சனி, நவம்பர் 16, 2013

கலாச்சார வியப்புகள் - மீண்டும் இங்கிலாந்து - 5/9

கலாச்சார அதிர்ச்சி (CULTURE SHOCK) என்றொரு சொல்லாடல் இருக்கிறதே ஆங்கிலத்தில். அது போல இது கலாச்சார வியப்புகள் (CULTURE SURPRISES). கலாச்சார வியப்புகள் என்பது என் பயணக் கட்டுரைகள் மற்றும் வேறுபட்ட கலாச்சாரத்தவருடனான பழக்கக் கட்டுரைகள். புதிதாக நான் போய் இறங்கும் ஊர்களைப் பற்றியும் இதில் நிறைய வரும். எனவே, இதில் நான் பேசும் விஷயங்கள் எல்லாமே கலாச்சாரம் பற்றியதாகவே இருக்கும் என்று எதிர் பார்க்க வேண்டியதில்லை. எனக்குப் புதிதாகப் பட்ட எல்லாமே இதில் வரும். பொறுத்தருள்க!

வியப்புகள் தொடர்கின்றன...


இலண்டனில் மற்றவர்கள்


எந்தப் பெருநகரமும் அது கிராமமாக இருந்த காலத்தில் இருந்து இருப்போர் மட்டுமே கொண்டு இருப்பதில்லை. எல்லோரும் உள்ளே வருவதால்தான் அது நகரமாகிறது - பெருநகரமாகிறது. எல்லோரும் சேர்ந்துதான் ஒரு பெருநகரத்தைக் கட்டியெழுப்புகிறார்கள். எந்த நகரத்திலும் வெளியோர் வந்து எடுத்துக் கொண்டு மட்டும் ஓடிவிடுவதில்லை. தம் உழைப்பையும் திறமைகளையும் கொடுத்துத்தான் பதிலுக்கு எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். அதற்கு இலண்டனும் விதிவிலக்கல்ல. இன்னும் சொல்லப் போனால், வெள்ளைக்காரர்கள் எங்கெல்லாம் போய் கொள்ளையடித்து விட்டு வந்தார்களோ அங்கிருந்து அவர்களால் செய்ய முடியாத வேலைகளைச் செய்ய ஆட்களையும் கொள்ளையடித்துக் கொண்டு வந்தார்கள். அதில் மிக முக்கியமான ஒன்று, அவர்களுடைய இராணுவத்தில் பணிபுரிய, இன்றைய பாகிஸ்தான் உள்ளிட்ட அன்றைய இந்தியாவில் இருந்து ஏராளமான ஆட்களை அழைத்துக் கொண்டு சென்றார்கள். அப்படித்தான் இங்கிலாந்தில் வெளி நாட்டவர்களின் - இந்தியர்களின் (இந்தியர் என்று சொல்லும் போதெல்லாம் இந்தியத் துணைக்கண்டத்தவர் என்று கொள்க) இருப்புக் கூடியது. அப்படிச் சென்றவர்களை வைத்து அவர்களைச் சார்ந்தோர் குடியேறினர். அப்படியே கூடியதுதான் கூட்டம். இன்று மொத்த இலண்டன் மக்கட்தொகையில் மூன்றில் ஒருவர் இந்திய-பாகிஸ்தானிய வம்சாவழியினர் என்கிறார்கள்.

சில குறிப்பிட்ட பகுதிகளில் இந்தியர்கள் குவிந்திருக்கிறார்கள். இதுவும் எல்லா ஊர்களிலும் இருக்கிற பழக்கந்தானே! வெளிப் பண்பாட்டினர் ஒன்று கூடி இருப்பதில் ஒரு கூடுதலான பாதுகாப்புணர்ச்சி கிடைக்கும். அதனால் அப்படி இருக்கிறார்கள். உள்ளூர்க்காரர்களுக்கு அதைக் கண்டால் பற்றிக் கொண்டு வரும். சென்னையில் சௌகார்பேட்டை முழுக்க மார்வாடிகள் ஒன்று கூடி இருக்கிறார்கள். பெங்களூரில் அல்சூர் முழுக்கத் தமிழர்கள் ஒன்று கூடி இருக்கிறார்கள். அது போல ஒவ்வொரு பெருநகரத்திலும் குறிப்பிட்ட சில பகுதிகள் இருக்கின்றன. அது போல, இலண்டனில் இருக்கிற பகுதிகள் பல.

அவை எல்லாவற்றிலும் தலையாய இடம் சௌத்தால் (SOUTHALL) எனப்படும் பஞ்சாபி-சீக்கியர்களின் இடம். பாகிஸ்தானியரும் அதிகம் உண்டு. சௌத்தால் இரயில் நிலையத்தில் இறங்கியவுடன் 'சௌத்தால்' என்று பஞ்சாபியில் எழுதியிருப்பதைப் பார்க்கலாமாம் (நான் இன்னும் போனதில்லை). இங்கிலாந்தில் இந்திய மொழி ஒன்றில் எழுதப்பட்டிருக்கும் ஒரே இரயில் நிலையம் இதுதான் என்பார்கள். வெளியில் நமக்கு வேண்டிய மாதிரி நம் மொழியில் பலகை வைத்துக் கொண்டு நம் மொழியை வளர்ப்பது வேறு. அரசாங்கமே ஒரு மொழியை அங்கீகரித்து அதைச் செய்வது வேறு. இது அரசாங்கமே பஞ்சாபியரின் இருப்பை மதித்து மரியாதை செய்ததன் அடையாளம். முதன் முதலில் பிரிட்டிஷ் இராணுவத்துக்குச் சென்ற இந்தியர்கள் உருவாக்கிய பகுதி என்கிறார்கள். உள்ளே நடமாடும் போது ஒருத்தர் கூட வெள்ளையரைக் காண முடியாதாம். முழுக்க முழுக்க இந்தியா போலவே இருக்கும் என்கிறார்கள். இந்திய வம்சாவழியினரைத் தம்மில் ஓர் அங்கமாக ஏற்றுக் கொண்டு விட்டது போலவே, இந்து-முஸ்லிம்-சீக்கியர் என்று மும்மதத்தினரையும் தம்மோடு ஐக்கியமாகிக் கொள்ள அனுமதித்திருக்கிறார்கள். குறிப்பாக சீக்கியர்கள் மீது வெள்ளையர்கள் நல்ல மரியாதை கொண்டிருப்பது போல் தெரிகிறது.

பஞ்சாபி என்பது இந்தியரிலும் உண்டு - பாகிஸ்தானியரிலும் உண்டு. குஜராத்தி என்பதில் இந்தியரும் உண்டு - பாகிஸ்தானியரும் உண்டு (ஜின்னாவே குஜராத்தி என்றுதானே சொல்கிறார்கள்!). இவையெல்லாம் எல்லையோர மாநிலங்கள். இந்தியா போல இல்லாவிட்டாலும் பாகிஸ்தானிலும் பல மொழிகள் இருந்திருக்கின்றன. அதையெல்லாம் உருது கொன்று விட்டதாகச் சொல்கிறார்கள். எனக்கொரு பாகிஸ்தான் பஞ்சாபிய நண்பன் இருக்கிறான். அவனுடைய தாத்தா பிரிட்டிஷ் இராணுவத்தில் பணி புரியச் சென்றவராம். அவர் இங்கிலாந்து செல்லும் போது இந்தியர் - பஞ்சாபி. இன்று அவர்கள் குடும்பம் பாகிஸ்தானிய - உருதுக் குடும்பம். இங்கே எப்படி இந்தி பேசினால்தான் இந்தியன் என்று ஒரு முட்டாள் கூட்டம் சொல்கிறதோ அது போல அங்கும் அப்படியொரு நெருக்கடி இருந்திருக்கிறது. மற்ற மொழி பேசிய மக்கள் எல்லோருமே அடுத்த தலைமுறையை உருது பேசியே வளரும்படிப் பார்த்துக் கொள்ள நேர்ந்திருக்கிறது. இந்தியா இந்தியா என்பதால் இந்தித் திணிப்பு பெரிதாக வெற்றி பெற முடியவில்லை. பாகிஸ்தான் பாகிஸ்தான் என்பதால் உருதுத் திணிப்பு வெற்றி பெற்று விட்டது. இதில் கொடுமை என்னவென்றால், என் நண்பனின் தாத்தா பாகிஸ்தானில் கூட இருக்கவில்லை. நாட்டைவிட்டே போய்விட்ட பின்னும் தம் மக்கள் எல்லோரும் எப்படி இருக்கிறார்களோ அப்படியே தன்னையும் மாற்றிக் கொண்டு தம் சந்ததியரையும் அப்படியே மாற்றி விட்டாராம். அதனால்தான் இன்றும் அவர்களால் தம் நாட்டோடு தொடர்பில் இருக்க முடிகிறது. இங்கிலாந்து-பாகிஸ்தான் கிரிக்கெட் போட்டிகளின் போது பாகிஸ்தானையே அவன் ஆதரிக்கிறான். இங்கிலாந்து-இந்தியப் போட்டிகளின் போது இந்தியக் குழந்தைகளும் இந்தியாவையே ஆதரிக்கிறார்கள். இங்கிருந்து போனவர்கள் மாறாமல் இருப்பதல்ல பெரிது. பல தலைமுறைகளுக்குப் பிறகும் அவர்களின் பிள்ளைகளும் பேரப் பிள்ளைகளும் அப்படியே தொடர்வதும், அதை மண்ணின் மைந்தர்கள் பெரிதாக எடுத்துக் கொண்டு அவர்கள் மீது தேசத் துரோகக் குற்றம் சாட்டாமல் இருப்பதும் பெரிதுதானே! அதுதானே உயர்ந்த பண்பாடு. அதே வேளையில் அவர்கள் தம் இங்கிலாந்து மீதான அன்பில் எந்த வகையிலும் குறை வைப்பதில்லை. தம்மை எப்போதும் அந்த மண்ணின் மைந்தர்களுள் ஒருவராகவே அடையாளம் காட்டியும் கொள்கிறார்கள். இது ஒரு சுவாரசியமான விசயம்.

அடுத்தது ஈஸ்ட் ஹாம் (EAST HAM) எனப்படும் பகுதி. நம் மொழியில் சொல்வதானால் கீழப்பட்டி என்று சொல்லலாம்! பெரும்பாலும் தமிழர் நிறைந்த பகுதி. இந்திய - ஈழத் தமிழர் இரு சாராரும் உண்டு இங்கே. மற்ற இந்திய-பாகிஸ்தானிய-வங்க தேசத்தவரும் உண்டு. இங்கும் ஓரிரு வெள்ளையரைக் கூடப் பார்க்க முடிவதில்லை. ஓரிரு நாட்கள் அங்கே போயிருக்கிறேன். வெள்ளைக்காரர்களைப் பொருத்த மட்டில், நம்மவர்கள் நாசம் செய்த பகுதி என்றும் சொல்வார்கள். இட்லி-தோசை-சாம்பார் சாதம் எல்லாம் அளவில்லாமல் கிடைக்கும் இடம். முருகன் கோயில் இருக்கிறது.

துணைக்கண்டத்தவர் அனைவரும் பெரும்பாலும் ஒற்றுமையாகவே இருக்கிறார்கள். பாகிஸ்தானியரும் வங்க தேசத்தவரும் நடத்தும் கடைகளில் கூட இந்திய உணவகம் என்றுதான் எழுதியிருக்கிறார்கள். இங்கேதான் நாயும் பூனையும் போல அடித்துக் கொண்டு சாகிறோம் (இதற்கே, "யார் நாய்? யார் பூனை?" என்று கூட யாராவது சண்டை கிளப்ப முயலக் கூடும்).

அது போலவே, வங்க தேசத்தவர் எவரும் தன்னை நாம் இங்கே சொல்வது போல வங்கதேசர் (BANGLADESHI) என்று சொல்லிக் கொள்வதில்லை. அவர்கள் அனைவருமே மேற்கு வங்கத்தில் இருந்து வந்த வங்காளியர் போலவே தம்மை வங்காளி (BENGALI) என்றே அறிமுகப் படுத்திக் கொள்கிறார்கள். அதுதானே அவர்களின் இனத்தின் சரியான பெயர். நாடுகள் என்பவை மனிதன் மிகச் சமீபத்தில் கண்டுபிடித்தவைதானே. அதையே இரண்டு இந்தியர்கள் இரண்டு விதமாகப் பார்க்கக் கூடும். நம்மைப் போன்றவர்கள் அதைக் கண்டு மகிழ்கிறோம். வேறு சிலரோ அதிலும் கோளாறு காண்கிறார்கள். "அவர்கள் வேறு. வங்காளியர் வேறு. அவர்கள் எப்படித் தன்னை வங்காளி என்றோ இந்தியன் என்றோ சொல்லிக் கொள்ள முடியும். அவர்கள் தம்மை வங்கதேசன் என்றுதான் சொல்லிக்கொள்ள வேண்டும்!" என்று சொல்கிறார்கள்.

அது போல, ஈழத் தமிழர் நிறையப் பேர் நம்மைத் தமிழராகப் பார்க்கிறார்கள். மொழி கேட்பதற்கு சிறிது வேறு மாதிரி இருப்பினும் தமிழிலேயே பேசுகிறார்கள். சிலர் இந்தியராகப் பார்த்து ஆங்கிலத்திலேயே பேசுகிறார்கள். தமிழில் பேசுவதை விரும்புவதில்லை. அதற்குப் பல காரணங்கள் இருக்கலாம். நீண்ட காலம் முன்பே சென்று குடியேறி விட்டவர்களாக இருக்கக் கூடும் என நினைக்கிறேன். ஆங்கிலத்தில் பேசும் போது அவர்கள் தம்மை இலங்கையர் (SRILANKAN) என்றே அடையாளப் படுத்திக் கொள்கிறார்கள். இப்போதைக்கு அதுதானே சரி. நமக்குத்தான் ஏனோ அப்படி அவர்கள் சொல்வதைக் கேட்கும் போதே ஏதோ விதமாகப் படுகிறது. 'ஈழம்' அல்லது 'தமிழ்' என்கிற சொல்லை வெளியாரிடம் சொல்லிப் பேசும் அளவுக்கு இன்னும் காலம் கனியவில்லை போலவே தெரிகிறது.

நாங்கள் இருக்கும் இடம் க்ராய்டன். இங்கும் இந்தியரும் ஈழத் தமிழரும் அதிகம். ஈஸ்ட் ஹாம் அளவுக்கு இல்லை. ஓரளவுக்கு. இது போல வெம்ப்ளி என்றொரு இடம் உண்டு. அங்கு முழுக்க குஜராத்தியர் அதிகம். அங்கொரு பணக்காரக் கோயில் இருப்பதாகவும் கேள்விப் பட்டேன். இன்னும் போனதில்லை. இந்தியர் பகுதி என்றால் அங்கொரு கோயில் இருக்கும். உலகம் முழுக்க அதுதானே!

பெரும்பாலும் வெளியார் வருகையை ஏற்றுக் கொள்கிற பரந்த பண்பாடாகத்தான் வெள்ளையர் பண்பாடு இருக்கிறது. ஆனால் அடி மட்டத்தில் மக்கள் மத்தியில் சிற்சில பிரச்சனைகள் இருக்கக் கூடும்தான். தனித் தமிழ் இயக்கம் போல, "தமிழ்நாடு தமிழருக்கே" என்பது போல, அங்கும் ஒரு சாரார் வெளியார் குடியேற்றத்தைக் கடுமையாக எதிர்க்கிறார்கள். வெளியார் வருகையால் அவர்களுக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் நெருக்கடிகள் பற்றி அவ்வப்போது எழுதவும் பேசவும் செய்கிறார்கள். வெளியார் கொண்டு வந்து இறக்கியிருக்கும் பாதுகாப்புப் பிரச்சனைகள் பற்றி அதிகம் விவாதிக்கப் படுகிறது. வெள்ளைக்காரர்களின் வாழ்க்கை முறையைக் கண்டு கட்டுண்டு அவர்களைப் போலவே உடையையும் நடைமுறைகளையும் காட்டிக் கொண்டு நுழைகிறவர்கள், பின்னாளில் தம் சொந்த ஊரில் இருந்தால் இருப்பதை விடக் கூடுதலாகத் தம் அடையாளங்களைக் காட்டிக் கொள்வதைப் பற்றியும் - அவர்களுடைய கண் உறுத்துகிற மாதிரி வாழ்கிற வாழ்க்கை முறைகள் பற்றியும் ஒரு சிலருக்கு வருத்தம் இருக்கிறது. "உங்கள் நாட்டில் நாங்கள் வந்து இப்படி வாழ முடியுமா?" என்று கேட்கிறார்கள். ஆங்கிலேயர் நாட்டுத் தலைநகரில் "இது ஆங்கிலேயர் பகுதி" என்று சொல்லும் அளவுக்குப் பகுதிகள் உருவாவது எப்படி வலிக்காமல் இருக்கும்?! இயல்புதானே! 'நம் முன்னோர்கள் போய் உலகம் முழுவதும் மேய்ந்ததற்கான தண்டனையை நாம் அனுபவிக்கிறோம்!' என்று சமாதானம் சொல்லிக் கொள்வோரும் இருக்கிறார்கள். மாற்று பண்பாட்டினர் கலந்து உருவாகும் ஊர்களில் இருக்கும் பெரும் பிரச்சனை - இவர்களும் அவர்களும் கலந்து இரண்டின் நன்மைகளும் கூடிப் பெருகி வாழ்க்கை இருவருக்கும் மென்மேலும் சுகமானால் நன்றாக இருக்கும். அதை விடுத்து, 'உனக்கென்று ஒரு பகுதியை உருவாக்கி நீ உன்னைப் போலவே வாழ்வாய்; எனக்கென்று இருக்கும் பகுதியில் இருந்து கொண்டு நான் என்னைப் போலவே வாழ்வேன்!' என்று வாழ்கிற வாழ்க்கை எப்படியும் கசந்துதானே தீரும் ஒரு நாள்!

வியப்புகள் தொடரும்...

ஞாயிறு, நவம்பர் 10, 2013

கடிதக் கிறுக்கு


பெங்களூர் வருவதற்கு முன்பு வரை கடிதம் எழுதும் பழக்கம் கடுமையாக இருந்தது. கடிதத்தையும் எழுதிவிட்டு, அதை நாட்குறிப்பிலும் ஏற்றி விடுவேன். இன்னின்னார்க்கு இன்று கடிதம் எழுதினேன் என்று. கிட்டத்தட்ட இரண்டு-மூன்று  நாட்களுக்கு ஒருமுறை கடிதமும் பேனாவுமாக உட்கார்ந்து விடுவேன். நமக்குத்தான் படிப்பதைத் தவிர எல்லாம் பிடிக்குமே. அதனால் படிக்க வேண்டிய காலத்தில் அதில் இருந்து தப்பித்துக் கொள்ள வைத்திருந்த டெக்னிக்குகளில் இதுவும் ஒன்றாக இருந்தது. வேலைக் கிறுக்கு பிடித்த பின் கடிதம் எழுதுதல் மெது-மெதுவாகக் குறைந்து போய் விட்டது. அத்தோடு சேர்ந்து மின்னஞ்சல் வேறு வந்து அதற்கான தேவையை இல்லாமலே செய்து விட்டது.  அப்புறம்தான் எதுவாக இருந்தாலும் அப்போதே பேசித் தீர்த்துக் கொள்ள வசதியாக 'செல்'லப்பன் வந்து விட்டானே!


இந்தப் பழக்கம் எப்போது ஆரம்பித்தது என்று பார்த்தால், அது பள்ளிப் பருவத்திலேயே ஆரம்பித்து விட்டது.  உறவினர்களோடும் நண்பர்களோடும் தொடர்ந்து தொடர்பில் இருப்பது ஒரு பெரிய நற்பண்பாகவும் வெற்றி பெற்றவர்களில் பழக்கமாகவும் மனதில் பதிந்து விட்டதன் விளைவு. காந்தி கடிதம் எழுதுவார், நேரு கடிதம் எழுதுவார், அவர்கள் வழியில் விடுதலைப் போரில் இறங்கிப் போராடிய என் தாத்தா நிறையக் கடிதங்கள் எழுதுவார், அவர் வழியில் அரசியல் வாழ்வில் ஈடுபட்ட, சென்னையில் இருந்த என் சித்தப்பாமார் சிலர் தொடர்ந்து கடிதங்கள் எழுதுவர் என்பதையெல்லாம் படித்தும், கேள்விப்பட்டும், பார்த்தும் அதில் ஓர் அதீத நாட்டம் உருவாகி இருந்தது. நேரு அவருடைய மகளுக்கு எழுதிய கடிதங்கள் இந்த நாட்டுக்கு எவ்வளவு வரலாற்று முக்கியமோ, அவ்வளவு முக்கியமாக என் தாத்தா அவருடைய காலத்தில் பலருக்கு எழுதிய கடிதங்கள் எங்கள் குடும்பத்தில் பேசப்படுவதைத் திரும்பத் திரும்பக் கேட்டு வளர்ந்தேன்.

பெரும் பெரும் குடும்பப் பிரச்சனைகள் பற்றிப் பேசும்போதெல்லாம் அப்பிரச்சனைகளின் போதெல்லாம் அவர் பலருக்கும் பக்கம் பக்கமாக வரைந்த கடிதங்கள் பற்றியும் பேசுவார்கள். அதிலும் ஒரே கடிதத்தை கார்பன் பேப்பர் வைத்து எழுதி, பல நகல்கள் எடுத்து, உரியவருக்கு முக்கியப் பிரதியையும், நியாயத்தை உணர வேண்டிய மற்றவர்களுக்கு நகல்களையும் அனுப்பி வைப்பாராம். அதிலும் கடைசியில் கையெழுத்துக்குக் கீழே "நகல்: இன்னின்னார்க்கு..." என்று எழுதியும் விடுவாராம். கடிதத்தைப் படித்து முடித்து விட்டுக் கிழித்துப் போட்டாலும் அத்தோடு ஒழிந்தது தொல்லை என்று ஆசுவாசப் பட முடியாது. மற்றவர்களிடம் நகல் இருக்கும். என்றைக்கிருந்தாலும் அதைப் பற்றிப் பேச்சு வரும். நகல்கூட வெளிக் கிளம்பி வரும். நேரில் பிரச்சனை என்றாலும் கூட கிளம்பிப் போய் வெளியூரில் உட்கார்ந்து கொண்டு கோபக் கனலைக் கடிதத்தில் கொட்டி அனுப்புவது வசதியான ஓர் ஆப்சனாகப் படுகிறது, இல்லையா?!

இதோடு சேர்ந்து, ஆண்டுக்கொரு முறை இன்னொரு வேலையும் நடக்கும். பொங்கல் வந்து விட்டால், உற்றார்-உறாதார்-உறவினர் என்று அனைவருக்கும் பொங்கல் வாழ்த்து அனுப்புவது. நெல்லுக்கு இறைக்கிற நீரில் கொஞ்சத்தைப் புல்லுக்கும் புழுதிக்கும் திருப்பி விட்டுக் கொள்ளும் சிவகாசிக்காரர்களின் சூட்சுமங்களில் இதுவும் ஒன்று. தீபாவளி-பொங்கலின் பேரைச் சொல்லி, கொண்டாட்டங்களை மேலும் குதூகலமாக்க வெளிநாடுகளில் இருந்து கற்றுக் கொண்டு வந்த திட்டங்களில் ஒன்று. நாலணாவுக்கு ஓர் அட்டையை வாங்கி, ஏற்கனவே அதில் எழுதப் பட்டிருக்கும் லொட்டைக் கவிதையோடு சேர்த்து அதைவிடவும் சிறப்பாக ஏதாவது எழுத முயன்று, தோல்வியுற்று, அதை அஞ்சல் செய்தால், அடுத்த கலியாணத்திலோ-காது குத்திலோ பார்த்துப் பெருமைப் படும்  உறவினர்களின் மகிழ்ச்சிக்கு அடிமைப் பட்டுத் தொடர்ந்த பழக்கம், அத்தோடு நிற்காது. வகுப்பறையில் பக்கத்து இருக்கையில் இருக்கும் நண்பனுக்கு, அவனையே உடன் அழைத்துச் சென்று, அவனுக்குப் பிடித்த மாதிரியான அட்டையை அவனையே தேர்ந்தெடுக்க வைத்து, அவன் முன்பாகவே அத்தனையையும் கிறுக்கி, மீண்டும் அவனையே அஞ்சல் அலுவலகம் வரை அழைத்துச் சென்று, அனுப்பி விட்டு வந்து, வந்து சேர்ந்து விட்டதை அவன் உறுதி செய்யும் வரை காத்திருக்கும் - ஒவ்வொரு நாளும் விசாரிக்கும் சுகம்... அப்பப்பா!

அப்புறம், "அந்த அட்டையில் சொன்னால்தான் வாழ்த்தா? அதைவிடக் குறைவான காசுக்கு அரசாங்கமே விற்கும் அஞ்சல் அட்டையில் அழகாகப் படம் வரைந்து நானே கிறுக்கி அனுப்பினால் அது வாழ்த்தாகாதா?!" என்று கேள்வி கேட்டு, பயக்கத்தில் - பண்பாட்டில் சிறிய மாற்றம் ஏற்பட்டது. அப்புறம் விழாக்களுக்கு வாழ்த்துச் சொல்வதே பண்பாட்டுக்கு எதிரானது என்று எண்ணி (என்னத்தையாவது மாற்றி மாற்றி யோசித்துக் குழம்பிக் குட்டையை நாறடித்தால்தானே அறிவாளி!) அதை முழுக்கவே விட்டு விட்ட பின்பும் கடிதம் எழுதுவது மட்டும் தொடர்ந்தது. பதினொன்றாம் வகுப்பு முதல் விடுதி வாழ்க்கை என்பதால், அது மேலும் உக்கிரமடைந்தது. எழுதுவதற்குப் புதிதாக நிறைய நேரமும் பழைய நண்பர்களும் இருந்தார்கள். அடுத்துக் கல்லூரி வாழ்க்கையும் விடுதியில். கூடுதல் நேரம். கூடுதல் நண்பர்கள்.

எல்லோருமே ஆட்டோக்ராப் வாங்குவார்கள்; அடிக்கடிக் கடிதம் போட்டுக் கொள்ள வேண்டும் என்று பேசிக் கொள்வார்கள்; ஆனால், கொஞ்சம் கொஞ்சமாக எல்லாம் மங்கிப் போய்விடும். மாறாக, அதெப்படி அப்படியெல்லாம் விடலாம் என்று விடாப்பிடியாகத் தொடர முயன்ற சில வேலையற்ற வீணர்களில் ஒருவனாக இருப்பதைப் பெரும் நற்பண்பாகக் கருதினேன். கொடுமை என்னவென்றால், உடனிருக்கும் போது நம்மைப் பெரிதாக மதிக்காத-நன்றாகப் பழகியிராத பல நண்பர்கள் கூட, பிரிவுக்குப் பின்பு, நம்முடைய விடாமுயற்சிக்காகவும் அவர்களுக்குக் கொடுக்கப்படும் முக்கியத்துவத்துக்காகவும் மனமிளகி நெருங்கிய நண்பர்கள் ஆகி விடுவார்கள். அருப்புக்கோட்டையில் ஓராண்டு மட்டும் என்னோடு படித்து இடையிலேயே பிரிந்து சென்ற இராமநாதபுரத்து நண்பன் ரஜினி அப்படியோர் ஆள். அது போலவே கல்லூரியிலும் ஓராண்டு மட்டும் உடன் இருந்து விட்டு காவற் துறையில் வேலை கிடைத்து இடையில் பிரிந்து டெல்லி சென்ற, வல்லநாட்டுப் பக்கம் இருந்து வந்த முத்துமாரியப்பன் இன்னோர் ஆள். இருவரோடுமே ஒரு சில ஆண்டுகள் மட்டும்தான் தொடர்பு தொடர்ந்தது. இப்போது எங்கிருக்கிறார்களோ தெரியவில்லை.

இணையத்தில் உரையாடும் வசதி (CHATTING) வந்த காலத்தில், இணைய வசதி இருந்த முக்கால்வாசிப்பேர் தெரியாத பெண்களிடம் தொடர்பு உண்டாக்கிக் கொண்டு பேசியே கரெக்ட் பண்ணும் வேலைகளில் மும்முரமாக இருப்பார்கள். சுற்றிலும் நன்கு தெரிந்தவர்கள் அத்தனை பேர் இருந்தும் தெரியாதவர்களிடம் போய் முயன்று பார்க்கிற அந்த விசித்திரத்தின் பின்னணி என்ன என்று குழம்புவேன். அதில் ஒரு சுதந்திரம். தான் தானாக இருக்க வேண்டிய கட்டாயமின்மை. கெட்டாலும் வெளியே தெரியாமல் மேன்மக்களாகவே வாழ்ந்து விட்டுப் போய் விடலாம். அது ஒருபுறம் என்றால், அந்நியர்களோடு தொடர்பு வைத்துக் கொள்வதில் ஒருவித சுகம் இருக்கிறது சிலருக்கு. இப்போதும் சமூக வலைத்தளங்களில் அதை மட்டுமே மும்முரமாகச் செய்கிற ஒரு கூட்டம் இருக்கத்தான் செய்கிறது (தவறான நோக்கத்தோடுதான் அப்படிச் செய்கிறார்கள் என்று எல்லோரையும் சொல்ல முடியாதுதானே!). அப்படி அந்தக் காலத்திலும் ஒரு கூட்டம் இருந்தது. பேனா நண்பர்கள் என்று ஒரு சிறிய கூட்டம் இருந்தது. ஊருக்கு ஒன்றிரண்டு பேர் இருப்பார்கள் (இந்தப் பேனா நண்பர்கள் கருத்தாக்கத்துக்கும் லேனா தமிழ்வாணனுக்கும் ஏதோ தொடர்பு இருப்பது போலவே தோன்றுகிறது. பழைய ஆள் யாராவது அப்படி ஏதும் இருக்கிறதா என்று நினைவு படுத்துங்கள்!).எனக்குப் பேனா நண்பர்கள் அளவுக்குப் போக விருப்பம் இருந்ததில்லை (நமக்குத்தான் அன்னியபோபியா ஆச்சே!). ஆனால் தெரிந்தவர்களுக்கு மட்டும் தொடர்ந்து எழுதிக் கொண்டு வந்தேன்.

ம்ம்ம்... நினைவு வந்து விட்டது. பள்ளியில் என் உடன் படித்த நண்பன் ஒருவன் (சிவகாசி-வடமலாபுரம் தர்மபாலன்) அடிக்கடி லேனா தமிழ்வாணனுக்குக் கடிதம் எழுதிக் கொண்டே இருப்பான். அவரும் இவனுக்குச் சளைக்காமல் பதில் எழுதிக் கொண்டே இருப்பார். "நமக்கு என்ன பிரச்சனை என்றாலும் அவருக்கு எழுதலாம். அவரும் நமக்கு நல்ல ஆலோசனைகள் வழங்குவார்!" என்று வேறு சொன்னான். நமக்கு அந்த அளவுக்குப் பிரச்சனைகள் இல்லாததால் அதிலும் இறங்கவில்லை. ஆனால் நண்பர்களுக்குள் நிறையப் பிரச்சனைகளைப் பகிர்ந்து கொள்வோம். பல நேரங்களில் அருகில் இருக்கிற யாராலும் கொடுக்க முடியாத நமக்கு வேண்டிய உந்துசக்தியை தொலைவில் இருக்கிற யாரோ ஒருவரிடம் இருந்து வரும் ஒரு கடிதம் கொடுத்துவிடும். அப்படியும் பல கதைகள் உண்டு. பெங்களூர் வந்த பின்பு கல்லூரி நண்பன் நாதனுக்கு எழுதிய கடிதம் ஒன்று அவனுக்கு அப்படியான ஒரு வேலையைச் செய்ததாக அவன் சொன்னதும் மகிழ்ந்ததும் இன்னமும் நினைவிருக்கிறது.

பொங்கல் வாழ்த்தில் இருக்கிற கவிதைக்குப் போட்டியாகக் கவிதை எழுதுகிற சவாலைப் போலவே, இந்தக் கடிதங்கள் எழுதுவதிலும் ஒரு சுய-இன்பம் இருந்தது. அந்தக் கடிதங்களில் வார்த்தை விளையாட்டுகள் செய்து, அடுக்கு மொழிகளில் எழுதி, தத்துவங்கள் என்று எண்ணிக் கொண்டு பக்குவமில்லாமல் எதையாவது கிறுக்கித் தள்ளி, ஏதோ பெரிய வெங்காயம் போல உணர்ந்து நம்மை நாமே தட்டிக் கொடுத்துக் கொள்ளும் வாய்ப்பை இந்தக் கடிதம் எழுதும் பழக்கம் கொடுத்தது.

அது மட்டுமில்லாமல், எந்த ஊருக்குச் சென்றாலும், அங்கே செல்லும் முன் அங்கேயிருக்கிற உற்றார்-உறவினர் அனைவருக்கும் கடிதம் எழுதிச் சொல்லி விட வேண்டும். இப்போது "கால் பண்ணிட்டு வா!" என்கிறார்களே, அது மாதிரித்தான். கடிதம் எழுதிச் சொல்வது போலவே, சொன்ன நாளில் போய் நிற்க வேண்டும். அவர்கள் வேலையைப் போட்டு விட்டு எங்கும் போகாமல் உட்கார்ந்திருப்பார்கள்.  அப்படிப் போய்ச் சேராவிட்டால், வேலையைப் போட்டு உட்கார்ந்திருந்தவருக்குப் பயம் தொற்றிக் கொள்ளும். என்னானதோ  ஏதானதோ என்று. சொன்னபடிப் போய் நிற்பது ஒன்றும் அவ்வளவு சிரமம் இல்லை அப்போது. இப்போது போலத் திடீரெனெ வருகிற எதிர் பாராத வேலை வெட்டிகளோ வெட்டி வேலைகளோ அதிகம் இல்லாத காலம் அது (நேற்றுப் பெய்த மழையில் இன்னைக்கு முளைத்த காளான், "அந்தக் காலம்", "அந்தக் காலம்" என்று பேசுவது கொஞ்சம் வேடிக்கையாகத்தான் இருக்கிறது!). ஏதோவொரு வெளியூருக்குப் போனால் அங்கிருக்கிற நம் ஆட்கள் எல்லோரையும் பார்த்து விட்டு வரவேண்டும் என்கிற பண்பாடுதான் இப்போது குறைந்து வருகிறதே. அதுவும் ஒரு வகையில் நல்லதுதானே. அதை ஓர் மனமகிழ்வாகச் செய்தார்கள் அப்போது. இருசாராருக்குமே (குறைந்த பட்சம் ஒரு சாராருக்கு) அது ஒரு பெரிய தொல்லையாகப் போய் விடுகிறது இப்போது. 'உள்ள வேலைக்கே நேரமில்லை. இதில் இது வேறயா?' என்று புலம்ப வைத்து விடுகிறது.

இது மட்டுமில்லாமல், கொரியர்க் கம்பெனிகள் வந்து வேறு இந்திய அஞ்சற் துறையைத் தேவையில்லாததாக ஆக்கி, அங்கே பணிபுரிகிற நம் உறவினர்கள் - நண்பர்கள் அனைவரும் எவ்வளவு கறி வலித்துப் போய் இருக்கிறார்கள் என்பதை நமக்கு உணர்த்தியும் விட்டன. அத்தோடு அஞ்சல் அலுவலகங்களைக் கண்டாலே முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு நடக்கிற பண்பாடு வந்து விட்டது. அந்த நேரத்தில்தான் வீட்டுக்கொரு தொலைபேசி வர ஆரம்பித்துக் கொண்டிருந்தது. குறைந்த பட்சம் கையில் ஓரளவு காசு இருக்கிற அளவுக்கு வசதியாகவும் விபரமாகவும் வாழ்ந்த வீடுகளில் தொலைபேசி வர ஆரம்பித்தது. "வந்து சேர்ந்துட்டேன். கடிதம் போடுறேன்!" என்று தந்தி அடிப்பது போலச் சுருக்கமாகப் பேச ஆரம்பித்து, தொலைபேசியின் பயன்பாட்டுக் கட்டணம் குறையக் குறைய அதன் பயன்பாடு கூடியது. அது மட்டுமில்லாமல், கொரியரில் கடிதம் அனுப்புதல் என்பது இயற்கைக்கு எதிரானதாகப் பட்டதாலும், அவ்வளவு அவசரம் என்றால் நேரில் பேசுவது போலக் குரலையே கேட்டுப் பேசிக் கொள்ளலாம் என்கிற வசதி வந்த பிறகும் எதற்குப் போட்டு எழுதிப் போராட வேண்டும் என்கிற எழுதுவதன் மீதான வெறுப்பாலும் கடிதம் எழுதுவது குறைந்தது என்றெண்ணுகிறேன். எழுத்துக் கிறுக்கு பிடித்த நம் போன்றோருக்கு அதைச் சோம்பேறித் தனம் என்று சொல்லத் தோன்றும் என்றாலும், பேசி முடிப்பதை விட எழுதி இழுப்பது கூட இயற்கைக்கு எதிரானதுதானே.

எதற்கெடுத்தாலும் அதென்ன இயற்கைக்கு எதிரானதா இல்லையா என்கிற வாதம் என்று பார்க்கிறீர்களா? ஒன்று காலம் கடந்து நிற்கிறது என்றால், நல்லதோ கெட்டதோ அது இயற்கைக்கு உகந்தது. மனிதன் தோன்றும் முன்பே தோன்றியது முழு இயற்கை, மனிதனோடு சேர்ந்து தோன்றியது இயற்கை, மனிதன் ஆதியில் கண்டுபிடித்தது அடுத்த இயற்கை, காலஞ்செல்ல காலஞ்செல்லக் கண்டுபிடித்தவையெல்லாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் செயற்கைத் தன்மை கூடி விடுகிறவை. அந்தக் கணக்குப் படிப் பார்க்கையில் பேச்சுதானே இயற்கை! எழுத்து செயற்கைதானே! பேச்சும் பார்வையும் எழுத்தைவிட இயற்கை என்பதால்தானே திரைப்படமும் தொலைக்காட்சியும் இலக்கியத்தைவிட அதிகம் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது. அப்படித்தான் பாவம் கடிதமும் செத்துவிட்டதோ என்று தோன்றுகிறது. ஆன்மா சாந்தியடையட்டும்!

மேகத்தின் கவலை

பூமியைப் பொருத்தமட்டில்
சூரியனைப் போல்
சந்திரனைப் போல்
வெள்ளிகளைப் போல்
நாங்களும் வானத்திலிருப்பதால்
எம்மினமும் வானவ இனம்தானாம்

வானவ உறவுகள்
சூரியனுக்கும்
சந்திரனுக்கும்
வெள்ளிகளுக்குமோ
எம் மீது
வேறுவிதமான வருத்தம்

"பெயருக்குத்தான்
வானில் இருப்பதாகச்
சொல்லிக் கொள்வதெல்லாம்
இருப்பதோ
எப்போதும் பூமிக்கருகில்தான்...
பின்னே
அதெப்படி
நம்ம கூட்டம் என்று
ஏற்றுக் கொள்ள முடியும்?!"

* அறிவியலும் பிரிவியலும் கலந்த பொரியல் ஒன்று வைக்க முயன்ற வினை!

உங்களூர் எங்களூர்

உங்களூர்ச் சாலைகள்
எங்களூர்ச் சாலைகளை விடப் பளபளப்பு

உங்களூர்த் தெருக்கள்
எங்களூர்த் தெருக்களை விட அகலம்

உங்களூர்க் கட்டடங்கள்
எங்களூர்க் கட்டடங்களை விடப் பிரம்மாண்டம்

நிலம் நீர் காற்றும் அனலும் கூட
வெவ்வேறு மாதிரி இருக்கின்றன

ஆனால் -
உங்களூர் வானம் மட்டும் ஏன்
எங்களூர் வானம் போலவே இருக்கிறது?
அதே சூரியன்!
அதே நிலா!!
அதே வெள்ளிகள்!!!

* இத்தோடு முடிந்து விட்டது போல் உணர்ந்தால் நிறுத்தி விடுங்கள்! எப்போதும் போல், "என்ன சொல்ல வர்றேன்னே புரியலப்பு!" என்போர் தொடர்ந்து படியுங்கள்!

உங்களூர் மனிதர்கள்
எங்களூர் மனிதர்களை விட
வேறு விதங்களில்
உண்டு - உடுத்து - உறவாடுகிறார்கள்...
நிலம் நீர் காற்றும் அனலும் போல!

ஆனாலும் -
அவர்களுக்குள்ளும் வானம் போல ஏதோவொன்று
அதே சூரியன் அதே நிலா அதே வெள்ளிகளை
வைத்துக் கொண்டிருப்பதாகப் படுகிறது!

* "சரி, இன்னும் ஏதாவது சொல்ல விரும்புகிறாயா?!" என்போர், உங்கள் நேரத்தை வீணடித்தமைக்காக என் மீது வரும் கோபத்தை அடக்கிக் கொள்ள தியான வகுப்புகளுக்குச் செல்லுங்கள்!

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...