வியாழன், அக்டோபர் 31, 2019

டான் ப்ளூம் நேர்காணல்: "க்ளை-ஃபை" படைப்பாளி

டான் ப்ளூம் நேர்காணல்: "க்ளை-ஃபை" படைப்பாளி

வில்லியம் ஏ. லிகெட் - டிசம்பர் 11, 2018

#க்ளை-ஃபை (#clifi) என்ற கொத்துக்குறியுடன் (hashtag) என் பருவநிலைப் புனைவுப் புதினமான ‘வாட்டர்மெலான் ஸ்னோ’ (Watermelon Snow) பற்றி என் நண்பர் ஒருவர் டிவீட் அனுப்பிய போதுதான் முதலில் டானைச் சந்தித்தேன். பருவநிலைப் புதினம் - கிளைமேட் ஃபிக்ஷன் (cli-fi) என்ற புதிய வகைமைக்கும் டானின் வலைத்தளம் cli-fi.net-க்கும் என் கண்களைத் திறக்கும் வகையில், டானே அந்த டிவீட்டுக்குப் பதிலளித்திருந்தார். அப்போதிருந்தே புனைவு எழுதுதல், கல்வி, மற்றும் பிரபல நூல்கள் பற்றிய கட்டுரைகளில் cli-fi-க்கான மேற்கோள்களைக் காணத் தொடங்கினேன். புதியவர்கள், முதுவர்கள் என இரு சாராரையும் இந்த வகைமையில் எழுத டான் சுறுசுறுப்பாக ஆதரித்து வருகிறார். 2017-இல் ‘வாட்டர்மெலான் ஸ்னோ’ வெளியாகும் நேரத்தில் என்னைப் பற்றியும் அந்த நூலைப் பற்றியும் ஒரு கட்டுரை எழுதினார்.

“க்ளை-ஃபை” எப்படி உருவானது என்றும் அது ஏற்படுத்தியிருக்கும் தாக்கம் பற்றியும் உரையாட பெருந்தன்மையோடு ஒரு நேர்காணலுக்கு ஒத்துக்கொண்டார்.

பருவநிலைப் புனைவில் உங்களின் இந்த ஆர்வத்துக்கு இட்டுச் சென்றது எது?
2006-இல் பிரிட்டனிலும் அமெரிக்காவிலும் உள்ள செய்தித்தாட்களில் வெளியான ஐபிசிசி (IPCC) அறிக்கை பற்றிய செய்திகளை அப்போதிருந்தே இணையத்தில் பின்தொடர்ந்துகொண்டிருந்தேன். நியூ யார்க் டைம்ஸிலும் பிரிட்டன் கார்டியனிலும் கருத்தாளர்களும் எதிர்த்தலையங்க (op-ed) எழுத்தாளர்களும் அதன் பின்விளைவுகள் பற்றிச் சொல்லிக்கொண்டிருந்ததை வைத்து, மனித இனம் மிக மிகப் பெரும் இடர்பாட்டில் இருக்கிறது என்று எச்சரிக்கை மணி அடிக்கப்பட்டவனானேன்.

அடுத்த பத்தாண்டுகளில் அது போலப் பல அறிக்கைகள் வந்தன என்றாலும், அந்த வரிசையில் முதல் அறிக்கையான ஐபிசிசி அறிக்கை பற்றிப் படித்ததையும் செரித்ததையும் வைத்து, 2007 ஜனவரியில், கிட்டத்தட்ட ஒரு மாதத்துக்கு மனம் வெதும்பித் திரியும் அளவுக்கு மிகுந்த மனச்சோர்வுக்கும், உளவியல் ரீதியான மனச்சோர்வுக்கும், துக்கத்துக்கும் ஆளானேன். வாழ்க்கையிலேயே ஆர்வம் இழந்தேன். அதற்கு முன்பு ஒரு போதும் பருவநிலை மாற்றத்துக்காக அப்படியான ஓர் ஆழ்ந்த மன அழுத்தத்தை நான் அனுபவித்ததில்லை.

ஆனால் ஒரு நாள், மிக நீண்ட காலத்துக்கு அப்படியே மனமுடைந்து கிடப்பது நல்லதில்லை என்று முடிவு செய்தேன், எனவே என் கணிப்பொறியில் அமர்ந்து, என் வலைப்பதிவில், “People Get What They Deserve” (“மக்கள் எதற்குத் தகுதி பெற்றவர்களாக இருக்கிறார்களோ அதையே பெறுகிறார்கள்”) என்ற தலைப்பில் 800 சொற்களில் ஓர் எதிர்த்தலையங்கம் எழுதினேன். P-G-W-T-D என்று தலைப்பில் உள்ள ஒவ்வொரு சொல்லின் முதல் எழுத்தையும் எடுத்து “PIGSWANTED” (“பன்றிகள் வேண்டும்”) என்று துணைத்தலைப்பிட்டேன். அடுத்து உள்ளே குதித்து, 2006 ஐபிசிசி அறிக்கையை வைத்துப் பார்த்தால், மனித இனத்தின் பேரழிவு உறுதியாகிவிட்டது, இது நம் மிதமிஞ்சிய பேராசையாலும் பூமியைப் பற்றிய அக்கறையின்மையாலும் நமக்கு நாமே ஏற்படுத்திக்கொண்டது - அடுத்த 100 ஆண்டுகளிலோ என்னவோ நம்மைத் தாக்கப் போகும் இந்தப் பேரழிவுக்கு உண்மையில் நாம் தகுதியானவர்கள்தாம் என்று ஒரு மிக வலிமையான கட்டுரையை எழுதினேன்.

நான் எழுதியதை வாசித்தபின், என் ஆழ்ந்த மனச்சோர்வை ஒரு சொந்தக் கட்டுரையாக உருமாற்றிய அந்த படைப்புச் செய்முறை என் மனநிலையைத் தூக்கிவிட உதவியதையும் உடனடியாக என் மனநிலை பிரகாசமடைந்ததையும் உணர்ந்தேன். மீண்டும் மகிழ்ச்சியாகவும் இன்பமாகவும் என் வழக்கமான தன்னிலையையும் உணர்ந்தேன். என் துக்க உணர்வுக்குள் நான் செய்த அந்தப் படைப்புத்திறன்மிக்க அகழ்வாய்வு, சொற்களுக்கு இருக்கும் முக்கியத்துவத்தையும், மேலும் பல கட்டுரைகளோடும் எதிர்த்தலையங்கங்களோடும் வலைப்பதிவுகளோடும் மக்கள் தொடர்புக் கருத்துக்களோடும் பாய்ந்து வரும் புவி சூடாதலின் அபாயங்கள் பற்றி எச்சரிக்கை மணி அடிக்க என் எழுத்தாற்றலைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்றும் எனக்கு உணர்த்தின.

“க்ளை-ஃபை” என்ற சொற்கூற்றை உருவாக்குவதற்கு உங்களுக்கு உளத்தூண்டலாக இருந்தது எது?
இந்த எச்சரிக்கை மணியைப் பரந்துபட்ட அளவில் பொதுமக்களுக்குக் கேட்க வைப்பதில் புதின எழுத்தாளர்களும் திரைப்பட இயக்குனர்களும் புதினங்களையும் திரைப்படங்களையும் பயன்படுத்துவதன் சாத்தியம் பற்றிச் சிந்திக்கத் தொடங்கினேன். அப்போது இது போன்ற நூல்களுக்கும் படங்களுக்கும் ஒரு பெயர் தேவைப்பட்டது. 1991-இலிருந்து தைவானில் நான் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் ஒரு சிறிய நகரத்தில் இருக்கும் சாலையோரக் காப்பிக் கடைக்கு வெளியே அமர்ந்துகொண்டு, ஒரு பீரும் ஒரு தட்டு நூடுல்சும் கொண்டுவரச் சொல்லிவிட்டு, இந்தப் புதினங்களையும் படங்களையும் என்னவென்று அழைக்கலாம் என்பது பற்றி சில குறிப்புகள் எடுக்கத் தொடங்கினேன்.

20 சாத்தியமுள்ள பெயர்களை எழுதினேன், அதில் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது “climate fiction” (“பருவநிலைப் புனைவு”), அது கண்டிப்பாக அதற்கு முன்பிருந்த “science fiction” (“அறிவியல் புனைவு”) என்ற இலக்கியச் சொற்கூற்றின் அடிப்படையிலானதுதான், பின்னர் science fiction-க்கு “sci-fi” என்று செல்லப்பெயர் வைத்தது போல, அதே போலவே எதுகையோடு ஒலிக்கிற விதத்தில் climate fiction என்பதற்கு “cli-fi” என்று செல்லப்பெயர் இட்டேன்.

ஆனால் அறிவியல் கருத்துப்பரிமாற்றங்களிலும் இலக்கியக் கருத்துக்களிலும் என்று இரு வேறு பாத்திரங்கள் ஆற்றப் போகிறது இந்தச் செல்லப்பெயர் என்பதையும் உணர்ந்தேன்.

இந்த க்ளை-ஃபை என்கிற சொற்கூறு, செய்தித்தாள் தலைப்புச் செய்திகளிலும் இணையத் தலைப்புச் செய்திகளிலும் சுருக்கமானதாகவும் கண்ணைக் கவரும் சொல்லாகவும் பயனுள்ளதாகவும் இருக்கும். என் 20-களிலிருந்தே செய்தித்தாளனாக இருக்கும் முதுவன் என்ற முறையில், வாஷிங்டன் டிசி, அலாஸ்கா, டோக்கியோ, தைவான் ஆகிய இடங்களில் செய்தித்தாட்களில் பதிப்பாசிரியராகவும் பிரதி திருத்தராகவும் தலைப்புச் செய்தி எழுதுபவனாகவும் பக்க வடிவமைப்பு செய்பவனாகவும் செய்தியாளராகவும் பணி புரிந்ததில், வாசகர்களின் மீது தாக்கமும் பாதிப்பும் ஏற்படுத்துவதில் பொருத்தமான சொற்களுக்கு இருக்கும் சக்தி பற்றி எனக்கு ஓர் உணர்வு இருந்தது. க்ளை-ஃபை என்பது, கண்டிப்பாகச் சுருக்கமாகவும் வலிமையாகவும் இருக்க வேண்டிய தலைப்புச் செய்திகளில், அதுவும் குறிப்பாக தலைப்புச் செய்திக்கான இடம் அளவாக இருக்கும் அச்சுச் செய்தித்தாட்களில் பயன்படுத்துவதற்கு மிகப் பொருத்தமான சொல் என்று உணர்ந்தேன்.

க்ளை-ஃபை, இலக்கிய விமர்சகர்களுக்கும் கல்வியாளர்களுக்கும் நூல் மதிப்பீட்டாளர்களுக்கும் புதிய இலக்கியச் சொற்கூறாகவும் இருக்கும், புவி சூடாதலின் அபாயங்களையும் எச்சரிக்கைகளையும் பற்றி எச்சரிக்கை மணி எழுப்புவதற்கான மக்கள் தொடர்புக் கருவியாகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கும் என்று உணர்ந்தேன்.

உலகுக்கு எப்போது, எப்படி முதன்முதலில் “க்ளை-ஃபை”யை அறிமுகப்படுத்தினீர்கள்?
உலகுக்கு க்ளை-ஃபை சொற்கூற்றை அறிமுகப்படுத்தும் என் முதல் முயற்சிகள் கொடுமையான தோல்வியைச் சந்தித்தன. எவருமே அந்தச் சொற்கூற்றை எடுத்துக்கொள்ளவில்லை, எவருமே என் டிவீட்களை மறுடிவீட் செய்யவில்லை. அடுத்த நான்கு ஆண்டுகளுக்கு, அந்த க்ளை-ஃபை சொற்கூறு எங்குமே சென்றடைந்தபாடில்லை.

எவரேனும் நான் செய்துகொண்டிருந்ததை விரும்பினார்களா என்று பார்ப்பதற்கு, அந்தச் சொல்லை என் வலைப்பதிவில் போட்டு, அதன் இணைப்பை டிவிட்டர் வழியாகவும் மின்னஞ்சல்கள் வழியாகவும் எனக்குத் தெரிந்தவர்களுக்கு அனுப்பினேன். பெரும்பாலானவர்கள் என்னிடம் சொன்னார்கள்: “உன்னால் செய்ய முடியாது! அப்படியெல்லாம் புதியதொரு இலக்கிய வகைமையை நீ உருவாக்கிவிட முடியாது” முடியாதாளர்கள் (naysayers) என்னிடம் சொன்னதைக் கேட்டுக்கொண்டேன், அவர்களுடைய விமர்சனத்தை நான் பெரிதுபடுத்தவில்லை, ஆனால் இதைத்தான் பதிலாகச் சொன்னேன்: “ஓ அப்படியா? பொறுத்திருந்து பாருங்கள்!” இப்போது 2019-இல், இதோ இங்கு நிற்கிறோம்! Cli-fi.net-இல் உள்ள என் வலைத்தளம் The Cli-Fi Report (த க்ளை-ஃபை அறிக்கை) என் படைப்புச் சிந்தனையைத் தூக்கிச்சென்றுகொண்டிருக்கிறது.

அந்தச் சொற்கூறு என்ன தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது இதுவரை?
மிகப்பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது, ஒரு சூடான கோடை நாளில் தைவானில் இருக்கும் அந்தச் சாலையோரக் காப்பிக் கடையில் துடைப்புத் தாளில் அந்தச் சொற்கூற்றை முதல்முறையாக நான் எழுதிய போது நான் கற்பனை செய்திருந்ததை விட மிக மிக நெடுந்தொலைவு போயிருக்கிறது. இலக்கிய விமர்சகர்களாலும் கல்வியாளர்களாலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டுள்ளது. ஏப்ரல் 20, 2013 அன்று என்.பி.ஆர். (NPR) வானொலி வலையமைப்பு 5-நிமிடக் கேட்பொலியாகவும் அதன் உரைவடிவத்தை NPR வலைத்தளத்திலும் வெளியிட்டது இணையத்தில் வைரலானது. அவர்கள் தொடங்கிவைத்த 2013-இலிருந்து பல இதழ்களிலும் செய்தித்தாட்களிலும் வலைத்தளங்களிலும் தலைப்புச் செய்தி எழுதுபவர்கள் இந்தச் சொற்கூற்றைக் கிட்டத்தட்ட நாள்தோறும் பயன்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

என்.பி.ஆர். வெளியிட்ட “the rise of a new literary term dubbed cli-fi” (“க்ளை-ஃபை எனப்படும் இலக்கியச் சொற்கூற்றின் எழுச்சி”) என்கிற படைப்புக்குப் பின் அது நிற்கவே இல்லை. நியூ யார்க் டைம்ஸ், பிரிட்டன் கார்டியன், அட்லாண்டிக் இதழ், சிலேட், சலோன், க்ரிஸ்ட, பிபிசி ஆகியவற்றில் க்ளை-ஃபை சொற்கூற்றைப் பயன்படுத்திய தலைப்புச் செய்திகளுடன் புதிய செய்திகள் வந்தன. ஆஸ்திரேலியாவிலும், ஃபிரான்ஸ், இத்தாலி, ஸ்பெயின், தைவான் ஆகிய நாடுகளிலும் செய்தித்தாட்களில் இந்தச் சொற்கூறு பயன்படுத்தப்பட்டது. சுருக்கமான ஐந்தெழுத்துச் சொற்கூற்றுக்கு இது மிகப்பெரிய தாக்கம். அது வேலை செய்தது.

க்ளை-ஃபை பொதுப் பயன்பாட்டுக்குள் நகர்ந்து வருவது போலத் தெரிகிறது. அதை எப்படிக் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்கிறீர்கள்?
என்.பி.ஆரும் நியூ யார்க் டைம்ஸும் இலண்டனில் கார்டியனும் க்ளை-ஃபை சொற்கூற்றைப் பயன்படுத்திக் கட்டுரைகளும் தலைப்புச் செய்திகளும் எழுதிய போது பொதுப்போக்கு ஊடகங்கள் கவனம் செலுத்தத் தொடங்கின. இப்போது அந்தச் சொற்கூற்றை கூகுள் செய்து பாருங்கள், ஆங்கிலத்தில் மட்டுமல்லாமல் உலகளாவிய அளவில் 5,000 இணைப்புகளுக்கும் மேல் இருப்பதைக் காணலாம். இது எல்லாமே சுத்தமான அதிர்ஷ்டத்தாலும், உலகெங்கும் உள்ள ஊடகவியலாளர்களுக்கும் இலக்கிய விமர்சகர்களுக்கும் அனுப்பிக்கொண்டிருந்த என் மின்னஞ்சல் மற்றும் டிவிட்டர் செய்திகளில் இருந்து ஒரு நாள் கூட இடைவிடாமல் 24/7 முறையில் இந்தச் சொற்கூற்றை விளம்பரப்படுத்த நான் செய்த கடும் உழைப்பாலும், சிலர் சொல்வது போல “பேரண்டத்தின் கூடுகை”யாலும் (“cosmic convergence”) நடந்தது. அந்தச் சொற்கூறும் அதன் உணர்வும் அது எதற்காக நின்றதோ அந்த உணர்வும் காற்றில் பரவியது. க்ளை-ஃபைக்கு நான் பிறப்புக் கொடுக்கவில்லை, அதுவேதான் அதற்குப் பிறப்புக் கொடுத்துக் கொண்டது என்பதைச் சொல்லிக்கொள்ள விரும்புகிறேன். இதில் நான் பேறுகாலம் செய்த செவிலி மட்டுமே.

கட்டுரைகளில் க்ளை-ஃபை சொற்கூற்றுக்காக அடிக்கடி உங்களுக்கு நன்றியளிக்கப்படுகிறது. அந்தச் சொற்கூற்றோடு தொடர்ந்து இடைவிடாமல் உங்கள் பெயர் தொடர்புபடுத்தப்படுவதை எப்படிக் கணக்கிடுகிறீர்கள்?
ம்ம்ம், 2013-இலிருந்தே பருவநிலை மாற்றமும் புவி சூடாதலும் ஒவ்வொரு செய்தித்தாள் ஆசிரியரின் மனதிலும் இருந்தது என்பதை வைத்துப் பார்த்தால், அந்தச் சொற்கூற்றில் பொதுப்போக்கு ஊடகங்கள் ஆர்வம் செலுத்தத் தொடங்கிய போது நான் இருந்தேன். எங்கெல்லாம் தோழமையான காது கிடைத்ததோ அங்கெல்லாம் என் கதைகளை நட்டுச் செல்கிற ஒரு மக்கள் தொடர்பாளன் மட்டுமே நான். முதலில் அது எளிதாக இல்லை. ஆனால் நான் அதைப் பிடித்துக்கொண்டேன், ஏனென்றால் ஏதோவொன்றை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருக்கிறோம் என்று எனக்குத் தெரிந்தது. Sci-fi சொற்கூற்றைப் போலவே எதுகையாக ஒலித்த வெறும் 5 எழுத்துக்கள் ஒரு பெரிய அதிசயம் இல்லை. உண்மையிலேயே நான் எதுவும் பெரிதாகச் செய்துவிடவில்லை. ஆனால் ஊடி ஆலன் ஒரு முறை சொன்னது போல, தினமும் புறப்பட்டு வேலைக்கு வந்து நிற்பதே வெற்றிதான். ஒரு நாள் கூட ஓய்ந்து விடாமல் விடுமுறை எடுக்காமல் கடந்த 5 ஆண்டுகளில் அதைத்தான் நான் செய்திருக்கிறேன். நான் பயணங்கள் செல்வதில்லை, கடலுலாக்கள் செல்வதில்லை, விமானப் பயணம் செல்வதில்லை, என்னிடம் கார் கிடையாது, விடுமுறைகளில் செல்வதை நிறுத்திவிட்டேன். எனக்கு, நீங்கள் விரும்புவதைச் செய்துகொண்டிருக்கிறீர்கள் என்றால் வாழ்க்கையே ஒரு நீண்ட விடுமுறைதான், அதைத்தான் நான் செய்துகொண்டிருக்கிறேன். எனக்கு எப்போதுமே சலிப்பு வராது. ஒவ்வொரு காலையும் நான் முழுக்க முழுக்க நேர்மறை ஆற்றலோடும் நன்னம்பிக்கையோடும் எழுகிறேன். அது என் டி.என்.ஏ.விலேயே இருக்கிறது.

நீங்களே ஏதேனும் பருவநிலைப் புனைவு எழுதியிருக்கிறீர்களா?
இல்லை. நான் புதின எழுத்தாளரோ திரைக்கதை எழுத்தாளரோ அல்ல. நான் சிறிய மின்னஞ்சல்களும் 800-சொல் எதிர்த்தலையங்கங்களும் எழுதுவதிலும் பரந்து விரிந்த டிவீட்கள் போடுவதிலும் மட்டுமே வல்லவன்.

புவி சூடாதல் பற்றிய மனப்பாங்கை மாற்றுவதில் க்ளை-ஃபைக்கு என்ன பாத்திரம் இருக்கலாம்?
நெவில் ஷுட்டின் ‘On the Beach’ (‘ஆன் த பீச்’) என்று தலைப்பிடப்பட்ட 1957 புதினம் (மற்றும் நூலைத் தொடர்ந்து அதே பெயரில் 1959-இல் வெளியான திரைப்படம்), அணு ஆயுதப் போர் மற்றும் “அணு ஆயுதக் குளிர் காலம்” (“nuclear winter”) ஆகியவற்றின் ஆபத்துகளையும் அபாயங்களையும் பற்றிய விழிப்புணர்வை அதிகரிக்க உதவியது போல், க்ளை-ஃபை புதினங்களும் திரைப்படங்களும் புவி சூடாதல் பற்றிய மனப்பாங்கையும் விழிப்புணர்வையும் மாற்றும் என நம்புகிறேன். க்ளை-ஃபை என்பது ஓர் உலகளாவிய எச்சரிக்கை, ஓர் எழுப்பு மணி, ஓர் எச்சரிக்கைக் கிளரொளி, ஒரு பெருங்கூக்குரல். இதை உண்மையாகவே நம்புகிறேன்.

க்ளை-ஃபை என்பது, ஒன்று நம்பிக்கைமிக்கதாய் இருக்கிறது, அல்லது இருளும் அவநம்பிக்கையும் உடையதாய்த் தெரிகிறது. இதில் எந்த அணுகுமுறை பருவநிலை மாற்றம் பற்றிய மனப்பாங்குகளை மாற்றுவதில் மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கும்?
நான் ஓர் இலக்கியக் கொள்கையாளனோ இலக்கிய விமர்சகனோ அல்ல, எனவே க்ளை-ஃபை என்றால் என்ன என்றோ அது எப்படி இருக்க வேண்டும் என்றோ நான் சொல்ல முடியாது. க்ளை-ஃபை என்கிற வகைமை எல்லாக் கருத்துக்களுக்கும் இடமளிப்பதாக இருக்கிறது என்பதே என் கருத்து. அவர்களின் கதைகளை எப்படி அமைத்துக்கொள்ள விரும்புகிறார்கள் என்கிற முடிவை உலகெங்கும் இருக்கும் நம் புதின எழுத்தாளர்கள் மற்றும் திரைப்பட இயக்குநர்களின் கடின உழைப்புக்கும் மிகைச் சுமைக்கும் விட்டுவிடவே விரும்புகிறேன். எனக்கு இருளும் அவநம்பிக்கையும் நிறைந்த க்ளை-ஃபை பிடிக்கிறது. எனக்கு நிறைவுலக, நன்னம்பிக்கை க்ளை-ஃபை பிடிக்கிறது. எனக்கு எந்தப் பாரபட்சமும் இல்லை. நான் க்ளை-ஃபை கூடாரத்துக்குள் எல்லோரையும் வரவேற்கிறேன்.

மனித இனம் புவி சூடாதலைக் கட்டுக்குள் கொண்டுவந்துவிடும் என்று எவ்வளவு நன்னம்பிக்கை கொண்டிருக்கிறீர்கள்?
எனக்கு எந்த நன்னம்பிக்கையும் இல்லை. பேரழிவு நாளுக்கு, மனித இனத்தின் முடிவுக்கு, நம் உயிரினத்தின் முடிவுக்குத் தயாராக மனிதகுலத்துக்கு இன்னும் 30 தலைமுறைகள் மட்டுமே இருக்கின்றன என்று எண்ணுகிறேன். இந்த நேரத்தை, நம் எதிர்காலத் தலைமுறைகள் அவர்களின் விதியை ஏற்றுக்கொள்ளவும், இன்றிலிருந்து 500 ஆண்டுகளில் நயத்தோடும் கண்ணியத்தோடும், ஆன்மீக நயத்தோடும் ஆன்மீகக் கண்ணியத்தோடும், ஏற்றுச் சாகத் தயார்படுத்தப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்று எண்ணுகிறேன். 2500-ஆம் ஆண்டு வாக்கில் அது வந்துகொண்டிருப்பதைப் பார்க்கிறேன்.

இங்கிருந்து க்ளை-ஃபை எங்கே போய்க்கொண்டிருக்கிறது என்று பார்க்கிறீர்கள்?
21-ஆம் நூற்றாண்டின் மிச்சத்துக்கும், 22-ஆம் நூற்றாண்டுக்குள்ளும், அடுத்த 500 ஆண்டுகளுக்கும் கூட அது தொடர்ந்து வளர்வதையும் விரிவடைவதையும் பார்க்கிறேன்.

வேறு ஏதேனும் சொல்ல விரும்புகிறீர்களா?
கிரகம் ஏ-க்கு நல்வரவு. இதற்கடுத்து கிரகம் பி என்று ஒன்றில்லை.

* நவம்பர் 2019 கணையாழி இதழில் வெளியானது.

https://williamliggett.com/2018/12/11/dan-bloom-interview-creator-of-cli-fi/ 

ஞாயிறு, அக்டோபர் 06, 2019

லியனர்டோ டிகாப்ரியோ உலகின் தலைசிறந்த காலநிலை மாற்றப் போராளிகளில் ஒருவரான கதை

லியனர்டோ டிகாப்ரியோ உலகின் தலைசிறந்த காலநிலை மாற்றப் போராளிகளில் ஒருவரான கதை

ஆஸ்கர் விருது பெற்ற இந்த நடிகரின் சூழலியல் செயல்பாடுகள் அவருடைய முதல் ஆஸ்கர் பரிந்துரைப் படமான “வாட்’ஸ் ஈட்டிங் கில்பர்ட் கிரேப்” (‘What’s Eating Gilbert Grape’) காலத்திலிருந்தே தொடங்கியதில்லைதான். ஆனாலும் அவர் 1990-களிலிருந்தே கடல்கள் பற்றியும் காலநிலை மாற்றம் பற்றியும் தொடர்ந்து தன்னைப் பயிற்றுவித்து வருகிறார்.

லியனர்டோ டிகாப்ரியோ, ‘ரெவெணண்ட்’ (Revenant) படத்தில் தன் ஆஸ்கர் வென்ற பாத்திரத்திற்காக விலங்குச் சடலத்துக்குள் தன்னைச் சுற்றிக்கொண்டு, காட்டெருமையின் பச்சை ஈரலை வாந்தியெடுத்து, உடல்வெப்பக்குறைவு அபாயத்துக்கு உள்ளாவதற்குப் பல காலம் முன்பே காலநிலைப் போராளியானவர்.

டிகாப்ரியோ, தன் சிறந்த நடிகருக்கான ஏற்புரையை, உலகெங்கும் உள்ள பார்வையாளர்களை “பேராசை அரசியலை” நிராகரிக்கவும் காலநிலை மாற்றத்துக்கு எதிராக நடவடிக்கை எடுக்க முன்வரும் தலைவர்களை ஆதரிக்கவும் வற்புறுத்துவதற்குப் பயன்படுத்தினார்.

“காலநிலை மாற்றம் மெய்யானது, அது இப்போது நடந்து கொண்டிருக்கிறது, அதுதான் நம் மனித இனம் முழுமையையும் எதிர்கொண்டிருக்கும் மிக அவசரமான அச்சுறுத்தல், நாம் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து கூட்டாகச் செயல்பட வேண்டியுள்ளது, காலம் கடத்தலை நிறுத்தியாக வேண்டும்,” என்றார்.

ஆஸ்கர்ஸ்தான் தன் செயல்பாடுகளைப் பற்றிப் பேச டிகாப்ரியோவுக்கு இதுவரை கிடைத்த மேடைகளிலேயே மிகப் பெரும் மேடை. ஆனால் பல ஆண்டுகளாகவே அவர் இந்தப் பிரச்சனைக்குள் மூழ்கிப் போயுள்ளார் என்றும் இதற்காகச் செயலாற்ற வேண்டியதன் தேவையைப் பற்றிய வெறி கொண்டு இருக்கிறார் என்றும் கூறுகின்றனர் அவருடன் இணைந்து பணியாற்றியுள்ளவர்கள்.

கடந்த சில ஆண்டுகளில், ஐக்கிய நாடுகளின் காலநிலைப் பேச்சுவார்த்தைகளில் முன்னேற்றம் காண உதவவும், பவழப் பாறைகளையும் புலிகளையும் பாதுகாக்கவும், காலநிலை மாற்றத்தின் அபாயம் பற்றிய பொது விழிப்புணர்வைப் பரப்பவும் தன் புகழையும், அவருடைய அறக்கட்டளையின் கூற்றுப்படி, குறைந்த பட்சம் $30 மில்லியன் நிதியையும் நன்கொடையளித்துள்ளார்.

2014 முதலே உலகளாவிய பிரச்சனைகளைப் பேசும் நிகழ்ச்சிகள் அனைத்திலுமே நிரந்தர இடம் பெறுபவராக மாறிவிட்டார். 2016 ஜனவரியில் டாவோஸ் பொருளியல் மன்றத்தில் ஒரு விருது பெற வந்தார். அதற்கு முந்தைய டிசம்பரில் பாரிஸ் காலநிலைப் பேச்சுவார்த்தைகளின் பக்கவாட்டில் நின்றுகொண்டு, ஐக்கிய நாடுகள் செயலாளர் பான் கி-மூன் உடன் தனிப்பட்ட முறையில் உரையாடிக்கொண்டிருந்தார்.

2014-இல், 400,000 பேருடன் மன்ஹாட்டன் வீதிகளின் வழியே நடைப்பயணம் சென்று, காலநிலை மாற்றத்தின் அபாயங்கள் பற்றி ஐக்கிய நாடுகளில் உரையாற்றினார். உலகின் தலைசிறந்த ஆய்வாளர்களிடமிருந்து காலநிலை அறிவியல் பற்றித் தனிப்பட்ட முறையில் பயிற்சி வகுப்புகள் பெற்றிருக்கிறார்.

மற்ற நடிகர்களும் - குறிப்பாக, சிறந்த துணை நடிகர் விருதுக்குப் பரிந்துரை செய்யப்பட்ட மார்க் ருஃபாலோ - ஊரறிந்த காலநிலைப் போராளிகள்தான். மற்ற பல செல்வந்தர்களும் சூழலியல் காரணங்களுக்காகக் கொடுக்கத்தான் செய்கிறார்கள். ஆனால் டிகாப்ரியோ வேறொரு புகழ்த் தளத்தில் பணிபுரிகிறார்.

“கடல்களில் ஆர்வமுள்ள பல அறநிறுவனங்களும் அரசு சாரா அமைப்புகளும் இருக்கின்றன, பலரும் அருமையான பணிகள் செய்கிறார்கள். ஆனால் இந்தக் கிரகத்தில் வேறு எவரிடமும் இல்லாத ஒலிபெருக்கி அவரிடம் உள்ளது. பொதுமக்களில் தொடங்கி நாடுகளின் தலைவர்கள் வரை உலகம் முழுமைக்கும் எவ்வளவோ மதிக்கப்படுகிறார், போற்றப்படுகிறார், செல்வாக்குடையவராக இருக்கிறார்,” என்கிறார் டிகாப்ரியோவுடன் பணிபுரிந்துள்ள, நேஷனல் ஜியாக்ரஃபிக்கின் உறைவிடத் தேடலாய்வர் (Explorer-in-Residence) என்றிக் சாலா.

டெஸ்லா காரில் செல்லும், ஸ்கூபா டைவ் அடிக்கும் இந்த நடிகரின் இந்த முயற்சிகள், அடுத்தடுத்து எப்போதும் தன்னைச் சுற்றி மாடல்களை வைத்துக்கொண்டு திரியும் விளையாட்டுப் பிள்ளையாக இவரைப் பற்றி இருந்த பொதுமக்களின் பழைய பார்வைகளைப் பெயர்த்து வீசிவிட்டன - அது இந்த உயரிய நோக்கத்துக்கு உதவி புரிவதாக உள்ளது.

“லியனர்டோ டிகாப்ரியோ போன்றவர்களுக்கு மக்களிடம் நேரடியாகச் சென்றடையும் ஆற்றல் உள்ளது. அது பிரமிக்கத்தக்கது. ஒரு குறிப்பிட்ட விடயம் பற்றி அவர் அவ்வளவு ஆணித்தரமாகவும் தெளிவாகவும் பேசுவதை மக்கள் பார்க்கும் போது, அதற்குக் காது கொடுத்துக் கேட்கிறார்கள்,” என்றார் பான் கி-மூனுக்கு காலநிலை மாற்ற ஆலோசகராக இருந்த ஜெனோஸ் பாசிஸ்ட்டர். “அவர் அதைச் செய்ததற்காக மிகவும் மகிழ்கிறேன்.”

டிகாப்ரியோவின் சூழலியல் செயல்பாடுகள், 1993-இல் வெளியான, ஆஸ்கருக்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்ட அவருடைய ஆறு படங்களில் முதல் படமான, “வாட்’ஸ் ஈட்டிங் கில்பர்ட் கிரேப்” காலத்திலிருந்தே தொடங்கியவை அல்லதான். ஆனாலும் இவர் 1990-களிலிருந்தே கடல்கள் பற்றியும் காலநிலை மாற்றம் பற்றியும் தொடர்ந்து தன்னைப் பயிற்றுவித்துக்கொண்டே வருகிறார், என்கின்றனர் செயல்பாட்டாளர்கள்.

அவரே சொல்வது என்னவென்றால், உயிரினப் பன்மை (biodiversity) பற்றியும் உயிரினங்களின் அழிவு பற்றியும் அவர் குழந்தையாக இருக்கும் போதிருந்தே கவலைப்படத் தொடங்கிவிட்டாராம். அவருடைய லாஸ் ஏஞ்சலஸ் வீட்டில், அவரின் தொட்டிலுக்கு மேலே, பாஷ் வரைந்த ‘உலகியல் இன்பங்களின் தோட்டம்’ (Bosch’s Garden of Earthly Delights) ஓவியத்தை அவருடைய பெற்றோர் தொங்கவிட்டிருந்தனர் என்றும் ஏதேனின் இழப்பு பற்றிய சித்தரிப்பு அவரை மனச் சஞ்சலத்துக்கு உள்ளாக்கியது என்றும் அவர் நேர்காணல்களில் சொல்லியிருக்கிறார்.

1998-இல் அப்போதைய துணை அதிபர் அல் கோர் அவர்களை வெள்ளை மாளிகையில் சந்தித்தது, காலநிலைப் போராளியாக டிகாப்ரியோவின் பரிணாம வளர்ச்சியில் ஒரு முக்கியமான தருணம். அந்தச் சந்திப்பைத் தன் சூழலியல் செயல்பாட்டின் தொடக்கமாகக் குறிப்பிட்ட டிகாப்ரியோ, அந்த ஆண்டிலேயே தன் அறக்கட்டளையை நிறுவினார்.

வாசிப்பு, காலநிலை அறிவியல் மற்றும் கோட்பாடு பற்றி அவருக்கு விளக்கக்கூடிய பணியாளர்களைக் கையிலேயே வைத்துக்கொள்ளுதல், காலநிலை மாற்றத்தின் முன்வரிசையில் இருக்கும் இடங்களுக்குப் பயணித்தல் என்று தன்னை முழுக்கவும் அதிலேயே மூழ்கடித்துக்கொள்கிறார் என்கின்றனர் அவருடன் பணிபுரிந்துள்ள செயல்பாட்டாளர்கள்.

வெள்ளை மாளிகையில் அல் கோர் உடனான சந்திப்புக்குப் பத்தாண்டுகள் கழித்து ஒரு நாள், எதிர்பாராத விதமாக இருவரும் ஐரோப்பா போகும் வழியில் ஒரு விமானத்தில் முதல் வகுப்பில் சந்தித்துக்கொண்டனர். “பயணம் முழுக்கவும் லியோ அல் உடன் பேசிக்கொண்டே இருந்தார். முழு இரவும் அல்லின் மண்டைக்குள் இருப்பதையெல்லாம் எடுத்துத் தனக்குள் ஏற்றிக்கொண்டார். கண்கள் சிவந்துவிட்டன,” என்றார் அல் கோரின் தகவலர் கலீ க்ரெய்டர். “இருவரும் முழு இரவும் பேசினார்கள். அது மிகவும் வழக்கத்துக்கு மாறானது.”

பென் மாநிலப் பல்கலைக்கழகத்தில் காலநிலை விஞ்ஞானியாக இருக்கும் மைக்கேல் மன் போன்ற முக்கியமான ஆய்வாளர்களுடன் எப்போதும் தொடர்பிலேயே இருந்து வருகிறார். “அவருடனும் அவருடைய ஆட்களுடனும் அடிக்கடி தொலைபேசியில் பேசியிருக்கிறேன்,” என்று மன் ஒரு மின்னஞ்சலில் கூறினார். சென்ற அக்டோபரில், நியூ யார்க்கில் இருக்கும் வெஸ்ட் வில்லேஜில் உள்ள ஒரு மதுக்கூடத்தில் இவர்கள் இருவரும் முதல் முறையாகச் சந்தித்துக்கொண்டார்கள்.

“சந்திப்பு சில மணி நேரம் நீடித்தது, காலநிலை மாற்றத்தின் அனைத்துக் கூறுகளையும் அதன் தாக்கங்களையும் தீர்வுகளையும் தொட்டது. லியோ உண்மையாகவே என்னைக் கவர்ந்துவிட்டார். இந்தப் பிரச்சனை பற்றி நெருக்கமாகப் பின்தொடர்கிறார், அது பற்றி நிறைய வாசிக்கிறார் (உறுதியாகச் சொல்வேன், த கார்டியனில் வரும் படைப்புகள் உட்பட), சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சனைகளில் உள்ள நுட்பங்களைப் புரிந்துகொள்கிறார். என்னிடம் அவர் கேட்ட கேள்விகள் அனைத்தும் சிந்தனைத் திறமும் மதிநுட்பமும் உடையவை. அதில் நிறைய ஆழம் இருக்கிறது, லியோ உண்மையாகவே இந்தப் பிரச்சனையை அவருடைய இதயத்தையும் தலையையும் சேர்த்து வைத்து அணுகுகிறார் என்று எண்ணுகிறேன்,” என்றார் மன்.

“ஒரு விடயம் நான் கவனித்தது என்னவென்றால், இந்தப் பிரச்சனையை எதிர்கொள்ளும் மனத்திட்பத்தை தக்க நேரத்துக்கு ஒன்றுகூட்ட முடியுமா என்ற அவநம்பிக்கை. அது நிறையப் பேரிடம் பார்ப்பதுதான். விஞ்ஞானி என்ற முறையில், நான் ஏன் இன்னும் தக்க நேரத்தில் தேவைக்கேற்ற ஆற்றலைப் பெற்றுவிடுவோம் என்று எச்சரிக்கையோடு கூடிய நம்பிக்கை கொண்டிருக்கிறேன் என்று சொல்ல முயன்றேன்.”

டிகாப்ரியோவின் காலநிலைச் செயல்பாட்டு முறை, முதலில் 2007-இல், காலநிலை மாற்றத் திரைப்படமான ‘the 11-th hour’-ஐ விவரிப்பது போன்ற கலை வடிவில் தொடங்கியது. ஆனால் கடந்த சில ஆண்டுகளில் அவருடைய செல்வத்தையும் அறக்கட்டளையையும் சூழலியல் பாதுகாப்பு முயற்சிகளை ஆதரிப்பதில் மென்மேலும் பயன்படுத்தியுள்ளார்.

டிகாப்ரியோவின் அறக்கட்டளை, 2014-இல் மிகை மீன்பிடித்தலைத் தடுப்பதற்காக $3 மில்லியனும், நேபாளத்தில் புலிகளைக் காக்க $3 மில்லியனையும், பசிபிக்கில் கடல் வளங்களை உருவாக்குவதற்கான சாலாவின் முன்னெடுப்புக்கு நிதியுதவி செய்யவும் நன்கொடையளித்தது.

இப்போது காலநிலை மாற்ற ஆவணப் படம் ஒன்றில் பணியாற்றிக்கொண்டிருக்கிறார். அதற்காகக் கடந்த கோடையில் ஆர்க்டிக்கில் உள்ள பாஃபின் தீவுக்குச் சென்று வந்தார். டிகாப்ரியோவின் கூற்றுப்படி, நிச்சயமாக அவரின் சூழலியல் செயல்பாடுகள் அத்தோடு முடிந்துவிடப் போவதில்லை.

சென்ற ஜனவரியில் ரோலிங் ஸ்டோன் உரையாடலில், “முழுதும் இதில் மூழ்கிக் கிடக்கிறேன்” என்றார். “நான் இது பற்றிச் சிந்திக்காமல் இருக்கும் நேரம் என்று ஒரு நாளில் ஓரிரு மணி நேரம் கூட இல்லை. மெதுவான வேதல் இது. ‘அடுத்த வாரமே வேற்றுக் கிரகர்கள் படையெடுத்து வருகிறார்கள், நம் நாட்டைக் காப்பதற்கு இப்போதே எழுந்து நின்று போராட வேண்டும்’ என்பது போலில்லை, ஆனால் இது தவிர்க்கவே முடியாதது, அது மட்டுமில்லை, பீதியூட்டுவதாகவும் இருக்கிறது.”

மூலம்: https://amp.theguardian.com/environment/2016/feb/29/how-leonardo-dicaprio-oscar-climate-change-campaigner

*2019 அக்டோபர் மாதக் கணையாழியில் வெளியானது.

நோம் சோம்ஸ்கி: கொரோனாக்கிருமி - இடரில் இருப்பது என்ன? | DiEM25 தொலைக்காட்சி | ஸ்ரெச்கோ ஹோர்வத்

Noam Chomsky: Coronavirus - What is at stake? | DiEM25 TV | Srećko Horvat ஸ்ரெச்கோ ஹோர்வத்: மற்றுமொரு ‘கொரோனாக்கிருமிக்குப் பிந்தைய உலகம்’ ந...