவோர் எல்லோருமே அவர்களுக்கு வேண்டிய பதிலைத்தான் தேடுகிறார்கள். சரியான பதில்களைத் தேடுவதில்லை; நல்ல பதில்களைத் தேடுவதில்லை; என் மனதில் ஏற்கனவே இருக்கும் பதில்களைத்தான் தேடுகிறேன். என் நம்பிக்கைகளை உறுதிப் படுத்திக் கொள்ளவும் வலிமைப் படுத்திக் கொள்ளவும் ஒரு கருவியாகவே என் உற்று நோக்கல்களைப் பயன் படுத்துகிறேன். அதை விடக் கூடுதலாகவும் இல்லை! குறைவாகவும் இல்லை! உற்று நோக்குதல் மூலம் கூடுதலாக எதையும் அடைய முயல்வதில்லை. என் நம்பிக்கைகளைச் சரி பார்த்துக் கொள்ளக் கூட அவற்றை நான் பயன் படுத்துவதில்லை. எதிர்க் கருத்துகளுக்கும் மாற்றுப் பாதைகளுக்கும் என் மனம் திறந்த நிலையில் இல்லை. இது என்னுடைய நம்பிக்கைகளுக்கு ஆதரவான வாதங்களுக்கு மட்டுமே திறந்த மனம் கொண்ட - மூடிய மனம் கொண்டவனாக்குகிறது. இது ஒருபோதும் என் அறிவின் பக்கவாட்டு வளர்ச்சிக்கு (LATERAL ENHANCEMENT) உதவுவதில்லை. என் நம்பிக்கைகளை மட்டுமே பலப் படுத்துகிறது. தேர்ந்தெடுத்த உற்று நோக்கல்களுக்குத்தான் (SELECTIVE OBSERVATIONS) ஏற்பாடு செய்கிறது; புதிய முடிவுகள் ஏதும் கொணர்வதில்லை. கால ஓட்டத்தில் நான் புரிந்து கொண்டது என்னவென்றால், அப்படிப் பட்டவர்கள் தம் உற்று நோக்கல்த் திறத்தை முழுமையாகப் பயன் படுத்த விரும்பினால், விழிப்புணர்வோடு தொடர்ந்து தம் நம்பிக்கைகளுக்குச் சவால் விட வேண்டும்; தம் உற்று நோக்கல்களின் மூலம் அவற்றைச் சுக்கு நூறாக்க வாய்ப்புகள் தேடிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும்.

என் துறவுரையோடு (DISCLAIMER) முடிவுரைக்கு வருகிறேன். உற்று நோக்குதல் தவறில்லை. இதை எழுதுவதன் மூலம் "எதையும் உற்று நோக்கக் கூடாது" என்று சொல்ல முயலவில்லை. வீணான நேரங்களை உற்று நோக்கலில் செலவழிக்க முடிந்தவர்கள் பெருங் கொடுப்பினை கொண்டோர். மற்றவர்கள் சிந்திக்க முடியாதவர்கள் இல்லை. அவர்கள் ஏற்கனவே தன் மனதில் இருப்பவை பற்றி யோசிக்கிறார்கள் (அதாவது, சிந்தனைக்கு வெளியில் இருந்து உள்ளீடு தேடாமல் உள்ளுக்குள் சேமித்து வைத்திருக்கும் தகவல்களையே கொண்டு மனதை சுறுசுறுப்பாக வைத்துக் கொள்வோர்). நாமோ நம் நேரத்தை அந்த நேரத்தில் நாம் உற்று நோக்குவதன் மூலம் கிடைத்தவற்றைக் கொண்டு யோசிப்பதில் செலவிடுகிறோம். தம்மைச் சுற்றி நடப்பவற்றை உற்று நோக்குவதன் மூலம் - எப்போதும் நம் சுற்றுப்புறத்தை அறிந்து வைத்திருப்பதன் மூலம், பலருக்கு என்னவென்றே புரியாத பிரச்சனைகளைத் தவிர்க்க முடியும். அதை அதிகப் படியாகச் செய்வதால் மூன்று பிரச்சனைகளே உள்ளன. அதைச் சரியாகச் செய்வதன் மூலம் பத்துப் பதினைந்து பயன்பாடுகள் இருக்கலாம். எனவே, சுற்றி நடக்கிற எல்லாத்தையுமே உற்று நோக்கி மகிழுங்கள். ஆனால், அதைச் செய்யும்போது அடிமைமை, எதிர்மறைமை மற்றும் பாரபட்சம் ஆகியவை தலை தூக்கி விடாமல் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். அதுவே அற்புதங்களை அள்ளித் தரலாம்!

நோம் சோம்ஸ்கி: கொரோனாக்கிருமி - இடரில் இருப்பது என்ன? | DiEM25 தொலைக்காட்சி | ஸ்ரெச்கோ ஹோர்வத்

Noam Chomsky: Coronavirus - What is at stake? | DiEM25 TV | Srećko Horvat ஸ்ரெச்கோ ஹோர்வத்: மற்றுமொரு ‘கொரோனாக்கிருமிக்குப் பிந்தைய உலகம்’ ந...